De stand op dit moment...

Dinsdag 30 April 2002 at 5:02 pm


Twee tassen vol plastic dinosaurussen, twee Aztekenmaskers, een Afrikaanse uit hout gesneden tijger (?), een aluminium opklapstep voor een ramschprijs, en een rug die voelt alsof er een nijlpaard op heeft gezeten.

En we zijn er nog niet...

Ter ere van de verjaardag van onze voormalige vorstin wachten ons nog een eigengebouwde vleesfondue, twee flessen Medoc, een halve fles Calvados, via de televisie de emotionele en materi?le schade bekijken die Koninginnedag in het land heeft aangericht, en als het even meezit, een dagsluiting met wederzijdse orale seks op de eettafel.

En mochten we daar allemaal niet meer aan toekomen, dan wordt het gewoon neuken...

Tocht naar de stad

Dinsdag 30 April 2002 at 11:51 am


Suffie viert Koninginnedag dit jaar binnen de huiselijke kring, zoals het hoort. Okee, de afgelopen twee jaren was Suffie ook vrij, maar dat waren bevochten dagen, waarbij Suffie ernstig in de slag moest met zijn collega's om deze Dag der Dagen voor zichzelf en gezin vrij te houden. Wekenlang van te voren werd er aan het rooster geknabbeld, werden er strootjes getrokken, werd er geloot, geruild, geschoven en gekonkeld door collega's die het gehele jaar door je vriend waren, maar in die periode je ergste vijand. Maar nu is Suffie echt vrij, lang van te voren geregeld, domweg omdat Suffie's huidige onderdeel op Koninginnedag gewoon gesloten is.

Dat betekent dat Suffie straks met Suffinnetje en Kleine Suffie de stad in gaat, om gezellig in de druilregen over de hoofden van de samengepakte mensenmassa te lopen. Speciaal ten behoeve van Kleine Suffie, zijn alle zakken en potten ontdaan van eurocenten, zodat hij zijn verzameling plastic Dino's vanuit de in de winkelstraten uitgestalde troep kan aanvullen. Suffie zal hem daarbij de kunst van het agressief afdingen volgaarne bijbrengen, zodat het grootste gedeelte van het gereserveerde kleingeld weer terug in de pot kan voor volgend jaar.

In de twee voorgaande jaren eindigde onze queeste steevast in het Thaise restaurant op de Grote Markt. En twee jaar achter elkaar werd ons verblijf daar grondig verpest door de aanwezigheid van een familie aan het tafeltje naast ons, die zich zo verschrikkelijk asociaal en luidruchtig gedroeg, dat zelfs het personeel van de zaak er niet meer langs wilde lopen. Derhalve heeft Suffie voor vandaag een voorraad vlees in huis gehaald, teneinde deze op gepaste wijze door intense verhitting voor consumptie gereed te maken.

Morgen is het de Dag van de Arbeid. Maar dan moet Suffie dus wel gewoon werken...

Woef!!

Maandag 29 April 2002 at 9:02 pm


Gratis recept van Suffie (4 personen):

Blancheer ongeveer 8 ons kippenlever ongeveer 1 minuut in kokend water, tot hij wit en stevig wordt. Spoel vervolgens af met koud water en laat even staan. Snipper ondertussen 2 grote uien grof en bak ze in hete boter tot ze glazig worden. Voeg de kippenlever toe en ongeveer 2 ons grof gesneden verse champignons en bak het geheel zachtjes om en om. Voeg ruim peper en zout bij, een beetje oregano en basilicum en een snufje thijm. Verkruimel een halve bouillontablet boven het geheel. Meng het geheel goed door elkaar tot de champignons zacht zijn. Giet er vervolgens een borrelglas Calvados bij en steek deze aan. Vergeet bij het flamberen niet de afzuiging van te voren uit te zetten. Blus de levertjes als de vlammen doven af met 2 dl koksroom en laat het geheel voorzichtig roerend heet worden. Doe het geheel in een voorverwarmde schaal en knip er wat verse peterselie op. Serveer de kippenlevertjes met gebakken krieltjes en in spek gerolde sperciebonen.

Suffie heeft zich vanavond aan zijn eigen recept bezondigd, maar zich iets verkeken op de hoeveelheid Calvados. Gevolg: een paar verschroeide wenkbrauwen en het constante gevoel dat Suffie te lang in de zon heeft gezeten... Maar lekker!!

Het kriebelt

Maandag 29 April 2002 at 12:43 pm


Suffie is even verminderd toerekeningvatbaar. Zeg maar gerust verward....

