Lijflog der verdoemden

Zaterdag 20 Juli 2002 at 02:35 am


Neem iets heel, heel onnozels en overdrijf dat zeer, zeer zwaar. Gooi er een paar keer "oh, wat erg" en "lief he" of "het zal je maar gebeuren" in. Maak het stuk dan lekker lang, zodat het heel wat lijkt (opkloppen in vaktermen). Het hoeft ook niet ergens over te gaan, hoe onbegrijpelijker, hoe beter. Herhaal dit 5 a 6 keer en hoppa: u is lifelogger!

Met open mond staarde ik naar het scherm. Sprakeloos was ik. "Oh, wat erg" dacht ik, terwijl een inmense woede zich van mij meester maakte. Was mijn leven vergeefs? Had ik gefaald? In een vlaag van waanzin veegde ik met een enorme zwaai het beeldscherm van mijn bureau af. Mijn vrouw holde in paniek de kamer binnen en schreeuwde iets wat ik niet kon verstaan. Zonder iets te zeggen sloeg ik haar op haar neus. Ze gilde, bloed stroomde over haar gezicht. Ik had hier geen zin in. Ik wurmde mij langs haar en holde naar beneden, naar buiten, naar de supermarkt.

Daar trok ik een fles bier open en dronk het in de winkel op. Met het lege flesje liep ik naar de kassa. Mijn wereld viel in gruzelementen. Was ik nou ineens geen lifelogger? Wat was ik dan? Hoe moest ik het stukje van Gaby lezen? Was het een aperte leugen? Of was de waarheid me te hard? Mijn hoofd tolde, ik knipperde met mijn ogen, stond geheel van de wereld bij de kassa. Achter mij morden de mensen omdat ik niet doorliep. Een schelle vrouwenstem riep "loop eens door met je logge lijf!". Ik verstijfde. Logge lijf? Lijfloggen? Er brak iets in mij. Ik draaide mij om. Achter me stond een jonge vrouw in een luchtig niemendalletje me brutaal aan te kijken. Ik pakte haar beet, gooide haar op de transportband en rukte in ??n beweging het jurkje van haar lijf. Vervolgens nam ik haar, wild en gewelddadig. Ze schreeuwde, eerst in wanhoop maar al gauw minder enthousiast. De mensen in de rij wendden zich af en zochten een andere kassa op. "Het zal je maar gebeuren" hoorde ik er eentje zeggen. Alleen een groepje jongeren bleef staan om me aan te moedigen. "Lief, he" zei er eentje spottend. "Toen maar" zei een ander, "ze heeft er zelf om gevraagd, moet ze maar een BH dragen in het openbaar."

Toen mijn ergste woede in haar achterbleef, kwam de beveiligingsbeambte aanlopen. Hij schreeuwde iets tegen me, maar ik luisterde niet. Terwijl ik langsliep greep ik hem om zijn nek en enkele tellen later slingerde ik zijn slappe lijk tussen de toeschouwers. Ik deed mijn kleren goed en liep naar de uitgang.

Daar stonden twee politiemannen, met de hand op hun pistool. "Staan blijven", riep ??n van hen. Ik deed twee snelle stappen en was bij hem. Met een snelle greep griste ik zijn pistool uit zijn handen en schoot twee maal binnen ??n seconde. Ik stapte over de lijken heen en wandelde de slijterij binnen. Ik draaide een fles whisky uit het schap open en nam een flinke slok, terwijl ik een tweede fles gebruikte om de protesterende slijter zijn hersens in te slaan. Ik dronk rustig, probeerde na te denken. Het lukte me niet. Was ik nou een lifelogger of niet? Wilde ik het wel zijn? En als ik het niet was, wat was ik dan wel? Zeker geen weblogger, en al helemaal geen columnist. Al die zekerheden van vroeger, in ??n klap weg.

Ik gooide de lege fles weg en liep naar buiten. Mensen in het blauw om mij heen. Ze schreeuwden. Kogelvrije vesten, misschien wel tien. Ik keek om mij heen, schatte mijn kansen, de meest dichtbijzijnde schreeuwde nerveus dat ik mijn wapen moest laten vallen. Ik schoot hem in de onbeschermde oksel en terwijl de kogels om mij heen floten maakte ik een koprol naar een plek achter een auto. Ik dacht na. Dit leven wilde ik niet. Moest ik mij conformeren aan de normen die men mij wilde opleggen? Moest ik saaie stukken gaan schrijven over supermarkten en het dagelijkse leven? Of moest ik als een soort internetparia blijven leven, hopend op hits en erkenning die nooit zouden komen. Dat nooit!

Ik stapte achter de auto vandaan en opende rustig het vuur op de mensen. E?n viel, twee vielen. Ik hoorde schoten. Ik voelde geen inslag, alleen een warme golf die vanuit mijn borst naar buiten bloeide. Mijn linkerbeen klapte onder mij vandaan en ik viel in een explosie van licht.

