Tijd van het jaar

Donderdag 31 Oktober 2002 at 7:36 pm


Morgen heb ik een begrafenis. Van mijn collega Heine, u weet wel. Van de week heb ik ernstig zitten puzzelen hoe ik dit kon combineren met een afspraak die ik voor morgen had staan met een aantal andere collega's uit den lande voor een zogenaamde intervisiebijeenkomst. Uiteindelijk is dat allemaal gelukt.

Gisteren belde ??n van de genoemde collega's uit de lande op dat de bijeenkomst niet door kon gaan. Hij moest namelijk naar een begrafenis...

Heb u het ooit zo zout gegeten? Het lijkt echt wel een epidemie...

Maar bij u gaat alles toch wel goed??

Examenblindheid (2)

Woensdag 30 Oktober 2002 at 9:49 pm


Hey!!! Geslaagd! Had iemand twijfels??

Kom nou...

Examenblindheid

Woensdag 30 Oktober 2002 at 10:16 am


Ik weet niet wat er met mijn loopbaan aan de hand is, maar ik doe vanavond al weer mijn derde examen dit jaar. Eigenlijk zou ik dus een zenuwklap moeten hebben van hier tot Jericho. Maar dat is niet zo. Sterker nog, ik heb geen idee waar het examen over zal gaan of hoe het gaat verlopen. Een soort examenblindheid misschien, of examengewenning...

Nou komt er wel bij dat het eigenlijk geen examen is, maar een eindgesprek. Dat schijnt iets anders te zijn. Gedurende de opleiding heb ik voor elke module een reflectieverslag in moeten leveren, waarin ik aangaf hoe ik de opgedane theorie in praktijksituaties heb toegepast, wat er goed ging, wat nog leerpunten zijn en hoe ik doe leermomenten in mijn werksituatie heb ingepast. In een eindgesprek vertel je dan vervolgens hoe je persoonlijke groei in de afgelopen tijd is verlopen.

Een goed systeem. Vooral ook omdat je er verschrikkelijk mee kunt frauderen. Je leest een stukje in de theorie, bedenkt voor jezelf een "waargebeurde" casus, compleet met probleem, en vervolgens los je die bende op. Dan verzin je er nog een paar aandachts- en leerpunten bij en klaar is kees...

Het gekke is dat iedereen dat gevaar onderkent, maar niemand er iets tegen doet. Waarom zouden ze ook...? Ook in mijn beroepsgroep worden tijdens opleidingen complete werkstukken, scripties en verslagen van het internet gedownload, omgebouwd en gebruikt. Maar iedereen weet dat het examen maar door een beperkt aantal mensen wordt afgenomen en dat de slagingskansen van bedrog dus klein zijn. Remedie: je gejatte verslag zodanig verbouwen dat het niet meer als zodanig herkenbaar is. En dat vindt helemaal niemand erg, want dat verbouwen kost zoveel energie en inzicht, dat de gemiddelde cursist er meer van leert en er meer tijd en kennis in moet investeren, dan bij het maken van een eigen werkstuk... Oftewel: dus dubbel scoren voor iedereen.

Ik heb vertrouwen in vanmiddag. Het is nog wel zaak om even in de werkstukken te kijken wat ik ook al weer allemaal heb beleefd in de afgelopen maanden, maar dat moet genoeg zijn.

En anders kan ik altijd nog de examinatrice verleiden....

En wat voor truukjes gebruikte u om te slagen?

Heine en het lot

Dinsdag 29 Oktober 2002 at 7:02 pm


Beste Heine,

Gisteravond hoorde ik tot mijn ontzetting dat je er zondagnacht tussenuit bent geknepen. Je bent de Grote Reis dan toch begonnen. Of liever, zoals je het misschien zelf gezegd zou hebben: je bent op audi?ntie bij je schepper geroepen...

Het zat er aan te komen, Heine. Dat wist ik al een paar maanden. Maar het bittere gevoel dat ik toen al had, was gisteren heviger dan ooit. Dat gevoel van oneerlijkheid en twijfel aan de juistheid van het lot.

