Sportbericht

Maandag 30 September 2002 at 8:38 pm


Terwijl LPF ploeggenoot Heinsbroek virtueel in het geel zit, rijdt Wijnschenk vanaf vandaag definitief in de bolletjestrui!

Uiterlijk & Baan

Maandag 30 September 2002 at 1:35 pm


Gisteren had ik een lunchafspraak met een ex-vriendje van me, Jordy, zoals we wel vaker doen als één van ons behoefte heeft in een praatje. Oh, Jordy was héél begrijpend en troostend toen ik vertelde over Rogier en mij. Maar dat ik me zorgen maakte over mijn baantje, daar snapte hij helemaal niets van! Met mijn smoeltje had ik toch zo een baantje? Blouse open en ik mocht mijn eigen salaris vaststellen en promotie was een kwestie van even onder het bureau...!

En dus zat Jordy even later alleen aan tafel en stond ik op de tramhalte mijn lot te vervloeken. Feit is dat er nog steeds mensen zijn (meestal mannen) die denken dat werkgevers aan je voeten liggen als je er een beetje leuk uitziet. Ik word daar zo zoetjes aan een beetje moe van, misschien omdat ik mij (ook tegen Jordy) altijd verschrikkelijk heb afgezet tegen deze manier van 'carièrre maken'. Jordy wist dat, en dus kan hij van mij nu de boom in.

Een succesvolle loopbaan hebben met je uiterlijk is nog steeds heel wat anders dan succes hebben vanwege je uiterlijk. En bovendien een stuk moeilijker dan mensen soms denken. Er zijn duizenden leuk uitziende meisjes die een carièrre nastreven als model, actrice, zangeres of danseres. Dat zijn er zoveel, dat producenten, modellenbureaus, impressariaten en agenten het zich kunnen veroorloven om kieskeurig te zijn. Ik kan daar helaas over meepraten: te lang voor Miss Saigon, te bruin voor "Les Mis", te gezond voor de wintercollectie, te grote tieten voor de haute couture, te oud voor Jeans en een te grote bek voor meidengroepjes.

Wat dat betreft stamt mijn grootste frustratie uit de tijd dat een zeker modellenbureau mij geen lingerie- en badmodeklussen meer aanbood, omdat ze hoorden dat ik een litteken had van een buikoperatie. Toen ik tegenwierp dat ik sinds de operatie al weer twee shootings achter de rug had (beetje poederen doet wonderen), kreeg ik prompt mijn hele portfolio van ze terug, omdat ik dat had moeten melden. "Geen vertrouwensbasis meer" zeiden ze. Alleen al het idee dat je niet meer helemaal gaaf bent is genoeg om je uit te poepen. En waarom ook niet, meisjes zat die in een niemendalletje in de Otto-gids willen staan. Voor mij tien anderen...

Gisteravond heb ik CV's verstuurd aan iets van 15 adressen; geluidsstudio's, theaters, PA verhuurbedrijven en zelfs aan Joop van Ellende... Mooi dat ik er deze keer geen pasfoto's heb bijgedaan!

Uitslag kwisje

Maandag 30 September 2002 at 10:15 am


Inderdaad, het was een vibrator! Aangezien de halve gevulde koeken niet echt in trek schijnen te zijn, moet de winnaar het doen met mijn hartelijke gelukwens!

En wat doet u trillen van genot?

kwis1.jpg

Censuur

Zondag 29 September 2002 at 4:41 pm


Had ik u al verteld dat ik een ongemodereerd weblog heb??

Wedstrijdje...

Vrijdag 27 September 2002 at 8:47 pm


Al iemand Sinterklaasversiering in de etalages ontwaard? De eerste digitale foto verdient een halve gevulde koek!! (nee, echt!!)

Botervingers

Maandag 23 September 2002 at 1:55 pm


Het schijnt dat je een hoop werktuiglijke vaardigheden, zoals zwemmen, fietsen, schaatsen en vallen, niet kan verleren. Ook zaken als talenkennis en muziekschrift blijken altijd latent in je kop aanwezig te blijven, ook al doe je er jaren niets aan. Een kwestie van opschudden, stog afblazen en gaan met die handel.

Voor gitaar spelen geldt dat niet. Althans niet bij mij. Ik kan er namelijk geen hout meer van. En dat terwijl ik nog geen drie maanden geleden de sterren van de hemel afspeelde!

Dat komt zo, ik heb botervingers, een uiterst droevige fijne motoriek en pezen als elastieken. Dat ik ooit enige vaardigheid ten toon spreidde bij het spelen van de gitaar heeft niets te maken met aanleg of talent, maar alles met stomweg oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Niet oefenen betekent een enorme terugval. Waar andere gitaristen na een paar maanden luieren nog wel eens wegkomen met een stukje routine en vingersoepelheid, verword ik in korte tijd tot een pathetische stuntelaar die zichzelf de hersens inslaat bij het omhangen van zijn instrument en zijn vingers openhaalt aan de snaren. Wil ik mijn spel een beetje op peil houden, dan betekent dat dagelijks aan de slag, urenlang toonladders en arpeggio's oefenen en mezelf vooral continu achter de broek aan zitten. En zelfs dan houd ik het slechts vol door te spelen op gitaren die door mijzelf superlicht zijn afgesteld en voorzien van boterzachte snaren, gewoon omdat ik anders mijn vingers breek. Niet spelen betekent verlies aan souplesse, kracht en soepelheid en op ??n of andere manier komt dat bij mij dubbel zo hard aan.

In de komende maanden moet ik aan de slag. Zoals het er nu voor staat ben ik zelfs aan het kampvuur niets meer waard. En eigenlijk is dat niet eerlijk, want waarom kunnen die andere gasten wel een maand lang hun gitaar in de wilgen hangen en spelen ze vervolgens nog net zo vlotjes? Of zouden zij na drie maanden soms niet meer kunnen zwemmen of rolschaatsen?

Dat lijkt me een studie op zich. Welke vaardigheden verlies je na verloop van tijd, en welke blijven je bij? Motorrijden ging me na enige maanden nog redelijk af. Op schaatsen rij ik zo weg, ook na vijf jaar. Maar op ski's flikker ik onvermijdelijk na 40 centimeter op mijn muil.

