'Tieten'

Woensdag 30 Januari 2002 at 9:30 pm


Toen ik deze bende opzette vroeg een reageerder waar de tieten bleven.'Niet doen' zei nummer twee, 'zorg jij maar voor de mooie stukkies en laat de tieten aan anderen over.'

Dat is een probleem. Ik ben namelijk nogal gek op borsten, tietengek eigenlijk. Eigenlijk kan ik geen vrouw passeren zonder haar voorgevel te beoordelen op grootte, vooruitstrevendheid, tepelgehalte, verend vermogen, graviteitsbestendigheid en algehele vormgeving. Dat is mij al een aantal malen lelijk opgebroken. Vrouwen praten moeilijk met mannen die meteen hun neus tussen de borsten steken.

Onverwerkt jeugdtrauma? Neuh.. Nooit iets tekort gekomen en moedermelk tot mijn eerste. Dat is het dus niet.

Een onbewust gemis? Nou, nee! Suffinnetje is tamelijk ruimhartig toegerust en tussendoor zag ik ze allemaal voorbijkomen: puntborsten, prijsprammen, levertieten, zwengelmemmen, plankerwten, Maagdenburger halve bollen, meloenjetsers, lustbolders en Egyptische waterzakken. En allemaal even mooi en interessant..

Maar ik haak af bij implantaten. Hoewel ik er geen ervaringen mee heb, stoten ze me af. Hoe voelen ze aan? Klinken ze net als een ballon als je er in knijpt? Kunnen ze knappen als je te hard masseert?

Ik wil nog wel eens een videootje huren in de kategorie recreatief sociaal antropologische natuurstudies, waarin dames acteren die hun lichaam hebben laten verzwaren met een paar kilo silliconen of zoutoplossing. Tijdens de actiescenes zwaaien de aangebrachte gevaartes zo vervaarlijk heen en weer, dat soms de vrees ontstaat dat de vulsels, door tegenwerkende natuurkrachten, dwars door het tere weefsel van de zich herstellende littekens heen zullen scheuren om op de vloer als neergesmeten kwallen open te spatten.

Het is een feit dat veel vrouwen niet tevreden zijn met hetgeen ze van moeder natuur toebedeeld hebben gekregen. Gedreven door het beeld dat door de media en de schoonheidsindustrie wordt bepaald, willen ze meer. In Amerika is het al heel gewoon dat meisjes op hun achtiende van pa en ma een borstvergroting kado krijgen en ook hier begint het al tamelijk normaal te worden dat vrouwen een maatje groter aanschaffen. Paradoxaal genoeg is er ook een kategorie vrouwen die juist last hebben van hun overvloed. Vrouwen die niet gewoon hard kunnen lopen, vrouwen met rugklachten of vrouwen die de overvloedige aandacht van het mannelijk geslacht niet meer aankunnen. Zij willen er eigenlijk graag van af.

In gedachte zie ik oma, 94 jaar oud, die door een verpleegster onder de douche wordt gezet. Oud, versleten, nauwelijks meer vlees op haar broze boten, en haar huid slaphangend als oud leer. Maar haar borsten steken trots en priemend vooruit, stevig, uitdagend en jong.

...een kwal??

Scriptie

Maandag 28 Januari 2002 at 1:17 pm


'Inside-Out, Outside-In

Omdat het primaire doel van mijn plan echter een interne verbetering is, en het meetbare resultaat eerder een meetbaar effect is dan een doel op zich (maar dan wel een hele belangrijke), zou je kunnen zeggen dat het een mengvorm is, met de nadruk op outside in.'


Is er dan niemand die even mijn handje kan komen vasthouden??

Chemische oorlogvoering

Zaterdag 26 Januari 2002 at 11:56 am


Mijn zoon wilde graag huisdieren, dus kocht ik vorig jaar een aquarium. Ik ben namelijk allergisch voor alles wat haren verliest, anders dan in een kam. Ik richtte de bak mooi in en liet er twee soorten cichliden in los.

Al meteen viel mij op dat ze niet zo aardig tegen elkaar waren.

In de eerste week al zag de ene soort kans om de andere soort uit te moorden. Vreemd. De bak was groot genoeg en zo agressief waren ze normaliter ook weer niet. De vier overgebleven vissen gedroegen zich vrijwel constant als leden van rivaliserende bendes, en al gauw was er nog maar ??n exemplaar over.