De aanloop naar deze deplorabele toestand begon eigenlijk al afgelopen donderdag, toen Suffie en Suffinnetje te gast waren bij het afscheidsfeest van twee plaatselijke notabelen. De gemeente had daarvoor de plaatselijke discotheek afgehuurd en de muzikale omlijsting werd verzorgt door de enige, echte Time Bandits.

De Time Bandits.... Toen Suffie nog een hele jonge Suffie was, speelde hij in een bandje waarvan de toetsenist bevriend was met Ake Danielsson, de toenmalige toetsenist van de Time Bandits. Suffie heeft de heren dan ook regelmatig zien optreden. De Time Bandits waren in die tijd tamelijk populair en hoewel Suffie zichzelf nog wel een maatje te klein achtte om op een dergelijk niveau te kunnen meedraaien, wist hij vrijwel zeker dat hij Alides Hidding op gitaar ernstig naar de kroon zou kunnen steken. Het leek zo simpel: Suffie op de gitaar en Alides de handen geheel vrij om te zingen, winst voor alle partijen. Nou ja, in gedachten dan...

Afgelopen donderdag stond er een band op het podium die niets meer te maken had met de Time Bandits van toen. Natuurlijk, Alides Hidding is nog steeds de spil van het gezelschap, maar bij de rest van de band zat geen enkel bij Suffie bekend gezicht meer. Toch was het geluid, het gevoel en de beleving vertrouwd, en ondanks dat de heren tegenwoordig als pass? worden beschouwd, genoot Suffie weer even.

Tot Suffie hoorde dat ze een vaste drummer zochten. Verdomme..! Suffie is van huis uit geen drummer, maar kan zonodig een aardige partij wegslaan. En Suffie was in de loop der jaren muzikaal naar een aardig niveau omhoog geklommen. Wat zou het betekenen? In ieder geval terug naar lange nachten, optredens die beginnen als fatsoenlijke mensen naar hun bed gaan, urenlang met piepende oren tot diep in de nacht afbreken en opruimen, volledig weggegooide dagen in verband met pas om twee uur 's middag opstaan en natuurlijk een fikse financi?le aderlating, want Suffie krijgt van zijn huidige baas een prettig salaris voor een prettig regelmatig arbeidsbestaan en zal naast de ongeveer wekelijkse optredens met de Time Bandits dus aardig bij moeten klussen. Zou het opwegen? De kick van het optreden? Juichend publiek? Muziek maken voor je brood? Doen wat je altijd gewild hebt? Suffie weet dat het niet zo is. Suffie heeft het namelijk al een keer meegemaakt. En Suffie heeft geleerd dat hij niet is opgewassen tegen de geestelijke en lichamelijke belasting van Sex, Drugs & Rock 'n Roll. En laten we het over Suffinnetje en Kleine Suffie maar niet hebben.

Maar moeilijk is het wel. Daarom heeft Suffie gemeend wel even te moeten reageren.

Ouwe Lullen

Zondag 28 April 2002 at 9:57 pm


Ene meneer Voordewind, als zodanig opererend onder de initialen vdW, verkondigde op de webstek van Heer Nimo dat Suffie ouwelullenmuziek in zijn auto had zitten, dit alles naar aanleiding van het feit dat Heer Nimo in navolging van Suffie had laten weten wat hij zelf in zijn auto placht te draaien. Voor Suffie, die het onderscheid in kwaliteit binnen de popmuziek niet afmeet aan de datum van verschijning, is dat natuurlijk koren op de molen. Suffie heeft veel oudere en jongere verwanten en vrienden, van wie hij veel oppikt. Daarnaast is Suffie, als gesjeesd popmusicus, ook wel een beetje op de hoogte van wat er in de afgelopen vijftig jaren op muziekgebied op de markt is gekomen.

Om de in bovengenoemd schrijven gebleken allergie van de heer Voordewind optimaal te stimuleren, in de hoop dat hij er vreemdsoortige en jeukende bultjes van krijgt, publiceert Suffie bij deze een toptien van de meest heerlijke en foute jaren zeventig elpees, die hij ergens in het stof van zijn huishouden boven water heeft kunnen vissen:

1. Eagles - Hotel California
2. Alquin - Best kept secret
3. Kayak - Starlight dancer
4. Yes - Close to the edge
5. Peter Frampton - Frampton comes alive
6. Deep Purple - Machine Head
7. America - America
8. Crosby, Stills, Nash & Young - D?ja Vu
9. Paul McCartney - Ram
10. Solution - Cordon Bleu

Suffie maakte onlangs kennis met een jongeman die volledig idolaat was van alles wat The Beatles ooit hadden geproduceerd....ruim 20 jaar voor zijn eigen geboorte. En dat geval staat niet op zichzelf. Suffie's grote broer, die de leeftijd des onderscheids ondertussen ruimschoots heeft bereikt, kan het kwijl op de kin krijgen van bandjes waarvan de respectieve leden halverwege de jaren negentig nog in de luiers lagen. Voor Suffie is dat het bewijs dat een goede muzieksmaak niet afhankelijk is van leeftijd en dat goede muziek niet kan worden gemeten aan de hand van de opnamedatum. Sterker nog, goede muziek bewijst zichzelf door, ook na ??n, twee of drie decennia, goede muziek te blijven.