Er was ??n troost, bedacht ik mij en ik glimlachte. Ik zou in ieder geval nooit meer een linkdumper worden.

En dat was vermoedelijk het moment dat de dood intrad.

Drama

Donderdag 18 Juli 2002 at 06:20 am


Je bent acht jaar en je hebt net leren fietsen. Zelf heb je geen fiets, maar je mag op de fiets van een vriendinnetje rijden. Je doet wedstrijdje met een vriendje. Gaaf! Het gaat hard en je wint! In de laatste bocht wijk je uit voor een auto en verlies je de macht over het stuur. Je gaat onderuit en valt keihard op straat. Brullend loop je naar huis, je hebt pijn in je hele borst en je kan je hand niet meer bewegen. Papa probeert je te troosten en kijkt de hand na. Niets gebroken, concludeert hij, maar wel even naar de dokter, mogelijk toch iets stuk. De dokter is heel aardig, maar doet je heel veel pijn. Hij legt een drukverbandje aan. Je moet naar het ziekenhuis voor een foto, voor de zekerheid. In het ziekenhuis moet je eerst wachten tussen allemaal zieke mensen. Je pakt een kleurboek van Sesamstraat, Papa legt een arm om je schouder. De mevrouw die de foto maakt is heel aardig, maar praat een beetje raar. Ze komt uit een ander land en neemt je mee naar een donkere kamer met allerlei apparaten en een glazen ruit. In de wachtkamer komt ze vertellen dat er niets is gebroken en dan doet ze het verband er weer om. Thuis wil je meteen buiten spelen. Eigenlijk is dat verband heel gaaf! Je gaat de straat op om het aan iedereen te laten zien. Alle kinderen vinden het cool en willen met je spelen. Al gauw is het mooie witte verband al weer veranderd in een smerige lap. Je leent weer de fiets van je vriendinnetje en maakt het wedstrijdje met je vriendje af alsof er niets aan de hand is...

En Papa? Papa zit in de tuin, met trillende handen. Wetend dat het ook anders kan aflopen. Hij neemt nog een slok van zijn borrel en sluit zijn ogen...

Het mondiale geldcomplot van Bill Gates

Woensdag 17 Juli 2002 at 04:15 am


Voor het scherm van de geldautomaat, met mijn pinpas in mijn handen, werd ik overvallen door de eerste tekenen van ouderdom en verval: ik wist mijn pincode niet meer. Verdomme! Dat was me nog nooit eerder overkomen! Ik probeerde mijn geest leeg te maken en mijn vingers zelf het patroon van de juiste code te laten vinden, maar het hielp niet. Ik was die kutcode echt kwijt!

Pijnlijk bewust van de groeiende rij mensen achter mij, nam ik de mogelijkheden door. Ik kon proberen me te concentreren op het alsnog terugkomen van de pincode, maar de kans was groot dat ik tegen die tijd door een woedende menigte was gelyncht. Ik besloot voor de snelle oplossing en viste mijn creditcard uit de portemonnee. Ik duwde de kaart in de gleuf en tikte de daarbij horende pincode in.

En toen liep de boel vast.

Terwijl achter mij wat iets te luide kuchjes te klonken, staarde ik ongelovig naar het bevroren beeldscherm. Hij deed niets meer, zat volledig vast. Ik probeerde een aantal toetsen, maar zelfs de vertrouwde piepjes die hadden moeten klinken, bleven uit...

Even maakte een gevoel van wilde paniek zich van mij meester. E?n pas onbruikbaar en ??n ingeslikt door een weigerachtige machine. Mijn leven was voorbij! Ik keek om mij heen, zocht iets hards en zwaars. Nee, te veel getuigen. Het gekuch en gemompel achter me werd luider. Ik draaide me om en deelde onomwonden aan de mensen achter me mede, dat de automaat de virtuele geest had gegeven. Luid kankerend verspreidde de menigte zich, slechts een enkeling bleef op een afstandje staan kijken of ik er niet stiekem alsnog met de buit vandoor ging.

Een totaal onzinnige gedachte kwam in me op. Wat doe je met een vastgelopen computer? Je doet control-alt-delete! In een zinloze opwelling maakte ik de vertrouwde beweging, twee vingers links, eentje rechts. Ik drukte de twee onderste en buitenste toetsen in op het numerieke paneeltje en vervolgens de correctie-toets. Tot mijn stomme verbazing werd het scherm zwart!

Met open mond keek ik toe hoe zich op het schermpje van de geldautomaat het vertrouwde beeld begon te ontvouwen van een opstartende computer. BIOS versie, RAM tellen, schijven zoeken....de hele mikmak. En ik bedacht me wat voor krankzinnige geest een systeem had ontworpen waarmee iedere randdebiel een geldautomaat kon laten crashen. Wat ik kon, kon iedere berelul! Waarom was zo'n systeem niet hufterproof??