En andere dingen? Misschien leuk om dat van een aantal vaardigheden eens uit te vogelen. Een tijdje iets niet doen en vervolgens kijken hoe het je vergaat als je er weer mee begint. Toch zou ik twee zaken angstvallig buiten dit experiment willen houden. In ieder geval gitaarspelen, juist omdat ik die vaardigheid in de komende tijd weer op poten wil zetten. En het andere? Dat heeft niets te maken met eventuele angst het na zoveel tijd niet meer te kunnen. Ik heb gewoon geen zin om twee maanden lang in celibaat te leven...

En wat zou u twee maanden willen laten??

Hij speelt de bas...

Zondag 22 September 2002 at 8:20 pm


Een raar leven heb ik zo...

Eergisteren zat ik nog uit te huilen bij een collega-logger over het feit dat de bodem van mijn emmer vol inspiratie aardig in zicht begon te komen, deels te wijten aan een gebrek aan spanning en sensatie In Real Life, gisteren werd ik door een voormalig muziekcollega gebeld met een wel heel bijzonder voorstel...

Nu heb ik mijzelf altijd streng opgelegd om op mijn weblog niet in te gaan op de aard en omstandigheden van mijn huidige of vroegere werkkring of andere bezigheden. Dat zal ik ook nu niet doen, maar het kwam er op neer dat hij het gezelschap, waarvan wij ooit deel uitmaakten nieuw leven wilde gaan inblazen en dat hij daarbij weer graag van mijn diensten en expertise gebruik wilde maken, in ieder geval tijdelijk, mogelijk langer....

Ik heb er ondertussen menig uurtje over nagedacht, voors en tegens bekeken, de boel met het gezin doorgenomen en ook al omdat mijn maat zich had voorgenomen het deze keer niet zo uit de klauwen te laten lopen als een vorige keer (lucratief, maar erg belastend..), heb ik hem vanmorgen gebeld en gezegd dat ik op zijn voorstel in zou gaan. Ik ga weer spelen! Serieus en op niveau, althans als ik mijn stramme vingers in de komende weken een beetje los kan krijgen en mijn werkzaamheden bij mijn reguliere baas mij toestaat om als een beest te gaan oefenen.

Toen ik vanmorgen achter mijn computer stapte om mijn enthousiasme en blijdschap met jullie te delen, besefte ik mij plotseling dat mijn beslissing wel eens ernstige gevolgen kon hebben voor mijn andere favoriete bezigheden, waaronder dit weblog....

Wat moest ik? Stoppen? Nee, dat niet.... Dat wordt alleen maar weer boegeroep op andere logs en nog meer boegeroep als ik over enkele tijd de draad weer zou oppakken (Overigens verwacht ik dat het commentaar zowiezo niet van de lucht zal zijn...). Wat rustiger aan doen? Dat kan ik niet, dat heb ik al eerder bewezen. De gang naar de computer is te makkelijk en voor je het weet zit je weer uren per dag aan het toetsenbord. Ik moest iets verzinnen waarbij ik minder tijd achter het scherm kon gaan zitten en toch kon zorgen voor regelmatige verversingen.

Vele mogelijkheden heb ik bekeken. Laten gastloggen door een groepje andere loggers leek mij een aardig alternatief, maar ook zij zitten met hun eigen bezigheden en eigenlijk wil ik ze niet lastigvallen met mijn sores. Luna hielp mij wellicht onbewust aan een ander idee. Tijdens haar vakantie liet zij een oude studiegenoot opdraven om haar log tijdelijk te bemannen, iemand die niets, maar dan ook niets met webloggen te maken had...

En dus ben ik gaan bellen met mensen uit mijn vrienden- en kennissenkring en uiteindelijk heb ik iemand gevonden die in de komende periode suffie.com met mij wil gaan delen.

Ik hoop dat ze jullie bevalt...

404

Zondag 22 September 2002 at 6:12 pm


Weet iemand waarom die TK domeinen zo slecht laden??

'Heavy shit, man!'

Zondag 22 September 2002 at 4:17 pm


In Maleisië werkt men aan een wet om het snuiven aan koeienvlaaien te verbieden. Wat blijkt namelijk, van de uit de poep opstijgende zwaveldampen schijn je knetterstoned te worden. En veel drugsverslaafden voorzien zich op deze wijze van hun dagelijkse kick. Maar de authoriteiten zijn er minder blij mee. Ze vinden het geen gezicht, al die junkies die zich op straat boven de koeiepoep een verknettering zitten te sniften. En dus wordt het verboden.

Kortzichtig eigenlijk, want zeker in een land als Nederland zou dit d? oplossing voor het drugsprobleem kunnen betekenen. Geen dealers meer op straat, geen gebruikte spuiten meer in de bosjes, geen ongelijke strijd meer tegen internationale drugskartels en vooral ook, geen bolletjesslikkers meer...

Nu zouden we twee vliegen in één klap kunnen slaan, door het invoeren van het poepsnuiven te laten samenvallen met de aanpak van het hondepoepprobleem. Zo zouden we onze honden in het vervolg moeten laten wennen aan een dieet van Bixkoeken en gras, maar slimmer is het wellicht om mensen er toe te bewegen hun huisdier om te ruilen voor een koe. De voordelen spreken voor zich: koeien zijn slim en vriendelijk, loeien bij onraad, kunnen snel kunstjes leren en passen met hun neutrale kleuren uitstekend in het straatbeeld. Bovendien zorgen grazende koeien uitstekend voor de doorgaans slecht onderhouden plantsoenen en parkjes in onze stedelijke gebieden. Dat we ook nog eens opbouwend bezig zijn met het inkrimpen van onze veestapel, maakt het plan helemaal af.

En de drugsscene? Die gaat veranderen. De methadonbus wordt een mestkar, smokkelboten worden veewagens, hennepplantages worden kinderboerderijen en de verslaafde medemens, die voorheen voornamelijk bezig was om zichzelf met vervuilde naalden allerlei gevaarlijke troep in te spuiten, met alle gevaren van dien, hoeft voortaan op straat slechts even door de knie?n te gaan om zijn roes te ervaren.

Een volledig sluitende oplossing? Nee, helaas niet. Naast de betreffende kategorie verdovende middelen, bestaat er namelijk ook een kategorie bewustzijnsverscherpende middelen, zoals cocaïne, XTC en een handjevol verschillende partydrugs. En dat effect schijnt heel anders te zijn dan het effect van een flinke vleug koeiestront...

Misschien loont het dan ook de moeite om eens te kijken naar de chemische samenstelling van kattezeik..!

' I love the smell of catpee in the morning!'

vlaai.jpg

Schrijfstress

Zondag 22 September 2002 at 2:04 pm


Erger dan een deadline:

Twéé deadlines..!!