En u, meneer Voordewind, wat vindt u nou eigenlijk goede muziek??

Wie snapt het nog?

Zaterdag 27 April 2002 at 10:02 pm


De VVD schiet het verkeersplan van Netelenbos af. Niet omdat het niet goed is, maar omdat de PVDA op zijn beurt de Joint Strike Fighter niet wenst aan te schaffen. Die JSF moet ons 8 miljard gulden gaan kosten. Ondertussen luidt het onderwijs de noodklok over gebrekkige huisvesting en voorzieningen. De ruim 3 miljard die nodig is om in de komende vier jaar de boel een beetje op orde te krijgen, zal vermoedelijk nooit komen. Te veel geld...

Duitse ziekenhuizen bezoeken Nederlandse medische beursen om hun diensten aan te bieden aan mensen die hier tevergeefs of langdurig op operaties wachten. Omdat de wachtlijsten in Nederland alleen maar groeien en Duitse ziekenhuizen ruim voldoende capaciteit over hebben, lijkt dit een ideaal bericht. Nederlandse ziekenhuis-bobo's overwegen een klacht bij de Europese Gemeenschap in te dienen in verband met oneerlijke concurrentie...

Iemand die interesse heeft om met Suffie samen een tropisch eiland op te zoeken en een staatje te stichten?

Voorspel tot drama

Vrijdag 26 April 2002 at 10:39 am


Ongewild was Suffie gistermiddag getuige van een familietragedie in wording. Toen Suffie zijn Suffiemobiel vanuit Apeldoorn de A1 richting Amsterdam opstuurde en flink gaf teneinde fijn te kunnen invoegen op de tamelijk drukke hoofdrijbaar, ontwaarde Suffie voor hem iets op de rijbaan wat hij meende te herkennen als een dode eend. Bij nadering bleek de eend echter allerminst dood te zijn, maar een poging te doen de snelweg lopend over te steken. Met fladderende vleugels en de nek naar voren gestrekt stak het beest in blinde paniek de invoegstrook over in de richting van de hoofdrijbaan. Suffie's hart sloeg over toen hij zag dat een klein eendekuikentje wanhopig probeerde om onder de vleugels van mama eend met haar mee te lopen. Bliksemsnel dacht Suffie na. Naar links uitwijken betekende een kettingbotsing, doorrijden betekende een gruwelijk einde van pril familiegeluk, en dus koos Suffie er voor om met piepende banden rechts langs het gezinnetje heen te sturen.

Een blik in de achteruitkijkspiegel leerde Suffie dat het gevaar daarmee niet voorbij was. De familie Duck koerste namelijk nog steeds vastberaden richting rijbaan, waar een toenemende stroom auto's met grote snelheid langsreed, terwijl ook de invoegstrook akelig druk bezet was. Suffie dacht na. Stoppen en/of achteruit rijden was onmogelijk. En al kon dat wel? Het was zelfmoord om de rijbaan op te springen en te pogen moeder en kind te redden. Ongetwijfeld zouden ze juist in paniek onder een aanstormende BMW of DAF fladderen. Suffie reed door richting Amsterdam. Het gevoel in Suffie's buik werd nog rotter toen hij zich bedacht dat, gesteld dat de familie Duck er in zou slagen om beide rijstroken heelhuids over te steken, dit ze slechts zou brengen tot de middenberm, bestaande uit vangrail en een smalle strook schraal gras. Ze zouden verder moeten en hun leven nog eens in een onmogelijke waagschaal moeten stellen om de andere rijbaan over te steken. Suffie kon wel raden naar de uiteindelijke afloop.

Eenmaal thuis kon Suffie het drama moeilijk van zich afzetten. Omdat Suffie en Suffinnetje die avond naar een feestje moesten, stelde Suffinnetje voor een hapje uit te gaan eten bij de Chinees. Daar moest Suffie even over denken. Suffie is gek op Chinees, maar loopt vooral warm voor krokant gebakken en in alle variatie bereide Peking-eend.

Het is dus Mexicaans geworden.