Op dat zelfde moment kwam mijn antwoord op het scherm. Als een kwijlende dwaas gaapte ik seconden lang naar het verschijnende splashscreen, pas toen wilde mijn hersens geloven wat mijn ogen zagen: "Starting up Windows NT Workstation". Vanuit kleine, onzichtbare speakertjes klonk ver weg het onmiskenbare opstartgeluidje.... Mijn god, dacht ik, onze geldautomaten draaien op Windows! Het systeem waarvoor de term backdoor is uitgevonden!

Mijn gedachten sloegen op hol! Bill Gates, de rijkste monopolist ter wereld, controleerde en manipuleerde ons geldverkeer! Met ??n druk op de knop kon hij miljoenen pin-gebruikers in Nederland veranderen in armlastige sloebers met waardeloze stukjes plastic in de portemonnee. Ons land, ons welzijn, onze soevereiniteit in handen van Amerika's boegbeeld der mondiale inhaligheid! Dit kon niet waar zijn....

Ondertussen was de geldautomaat door een groot aantal schermen aan het worstelen en bedacht ik mij dat er nog steeds een creditcard van me in het apparaat zat. Ongetwijfeld zou deze nu niet meer terugkomen, vermoedelijk was de automaat het bestaan ervan bij het herstarten totaal vergeten en lag de pas binnen op een stapel ingeslikte kaarten.

"Voer uw pas in" verscheen er op het scherm. Werktuigelijk en zonder erbij na te denken duwde ik de pinpas die ik nog in mijn handen had in de gleuf. Daarna toetste ik in ??n keer de juiste pincode in.

De Vragen Des Levens

Dinsdag 16 Juli 2002 at 12:57 pm


Kleine Suffie is onlangs acht jaar geworden. Dat betekent dat Suffie en Suffinnetje binnenkort wel eens geconfronteerd zouden kunnen gaan worden met misschien wel de meest besproken opvoedingsdrempel van de vorige eeuw: seksuele voorlichting.

Nu zijn Suffie en Suffinnetje daar op zich niet zo bang voor. Beiden zijn seksueel tamelijk liberaal opgevoed en zijn redelijk gewend om binnen het gezin de beestjes op een integere en voorkomende wijze bij de naam te noemen. En beiden zijn van mening dat bij een gedegen seksuele voorlichting ook het onderwerp 'wisselende contacten' aan de orde dient te komen, misschien niet bij acht jaar, maar toch in ieder geval bijtijds.

En daar zit hem de kneep. Kleine Suffie is een overlevertje, een winnaartje met een sterk ontwikkeld competitie-gen. En Suffie verwacht dan ook ooit een keertje de vraag: "Zeg, Papa. Met hoeveel meisjes heb jij eigenlijk gewipt voordat je mama leerde kennen?"

Dat is geen vraag. Dat is een drama. Want hoe geef je daar als oppassend ouder nu een goed antwoord op? Suffie zou een verhandeling kunnen doen over het aantal meisjes dat Suffie in zijn kindertijd daadwerkelijk heeft meegetroond naar de speeltuin op de Westlandgracht, teneinde daar de wip te beklimmen. Maar de kans dat Kleine Suffie daar genoegen mee zal nemen is uiterst nihil.Wat andere mogelijkheden:

"Gaat je geen moer aan." Makkelijk, duidelijk en kort, maar niet passend binnen het kader van gelijkheid en openheid dat binnen Suffie's gezin wordt uitgedragen.

"Dat vertel ik je later wel een keertje." Ook niet goed. Kleine Suffie heeft een geheugen als een olifant en bovendien het idee dat overmorgen ook onder "later" valt.

"Geen enkele, lieverd. Mama was de enige". De leugen als dooddoener. Misschien accepteert hij het. Totdat hij een keer een oud fotoalbum openslaat en met de vraag komt wie die mevrouw met die sproetjes en die leuke, kleine stijve tietjes is die bij papa op schoot zit. En Suffie vertikt het om zijn geschiedenis te censureren. Trouwens, Kleine Suffie is bekend met Suffie's muzikantenverleden en komt er tegen die tijd wel achter dat het celibaat net zo min bij een muzikant hoort, als een speklap bij een synagoge.

"Een paar." Niet slim. Dat zijn er niet veel en dus zal hij ook wel willen weten wie. En dat moeten we nou net niet hebben...

"Oh, niet zoveel jongen." Fout. Allereerst onduidelijk, want wat is "niet zoveel" voor iemand zonder referentiekader? Bovendien klinkt het bachatelliserend, en bachatelliseren kan een vorm van opscheppen zijn. En opscheppen over je seksuele escapades is vragen om competitie.