Obsceen?

Zaterdag 21 September 2002 at 4:49 pm


Geen plaatje om je bandje mee te promoten!

Klik hier voor Obscenery

Krak..

Zaterdag 21 September 2002 at 2:59 pm


Heeft u enig idee hoe heerlijk het is om een rauw worteltje te eten? Gewoon zo'n ding in je mond douwen en hem met luid gekraak door te bijten? Of er met je tanden ringetjes in te slijpen? Ik wel!

Ruim vijf jaar lang heb ik deze geneugten moeten missen, heb ik mij moeten behelpen met tot moes of tot zachte stengels gekookte penen. Waarom? Vanwege die rotbeugel. Beugels zijn funest voor harde wortelliefhebbers. Ze breken af of verbuigen, plakkertjes raken los en vaak loop je nog uren daarna wortelrestanten uit hoeken en spleten te peuren. En na een paar vruchteloze en onbevredigende pogingen stop je er maar mee...

En dat is jammer! Worteltjes zijn namelijk niet alleen erg lekker, maar ook nog eens razend gezond. Worteltjes vormen een bron van vitamine C en caroteen en leveren daardoor volgens de overlevering een belangrijke bijdrage aan het optimaal blijven van ons gezichtsvermogen.

Wellicht is hier dan ook een verklaring te vinden voor het feit dat veel kinderen die een beugel hebben ook een bril dragen! Ze eten te weinig wortels, worden daarin belemmerd door de stellages in hun mond! Feitelijk hebben we geen flauw benul wat we die schaapjes allemaal aandoen door ze zo'n ding in hun mond te douwen!

Ondertussen zit ik achter het toetsenbord met een kommetje vers geschrapte worteltjes die in een razend tempo in mijn mond verdwijnen. Genieten! En bovendien dus gezond...

En zo beschouw ik de kettingreactie die mijn beugelverwijdering ongetwijfeld op gang heeft gezet. Omdat mijn beugel weg is, eet ik meer worteltjes. Daardoor wordt mijn gezichtsvermogen beter. Binnenkort schuif ik ook mijn bril aan de kant, wat niet alleen een aanzienlijke kostenpost minder is, maar ook een esthetische opsteker. Daardoor zal ik me meer gaan interesseren voor de buitenwereld, andere mensen en gezonde voeding. Ik zal vermoedelijk ijdeler worden, meer aandacht besteden aan mijn uiterlijk, af gaan vallen door het naar binnen schuiven van meer verantwoorde voedingsmiddelen.

En uiteindelijk zal er een nieuwe Suffie ontstaan, een man van de wereld, een womanizer, een Griekse God! Een viriele superman, boordevol vitaminens en caroteen!

Dames! Suffie is back! Get it while you can! Profiteer en beleef de geneugten die horen bij het ondergaan van het verschijnsel "MAN"..!! Kom tot mij en geniet!! Allen!!

En als u dan toch langskomt, neem dan meteen een nieuw bosje worteltjes voor me mee...

En welk voer doet uw hart sneller kloppen?

wortel.jpg

Zou toch kunnen?

Vrijdag 20 September 2002 at 10:00 pm


Misschien had Nico er zelf wel ingewild...

Blinde gehoorzaamheid..??

Vrijdag 20 September 2002 at 8:20 pm


"Tikfout? Kan wel zijn m'neer, maar ik hou mij strikt aan het opdrachtformulier.."

Nee, hier helpt geen spellingchecker meer..

sotp.jpg

Dat u het maar weet...

Vrijdag 20 September 2002 at 5:15 pm


Niet alleen ben ik volkomen monogaam, ik eis het ook van al mijn vriendinnen...!

Open brief aan Volkert

Vrijdag 20 September 2002 at 4:29 pm


Geachte heer van der G.

Wat ben je nou eigenlijk, een ruggegraatloze, halfzachte nepactivist of een mediageile hypocriet..? In ieder geval ben je een hongerstaker van niks, een janker. Echte hongerstakers houden vol, tot ze hun zin krijgen, of totdat ze sterven. Maar goed, de meeste hongerstakers hebben een organisatie achter zich die ze steunt. En kameraden om samen mee te hongeren. Echte hongerstakers staken om een doel, een echt doel. En niet omdat het lichtje in hun cel niet uit mag.

Zo zie je maar weer, iemand doodschieten is niet moeilijk. Je richt je pistool, knijpt je ogen dicht en haalt de trekker een paar keer over. Maar daarna begint het pas echt, dan moet je laten zien of je een kerel bent of een zak hooi. En jij bent zeker g??n kerel. Het was leuk zolang je aandacht kreeg en het allemaal nog wel te doen was met een paar pakken Zontomaatje en Appelsientje. Maar toen de artsen op hun kop begonnen te krabben bliefte meneer toch maar weer zijn vegaburgertje en tofu-sandwich te nuttigen.

Kijk, ik snap het wel. Meneer is jaloers! En wel op Joris Thijssen, die niet alleen het kabinet de stuipen op het lijf jaagde zonder iemand door z'n kop te schieten, maar ook nog eens drie keer zoveel effect sorteerde, en drie keer zoveel draagvlak en sympathie opbouwde. Die scoort dus beter dan jij met je onbegrijpelijke bloedbad, beter voor zichzelf, zijn organisatie en zijn zaak. Die jongen laat mensen nadenken, kweekt begrip en bereikt de status van milieuheld. Ja, Volkert, dat zijn de echte activisten. Die bereiken wat met hun daden! En dat steekt je, he Volkert! Dat werkt veel beter dan zo'n nephongerstaking! Die jongens van Greenpeace, die weten hoe het moet.

Die eerste paar happen zullen je na al die weken vasten wel de Syberische slingerschijt bezorgen, nep-activist! Je zult wel pijn in je buikje krijgen, eikel. En terwijl jij straks alleen in je cel om je mammie roept en van de dokter een pilletje krijgt om je krampjes in te dammen, gaat onze Minister van Milieu vast ergens verantwoord en biologisch uit eten, op kosten van Greenpeace. Omdat hij slaagde, waar jij op je bek ging....

Smakelijk eten...!

Update: heden werd ik er door Ali?tte fijntjes op geattendeerd dat dit stukje wel wat lijkt op een eerder door haar en Nico gepubliceerde dreigbrief op Snotverjeppie. Na gezien te hebben: inderdaad, dat vind ik ook. Toeval? Parallelle zielen? In ieder geval dan bij deze wel met bronvermelding...