Ontspannende lectuur

Woensdag 24 April 2002 at 11:06 am


Er zijn mensen die in hun toilet moppenboekjes of tijdschriften hebben liggen om tijdens de ontlading van de dagelijkse digestieve voortgang te kunnen ontspannen. Anderen nemen een krantje mee of amuseren zich met de mopjes op de scheurkalender. Suffie heeft op zijn 'contactruimte met de onderwereld' altijd een exemplaar liggen van Oor's Pop-encyclopedie. In Suffie's muzikale hoogtijdagen was Suffie aardig ingeschoten in de popwereld, maar tegenwoordig moet Suffie daar best moeite voor doen. Uiteraard haalt Suffie niet al zijn kennis uit deze dikke donder, veel komt gelukkig nog steeds uit Suffie's contacten, televisie, internet, radio en natuurlijk aangekochte platen. Maar Suffie moet af en toe even wat kruisverbanden kunnen leggen, of kunnen nalezen hoe het ook al weer in die en die periode zat met de band. En daar is het naslagwerk heel geschikt voor. En zo slaat Suffie nog regelmatig vrienden en kennissen om hun oren met zijn kennis van de internationale popmuziek. Hoewel, daar zit natuurlijk ook gevaar in. Zo wist Suffie enige weken geleden, tijdens een feestje bij vrienden, moeiteloos de complete line-up van de groep Yes op te noemen, tijdens de opnames van de elpee Relayer. Hierop wendde ??n van de aanwezigen zich tot Suffie en zei met een grijns op zijn gezicht:'wel, zeker veel last van je darmen gehad de afgelopen tijd...'

Hoe ken dat nou???

Dinsdag 23 April 2002 at 10:46 pm


Is het u wel eens opgevallen dat de batterijen in vibrators een veel langer leven hebben dan die in digitale camera's, walkmans en zaklantaarns? Dat is opvallend, omdat je zou denken dat de kinetische energie die zo'n ding levert veel meer stroom zou vergen dan een simpel en zuinig electronisch ding. Dat bewijst Suffie's stelling dat batterijen per definitie onbetrouwbaar zijn. Suffie heeft dan ook een hekel aan batterijen en werkt het liefst met apparaten die op het lichtnet aan te sluiten zijn. Dat zet Suffie overigens voor een vervelend dilemma, want Suffie heeft namelijk een hekel aan netadapters en losse voedingen. Meestal zitten daar priegelige draadjes aan, met slechtpassende stekkertjes, en bovendien hebben ze de vervelende neiging om er op de meest ongelukkige momenten mee uit te scheiden. Draden maken een mens ook minder mobiel, omdat ze de aanwezigheid van een stopcontact behoeven. In dat licht gezien is de constatering over de levensduur van batterijen in seksspeeltjes een gelukkige. Suffie zou er namelijk van gruwen om een voorwerp, waarmee een rechtstreeks contact bestaat met het lichtnet, in iemands lichaamsholtes in te brengen. Dat is vragen om ongelukken. Overigens heeft Suffie wel eens de tip gekregen om batterijen die wat minder worden enige minuten in de hand te houden en dan in het apparaat terug te plaatsen. Door de lichaamswarmte zou de batterij meer stroom gaan afgeven. En met deze simpele uitleg komen we weer terug bij de kern van het verhaal...

Doppen

Zondag 21 April 2002 at 11:36 am


Gisteren kwamen ze, over de post: Suffie's oordoppen.

Trouwe lezers van deze log, wisten het al... Suffie heeft door jarenlange intensieve muziekbeoefening een gehoorbschadiging opgelopen. Rechts iets meer dan links, wat te verklaren is door het feit dat Suffie altijd rechts met zijn kanus tegen de sidefill monitoren heeft gestaan. Op de afgelopen Frankfurter Musikmesse, heeft Suffie in de 'Orhmobil' van het Duitse bedrijf Hearsafe zijn gehoor laten meten en is zich het apelazarus geschrokken. Suffie heeft derhalve meteen oorafdrukken laten te maken en een zet oorbeschermers besteld, met lineaire demping, dus alle frequentiegebieden even veel onderdrukt. Het is de bedoeling dat ik deze laat doorgroeien tot een compleet in-ear monitorsysteem, waarmee ik op het podium superveilig en comfortabel kan spelen.

Gisteren kwamen ze dus. Twee raar zacht aanvoelende doorzichtige kwakjes met plastic schijfjes er in... Suffie moet eerlijk zeggen dat ze comfortabel zitten en prima dempen. Straks voor het eerst repetitie met die dingen. Suffie is heel benieuwd...

Voor de genen die op de site van Hearsafe wil kijken wat Suffie heeft. Suffie heeft de HR-15 in huis en het HS-15 systeem op afroep besteld.