"Nou, zoon. Dat zijn er best wel veel." Mijn god! Af langs de zijlijn. Wat een blunder! In een gesprek over de valkuilen en gevaren van wisselende contacten, zet Suffie even het juiste voorbeeld neer, door te bekennen dat hij als jongeling zijn genetisch materiaal grootmoedig over de wereld verspreidde! Noem er nog even een getal bij en de lat is gelegd!

Lastige vraag, eigenlijk. Misschien moet Suffie het wel af laten hangen van het moment, dan kan Suffie altijd nog beslissen in hoeverre hij het opvoedkundige aspect tegen oprechtheid afweegt. En misschien stelt Kleine Suffie wel nog lastigere vragen." Maar, Papa. Met hoeveel meisjes heb jij dan gewipt nadat je mama leerde kennen?"

Weet je, misschien moet Suffie zich eigenlijk helemaal niet met dit soort dilemma's bezighouden....

Waarschuwing

Dinsdag 16 Juli 2002 at 05:27 am


De waarheid kan ernstige schade toebrengen aan de volksgezondheid...

Zwarte Sneeuw

Maandag 15 Juli 2002 at 12:44 pm


Wie dacht dat tandartsen sadisten waren, doet er goed aan eens een afspraak met een orthodontist te maken. Hier vinden we namelijk de echte specialisten, de grootmeesters van de gruwel, de vedettes van het lichamelijk lijden.

Wie Suffie wel eens live heeft gezien, of bekend is met de op het web rondslingerende afbeeldingen van Suffie, weet dat Suffie is voorzien van een beugel. Zowel boven als onder glinstert het staal de kijker tegemoet, als de bouwsteiger des aanstoots, niet vanuit esthetisch oogpunt, maar omdat Suffie reeds vele jaren dreigt zijn eigen kiezen te vermorzelen.

Iedere zes weken reist Suffie af naar het onderkomen van de Gekke Dokter, om de stellage te laten fine-tunen, een ervaring die elke keer weer doctor Giggles reduceert tot een vriendelijke klini-clown. Paradoxaal genoeg zetelt de man niet in een vervallen en slecht verlichte kliniek vol piepende deuren, maar in een splinternieuw en vrolijk gekleurd gebouwtje aan de rand van de stad, met veel glas en high-tec apparatuur. Vijf stoelen, in verschillende zachte kleuren, staan naast elkaar in een frisse behandelruimte, waar kinderen onder de vrolijke klanken van Radio 538 ernstig worden verminkt. De speciale gevallen, zoals ondergetekende, worden behandeld in een stoel die, mogelijk in verband met de bloedige taferelen, door een muurtje van de rest is afgeschermd.

Om de paradox te vervolmaken heeft de Gekke Dokter een team van assistentes om zich heen verzameld, die heel duidelijk op uiterlijk en aantrekkingskracht zijn geselecteerd. Wulps kirrend en met hongerige blikken vol vuur en verlangen, bewegen ze van stoel tot stoel om hun slachtoffers te vergastten op een mix van marteling en passie. Alsof pijn en wellust een onverbrekelijk geheel vormen, leidend tot een geestelijke en lichamelijke afhankelijk die het voortbestaan van dit helse complot tot in de eeuwigheid waarborgt.

Deze week werd Suffie apart genomen door een adembenemend schepsel met benen tot onder haar oksels, prachtige, vuurrode lokken, ogen als de Indische Oceaan en een parelende lach waar je als rechtgeaarde man in zou willen verdrinken. Terwijl Suffie weerloos in een achterover gekiepte stoel lag, begon ze de steigerdelen in Suffie's mond met behulp van de chirurgische uitvoeringen van een koevoet en een betonschaar weg te breken, daarbij diverse malen Suffie's kaken ontwrichtend. Nadat de Gekke Dokter himself de mondholte had ge?nspecteerd en zich had beperkt tot het nog strakker zetten van de band en een vriendelijk kletspraatje, begon de vrouw vol overgave de sedimentering op Suffie's tanden weg te bijtelen met een soort mini-klopboor en een chroomstalen pikhaak. Geen enkel stukje onbeschermde en hypergevoelige tandhals werd daarbij overgeslagen, terwijl ze met een lieve en verleidelijke stem over Suffie's wanhopig gereutel heenkoerde. Daarna werd de helse stellage weer vastgezet, niet met de gebruikelijke elastieken, maar met messcherp en flinterdun staaldraad, omdat dit beter opgewassen zou zijn tegen Suffie's maalvermogen. Met gruwelijke kracht draaide ze de draad met een enorme tang om Suffie's brackets heen, waarbij Suffie diverse malen zijn halswervels hoorde protesteren. Deze keer koos ze er voor om niet meteen de uiteinden van de draad af te knippen, maar eerst alle brackets op deze wijze vast te zetten en de draaduiteinden zolang te laten zitten. Na enkele minuten lag Suffie met opengesperde mond vol vlijmscherpe uiteinden, als in een zieke David Cronenberg-film, wetende dat deze bij de minste of geringste ontspanning Suffie's tong en wangen zouden openrijten. Toen ze uiteindelijk de inmiddels afgeknipte uiteinden met een enorme pincet uit Suffie's keel had geplukt, wierp ze een heerlijke lach vol liefde en ivoor toe en kirde ze dat Suffie op mocht staan. Suffie sprong uitgeput en opgelucht van de stoel af...