Heine, je was een voorbeeld voor de mensen in ons ploegje. Oud, maar perfect in conditie. Strak, fit en gespierd als een jonge vent, een lichaam waar je een ijzeren staaf op krom kon slaan. Maar je deed er veel voor, rookte niet, dronk slechts matig, sportte veel en keek altijd uit wat je at. Je was een trekker, een motivator. Altijd klaarstaand voor je collega's, enthousiast, adrem, kritisch, medelevend en altijd in dienst van de God die je aanbad.

En diezelfde God bakte je een wrede poets. Je kreeg kanker. Niet in dat krachtige en goed onderhouden lijf, maar in je hersens, zodat je in twee jaar tijd steeds minder kon en van een krachtige, goed geconserveerde man veranderde in een bejaard wrak.

Het gaat me op dit moment allemaal te snel, Heine. Te veel mensen om me heen vallen ineens weg. Het lijkt wel een plaag dit jaar. Mijn weblog begint zo'n beetje te verworden tot een soort voortdurend condoleanceboek, en dat wil ik eigenlijk niet. Ik zou er mee kunnen stoppen en het wegvallen van mijn dierbaren verzwijgen voor de buitenwereld, maar dan zou ik de uniekheid van ieder van hen ontkennen. Alsof het allemaal gewoon is geworden.

Heine, aankomende vrijdag zou je met pensioen gaan en wellicht gaan reizen. Maar het zal een heel andere reis worden. En Heine, mocht je aan het eind van die reis belanden in wat jij de hemel noemde, of het hiernamaals. Vraag het dan eens, waar het nou eigenlijk allemaal goed voor was, wat voor hoger doel je de afgelopen twee jaar hebt mogen dienen. Want wij hier op aarde, wij snappen er geen flikker meer van...

Goeie reis, Heine...

Suffie

Suffie gaat verhuizen

Maandag 28 Oktober 2002 at 10:24 pm


Vandaag hebben Suffie en Suffinnetje een krabbel gezet onder een voorlopig koopcontract. Jawel, Suffie gaat verhuizen! Suffie gaat voor meer ruimte, meer luxe, rustige buren en een vrijstaande bedrijfsruimte, alwaar zal worden gevestigd Studio Suffie in oprichting.

Zo'n koopcontract staat vol met zin en onzin, onontwarbaar voor diegenen die niet gewend zijn ambtelijke taal te bezigen. Maar nog sprekender zijn de expliciete doch stilzwijgende bepalingen waarmee Suffie vanaf heden te maken heeft gekregen. Zo zijn de volgende zaken absoluut verboden geworden:

    • Scheiden. Gedeelde smart is dubbele smart. Het is dus afgelopen met het buiten de deur neuken, met stiekum gokken, met Suffie's perverse fotocollectie, met het frequenteren van parkeerplaatsen en pisbakken en met gewelddadig ruzie maken om niets...

    • Ontslagen worden. Heel slecht voor huizenbezitters: het wegvallen van inkomen. Suffie dient zich dus het volgende te ontzeggen: op het bureau van de baas defaeceren, copuleren in diensttijd, reiskosten declareren met een vork, vrouwelijke ondergeschikten bij de genitali?n grijpen, vrouwelijke meerderen bij de genitali?n grijpen, het evangelie verkondigen tijdens brandalarm en de inventaris van Suffie's arbeidslokatie doneren aan een enge sekte.

  • Doodgaan. Omdat Suffinnetje zelfs na uitkering van de verzekering vermoedelijk niet in staat zal zijn het huis te onderhouden (bovendien zal ze er weinig lol aan beleven...) dient Suffie zich verre te houden van hoge gebouwen, trams, asbest, kogels, Russische theaters, verdovende middelen, virushoudende envelopes, Haagse verpleegsters, huurmoordenaars, dronken bestuurders en winderige pieren.

Kortom, er zijn straks weinig geneugten meer over om Suffie's leven sappig en avontuurlijk te houden. Daar staat tegenover dat Suffie straks wel alle ruimte heeft om daarover te treuren...

En wat moet u allemaal laten voor uw huidige woning??

Internal server error...(2)

Maandag 28 Oktober 2002 at 9:46 pm


MT blijkt zich te verslikken als iemand een ongeldig emailadres invoert. Sebastiaan, zou je je emailadres opnieuw willen intikken. En stuur dan meteen dat filmpje nog een keer op.