(foto niet meer beschikbaar)

Perspectief! (gastlog)

Zaterdag 20 April 2002 at 1:07 pm


"Steeds meer kinderen volgen les in ?t Engels", zo lees ik in mijn virtuele ochtendkrant. Het lijkt zelfs een rage te worden: er komen drie scholen bij, waarmee het totaal op negen scholen komt in de regio waar zo ongeveer 60% van de lessen in het Engels gegeven wordt. Hype, hype, hoera!!! Eindelijk goed nieuws, ik word er bijna wakker van! Alles wat ik nodig heb om gebruik te maken van deze kans, is een kind. En wederom hoera: die heb ik al eentje! Bovendien spreekt dit benodigde kind ook al een beetje Engels. Zes-en-een-half jaar oud en hij kwettert zonder problemen 70 minuten per uur in het Nederlands. Dat werd uiteraard saai zodat hij zich onlangs vol kleuterenthousiasme op de Engelse taal heeft gestort. Feilloos telt hij van 0 tot 10 en weer terug [liefst ook 10 keer achter elkaar, op luide toon want geweldige prestatie] en diverse losse woorden: cat [want ook in bezit], wurlt tweed sentur [actueel is hij ook al], no weej [meest gebruikt], so sorry eksjiedent [nuttig wegens schattige uitspraak --> ontlopen van straf] en fuk joe [uiteraard via school, hetgeen bewijst dat tweetalige opleidingen werken]. Zie hier: dit kind kan zonder meer door naar het tweetalig onderwijs.

Wanneer ik deze keuze moet motiveren op de diverse aanmeldingsformulieren [gezien de wachtlijsten voor alles in Nederland begin ik maar direct] zal ik uiteraard aangeven hoe belangrijk het is voor zijn verdere leven om de Engelse taal te beheersen. Te denken valt aan het om kunnen gaan met computers, internationale collega's en het volgen van films en series zonder de kromme vertalingen te hoeven lezen. Maar waar het mij vooral om gaat, is uiteraard dat het verloop van zijn verdere leven direct effect heeft op het verdere verloop van mijn leven. Dit is tevens de reden dat ik direct aan het sparen sloeg toen hij geboren werd. Ik was er als de kippen bij; volgens mij was het zelfs de financieel adviseur die de navelstreng doorknipte. Deze snelle en weldoordachte actie levert een mooie som geld op wanneer het ventje 18 wordt. Vanaf dat moment is het plan kinderlijk simpel: met dat geld kan hij mooi eigen woonruimte huren en inrichten. En daar is het moeders uiteraard om te doen. Achttien jaar samenwonen is namelijk lang. Erg lang. Daarbij komt dat de puberjaren, die zoals ik momenteel ontdek beginnen rond het zevende levensjaar, dubbel tellen. Aldus kom ik uit op 29 jaar, wat exact de tijd is die ik zelf op deze wereld rond banjer.

De enige zwakke plek in Het Plan was de locatie van de eigen woonruimte. Hij zou zomaar vlak bij moeders in de buurt kunnen komen wonen, zodat hij de avondmaaltijden nog 'thuis' zou kunnen nuttigen. En de was achterlaten. En boodschappen doen in de voorraadkast. Klinkt onwaarschijnlijk? Nee hoor. Ik ben namelijk ook in bezit van een jongere broer [24 inmiddels] die soms naar mijn moeder belt met de boodschap ik eet vanavond niet thuis waarmee hij aangeeft dit bij hoge uitzondering juist w?l te doen. Hij woont namelijk op zichzelf. Een wijze les voor mij. En hier komt het voordeel van de tweetalige opleiding naar boven. Het lijkt mij namelijk niet geheel onmogelijk dat hij door deze internationale 'touch' tijdens zijn opleiding wel eens gemotiveerd zou kunnen raken zijn leven ook wat te 'verinternationaliseren'. Hetgeen mijn verdere levensloop uiteraard ten goede komt. Dat hij zijn van remsporen voorziene onderbroeken per koerier vanuit Londen [bij wijze van suggestie] naar mij stuurt lijkt mij namelijk een verwaarloosbaar risico.

Als ze nu ook nog Spaans geven op die scholen zijn we helemaal ingedekt...

-Marti-

Mannentaal

Donderdag 18 April 2002 at 10:49 pm


Toen Suffie als krullenjongen aan de slag ging bij zijn huidige werkgever, was hij de puberleeftijd ternauwernood voorbij. Suffie kwam te werken met een groot aantal jongens van ongeveer dezelfde leeftijd. De 'men only' mentaliteit van het bedrijf had onmiddellijk zijn invloed op de sfeer en de conversatie. Suffie kon nog geen vijf minuten met iemand samenwerken, of het gesprek ging over neuken, tieten en lekkere wijven (Suffie had dispensatie voor het onderwerp voetbal). Suffie heeft jarenlang aangenomen dat dit de enige mogelijke vorm van conversatie tussen mannen was, totdat Suffie's vriendinnetjes tekenen van afkeuring begonnen af te geven.