Zwarte sneeuw. De wereld draaide. Suffie vocht voor zijn bewustzijn. De rode schoonheid tolde om Suffie heen als een waanzinnige sateliet en drukte hem terug in de stoel. Suffie hoorde haar zoete woordjes spreken vol troost en begrip, terwijl Suffie's verstoorde bloedsomloop zich herstelde. De spannning en het ondersteboven liggen hadden hun tol ge?ist. Toen de wereld weer kleur kreeg vluchtte Suffie naar zijn auto en nam natrillend en met bonkend hart plaats achter het stuur, wetend dat de volgende afspraak vast stond. Een even verschrikkelijk als opwindend vooruitzicht.

Maar er gloort licht aan het eind van de tunnel. In september wordt de steiger definitief afgebroken en breekt er een ontspannen periode aan met kaakchirurgen, implantaten en brugdelen.

Suffie heeft het scenario voor zijn afscheid reeds klaarliggen. Brullend stormt hij het vrolijke gebouwtje binnen en jaagt de aanwezigen bijeen in een afsluitbare ruimte. Vervolgens trekt hij de rode schoonheid aan haar haren mee naar de behandelkamer, trekt de kleren van haar sproetige lijf , bindt haar naakt en kronkelend vast op een behandelstoel en zet deze vervolgens in de achterste stand.

Wat daarna gebeurt, heeft Suffie nog niet besloten. Dat ligt er aan...

Wordt het wellust? Of wordt het wraak..!!

Luchtig tussendoortje (haiku)

Vrijdag 12 Juli 2002 at 12:17 pm


Een laatste werkdag
Daarna verkeert Suffie in
Vakantiekringen

Wederopstanding

Vrijdag 12 Juli 2002 at 09:58 am


Deze week wederom in het nieuws: wetenschappers zijn ernstig van plan om de in 1936 uitgestorven Tasmaanse tijger een wederopstanding te laten beleven. Niet door het laten verrichten van een wonder, maar door de beesten te klonen uit genetisch materiaal dat de wetenschappers voor handen hebben. Nu is er van veel uitgestorven dieren DNA aanwezig, maar de Tasmaanse tijger heeft een streepje voor. Ergens in Wetenschapsland zwerft namelijk een Tasmaanse tijgerembryo rond, die niet zoals gebruikelijk is bewaart in formaline, maar op alcohol. En alcohol schijnt het genetisch materiaal zo mooi intact te laten, dat deze heel goed als basis van een kloonexperiment kan worden gebruikt.

Hoewel de eerste gekloonde Tasmaanse tijger pas over minstens 10 jaar het licht zal zien, wordt er uiteraard druk gespeculeerd over de volgende stap. De dodo? De Neanderthaler? De Cro Magnon? Of zou er belangstelling zijn voor het laten herleven van belangrijke personen uit de historie?
Nu is Suffie van mening dat niet alleen genetisch bepaalde eigenschappen de mens tot prestaties drijven, maar ook zijn omgeving. Nature en nurture, dus. Dat hebben de makers van de film "The boys from Brasil", deze maand nog op TV, goed begrepen. In deze film worden 86 Hitlerkloontjes geproduceerd op basis van DNA van de fuhrer. Om de juiste ontwikkeling van de jongens te garanderen, worden de leefomstandigheden en de opvoeding van Hitler nauwgezet nagebootst.

Maar waarom niet verder gegaan? De lijkwade van Turijn, waarvan wordt beweerd dat deze gebruikt is om het opgebaarde lijk van Jezus Christus na diens kruiziging af te dekken, schijnt mogelijk DNA restanten te bevatten van de zoon God's. Het ligt dus voor de hand dat vroeg of laat ook in die richting gedacht gaat worden. Voor de mensen die dit experiment aan zouden durven, is het dan, met het oog op de wetenschappelijke slagingskans van deze waarlijke wederopstanding, wel te hopen dat de verlosser toentertijd een stevige borrel lustte..

Lekkertje of niet...

Woensdag 10 Juli 2002 at 02:15 am


Jenna Elfman, oftewel Dharma uit de serie Greg & Dharma, doet aan Scientology. Dat vindt Suffie eng! En dat is op zich jammer, want Suffie zou Jenna best wel eens willen nemen. Jenna is namelijk een lekkertje.