Dat maakte geen eind aan de situatie. Het beest begon nu agressief tegen mij te doen. De hele dag hing hij in een hoek en gluurde vals door het glas de kamer in. Als ik hem voerde beet hij naar mijn vingers en schrokte hij de nog half bevroren muggenlarven als een razende naar binnen. Deze situatie hield maanden aan en ik vroeg mij ernstig af hoe het kwam dat deze vissoort ineens zo agressief was. Mijn zoon had alle interesse al lang verloren en ook ik verwaarloosde de bak, zodat hij al gauw veranderde in een groene, stinkende modderpoel. Ik snapte er niets van en uiteindelijk heb ik het beest via de plee de betere wereld in gezonden. Om mijn geweten enigszins te sussen heb ik er vervolgens een hele pot cichlidenvoer achteraan gespoeld.

Maandag heb ik de hele bak schoongemaakt, het water ververst en nieuwe plantjes neergezet. Daarna heb ik samen met Kleine Suffie twee schooltjes onschuldige gezelschapsvisjes aangeschaft. Barbeeltjes..

Al meteen viel mij op dat ze niet zo aardig tegen elkaar waren.

Morgen laat ik bodemonderzoek verrichten....

Neolamprologus Brichardi
Neolamprologus Brichardi L.
(Prinses van Burundi, Agressieve Etterbuil)

Goed gejat (1)

Donderdag 24 Januari 2002 at 8:50 pm


'Mevrouw, wilt u dat belachelijke parfum onmiddellijk afdoen!'
(K. van Kooten)

Uitslapen

Donderdag 24 Januari 2002 at 4:00 pm


Ze is mooi en wenkt naar me. Ik strek mijn handen uit en ze lacht uitnodigend. De omgeving is groen. Bos? Gras? Ze voelt zacht aan en ik kijk in haar hemelsblauwe ogen. Er gebeurt iets... Een onderbreking, chaos, verwarring, het wordt donker.. Dat geluid..

De telefoon...

'Ja?'
'Hoi, met mij. Man, het is negen uur. Waar blijf je?'
' Ik ben vandaag vrij, kerel. Ik lag nog in bed...'
'Oh?'
' Staat op het bord, al het werk is al uitgezet.'
'Oh, ja... Nu zie ik het staan. Nou, slaapse dan maar. Doei...'
'Ja, doei..'

Ik doe mijn ogen dicht en probeer verder te slapen. Maar ik ben klaarwakker.

Lul!!

Consequent inconsequent

Maandag 21 Januari 2002 at 11:40 pm


'Ik ben een pathologisch leugenaar', stelde iemand die voorkwam in mijn boek. Daarmee ontketende hij een kleine burgeroorlog onder de mensen om hem heen. Want als je dat stelt wil dat zeggen dat deze bewering op zich een leugen is en dat je dus geen pathologisch leugenaar bent. Dat betekent op zich dat de bewering waar kan zijn, en zo raak je zo in je eigen hersenspinsels verstrikt dat je er nachten wakker van kan liggen.

Nog zo eentje: Suffie is consequent inconsequent. Dat betekent dat hij daar nooit consequent in kan zijn zonder inconsequent te wezen.

Neem nou mijn schrijfstijl. Suffie schrijft al een paar maanden consequent in de derde persoon, tot irritatie van velen, tot genoegen van enkelen. Juist om niet na de eerste de beste kat ineens van stijl te veranderen, ben ik daar een tijdje mee door blijven gaan. Consequent! Om nu mijn eigen inconsequentie kracht bij te zetten heb ik besloten daar wat minder star in te wezen. Suffie is een mens, en dus van nature labiel... Dat u het maar weet.

Overigens dat boek is van ene Eric Frank Russell. Het verhaal heet 'Diabologica'

Shadow Man - The Life and Works of Eric Frank Russell

'Murphy's Law...'

Maandag 21 Januari 2002 at 9:11 pm


Sinds kort rijd ik motor. Niet fanatiek. Suffinnetje heeft een fijne neus voor geld en prioriteiten en we hebben dus geen motor.

Een oude motorwijsheid zegt dat iedere motorrijder minimaal eens in zijn leven 'op zijn plaat' gaat. Welnu, dat klopt. In mijn geval nog tijdens de rijlessen.

Op een landweggetje in de omgeving Harderwijk, sloeg ik vanaf een landweggetje een bospad op en vergiste me in de scherpheid van de bocht. Er middenin viel ik ten prooi aan het samenspel van gravitatie, middelpunt vliedende kracht en het aantal pk's onder mijn zitvlak. Ik voelde de motor onder me wegglijden en zag het aardoppervlak plotseling angstig naderbij komen

In een flits trokken een aantal mensen die ik ooit kende aan me voorbij...