Toen Suffie jonge collega's ging begeleiden, werd Suffie geacht, in het kader van zijn voorbeeldfunctie, hiermee op te houden en de schijn op te houden, dat hij een nette, integere werknemer was. En toen Suffie na enige jaren de stoel van de chef beklom werd er zelfs van hem verwacht, dat hij zijn collega's daarin ging corrigeren, in het kader van integriteit, klantvriendelijkheid en gewenste omgangsvormen. Met name is die tijd is Suffie verworden tot een nette en aimabele man, die nooit kon worden betrapt op het bezigen van ongepaste taal. Suffie denkt ook dat hij aardig wat stof zou hebben doen opwaaien als hij in de samenwerking met een jonge, frisse, vrouwelijke collega zo terloops had laten vallen dat hij wel in zou zijn voor een stevige dosis orale seks.

Suffie heeft zich tijdelijk in het vakonderwijs gestort en wordt daarbij sinds kort vergezeld door een mede-docent, die op Suffie's werkplek nog onder Suffie's jurisdictie viel. Omdat Suffie en de desbetreffende collega in dezelfde negorij woonachtig zijn, wordt er tamelijk driftig gecarpoold. Na enkele weken vrolijk babbelend heen en weer te hebben gereden, bleek dat beide betrokkenen de behoefte gevoelden om zo af en toe eens ouderwets en botweg over neuken en pijpen te lullen. Een ouderwets en vertrouwd gevoel!

Zo af en toe heeft een man dat kennelijk nodig. Even maar....

Middagdrank

Woensdag 17 April 2002 at 8:05 pm


Er is een tijd geweest dat Suffie 's morgens om tien uur zijn eerste biertje opentrok en daarmee de trend zette voor het verdere verloop van de dag. Het was niet de meest gezonde periode in Suffie's leven, maar misschien wel de meest turbulente. Suffie kende deze periode van opperste leveractiviteit toen hij een jaar of 19 was en de top van zijn inname lag in dat jaar gedurende de vakantieperiode, waarin Suffie een explosieve uitwisseling kende van allerlei al of niet organische vloeistoffen.

Nu Suffie in den gezinne is, een regelmatig leven leidt en zijn brood verdient met min of meer eerzaam werk, is ook Suffie's ethanolresistentie tot een absoluut minimum gedaald. Zo kwam Suffie vandaag om een uurtje of zes thuis van zijn werk en vergastte zichzelf op een glaasje rode huiswijn. Het resultaat was een welgemikte mep met een grote houten hamer, ongeveer halverwege het bewuste glas. En dat is niet de eerste keer. Suffie lijkt steeds vaker na inname van een bescheiden hoeveelheid pretvocht reeds op apegapen te belanden. Vooral als Suffie op het werk weer eens stevig heeft doorgebuffeld, betekent het nuttigen van een alcoholische versnapering nog wel eens een voortijdig einde van een goed ingezette dag.

Suffie vindt dat lastig! Vooral ook omdat een avondsessie met ongeveer gelijke liquide middelen over het algemeen wel een bevredigend resultaat oplevert. Suffie baalt daarvan, want wat is nu fijner dan een arbeidsvolle dag afsluiten met een flinke pint of een goed gevulde bokaal? Suffie vindt het niet erg om te verworden tot een Portret Van Olijke Heer Door Lucas Bols, maar gruwt van de gedachte aan een min of meer opgedrongen accijnsnarcose. Is het leeftijd? Is het ontwenning? Vindt dit verschijnsel wellicht zijn kern in psychosomatische omstandigheden?

Welnu, ??n ding weet Suffie zeker: Suffie is weer hard aan vakantie toe...

Zaains Viksjun

Dinsdag 16 April 2002 at 10:56 pm


Suffie is een verstokt liefhebber van SF-films. Als puppy zat Suffie elke zondagmiddag voor de TV te wachten tot het einde van Het Programma met de Muis. Daarna kwam namelijk Star Trek, de echte! Met Kapitein Kurk en Doktur Spok! Vele jaren is Suffie een trouwe Trekkie gebleven, tot ook het genre SF zich tot een meer volwassen fenomeen ontwikkelde en Suffie tegen wil en dank meegroeide. Suffie zag de hele Star Wars cyclus in de bioskoop, glimlachte bij E.T., huilde bij Bicentennial Man, huiverde bij The Thing en bij Invasion of the body snatchers, gaapte bij Fahrenheit 451 en lachte bij Spaceballs. Maar echte warme passie voelde Suffie bij Blade Runner, de huiveringwekkende verfilming van Philip Dick's Do androids dream of electric sheep. In deze film, die qua verhaal behoorlijk afwijkt van het origineel maar stylistisch ernstig dicht bij de wereld van Dick komt, jaagt Harison Ford op een zestal nepmensen, waaronder onze eigenste Rutger Hauer. Suffie heeft zichzelf voorgenomen deze film minstens ??nmaal per jaar te kijken en vooralsnog lukt dit nog steeds. Voor de niet SF-liefhebbers die wel eens op een leuke manier met de materie kennis wil maken, heeft Suffie een aardige tip. Volgende week woensdag zendt SBS6 om 14.05 uur de film Mystery Science Theater 3000: The Movie uit. In deze low budget SF-film volgen we een aardling en twee androiden, die op hun beurt een blaartrekkend slechte SF-film uit de jaren 50 bekijken en deze voorzien van waanzinnig melige commentaren. Voor wie Beavis & Butthead al te gek vonden, is dit een absolute must..