Raar eigenlijk, want Suffie kan nou niet zeggen dat mevrouw Elfman het type neerzet van een klassieke schoonheid. Een beetje een rare neus, een loens, een uitgesproken eierhoofd, een beetje een Wiske dus... Kennelijk staat lichamelijke schoonheid los van seksuele aantrekkingskracht. Zo zijn er tamelijk lelijke vrouwen die vanuit hun pori?n een sfeer van mateloze geilheid uitstralen en schoonheden die de seksuele aantrekkingskracht hebben van een stacaravan.

Neem nou eens Myrna Goossen, het klussende lachebekje van RTL4. Voorwaar geen lelijke dame! Een leuke kop, lieve ogen, een zinnelijke, brede mond en een beeldschoon neusje. En na de fotoreportage in de Playboy van enige tijd geleden, weten we dat Myrna ook nog eens over een goed lijf beschikt!

En toch ziet Suffie er geen sappig stuk in! Kennelijk mist er iets bij haar dat Suffie's hormonen tot activiteiten inspireert! Suffie moet er niet aan denken! Alsof je met je kleine zusje ligt te biggen! Misschien die stem? Iets in de vormgeving? De haarkleur? Mist er een chemische stof? Onzin, Suffie kent Jenna ook alleen van televisie en in die relatie is enige uitwisseling van chemische stoffen ook al bij voorbaar uitgesloten. In ieder geval is Myrna niet Suffie-compatibel en wordt Suffie wel berig van Jenna...

Mogelijk dat Myrna's verleden van invloed is geweest op Suffie's totale beeldvorming. Misschien toch het beeld van a-seksuele knusheid uit de tijd dat Myrna het giechelhulpje was van de al even seksloze TV-dominee Jos Brink. In dat geval zou het gebrek aan seksuele aantrekkingskracht van de arme Myrna dus gewoon een oorsprong vinden tussen Suffie's oren, een ernstige inktvlek op Suffie's referentiekader, waardoor Suffie onbewust weigert om Myrna tegen beter weten in als lekker ding te accepteren.

Een interessante theorie die wellicht vraagt om empirisch onderzoek. Myrna dient wellicht bij gelegenheid door Suffie gesondeerd te worden! Gewoon om te proberen, meer niet. Weet iemand wellicht of Myrna iets met Scientology van doen heeft?

Dilemma

Dinsdag 09 Juli 2002 at 11:46 am


Wat kan je eigenlijk beter zijn...?

Miskend of ongetalenteerd..??

En dan nu de reclame...

Maandag 08 Juli 2002 at 11:31 am


In samenwerking met buurthuis De Onan te Scheemda, organiseert De Suffie Academie op zondag 25 augustus aanstaande voor de tweede keer de dagcursus "Masturberen kun je leren". Deze cursus is niet alleen bestemd voor mannen en vrouwen die willen kennis maken met masturbatie, maar ook voor gevorderden die zich wat verder in de materie willen verdiepen. Het programma is als volgt vastgesteld:
09:00-09:20 uur: Ontvangst en kennismaking, natuurlijk met een lekker kopje koffie en een plakje cake.
09:20-10:00 uur: Voorstelrondje in de kring, gevolgd door ontspanningsoefeningen en meditatie. Daarna kunnen de genitali?n soepel worden gemaakt.
10:00-10:15 uur: Koffie, de organisatie serveert er een koekje bij.
10:00-11:15 uur: Plenaire masturbatieoefening onder leiding van de cursusleider. Vervolgens worden in groepjes de individuele leervragen vastgesteld.
11:15-12:15 uur: Gelegenheid om te wassen en daarna nabespreking van de oefening. De groepjes voor het middagprogramma worden ingedeeld.
12:15-13:00 uur: Lunchpauze. In de kantine is een gering assortiment aan snacks te verkrijgen, zoals warme ballen, berenlullen, fricandildo's en broodjes worst.
13:00-14:10 uur: Korte evaluatie van het ochtendprogramma. Videofilm "Vreemde handen dwingen", gevolgd door een demonstratie van verschillende masturbatietechnieken. Er is gelegenheid om vragen te stellen en kort te oefenen.
14:10-15:15 uur: De groep wordt opgedeeld in vieren en vervolgens wordt er aan de hand van de individuele leervragen in tweetallen gemasturbeerd. De cursusleider geeft naar behoefte individuele reflectie of daadwerkelijke instructie. Indien daar behoefte toe is, worden de tweetallen halverwege opnieuw samengesteld.
15:15-15:30 uur: Gelegenheid tot wassen en pauze met thee of een frisje.
15:30-16:30 uur: Intervisie in kleine groepjes, aan de hand van de incidentmethode. Deze wordt vooraf uitgelegd.
16:30-17:00 uur: Ruimte voor eigen invulling of programma-uitloop, gevolgd door een korte evaluatie van het dagprogramma.