Tenslotte kan een briefje extra nooit kwaad...!

Mededeling

Donderdag 19 September 2002 at 11:04 pm


Maar nu ga ik pitten! Nee, echt...

Ouwe meuk (2)!

Donderdag 19 September 2002 at 11:03 pm


Spooky Tooth, Taste, Thunderclap Newman, The Troggs, New Music, The Newz, Napoleon XIV, affijn, u ziet ze linksonder wel staan denk ik. Mijn oogst van de afgelopen weken....

Nog suggesties???

Vroeger..

Donderdag 19 September 2002 at 8:28 pm


Zonder Rien Poortvliet is zo'n ritje met de Gouden Koets lang zo leuk niet...

Nieuw beleid

Donderdag 19 September 2002 at 7:46 pm


Meer blauw in de tweede kamer? En wij dan?

Reality thriller

Donderdag 19 September 2002 at 7:39 pm


Die Stefan, laten ze die in ieder geval in hemelsnaam zo lang mogelijk in het BB huis handhaven! Echt, deze man gaat in de nabije toekomst een stukje realitytelevision verzorgen zonder weerga.

Op zich hoef ik de gebeurtenis zelf niet te zien, zoveel goeie smaak heb ik dan nog wel. Maar het lijkt me prachtig om die dames achteraf met elkaar te horen nabespreken, verdwaasd, geschokt en misschien zelfs ongelovig. Ongetwijfeld zal één van hen een halfslachtige poging doen om met een tissue de bloedsporen van de muur te vegen, terwijl een ander besluiteloos met een afgerukte hand bij de WC-pot staat. Misschien zal er eentje zachtjes huilen terwijl ze de laatste, ondefinieerbare weefselresten tussen haar nagels en tanden vandaan pulkt. En er is er altijd ééntje die rationeel blijft, die de anderen ervan zal proberen te overtuigen dat de schade beperkt kan blijven als ze allemaal hetzelfde verhaal vertellen....

En misschien zal de regisseur er voor kiezen om in zijn eindshot, terwijl de tune langzaam opzwelt, zachtjes in te zoomen op één van de weinige nog herkenbare resten van het hoofd van Stefan, dat als een platgereden poedel op de plavuizen ligt.

Reality TV is leuk, maar een beetje actie is nooit weg...

Misverstanden

Woensdag 18 September 2002 at 11:05 pm


Nee meneer, cellentekort is geen neurologische aandoening...

De vorige eeuw

Woensdag 18 September 2002 at 11:00 pm


Kent er nog iemand een kolenboer?

Uit de kast

Woensdag 18 September 2002 at 10:27 pm


Omdat ik vanmorgen aan de late kant was, viel ik bij het nuttigen van de boterham en het bekijken van de fileberichten met mijn neus in Goedemorgen Nederland. Bij het aanschouwen van kersverse presentatrice Daphne Bunskoek, merkte ik zowaar dat haar beeltenis effect had op mijn hormonenhuishouding. Nu gebeurt mij dat vaker, zo spontaan, dus echt opmerkelijk vond ik dat niet. Maar toen ik onderweg naar mijn werk merkte dat ik nog steeds onstabiel op mijn zadel zat, viel ineens het kwartje. Ik besefte plotseling dat ik al die jaren de roep van mijn lichaam had genegeerd, dat ik de waarheid omtrent mijn gevoelens en seksuele voorkeuren al vanaf mijn jonge jaren naar mijn onderbewustzijn had verdrongen, kennelijk in de hoop dat het knagende gevoel van binnen vanzelf over zou gaan als ik er niet aan zou denken.

Maar het feit is dat ik er niet langer omheen kan: ik ben een dwangmatige liefhebber van ochtendseks. Er is niets fijner dat een lekker robbertje ochtendfleppen, een flink pak wip voor het afgaan van de wekker en wakker worden door een lome felatio. Niets lekkerder dan een flinke beurt om de ochtend vol energie te beginnen fluitend de rest van de dag door te komen. Ik heb het altijd geweten, ben mij er ook in mijn verleden regelmatig flink aan te buiten gegaan, maar heb het kennelijk in de loop der jaren omwille van stabiliteit binnen mijn huidige relatie naar de achtergrond geschoven.

Het vervelende is namelijk dat Suffinnetje een echt avondmens is en griezelt van het idee om voor het avondeten tegen een tampeloeris aan te lopen. 's Morgens vroeg blieft zij aan haar lijf geen polonaise en al zeker geen vreugdevolle penetratie. Seks is het perfecte slaapmutsje, het sfeervolle einde van een mooie dag, het toefje slagroom op haar pruimenvlaai. En iets anders is er niet.

Ooit heb ik wel gepoogd haar begrip voor mijn afwijking bij te brengen, maar het werd nooit wat. Het koste te veel energie, ze kon het aroma van ochtendlijke lichaamssappen niet verdragen, of de soepelheid en ontvankelijkheid des vlezes ontbrak in z'n geheel. In ieder geval, het werd niks. Ik wilde 's morgens wippen en zij 's avonds.

Het feit dat ik besloten heb mijn ware aard te erkennen en niet langer meer te verdringen, plaatst mij voor een vervelend dilemma. Ga ik mijn geaardheid uit de weg omwille van de stabiliteit van mijn relatie en doe ik zo afstand van mijn innerlijke drang? Of kies ik voor mijn eigen belang en eis ik erkenning van mijn ware gevoelens, wetende dat mijn lief mij daarin wellicht niet tegemoet kan komen, met alle gevolgen van dien?

Er is nog een derde mogelijkheid: het compromis. Oftewel het zoeken naar een middenweg, het bekijken van mogelijkheden om ergens tussenin bij elkaar te komen. Maar ook daar zie ik een paar logistieke beren op de weg. We zijn beiden nogal gek op onze nachtrust. En voor wat betreft de enige andere mogelijkheid: ik geloof nooit dat mijn of haar werkgever daar in trapt...

daphnetmf.jpg

Begrotingswijsheid

Woensdag 18 September 2002 at 9:28 pm


Meten is weten...

..maar je kan meer met ongeveer!

Toch resultaten!

Woensdag 18 September 2002 at 10:55 am


In ieder geval heeft de hoedenindustrie gisteren weer een behoorlijke impuls gekregen.

Broos & Fragiel

Dinsdag 17 September 2002 at 10:34 pm


Of wilde Claus er gewoon niets mee te maken hebben??