Vaderfiguur

Dinsdag 16 April 2002 at 10:17 am


Afgelopen nacht droomde Suffie intens van zijn tot op heden zorgvuldig geheim gehouden verhouding met soapster en publiekslekkertje Georgina Verbaan. Tijdens een groot meerdaags familiefeest (haar familie), op een warme en zonnige lokatie, vonden wij de tijd gekomen om het aan de wereld kenbaar te maken en probeerden wij voor het eerst onze levens aan elkaar aan te passen.

Dat viel niet mee! Suffie, die net in de voorbereiding zat van een grote muziekbeurs in Rotterdam, moest zich plotsklaps hip gaan gedragen en zijn taal aanpassen aan de huidige jongerencultuur. Suffie diende nu te gaan luisteren en swingen op de muziek van K-otic, Sita en Krezip, terwijl zijn Genesis albums naar zolder verdwenen. Suffie moest zijn best doen om vurig en energiek over te komen en vooral niet in de valkuil te lopen om haar vaderlijk te liefkozen, of haar 'm'n kleine meisje' te noemen. Aan de andere kant deed zij haar best om haar leeftempo iets te temperen, om af en toen eens gezellig bij me te zitten met een drankje, terwijl haar vrienden en vriendinnen nonstop de dansvloer uitsleten. En toen ze 's avonds laat een ethablissement wilde bezoeken, waarvan wij beiden het idee hadden dat hij iets te wild en uitputtend voor mijn gematigde levensstijl was, kwam ze netje aan me vragen of ik het niet erg vond dat ze alleen ging, terwijl ze een teder kusje op mijn voorhoofd plaatste.

Pas toen ze midden in de nacht zachtjes mijn kamer binnenkwam, haar tengere, warme lijfje in mijn armen nestelde en voorzichtig een gevoelig plekje in mijn nek kuste, werd ik mij bewust van de dingen die we wel gemeen hadden en hoe fijn dit kon zijn.

Maar, ja.... de wekker is onverbiddelijk.

De eerste gelukzalige ongelukkige...

Maandag 15 April 2002 at 10:12 pm


(gastlog van Marti)

Hoewel Blogger in elk geval geen vreemd terrein is [na 3 maanden babbelen bij de Riagg ging het trouwens wel weer] zit ik hier met kriebels in mijn buik van de zenuwen. Schrijven in eigen huis is tot daar aan toe, maar nu ben ik bij Suffie. En Suffie wil ik niet tegen me in het harnas jagen door een ondermaatse prestatie neer te zetten. Z?ker niet na het mooie stukje wat hij bij mij postte... U begrijpt, de druk is hoog. Toch is dit gastschrijven een hele leuke manier om elkaar, hoe virtueel dan ook, beter te leren kennen. Dankzij het loggen weet ik nu bijvoorbeeld dat zowel Suffinnetje als ik het gras leggen, en dankzij de nadere kennismaking voor de gastoptredens weet ik ook dat onze mannen 's avonds voor de [broodnodige en zeer verdiende] avondmaaltijd zorgen. Zo kan het dus ook. Zo leer je loggend Nederland [en omstreken] kennen zonder een IRL te hoeven afkondigen. En we voegen wat toe aan elkaars werk in plaats van elkaar virtueel te lijf te gaan. Onze bezoekers krijgen ook wat te doen: de diverse logs afspeuren w??r we schrijven. En wat, want de stukjes zijn altijd anders dan op het eigen log. Misschien kom je zelfs wel iemand tegen wiens log je nog niet ontdekt had. Het lijkt mij dat alle partijen hier lol van hebben.

[Inmiddels heb ik de keuken ontdekt en een kop koffie genomen. Dank je wel! Voel me meteen wat meer op mijn gemak hier in den vreemde...]