Lekkere vriendin trouwens...

Ezel in wintertijd

Maandag 28 Oktober 2002 at 12:32 pm


Ook in Huize Suffie is de overgang naar de wintertijd niet niet onopgemerkt gebleven. Dit menselijk ingrijpen in de relatieve zonnewende, leverde ons gisteren niet alleen een uur extra slaap op, maar bezorgde mij vandaag ook nog eens een adembenemend d?j? vu.

Het geschiedde in die tijd, dat ik een ernstige geestelijke afhankelijkheid ontwikkelde voor haar die op dat moment de beste kaarten in handen had om de geschiedenis in te gaan als Suffie's eerste, serieuze bijslaap. Nog maar net een maand verkering liep ik op die zondagmorgen in herfstig oktober naar haar woning in de Amsterdamse kinkerbuurt, mijn kop vol met watten, mijn hart vol met vlinders. We hadden vroeg afgesproken, niet met de bedoeling iets te gaan doen, maar puur om zo lang mogelijk geestelijk en vooral lichamelijk contact te onderhouden.

Het viel me op dat het tamelijk lang duurde voordat de deur op mijn bellen werd geopend. Na een tweede poging scharnierde er boven mij een raam open en verscheen het verfrommelde hoofd van mijn beoogde schoonmoeder, compleet met krulspelden en een uiterst nurkse gelaatsuitdrukking, het straatbeeld daarbij in niet geringe mate ontsierend. Met een kop als een tomaat werd ik mij bewust van mijn dwaling. Kut, vergeten de klok terug te zetten. En dus een uur te vroeg op mijn afspraakje. Eenmaal boven troostte ik mij met de aanblik van mijn lief, die mij slechts gekleed in een oversized T-shirt en een schattige slaaprimpel kwam begroeten. Het genoegen dat ik ondervond van de aanblik van haar iets oudere zusje, die in eenzelfde creatie door het huis heen zwierde werd echter ruimschoots gecompenseerd door de aanblik van schoonmama, die deze dracht kennelijk als een familietenue beschouwde. Neen, men was niet kwaad, maar wel werd mij duidelijk te verstaan gegeven dat ik deze episode nog jaren en jaren met mij mee zou dragen.

Toen ik 's avonds naar huis toe liep, wist ik ??n ding zeker: dit zou mij nooit, nee nooit meer gebeuren! Al werd ik honderd. Het verhaal van de ezel en de steen dus zou immers ernstig dissoneren met mijn voorbeeldige levenswandel.

Maar Suffie zou Suffie niet zijn als de loop der dingen hun normale gang zouden volgen. De volgende morgen, vervoegde ik mij ingevolge een afspraak wederom ten huize van mijn lief. Het hoofd dat nu uit het raam hing was nog beduidend nurkser dan de dag tevoren. Kut, kut, kut!! Wel het horloge een uur achteruit gedraaid, maar de wekker alsnog vergeten. Waar ik een dag eerder nog op clementie mocht rekenen, werd mij deze keer toch wel duidelijk gemaakt dat het met mij nooit meer helemaal goed zou komen...

Een zelfde scenario ontspon zich vanmorgen, toen ik mijn Suffinnetje een uur te vroeg uit haar bed trommelde, omdat ik mijn eigen wekker nog niet aan de wintertijd had aangepast. Het leverde mij de ochtendtoorn van mijn schone gemalin op, maar ook enige onbetaalbare momenten van zoete weemoed en melancholie.

En daar kan ik toch mooi weer een jaartje op teren...

En waar stond u gisteren veel te vroeg voor de deur??

Murphy

Zondag 27 Oktober 2002 at 4:19 pm


Een klant in Studio Suffie. Dat betekent een hele dag in touw. Samen met de klant arrangementen bespreken, een opnameplan maken en instrumenten versnaren. Dan worden de microfoons in de spin gehangen, de catering geregeld en de reeds eerder opgenomen basistracks uit het stof getrokken. Na een uurtje opnemen begint de software te bokken en produceert allerlei bijgeluiden en gekraak in de opnames. Nieuwe drivers installeren, anti virusprogramma's killen, software updaten, setup opschonen, niets helpt. Murphy heeft het verschijnsel Windows ontdekt en slaat meedogenloos en precies op het juiste moment toe...