Edwin, politieagent. Rijdt in de nachtdienst naar het bureau. Hij mag wat eerder weg, want hij gaat die dag op vakantie. In de Scheldestraat rijdt hij tegen een kerende taxi en sterft ter plaatse.

Hans. Rijdt naar zijn werk terwijl het waait en regent. Door het water op zijn vizier ziet hij niet zo goed. Ook die inhalende tegenligger niet. Hans is op slag dood.

Linda. Kijkt niet goed uit terwijl ze een voorrangsweg opdraait. Gelukkig rijdt die auto niet zo hard. Ze komt er af met een jaar revalidatie.

Johan. Gaat onderuit. Wacht al drie jaar op een operatie die hem het gebruik van zijn hand terug kan geven.

Hans. Moet uitwijken en rijdt frontaal op een tram. Na vijf jaar en tussenkomst van de ambtenarenrechten, mag hij weer voorzichtig beginnen.


... en toen sloeg de wereld met een allesverdovende klap in mijn rug. Een misselijkmakende pijn in mijn knie en rug. Snel de noodknop indrukken. Zwarte vlekken voor mijn ogen.

De instructeur en mijn medecursist trokken de motor van me af. Toen de pijn een beetje wegge?bt was, bleek de schade aan mens en materieel beperkt te zijn tot wat schaafwonden en krassen op de valbeugel.

Het tweede deel van de eerdergenoemde motorwijsheid zegt dat je na een valpartij het beste weer zo snel mogelijk kan gaan rijden. En dus stapte ik krakend op en hervatte de les.

Toen ik 's avonds in bed de spierpijn voelde opkomen, moest ik ineens denken aan de Wet van Murphy. Als iets mis kan gaan, dan gebeurt dat ook vroeg of laat. Ik had mijn valpartij achter de rug, was verlost van de motorrijdersvloek. Maar wie zei me dat het bij die ene keer zou blijven?

Ik vroeg me af... zouden die anderen dat ook ooit gedacht hebben?

Oordelen

Zondag 20 Januari 2002 at 9:24 pm


Op de Ceintuurbaan nam ze tramlijn 3, richting Amsterdam Oost. Het was druk en ze moest genoegen nemen met een staanplaatsje op het achterbalkon. Een halte verder stapte en groep jongelui op de tram, opgeschoten jongens met donkere haren en ogen, een donkere tint en dure sportkleding. Ze lachten luid en veel, en praatten tegen elkaar in een taal die ze niet kon verstaan. Toen ze opstapten, botste ??n van hen tegen haar aan.

Onwillekeurig klemde ze haar tas steviger tussen haar benen en legde ze haar hand op de GSM in haar jaszak. Ze zag dat ook andere mensen in de tram waakzaam naar de groep keken. Had ze haar portemonnee nog?

Meteen schaamde ze zich voor haar reactie. Belachelijk! Een paar Marokkaanse jongens stappen de tram in en iedereen raakt in paniek. Alsof ze allemaal stelen en roven. Ze wendde zich af en probeerde over wat anders te denken, maar het lukt haar niet. Bij de Linnaeusstraat stapte ze uit en het laatste stukje naar het zwembad rende ze bijna. Zonder om te kijken.

Hij mocht dan een kind zijn, hij wist hoe het zat. Dat hij niet bij mama in haar buik had gezeten, maar bij een mevrouw die niet voor hem kon zorgen. Daarom had ze hem aan papa en mama gegeven.

Maar het maakte hem niet uit. Papa en mama waren zijn echte ouders. En toen hij de sleutels in de deur hoorde rende hij naar de gang toe. 'Hoi, mama' riep hij, terwijl hij zijn bruine armpjes om haar benen sloeg. Ze ging op haar hurken zitten en hij duwde zijn hoofdje met het dikke, zwarte haar in haar hals.

Maar vandaag lachte ze niet en drukte hem alleen maar ongewoon stevig tegen zich aan.

'Jongetje toch,' zei ze zachtjes. 'In wat voor rotwereld leven we eigenlijk.'

Sneu

Zondag 20 Januari 2002 at 8:44 pm


Een treurige bende, die life- en webloggers. Dat is de strekking van het verhaaltje van Nico Dijkshoorn op WebWereld (voor link zie beneden, Suffie blijft niet aan de gang). Daarmee krijgt hij meteen webloggend Nederland op de achterste benen, Suffie incluis.

Alleen Luna vindt de stukjes van Nico wel grappig en herkenbaar. En dat is niet helemaal onterecht. Nico heeft een leuke stijl van schrijven, is scherp en spitsvondig, zoals het een columnist betaamt. Maar de wrakke beargumentering verraadt zijn valse motivatie en het feit dat hij alleen de buitenkant van het fenomeen belicht.