Terwijl ik blijf hopen op de inspiratie voor een meesterwerkje ontkom ik er niet aan om het virtuele bestaan weer te ruilen tegen het leven van alle dag. Mijn zoontje loopt zojuist de woonkamer in met de mededeling dat hij toch weer misselijk werd en dat de soep en koekjes in deels verwerkte vorm ??k 'naar bed zijn gegaan'. Zucht, waarom nu juist dit gedoe altijd IRL? Juist nu een delete of 'nieuw werkblad' zo gewenst is...

Gras

Maandag 15 April 2002 at 1:32 pm


Suffie is gek op tuinieren!

Vanuit een makkelijke stoel in het zonnetje, met een koel glas gerstevocht onder handbereik, kan Suffie er uren naar kijken. Suffie is helaas niet begiftigd met de Gave van de Groene Vinger. Deze eer komt vooral Suffinnetje toe, die in de afgelopen jaren de ondoordringbare rimboe achter Suffie's huis heeft omgetoverd tot Suffieland. Afgelopen weekend heeft Suffinnetje zich geworpen op het gazon. Dit stukje tuin kende de afgelopen jaren de kleur groen uitsluitend van horen zeggen. Zaterdagmorgen dumpte een vriendelijke tuinder 25 rollen gras voor de deur (plakzooien, zoals dat in goed Hilversums schijnt te heten). Nadat Suffinnetje het gazon had voorzien van een laag van 200 liter bemeste tuinaarde, droegen Suffie en Suffinnetje de rollen in gezwinde spoed naar het terras. Dat wil zeggen, Suffinnetje droeg de rollen, Suffie droeg, als immer, de verantwoordelijkheid.

Vervolgens verdween het tengere lijfje van Suffinnetje in een wolk van nerveuze energie, die in enkele uren door de hele tuin heenjoeg, Suffie en Kleine Suffie in vertwijfeling achterlatend. Toen de rook was opgetrokken bleek de vertrouwde schrale vlakte, die zich uit had gestrekt tussen het terras en de achterste schutting, plotsklaps te zijn veranderd in een frisgroene en lentegeurende mat.

Suffinnetje stortte na deze krachtinspanning uitgeput ten aarde. Toen de tijd aanbrak om de echtelijke sponde te vullen, sleepte Suffinnetje zich met krakende spieren de trap op en liet zich als een lappenpop achterover op bed vallen, een toonbeeld van uitgebluste passiviteit...

Maar Suffie wist wat hem te doen stond. Nu was het zijn beurt om het werk voor twee te doen...

Zoals reeds gezegd, Suffie is gek op tuinieren...

Ochtendklanken

Zondag 14 April 2002 at 11:47 am


Suffie kan des morgens vroeg geen muziek aan zijn hoofd velen. Dat is altijd zo geweest. Mogelijk heeft het iets met Suffie's bandverleden te maken, met de tijd dat Suffie 's morgens om vijf uur thuis kwam met sissende en ruisende oren, proberend zo zachtjes mogelijk een Fender Twin Reverb twee trappen op te slepen. Papa Suffie had de nare gewoonte om om een uurtje of tien een stukje klassiek op te zetten en deze op kamerbreed volume af te draaien. En gelooft u Suffie, niets is moordender voor het moreel van de jonge popmuzikant dat wakker te worden op het hysterische gegil van de Carmina Burana als hij nog ligt na te stuiteren van zijn eigen muzikale verrichtingen.

Suffie's oudste broer nam in latere jaren deze gewoonte over en tracteerde de gesloopte Suffie regelmatig op een stukje Matheus Passion, een stukje vijfde of negende, en als Suffie mazzel had de klassieke uitvoering van de rockopera Tommy met Maggie Bell en Richard Harris. Nog steeds bukt Suffie diep onder dit trauma en blieft hij in Huize Suffie absolute muzikale stilte tot aan het aanbreken van de middag.

In de tijd dat Han Reiziger zijn wekelijkse ochtendprogramma op de zondag presenteerde, heeft Suffie nog wel eens geprobeerd zichzelf te hyposensibiliseren. Hoewel Suffie op zich gunstig reageerde op sommige zwoele en relaxerende jazzklanken, ontwikkelde Suffie een nieuwe allergie voor de regelmatig terugkerende Knal-piep-toet jazz en het immer terugkerende Realbook-geneuzel.

Toch heeft Suffie een lichtpuntje in zijn leven. Vanmorgen vroeg stuitte Suffie op de televisie op de TMF Awards en wel op een spetterend live-optreden van Within Temptation. Wellicht dat het Suffie deed denken aan zijn eigen actieve bandjestijd, maar op ??n of andere manier pakte het Suffie. Suffie had dan ook zowaar muziek op de zondagmorgen, tot grote verbijstering van Suffinnetje en Kleine Suffie.

Er is nog hoop...