Slechte reclame voor Studio Suffie. Maar aan de andere kant, dit was mijn eerste klant dit jaar dus de schade blijft beperkt...

Snakt u ook wel eens naar een Mac??

Eeeek..!!

Zondag 27 Oktober 2002 at 12:10 pm


Er zijn loggers, waarvan je toch maar blij bent dat je niet in hun linklijst staat...

Stilte in de herfst

Zaterdag 26 Oktober 2002 at 11:40 pm


Toen ik de aula uitliep en me aansloot bij de stoet, bedacht ik mij dat het een veel te mooie dag was voor een begrafenis. Het was niet echt warm, maar de lucht was egaal blauw en het groen op de begraafplaats kleurde rijp van de herfst. Op een bankje in de zon zaten twee oudere heren naar de voorbijkomende stoet te kijken, de benen over elkaar, zwijgend en met een uitdrukking van tevreden genieten op hun gezicht.

Mijn gedachten gingen met me op de loop, naar vele jaren geleden, toen ik als kind regelmatig bij mijn oma verbleef in haar huisje in de Amsterdamse Pijp. Naast Oma woonde Tante Grietje, net als Oma een "dame op leeftijd". Iedere zaterdag ging Tante Grietje de hort op, samen met haar beste vriendin, ieder met een lunchpakketje en op hun paasbest gekleed. Samen liepen ze kirrend en giechelend gearmd de straat uit in de richting van de Amstel.

Aan het einde van de middag kwamen ze weer terug, babbelend, lachend en gniffelend om iets waarvan alleen zij weet hadden. Op een dag, toen ik voor het open raam zat te spelen, hoorde ik Oma vragen waar de dames eigenlijk naar toe gingen. "Naar de Oosterbegraafplaats", antwoordde Tante Grietje verrukt, "meid, heerlijk daar. Al dat groen, en die stilte. Heerlijk op een bankje zitten in de zon. En met alle begrafenissen lopen we mee. En maar janken! Zalig! Vanmiddag zijn we zelfs mee naar binnen gelopen en hebben koffie en cake gehad." Oma was hoofdschuddend naar binnen gelopen en ik heb mijzelf jarenlang afgevraagd of het gewoon was om bij de begrafenis van een vreemde naar binnen te lopen en koffie en cake te eten.

Toen de kist gezakt was en de bloemen waren geworpen, liepen we langs dezelfde weg terug naar de aula. Zorgvliet was mooi in de herfst, realiseerde ik me. Veel groen, in vele tinten, en de statige uitstraling van oud Amsterdam Zuid. De oudere heren zaten nog steeds op hun bankje. Beschaamd realiseerde ik me dat ik naar hen staarde. E?n van hen staarde naar me terug, met scherpe blauwe ogen. Oud, maar kalm en tevreden. Ik gaf hem een beleefd knikje en bij wijze van antwoord hief hij even een hand op. Toen opende hij zijn trommeltje en nam hij een hapje van zijn boterham.

En op welk bankje eet u uw lunchpakketje?

Internal server error...

Vrijdag 25 Oktober 2002 at 8:51 pm


...dus vandaag even geen notifications!

Optimisme

Vrijdag 25 Oktober 2002 at 8:49 pm


Uit een recent onderzoek blijkt dat veel mensen tot op hoge leeftijd aan seks doen. Maandelijks is geen uitzondering en een groot deel van de mensen tussen de 65 en de 80 jaar praktiseert zelfs wekelijks de pen- en gatmanoeuvre.

Dus, heren! Geen angst, uw beste periode moet nog komen....

En wat is uw favoriete frequentie??

Kutmarokkanen??

Donderdag 24 Oktober 2002 at 10:57 pm


Vandaag is hij overleden. Die jongen van 22 in Venlo, doodgeslagen omdat hij een opmerking maakte over het feit dat twee knapen op een scooter bijna een bejaarde tegen de vlakte reden. De hoofddader, koppen alle media uitdrukkelijk, was een 18 jarige Marokkaan. Nog niet zo lang geleden was men een stuk voorzichtiger met dat soort informatie. Stigmatisering, discriminatie, vooroordelen en generalisering, mooie en goed doordachte termen om aan te geven waarom dat niet moest.