Nico wil helemaal zijn eigen mening niet met ons delen. Nico wil ons niet behoeden voor een overvloed aan leeghoofdige non-informatie. Het hele webloggebeuren interesseert Nico geen moer. Nico wil gewoon hits! Dat is zijn werk en voor hem betekent het brood op de plank. Niks mis mee, maar doe het dan goed!

De 21e eeuw is de eeuw van de communicatie. Dat betekent dat de media niet langer meer worden gedomineerd door de grootste muilen, de scherpste talenten of de meest betalenden, zoals dat wel het geval is bij televisie, radio en de geschreven media.

Nee, internet is van iedereen. Het lifelog geeft iedereen de kans om de wereld te laten weten wat hem bezig houdt. Voor de ??n is dat de ontwikkeling in de ICT, voor de ander de prijs van het brood. Dat dondert niet, belangrijk is dat het niet langer de happy few zijn die bepalen wat een ander leest of hoort. Ook de minder getalenteerde schrijvers onder ons worden in staat gesteld om hun producten te laten lezen en zo te rijpen in hun talent. Het blijft de keuze van het publiek om te bepalen wat hij leuk vindt of niet, maar als weblogger heeft iedereen de kans om de ander te bereiken.

Nico zet zich daar tegen af. Hij vindt dat ook het web het domein is van de werkelijk getalenteerden. Deze mogen gehoord en gelezen worden, de rest dient zijn mond te houden en netjes mee te deinen met het tempo dat door de incrowd wordt aangegeven.

Tot op het moment dat ook Nico zijn plekje moet afstaan aan iemand die beter is. Of heeft Suffie dat verkeerd begrepen??

Ankerlijnen

Donderdag 17 Januari 2002 at 09:02 am


Vanmorgen bakte het lot Suffie een bizarre poets!

Even voor zeven draaide Suffie met het gebruikelijke stapvoetse gangetje de snelweg op, de kop nog vol slaap en Stenders op drie. Tot zijn verbijstering werd Suffie's bolide, na te zijn opgeklommen tot een snelheid van zo'n 50 kilometer per uur, links en rechts ingehaald door de voertuigen van aarzelend gasgevende chauffeurs, die met blikken van vertwijfeling om zich heenkeken.

Even was Suffie in verwarring. Maar toen drong de verschrikkelijke waarheid tot hem door: Ze waren de file vergeten!!

Met stomheid geslagen gaf Suffie gas en zo behaalde hij vrijwel het gehele traject naar zijn werkplek de maximum toegestande snelheid. Het gemis aan auto's maakte dat het verkeer soepel en vloeiend over de snelweg bewoog, alles keurig op afstand, netjes rechtshoudend en met zicht op een onmetelijke oppervlakte aan asfalt dat gewoonlijk door de auto's aan het zicht werd onttrokken. Onderweg probeerde hij nog te bedenken of hij misschien een zon- of feestdag over het hoofd had gezien.

Om kwart over zeven zat Suffie in een leeg gebouw achter zijn bureau en plotseling maakte een wilde woede zich van hem meester. Hij had verdomme nog drie kwartier in zijn nest kunnen liggen!!

Suffie voelde zich beroofd van zijn zekerheden. Wie of wat kon hij nog vertrouwen? Waar waren de ankerlijnen van zijn bestaan? Gleed de samenleving dan zo af dat hij zelfs niet meer op het Onvermijdelijke Lot van de File kon vertrouwen?

Hij pakte een telefoonboek en begon te zoeken: Fortuyn, P. De mens heeft nu eenmaal behoefte aan ankerlijnen, aan vastigheid, aan de waarden, normen en piketpalen die zijn leven veiliger, betrouwbaarder en dus prettiger en gelijkmatiger maken.

En Suffie wist precies wat hem te doen stond

Oma is dood..

Woensdag 16 Januari 2002 at 09:52 am


Oma is niet meer...

Gisteravond, toen Suffie met Suffinnetje van de sauna thuiskwam stond er een berichtje op de Voicemail. Oma was 93, al jaren zo dement als een deur en werd slechts aangedreven door haar pacemaker. Helemaal onverwacht was het niet, want de familie was in de afgelopen weken al een paar keer gebeld door het tehuis dat het niet zo goed met Oma ging.

Suffinnetje was verdrietig, want het was haar Oma. Maar er was geen intense droevenis, ook niet bij de rest van de familie. Niet alleen vond men dat het een mooie leeftijd was, maar veel mensen hadden niets met Oma. Ook Suffinnetje niet.