Vereenigde Nederlanden

Dinsdag 17 September 2002 at 10:21 pm


Als er toch één ding is dat deze week een enorme impuls heeft gehad in Nederland, dan is het wel ons saamhorigheidsgevoel. Zelden was er onder de maatschappelijke partners in ons land zo'n unanimiteit in hun afwijzing van de ons voorgeschotelde regeringsplannen als vandaag!

Dat moet je die Balkenbende toch nageven! De man die éénheid in ons land terugbracht!

En aan consequentheid en betrouwbaarheid ontbreekt het deze man ook al niet! Een absolute meerderheid aan deskundologen heeft nu reeds geconcludeerd dat het volledige vandaag bekend gemaakte pakket aan maatregelen in de gehele breedte contraproductief zal werken. En dat geldt dus voor vrijwel alle programmapunten... Dat doen een Kok of Lubbers hem zo even niet na!!

Laat deze man in stijl zitting nemen....

toilet.jpg

W.A. van Buuren

Dinsdag 17 September 2002 at 9:22 pm


Doordenkertje van Marti:

"Waterhoofd"

Kleurstelling

Maandag 16 September 2002 at 10:20 pm


Zijn er meer mensen die met deze lay de neiging hebben om het scherm te likken?

Bah...

Maandag 16 September 2002 at 3:59 pm


Na 5 jaar voor het eerst een kauwgumpje eten is een teleurstelling als je er een slok koffie achteraan giet.

Voor & na

Maandag 16 September 2002 at 1:19 pm


Als je op latere leeftijd aan een beugel begint, gaat het meestal niet zo vlotjes. Je kaken groeien niet meer en het bot is harder. Dat maakt het dragen van een beugel voor volwassenen een langdurige en uitputtende kwestie. Bovendien zijn er stampen mensen in mijn kennissen- en vriendenkring die mij nog nooit zonder beugel gezien hebben. Sterker nog, mijn eigen zoon (8), heeft geen enkele bewuste herinnering van Papa zonder steigerdelen in zijn mond.

Vanmorgen is hij eruit gehaald. Geen feestje, maar een moeizame sessie met veel hak- en breekwerk door een nieuwe en niet al te zachtzinnige assistente (de "oude" schijnt me om één of andere reden niet meer te willen zien). En toen ik, na anderhalf uur hulpeloos achterover in een stoel hangen, duizelend naar buiten kwam, compleet met geperforeerde lip en plukken roze stopverf in mijn mondhoeken, begreep ik dat ik met mijn beugel afscheid had genomen van een tijdperk.

En een nieuw tijdperk is ondertussen aangebroken. Een tijdperk waarin de ruimtes moeten worden gedicht die mijn beugel heeft veroorzaakt, een tijdperk vol slijptollen, bruggen, implantaten en kronen. En zoals het er nu uit ziet, zal ook dit enige tijd gaan duren.

Die mouthwarming party houdt u dus nog even te goed...

voorna.jpg

Kleding & Lifestyle

Maandag 16 September 2002 at 10:31 am


Vraagje.. komt die Karin Bloemen nou uit het Land van Ooit..?!

LPF

Maandag 16 September 2002 at 09:30 am


Legaliseer Politieke Fraude..?!

Niet doen, Sita!

Maandag 16 September 2002 at 09:13 am


Als je tijdens liveoptredens je koortjes van harde schijf laat komen, moet je je niet (laten) opwerpen als het nieuwe vrouwelijke boegbeeld van de alternatieve rock...

Sita.jpg

Interview

Zondag 15 September 2002 at 10:24 pm


Vraag: Is er een psychologische verklaring voor het feit dat u continu over seks logt?
Antwoord: Hoezo? Windt het u op?

Cloaca

Zondag 15 September 2002 at 4:48 pm


Als je er over nadenkt is het menselijk lichaam in enkele opzichten nog steeds behoorlijk inefficiënt! Mochten we ooit hebben gedacht dat de evolutie voor ons wel zo'n beetje ten einde liep, dan hebben we het goed mis!

Neem nou eens de voortplanting. Wat een drama! Dat onze Lieve Heer nooit op het idee is gekomen om ons eieren te laten leggen is me een godsraadsel. Wat zou ons leven er anders uitzien als onze moekes gewoon eieren zouden leggen. Niet van de ronde harde dingen, zoals van een kip, maar meer soepel en leerachtig, zoals bij haaien en krokodillen. Denk maar eens even mee: nooit meer puffen, nooit meer navelstreng knippen, nooit meer persweeën, nooit meer maandenlang als een grobbekuiken door het huis heen zwabberen, geen zwangerschapsstriemen meer, geen ruggeprikken meer, geen bekkeninstabiliteit meer en ook, maar dat is natuurlijk maar bijzaak, geen maandenlange pikstraf meer voor papa omdat die buik zo vreselijk in de weg zit. Gewoon als de tijd daar is, even hurken, ei leggen en doorgaan met je leven.

Toch is er in die ontwikkeling nog wel een hobbel te nemen, tenminste als we de kip als voorbeeld nemen. Kippen en hanen hebben namelijk geen kutten en lullen, maar maken bij de voortplanting gebruik van hun cloaca. En daar zit ook een beetje mijn weerstand. Een cloaca is namelijk multifunctioneel. Een kip piest en poept eruit, legt er zijn eieren mee en laat zich via hetzelfde gat ook bevruchten, terwijl de haan via datzelfde gat ook zijn zaad loost.

Ga ik dit beeld vertalen naar de mens toe, dan wordt de lust mij eigenlijk al een beetje ontnomen. Neem nou eens orale seks. Onmogelijk zonder eerst eens rustig je partner uit te horen over wat hij of zij de vorige dag heeft gegeten. Hebben wij in onze huidige uitvoering namelijk nog enige mogelijkheid om cunnilingus en defaecatie te scheiden, dat is er dan niet meer bij! Maar ook even rustig op de pot gaan zitten met een Libelle of Strijdkreet wordt onbereikbaar, het is continu opletten of je nou echt zit te poepen, of dat je per ongeluk je kroost een zeemansgraf bezorgd. En plassen? Even een boom opzoeken en je zwager een hand geven kan verstrekkende gevolgen hebben, vari?rend van een onverwachte, dampende bolus tot een ongewilde en verspillende zaadlozing.