Maar waarom dan nu wel? Is men het zo zat dat men een hele bevolkingsgroep gaat aankijken voor wat een enkeling geflikt heeft? Is het uit met de tolerantie en verdraagzaamheid? Gaan we terug naar de tijd waarin karakter en gedrag schaamteloos kon worden gekoppeld aan afkomst of nationaliteit?

Of is men ineens tot het inzicht gekomen dat we te maken hebben met de uitwassen van een voorheen zorgvuldig onder de politiek correcte pet gehouden integratieprobleem? Begint men te beseffen dat daders ook slachtoffer zijn? En wel van onze samenleving? Is het muntje gevallen dat er wel degelijk een samenhang is tussen delinquentie en afkomst? En dat die koppeling niet verdwijnt zolang we onze bek erover houden?

Sociologen en criminologen slaan ons met prachtige en goed doortimmerde theorie?n om de oren met klinkende termen als arrousal, relatieve deprivatie, inconsistente disciplinering, strain en subcultuurvorming. Allemaal verklaringen voor het criminele gedrag van bepaalde groepen jongeren.

Maar laten we even wel wezen, ik zou geen jonge Marokkaan willen zijn in onze samenleving. Met ouders die gewend zijn dat opvoeding een verantwoordelijkheid is die je deelt met de gemeenschap, zeker als hun kinderen iets uitvreten op straat. En die niet aan het feit kunnen wennen dat mensen in Nederland geen enkele verantwoordelijkheid voelen voor wat de kinderen van de buren uitspoken, laat staan dat ze er wat aan doen. Ik zou me als puber wellicht niet kunnen redden in het daardoor ontstane vacuum en de ruimte pakken die me door de gelegenheid geboden werd.

En zo zijn er wel meer factoren. Stel je voor, thuis heb je het krap en leef je met strenge normen en waarden, je zus krijgt op haar flikker als ze een broek aantrekt of haar haar op straat laat zien en op straat loopt iedereen met mobieltjes, dure kleding en patserige scooters, terwijl de meisjes zonder beha's je op straat hun navelpiercing laten zien. Hoeveel tegenstrijdigheid kan een mens aan?? Eigenlijk niet zo gek dat die jongens bij elkaar klieken en verworden tot wat Rob Oudkerk zo onbehoorlijk, maar wel heel treffend kutmarokkanen noemt.

De hoofddader in deze zaak staat in Venlo bekend als een agressief ventje. Niemand van ons weet in hoeverre dat met zijn persoon te maken heeft of met zijn afkomst. Maar iedereen vindt dat hij de Marokkaanse gemeenschap in Nederland geen dienst heeft bewezen. Dat vinden vast ook de paar Marokkaanse vrienden die ik heb en die zich ernstig zorgen maken. Nee! Dat zijn geen goede Marokkanen... dat zijn goede mensen!

In de krant: gisteren werd in Almere een ontvoeringspoging verijdeld door het optreden van twee jongens op een scooter. Wat had ik graag gelezen dat het twee Marokkaanse jongens waren...

Maar zegt u eens eerlijk: houdt u uw GSM wel eens extra stevig vast?

Houzee!!

Donderdag 24 Oktober 2002 at 6:16 pm


Al enige tijd geleden aangekondigd, maar nu in dit theater:

De kronieken van Dominee Rubber van de Lutherse Brandweer.

Wij zijn blij de eerwaarde in huis te hebben....

Overwinning op Bill Gates

Woensdag 23 Oktober 2002 at 9:20 pm


Eindelijk een manier gevonden om MSN voorgoed uit het systeem te mieteren!

Stuurvastheid

Woensdag 23 Oktober 2002 at 9:19 pm


Als automobilist heeft Suffie in de loop der jaren de wereld vele malen onder zich door laten rollen, onder de meest extreme omstandigheden, in een enorme verscheidenheid aan automobielen en met soms waanzinnige snelheden. Indien de stunts die Suffie in eigen of anders automobiel heeft uitgehaald, allen zouden hebben geleid tot overeenkomstige bekeuringen, dan zou het totaalbedrag daarvan het bruto nationaal product van een willekeurig derde wereldland ruimschoots hebben overschreden. Dat Suffie daarbij nooit meer dan enige schade of letsel aan lijf, goed en leden heeft opgelopen, bewijst in ieder geval ??n ding: Suffie is een uitstekend chauffeur!