Het avondblok is gereserveerd voor een aantal masturbatiegerelateerde workshops. Iedere deelnemer kan intekenen op twee workshops naar keuze, voor aanvang worden de groepen verdeeld. De eerste workshop duurt van 19:00 uur tot 20:30 uur. De tweede workshop duurt van 21:00 tot 22:30. De kosten van twee workshops zijn in het cursusgeld inbegrepen. U kunt een keuze maken uit de volgende workshops:

6178 -"Schat ik ben thuis"
Op een speelse manier wordt ingegaan op de situatie van ontdekking op heterdaad door een gezinslid. Aandacht is er voor voorbereiding (hoe leg ik mijn kleren klaar, doekje), gesprekstechniek (verklaar de situatie aan je partner) en masturbatieplanning.

8719 - "Het Amsterdammertje"
In deze workshop wordt gedemonstreerd en geoefend hoe je door ontspanningsoefeningen en meditatie steeds grotere voorwerpen in je lichaam kunt inbrengen. U wordt verzocht om zelf wat voorwerpen mee te nemen.

9723 - "De rijke keuken"
Op dolkomische wijze wordt uiteengezet en gedemonsteert hoe u masturbatie leuk kunt maken met behulp van alledaagse voorwerpen, waarmee u normaliter bijvoorbeeld de maaltijd klaarmaakt.

9347 - "Alleen op de wereld?"
Ten onrechte wordt door veel mensen aangenomen dat masturberen een solo-aangelegenheid is. In deze workshop leert u dat het uitwisselen van voorwerpen en technieken binnen een groep enorm stimulerend werkt.

6102 - "Gezeik..."
In deze workshop leert u plezier te hebben met de geheime lichaamsfuncties van uzelf en uw cursusgenoten. Aan deze workshop is een streng hygi?neprotocol verbonden.

Het lesgeld van de cursus "Masturberen kun je leren" bedraagt 195 euro all in, waarin begrepen de kosten voor koffie, thee, drisdrank en reinigingsattributen. De cursus staat open voor zowel paren als alleenstaanden. Maximaal aantal deelnemers is 20 personen. Er is beperkte ruimte voor kinderopvang en het meenemen van huisdieren is niet toegestaan. Er is in de omgeving van De Onan ruime parkeergelegenheid en er zijn leuke tentjes in de omgeving waarin (op eigen kosten) kan worden gedineerd. Voor meer informatie kunt u mailen naar suffieacademie@suffie.com onder vermelding van "Masturberen kun je leren".

Sneak preview!!!

Zondag 07 Juli 2002 at 10:30 am


"...Zeiken over de kleur van een toiletpot is hetzelfde als zeiken over het wel of niet plaatsen van een dopje op de tandpasta. Zeer essentieel. Wanneer je dit soort gesprekken tot een einde weet te brengen waar beide partners gelukkig mee zijn, dan weet je dat het goed zit. Dan weet je dat je niet voor niets een hypotheek hebt afgesloten waar je allebei nog jaren aan vastzit. Dus er komt rood hoerig tapijt in de slaapkamer..."

Openbare bekendmaking!

Zondag 07 Juli 2002 at 03:01 am


Om te voorkomen dat bepaalde roddels en geruchten een eigen leven gaan leiden, hecht Suffie er waarde aan om te ontkennen dat Carin van webkast ooit door Suffie is gebembadeerd!

En zelfs als dit zo zou zijn, dan heeft Suffie daarbij nooit geloogd.

Voor verder commentaar verwijst Suffie eenieder naar Suffie's persdienst...

De principes van eeuwigheidsverlangen

Zaterdag 06 Juli 2002 at 04:19 am


Vorige week was ik op een boottochtje ergens in den lande, waar toevalligerwijs tevens een aantal loggers bij betrokken waren. Een hot item was daarbij de allesomvattende vraag hoe bloggerarchieven om te zetten in Pivot of Greymatter.

Maar eigenlijk zat de crux van deze kwestie veel dieper...

Want, zo ontsprong de vraag, waarom zou je eigenlijk archieven bij willen houden? Welk narcistisch doel diende deze gewoonte eigenlijk? Waarom zou je ?berhaupt willen dat iemand anders kon lezen dat jou drie maanden terug een natte scheet dwarszat? Wie bewaart thuis zijn kranten om de columns over een half jaar nog eens na te kijken..

Poe, dat zet je aan het denken, zeg...

Waarom dan zoveel moeite om al die bloggerarchieven om te zetten?