Goed, misschien dat we in dit geval moeten buigen voor de charmes van de ouderwetse pen-en-gat constructie. Tenslotte is die zo gek nog niet. Wellicht dat geleerden in een verre toekomst, door middel van genetische manipulatie en geleide evolutie een menselijk lichaam kunnen scheppen met alle voordelen van beide systemen.

Tot dan zullen we onze broederschap met de kip moeten beperken tot de maaltijd...

Verjaardagskadootje..

Zondag 15 September 2002 at 3:02 pm


Mocht je twijfelen over hoe je in de familie staat...

lexmax.jpg

Intense haat

Zondag 15 September 2002 at 1:41 pm


DIV...!!!

Shorts

Zondag 15 September 2002 at 12:48 pm


Voortaan hier de shorts, met name over technische- en/of weblogzaken...

Schuld & Service

Zaterdag 14 September 2002 at 10:33 pm


Aangezien Kleine Suffie de gave des evenwichts heeft ontdekt en bovendien gloeiend jaloers is op Papa's nieuwe motorfiets, zijn Suffinnetje en ik vandaag op fietsenjacht geweest. Uiteraard moest het object van onze affectie mee, tenslotte moet je zo'n ding tegenwoordig ook "passen". Onze speurtocht bracht ons bij de plaatselijke Halfords', waar wij een uiterst drollig fietsje zagen staan voor een alleszins acceptabele prijs. Kinderen zijn tenslotte leuk en zo, maar ze moeten niet te veel geld kosten.

Omdat het nog steeds niet maatschappelijk aanvaard is om je geld op de balie te pleuren en met fiets en al weg te lopen, riepen wij er een verkoper bij, een fris gewassen jongeman in een al even frisgewassen overhemd-in-bedrijfskleuren. Hij zette het fietsje neer en paste Kleine Suffie bedachtzaam op het zadel. En zowaar, het fietsje paste precies! Juichend en vol trots peddelde de virtuele vrucht van onze lendenen op zijn nieuwe statussymbool door de zaak. En passant wierp hij in een fraaie wheely een display met mobiele telefoons ondersteboven en ontdeed hij met zijn stuurtje het vel van de kuiten van een oudere dame, die bij de kassa een ongewoon grote hoeveelheid AA batterijen stond af te rekenen. De pasgewassen winkelboy trok nog even een fiets van een maatje groter uit de schappen en kwam na enig paswerk tot de conclusie dat Kleine Suffie daar op straat onafwendbaar vanaf zou kukelen, dus toch die ene, riepen we...

Toen deed de winkelboy iets waarvan onze beider kaken met een luide klap openvielen. Hij keek bedenkelijk en schudde zijn hoofd. 'Nee', zei hij, 'niet doen, daar is hij volgend jaar overheen gegroeid en dan past hij er niet meer op. En die andere is te groot. Als ik u was, kocht ik een goedkoop tweedehandsje en kwam ik volgend jaar nog een keertje terug voor een groter model'.

Het duurde even voor mijn ademhaling weer op gang kwam en ik mijn hart weer voelde bonzen. Wat kregen we nou? Ik had toch potverdorie niet om service gevraagd? Sinds wanneer kwamen -doorgaans niet door enige bekwaamheid geplaagde- winkelverkopers met goede raad aanzetten? Hoe zat het met de oude, vertrouwde waarden van 'Pak een klant, smeer hem iets aan en douw een pak accessoires in zijn mik'?

Geheel van de kaart zwabberden we verdwaasd de winkel uit, terwijl we een gillende Kleine Suffie, die zichzelf een nieuwe fiets door de neus geboord zag, achter ons aantrokken. De frisgewassen winkelboy begon fluitend en vlotjes het slagveld op te ruimen. Ik dacht na. Dit kon niet. Zo'n jongen deed iets fout, spoelde minimaal een aantrekkelijke carri?re als topverkoper het riool in.

In gedachten zag ik hem in de avond thuis komen in zijn veel te kleine drie-hoog-achterflatje. Hij kuste zijn hoogzwangere vrouw gedag, die achter een geleend tweepittertje zijn prak stond op te warmen. 'Dag liefste', zei ze, 'hoe was het op je werk vandaag? Heb je vandaag je bonus verdiend?' Hij trok een treurig gezicht en zuchtte. 'Nee schat, ik kon het niet, dat fietsje was echt te klein voor dat jochie. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om die lieve ouders een poot uit te draaien. Ach, die kinderwagen komt volgend jaar wel..' Ze pruilde. Hij legde een hand op haar dikke buik, terwijl hij een schalks gezicht trachtte te trekken. 'En hoe is het met jou? Is het vanavond al weer tijd om bij te vullen?' Maar ze draaide zich zwijgend om en roerde in de pan, terwijl een traan langs haar wang naar beneden liep...

Nee, dacht ik, dat kan ik niet op mijn geweten hebben. Resoluut draaide ik mij om en stapte kwiek door het stadshart terug naar de winkel. Maar de luiken waren dicht en het licht was uit. Wellicht had de winkelboy voorzien dat mijn geweten zou opspelen en had zijn trots hem ingegeven de winkel te sluiten en te volharden in zijn beslissing.

Maar het kon ook zijn dat het al vijf uur geweest was...

Verbouwing

Zaterdag 14 September 2002 at 8:07 pm


Tijd voor een kleine verbouwing... vandaar dat niet alles er uit ziet, zoals het zou moeten....

Sorry...

Big Bother..

Zaterdag 14 September 2002 at 12:22 pm


"marketing-director"
"account-executive"
"afvalconsulente"
"account-manager"

En nu ook nog BB4 op je CV....! Dan kan je loopbaan toch niet meer kapot???

En waar was u???

Woensdag 11 September 2002 at 3:00 pm


op 11 september 2001 om 15:00 uur?

Crimefighters!

Dinsdag 10 September 2002 at 09:08 am


Rij-instructeur:"Je moet elke dag de weg op gaan met het idee dat er die morgen een automobilist is wakker geworden met het idee een motorrijder dood te rijden."

Vandaag waren we de zware criminaliteit in ieder geval weer te slim af!

Talent

Maandag 09 September 2002 at 9:02 pm


Zo'n Katja Schuurman... is dat nou eigenlijk een lekker wijf? Welnu, na bestudering van de stukken van overtuiging mag ik daar een gefundeerd oordeel over vellen: ja, Katja Schuurman is anatomisch behoorlijk correct. Een leuk snuitje, een goed lijf, mooi haar en een paar prettige, al of niet artificieel opgeleukte prammen. Vertaald naar een wat meer gangbare terminologie: inderdaad een lekker wijf...