Suffie's Oma, die veel te vroeg dood ging, was warm en hartelijk. Suffie logeerde als kind graag bij Oma en Oma had Suffie graag over de vloer. Suffie mocht piano spelen, draaide Oma's platen grijs, schoot propjes met haar typemachine en speelde met haar mongoolse buurmeisje. Suffie was dan ook intens verdrietig toen ze stierf.

Maar de Opa en Oma van Suffinnetje waren niet lief, maar respectabel. Opa was een soort priester in een broederschap en diende door de familie met respect te worden behandeld. Opa heerste met strakke hand over de familie, zoals de peetvader over een maffiagroep. En Oma? Zij genoot van de status en schikte zich zonder morren in haar rol. Liefde en genegenheid waren ondergeschikt aan respect en status. En daardoor waren Opa en Oma nauwelijks benaderbaar. Zeker niet voor de kleinkinderen, die eigenlijk alleen maar lastig waren.

Gedurende haar laatste jaren werd Oma een stuk toeschietelijker, gezelliger en warmer. Vrolijk zelfs, soms..

Maar ja, dat kwam vast omdat ze zich vroeger niet kon herinneren...

Opa

Maandag 14 Januari 2002 at 09:49 am


Hij was negen, maar hij woonde niet thuis.

Vanwege zijn slechte gezondheid woonde hij voor een tijdje in een grote Kakelbont-achtige villa in het Gooi, vol veranda's, hoge plafonds, stenen trappen en marmeren vloeren. Er was een rolschaatsban vol gaten, waar hij telkend in viel en er was ook een zwemband, maar het water was altijd ijskoud, omdat 'dat goed voor de kinderen was'.

Hij vond het er niet leuk. Er waren teveel kinderen met teveel problemen, en te weinig verzorgsters ('tantes' noemden ze die) die wel lief waren, maar nooit tijd hadden.

Om het weekend mochten zijn ouders op bezoek komen, eerst een paar uurtjes en later een hele dag. Dan gingen ze naar Oud Valkeveen, Artis of Anna's Hoeve en aan het einde van de dag, voordat ze hem terugbrachten, aten ze pannenkoeken of poffertjes op de brink in Laren. En voordat ze afscheid genomen hadden verlangde hij al weer naar het volgende bezoek.

Op een kwade dag kreeg hij te horen dat zijn opa dood was. De tante die het hem vertelde, nam hem apart in een kaal kamertje, samen met een andere tante. Opa had een hartstilstand gehad terwijl hij voetbal zat te kijken. Oma had het pas gemerkt na de tweede verlenging.

Hij hoorde het nieuws zwijgend aan en het was duidelijk dat de beide tantes zich daar ongemakkelijk bij voelden. Uiteindelijk draaide hij zich om, stapte de kamer uit en wijdde zich verder aan zijn puzzel. Maar 's nachts kon hij niet slapen en huilde hij tot de vogels begonnen te zingen.

Kleine Suffie is zeven. De eerste jaren van zijn leven zat hij in een kindertehuis in Timis, Roemeni?. Opa, de vader van Suffinnetje, is zijn allerbeste vriend en dat neemt niemand hem af. Maar Opa heeft ook een hartkwaal die hem vorig jaar al negen keer in het ziekenhuis deed belanden, aldoor tot groot verdriet van Kleine Suffie.

Op een dag zal Suffie hem moeten vertellen dat Opa er niet meer is, dat zijn hart er voorgoed mee gestopt is. Dan zal Suffie er wel zijn om hem te troosten, hem in zijn armen te nemen en hem te wiegen tot hij in slaap valt.

Maar voor dat moment is Suffie bang, vreselijk bang...

(hoe gaan kinderen om met de dood)

Het begint!!

Zondag 13 Januari 2002 at 9:13 pm


Zeg nou zelf...? Wie begint er in deze tijden nog een weblog? Het hele internet staat er vol mee en de ene weblog bevat nog meer non-informatie dan de andere. Suffie moet zijn naam wel ernstig eer willen aandoen om nog zoiets op te starten...

Dat klopt...

Ernstig opgestookt door verschillende reagenten op de weblog van Electric Luna, die vonden dat Suffie's reacties daar de inhoud van de loghoudster zelf dreigden te overspoelen, is Suffie er toch eentje begonnen.

Niet dat Suffie zich beter voelt dan Luna, of dan wie dan ook. Maar gewoon, omdat het leuk is...

Enne.... natuurlijk mag je reageren...

Graag zelfs..!!