Misschien heeft het iets te maken het gevoel van vergankelijkheid dat elk weldenkend mens blijkt te bezitten, de drang om iets in de wereld neer te zetten dat niet verdwijnt, maar ergens blijft bestaan na zijn dood. Een instinct dat te vergelijken is met de drang van de man om nageslacht te verwekken. De mens leeft voort in zijn genen, maar ook in de gedachten van anderen. En daartoe wil iedereen minstens ??nmaal iets presteren dat eeuwigheidswaarde heeft.

Maar dat bereik je niet door digitale archieven te bewaren waarin je uiteenzet waarom je op een bepaalde dag een kater had en hoe verdrietig je was omdat je spinaziesouffl? was mislukt.

Ik heb gekozen voor een tussenvorm. Links van deze tekst heb ik een aantal links neergezet naar pagina's waarin ik selecties van mijn bloggerperiode heb geplaatst. Ik heb daarbij gekozen voor stukjes die wat meer inhoud hadden en wat minder tijdgebonden waren dan dat ik het afgelopen half jaar over het algemeen heb uitgeboerd. Commentaren neerzetten kan niet meer, dat leek me totaal overbodig. Voor wie Suffie nog niet zo lang kent misschien een aardige bloemlezing, voor de anderen een aanwijzing dat ik mijn verblijf hier op deze aardbol serieus wens te nemen.

De tijd vliegt..

Vrijdag 05 Juli 2002 at 11:35 am


Nou moe. Ben je effe weg, laat je je template eens mooi opzomeren. Vier je een beetje vakantie. Blijkt bij terugkomst je halve linklijst te zijn verhuisd...!!

Morgen weer hoor...!!

Cijferveiligheid

Vrijdag 05 Juli 2002 at 08:52 am


Met het aanbreken van het toeristenseizoen begint de angst voor terroristische aanslagen weer te groeien. Niet alleen in Amerika (zeker na de gebeurtenissen van gisteren) maar ook de de Arabische en Noord-afrikaanse landen is men alert voor aanslagen op Amerikaanse of Westerse doelen. In Tunesi? vielen er enkele maanden geleden vooral Duitse slachtoffers bij een bomaanslag op een synagoge.

Vijftien jaar geleden ontplofte een bom in het Tunesische hotel waar ik op dat moment mijn vakantie doorbracht. De hoteldiscotheek werd deels verwoest. Als door een wonder vielen er geen doden, alleen een Engelse vrouw raakte ernstig gewond.

Dit jaar keer ik in de vakantie terug naar Tunesi?. Zelfde land, zelfde stad en zelfde hotel. En toch beangstigt het niet. Statistisch gezien is het volkomen onwaarschijnlijk dat er iets gebeurt. Te vergelijken met het mopje over de Amerikaanse vliegreiziger die zich in een vliegtuig omhangen had met explosieven. Voor de veiligheid, omdat de kans statistisch verwaarloosbaar was dat zich in een vliegtuig twee mensen zouden bevinden die onafhankelijk van elkaar een bom bij zich hadden.

Misschien bedrijf ik struisvogelpolitiek, maar ik heb vertrouwen in een onbezorgde vakantie.

Toch?

Plagen

Vrijdag 05 Juli 2002 at 01:36 am


Een kleine bloemlezing uit de prijslijst van onze bedrijfskantine

    • vruchtensalade (bakje): 1,00 euro

  • vruchtensalade (bordje) 1,40 euro

Als je twee bakjes op een bord zet, geraken de dames achter de kassa ernstig over hun theewater...

Geen mooier moment denkbaar om vrijdagmiddag te vieren...

Nou vooruit dan maar....

Donderdag 04 Juli 2002 at 08:31 am


Ok..... ben er weer...!!!

Ik zou h??st denken ....

Dinsdag 02 Juli 2002 at 05:56 am


.. dat het zou kunnen. Als hij echt zou willen. Als je vingertoppen jeuken. Toegegeven, klaar is ??n ding, af iets heel anders. Klaar ben ik wel min of meer, al weet ik zeker dat ik dingen over het hoofd heb gezien. Niet dat ik zo enorm slordig ben, maar omdat dit een hele andere Pivot-versie is dan ik zelf draai. En dat terwijl ik nog druk bezig ben om te ontgreymatteren

Maar toch, het kan. Het draait. Als u als lezer nu gewoon aan Suffie mailt hoe blij u bent dat hij af en toe weer een stukje schrijft [af en toe, ja!!] en mij mailt met mogelijke problemen, slordigheden en andere technische gevallen. Dan kan het toch...

Hoe dan ook, tijd voor mij om terug te keren naar het eigen virtuele huisje. Eens kijken hoe de zaken er aldaar voor staan. Regelmatig zal ik hier terugkeren, achter de schermen, om al die puntjes op de i's te zetten. Maar voor nu kan ik dan toch met een voldane glimlach een sigaretje gaan roken:

Het kan. Als hij wil, dan kan het. Suffie...?