Maar dan nu de volgende vraag, is die hele hype rondom die Playboy-serie en de Oesters van Nam Kee niet schromelijk overdreven? Ook daar mogen wij wederom een volmondig ja laten klinken. Katja mag dan een lekker wijf zijn, sensationeel is ze zeker niet. In mijn eigen kennissenkring vind ik zo al ??n, twee, drie dames die qua vormgeving vergelijkbaar of zelfs beter bedeeld zijn.

Maar hoe komt het dan dat zij niet elke dag in ??n of ander praatprogramma hun cellentekort mogen etaleren en Katja wel? Ook daar bestaat een theorie over, althans die heb ik zojuist verzonnen.

Katja is namelijk op een na?eve en schaamteloze wijze eerlijk over haar gebrek aan talent en herseninhoud. Neem nou zo'n talkshow, Barend & Van Dorp bijvoorbeeld, er komt toch geen zinnig woord uit dat mokkel! Maar het aardige van Katja is dat ze het ook niet probeert! Ze is daarin volkomen natural. Hetzelfde geldt in feite voor haar optreden in Oesters van Nam Kee, waarin ze geen enkele poging doet om ook maar ??n keer te acteren. Ze doet in feite wat ze het beste kan: er leuk uitzien en een beetje geil kijken.

Die combinatie van lekkerheid en ontwapenende talentloosheid is kennelijk de gouden formule voor stardom, een formule die ook werkte voor bijvoorbeeld Georgina Verbaan. En laten we eerlijk zijn, als we dan eens kijken naar een Babette van Veen, de grote belofte van enkele jaren geleden, die tijdens een interview nog wel eens moeilijke woorden wilde gebruiken of in een film meer dan drie gezichtsuitdrukkingen liet zien, zo'n kind hoor je toch nooit meer wat van! Dat willen de mensen niet! Dom kijken en tieten omhoog, dan kom je er. Anders niet!

Soms, heel soms, wil er nog wel eens eentje tussendoor schieten. Kim van Kooten bijvoorbeeld, of Ellen ten Damme. Beiden toch dames met enige verstandelijke vermogens, gepaard aan een flinke dosis multigetalenteerdheid. En toch succes, dat stemt tot nadenken!

Aan de andere kant, gaan we het succes van beide dames vergelijken met dat van een Katja, dan komen ze er een stuk bekaaider af! Geen dagelijkse talkshows, geen films op zonnige lokaties en zeker ook geen lucratieve, semi-anonieme Playboy-sessies. Mijn advies dan ook aan deze dames: doe in het openbaar vooral of je een pondje grijze cellen mist en laat je tieten opvullen.

En als ook dat niet helpt, dan kan je altijd nog met je dronken kop je dure sportwagen de vangrail inprakken. Niet goed voor je gezondheid, maar publicitair gezien erg slim!!

katja.jpg

Vakantiehulp

Maandag 09 September 2002 at 3:03 pm


Terwijl Omar heerlijk op vakantie is, pas ik (ook) op het huis. Een mooie gelegenheid om zijn log te vervuilen....

Medisch complot

Maandag 09 September 2002 at 10:37 am


Wordt u ook zo moe van al die berichten dat het slecht gaat in de zorgsector? En verbaast u zich dan als particulier verzekerde ook zo over de bedragen die sommige doktoren en andere medici durven te vragen? En het wordt steeds meer! Een belletje naar de dokter met de vraag of er nou twee of drie druppeltjes in het linkeroor moesten, levert de volgende dag meteen al een rekening op voor een "telefonisch consult". Nog even en we krijgen een giro op de mat, omdat we op straat per ongeluk de dokter gedag hebben gezegd.

Mijn orthodontist, mijn beugeldokter dus, spant wat dat betreft de kroon. Al enkele jaren lang stort alleen ik al een maandelijks bedrag bij hem op de bank dat voldoende moet worden geacht om zijn high-tech pandje ruimschoots te bekostigen. Voor elk stukje draad, voor elk grapje van de assistente en voor ieder telefoontje voor een afspraak dient te worden betaald, en niet zo'n beetje ook. En toch heb ik de afgelopen maanden sterk de indruk dat dit nog steeds niet voldoende is om zijn exhorbitante levensstijl te bekostigen. Nee, volgens mij zit hij zelfs in de problemen!

Deze week had hij een nieuwe truk bedacht om nog wat geld in het laatje te brengen: hij liet zijn assistente opbellen met het verhaal dat er mogelijk een foutje was gemaakt met mijn beugel en dat ik deze diende te laten controleren. Nu heb ik een pesthekel aan twee dingen: afspraken op mijn vrije dag (en die was vandaag) en onduidelijke of nutteloos lijkende behandelingen door dure dokters en therapeuten. Dit riekte naar beide!

En dus was ik op mijn hoede toen ik vanmorgen op mijn afspraak verscheen. En terecht! Ik was de enige pati?nt, duidelijk een noodgreep om snel aan geld te komen. De stroom was uitgevallen of afgesloten en de behandelkamer was volgezet met kaarsen. Alsof je bij dat licht in iemands mond kan kijken, toe nou! Het viel me op dat meneer zelf niet de moeite had genomen om te verschijnen, maar al het werk (ook al was ik dan maar alleen) had overgelaten aan ??n assistente. Anders dan bij andere afspraken, zaten vandaag haar blonde lokken keurig in de krul, had ze zich netjes opgemaakt en een lekker luchtje opgedaan, en droeg ze een luchtig niemendalletje. De ploert, dacht ik. Hij had haar gewoon van haar vrije dag weggeroepen om het vuile werk op te knappen en ze had niet eens de tijd gehad om haar werkkleding aan te trekken. Sterker nog, ze had niet eens de kans gehad om haar boodschappen naar huis te brengen, want de flessen wijn stonden gewoon in de behandelkamer. Inhalige schoft!

Terwijl de assistente een bakje koffie voor me inschonk (goeie morgen! Zijn dat de hygi?nevoorschriften die je je personeel bijbrengt), vroeg ik voorzichtig voor welke verschrikkelijk belangrijke behandeling ik zo plotseling moest verschijnen. Kennelijk voelde ze de bui al hangen en om me gunstig te stemmen kwam ze heel dichtbij me staan en legde een hand op mijn borst. Maar ze kon er niet omheen en uiteindelijk zei ze het ook eerlijk: "geen behandeling vandaag, ik wilde je gewoon graag zien."

Natuurlijk ontplofte ik terplaatse en riep ik dat ik niet van plan was om ook maar een cent te betalen voor een ingelaste, extra controle. Een controle die nergens over ging en bovendien onder deze omstandigheden nooit iets kon opleveren. Prompt barstte de assistente in janken uit, vooral toen ik haar fijntjes vertelde dat ik me niet wenste te laten naaien, nu niet, volgende week niet en nooit niet.

Thuis gekomen belde ik de beugelsmit op zijn priv?nummer op. De schijnheil wist van niets, zei hij, de tent was gesloten en er waren geen afspraken. Me reet, riep ik, als je geld wilt verdienen en het mislukt, dan moet je er ook eerlijk voor uitkomen. Maar hij bleef ontkennen en uiteindelijk heb ik de hoorn op de haak gesmeten.

Mijn werk heeft mij assertief gemaakt. Met name de laatste jaren krijg ik steeds meer voldoening in het opkomen voor mijzelf en het aan de kaak stellen van misstanden. Ik zou dus nu erg trots op mijzelf moeten zijn.

Waarom heb ik dan nu het gevoel alsof ik de laatste trein heb gemist..?

Tralala..!!

Maandag 09 September 2002 at 08:17 am


Het wordt een mooie dag!

Het zonnetje schijnt en ik ben vrij. Bovendien heb ik een afspraakje. Een afspraakje met een bijzonder aantrekkelijke dame met lang blond haar en prachtige blauwe ogen. Ik ben al enkele jaren lang regelmatig tamelijk intiem met haar, vind haar erg aardig en weet dat ze mij ook niet bepaald afstotelijk vindt.

Van de week belde ze me op, zomaar tussendoor. Ze wilde me graag zien en we maakte een afspraak. Voor vandaag en ik voel me zielsgelukkig. De vroege ochtend geeft me visioenen van haar prachtige, parelende lach en het haar dat langs haar hoofd vloeit als ze zich over mij heenbuigt.

Wat dondert het nou dat ze de assistente is van mijn orthodontist, of dat ze me belde omdat ze nog een onregelmatigheidje wilde wegwerken. Wat geeft het nou dat haar belangstelling beroepsmatig is en dat ze een mondkapje draagt als ze de slijpschijf in mijn mond duwt. Allemaal details, allemaal onbelangrijk.

Belangrijk is dat het een mooie dag is. En dat ik een afspraakje heb...

Veerkracht en vorm

Zondag 08 September 2002 at 10:15 pm


Schaamteloos gejat, van Gaby nog wel...

Gewoon omdat ik in een deuk heb gelegen.... En dat mag je een ander niet onthouden!

Update: Oeps, niet van Gaby. Maakt niet uit, hij blijft leuk...

Boys with Toys

Zondag 08 September 2002 at 5:18 pm


Soms moet je jezelf eens een keertje verwennen....

Toch??

Suffiets.jpg

Snap jij dat nou??

Zaterdag 07 September 2002 at 2:38 pm


De frustratie van veel mannelijke bioscoopbezoekers schijnt te zijn dat in "De oesters van Nam Kee" geen enkele mossel te zien is....

Strijd & Verlies

Zaterdag 07 September 2002 at 09:21 am


Deze week overleed Rob. Oom Rob eigenlijk, maar die titel schonk hij ons graag. Rob was de broer van mijn moeder. Iedere familie heeft wel zo'n figuur rondlopen die op ??n of andere afwijkt van de kudde: het zwarte schaap, de excentriekeling, de familiepias, de Peetvader, de uitgestotene of de pater familias.

Rob was onze avonturier, een man die het gezegde twaalf ambachten, dertien ongelukken nieuwe betekenis gaf, maar wel met stijl en variatie: boekhouder, werkeloze, multinationaldirecteur, standbouwer, econoom, decorontwerper, raadslid, steuntrekker, burgemeester, acteur, arbiter, provinciale statenlid, belastingadviseur, toneelregisseur en misschien nog een aantal baantjes die ik heb gemist. In ieder geval was Rob iemand bij wie je je niet hoefde te vervelen. Rob was een visionair, de man met de vlotte babbel, de clown en de politieke luis in de pels, iemand die je aankijkend met zijn grote, onschuldige, trouwe hondenogen, de grootst mogelijke waanzin kon vertellen zonder dat iemand het door had. Rob kende slechts twee soorten mensen: onvoorwaardelijke fans en verbeten tegenstanders en het maakte hem geen moer uit of hij nou de vuilnisman een kus gaf of een minister in zijn zak trapte. Zijn leven bracht hem uitzinnig geluk, maar ook diepe dalen. Een voortdurende strijd met zijn eigen ambities. En hij won vaak.

Rob was het afgelopen jaar erg ziek en zijn ziektebeeld was net zo grillig als zijn leven: meerdere bypasses, een broekoperatie, dialyse, een waslijst met complicaties, virussen en bacteri?n en uiteindelijk het einde. Hij streed, zoals hij zijn hele leven streed, en verloor...

Iedere familie heeft wel zo'n figuur rondlopen. En altijd komt er een tijd dat de familie afscheid moet nemen. Het hoort er bij en het leven gaat door, voor iedereen.

Maar dit keer was het toevallig wel mijn Ome Rob...

Opdat u het weet!

Woensdag 04 September 2002 at 09:25 am


Herst is de gloedvolle en broeierige periode, waarin de zomerbronst ongemerkt overgaat in de winterbronst..

Heus...

Dinsdag 03 September 2002 at 8:48 pm


Er is niets dat beter werkt tegen een dip dan op een zonnige dag met je kind door een dierentuin heen lopen...

Sorry, moet even...

Maandag 02 September 2002 at 4:07 pm


GODVERDOMME...!!!

Ongelooflijk!

Maandag 02 September 2002 at 12:39 pm


Dat van al die mannelijke gasten bij "Memories" er nooit eentje op het idee is gekomen om zich, onder het mom van weemoed en emotionele bevangenheid, op Anita Witzier te storten teneinde haar vervolgens achter de coulissen grof te nemen...

Aan de andere kant, ze laten tijdens zo'n uitzending natuurlijk nooit alles zien!

Anita

Twee druppels water

Maandag 02 September 2002 at 08:54 am


Onlangs is in mijn verdoofde bewustzijn ingedaald dat ??n van de vrouwelijke loggers in mijn linklijstje qua uiterlijk gruwelijk veel op een ex-gezellinnetje lijkt!

Wordt dat schrappen of favorieten???