Tot grote ontsteltenis heeft Suffie vorige week echter moeten constateren dat het jarenlang soepel en behendig besturen van een automobiel geen garantie geeft voor eenzelfde behendigheid op de motorfiets, zeker niet als de berijder daarvan het roze papiertje nog geen jaar op zak heeft.

Drama in twee bedrijven, het het scenario is als volgt...:

Op het parkeerterrein van Suffie's arbeidslokatie is een gedeelte gereserveerd voor het stallen van motorfietsen en van de rest van het terrein afgesloten door middel van geelgeverfde betonblokken met een tussenruimte van ongeveer een meter. Erop en eraf rijden is een kwestie van tussen twee blokken door laveren, maar omdat ruimte op sommige plekken wat smalletjes is, moet dat soms met een tamelijk haakse bocht. En Suffie vindt het een beetje beschamend om daarvoor zijn motor tot stilstand te brengen en vervolgens met de voeten op de grond tussen de blokken door te manouvreren. Daar heeft men Suffie tenslotte niet voor leren slalommen!

En dus besloot Suffie dat het tijd werd om, net als alle anderen, te laten zien hoe kinderlijk eenvoudig het was om de haakse bocht al rijdend, met beide voetjes van de vloer, in een soepele beweging uit te voeren.

Het moment was daar. Nadat Suffie zich in de nodige kledingstukken had gehesen, nam hij met bonkend hart plaats op de motor. Choke, starten, schakelen. Negentig paarden bokkend tussen de benen.... En los! Snelheid maken, bocht inschatten en eindpunt in het vizier. Suffie's hart sloeg op hol! Daar was het point of no return. Nu of nooit! Mens en machine in een waanzinnig experiment! Stuur om en gas houden. Kut, de choke trekt te hard! Bijremmen. De motor slaat af en de motor begint om te vallen, klapt met de kuip op een betonblok...

Met de kracht der wanhoop houdt Suffie de machine overeind. Gelukkig, geen getuigen en zo te zien geen zichtbare schade. Verfstrepen op de kuip, die zijn er met ??n veeg af. Starten, schakelen en wegrijden, alsof er niets aan de hand is.

Onderweg naar huis was Suffie het voorval bijna vergeten, totdat er een dikke en stinkende rookwolk vanuit het motorblok begon op te stijgen. Onderzoek wees op een scheurtje in de oliekoeler, een onderdeel dat (na het slopen van zo'n beetje de gehele voorzijde) vrij gemakkelijk is te vervangen maar waarvan de aanschaf een aardige deuk in Suffie's motorbudget gaat slaan.

Al weer een week rijdt Suffie weer per vierwieler naar de werkstek, superieur glimlachend als hij 's morgensvroeg, met hoge snelheid aanrijdend en met een snelle en soepele beweging van de rechterhand de Suffiemobiel in ??n beweging en met krijsende banden haarscherp tussen twee andere auto's neerzet.

Echte behendigheid mag tenslotte gezien worden!

Gezocht: werkplaatshandboek voor de Yamaha Diversion 900...

Voor vandaag...

Maandag 21 Oktober 2002 at 11:17 pm


...vind ik het wel weer mooi!

Nog steeds niet....

Maandag 21 Oktober 2002 at 4:11 pm


...tevreden, maar het gaat vooruit

Niet tevreden..

Maandag 21 Oktober 2002 at 12:56 pm


Komt wel...

Sorry hoor...

Maandag 21 Oktober 2002 at 11:44 am


In verband met verbouwing vandaag vermoedelijk meerdere valse meldingen op de loglijst. Excuses....

Dromen & Boeman

Maandag 21 Oktober 2002 at 11:40 am


Afgelopen weekend heeft Suffie wederom gedroomd van Nico Dijkshoorn. Dat is op zich niet opmerkelijk, dat gebeurt namelijk wel meer. Maar deze keer werd Suffie niet krijzend en schuimend wakker, badend in zijn eigen zweet en urine en gedoemd de rest van de nacht in afzondering buiten de echtelijke sponde door te brengen. Nee, sterker nog: Suffie opende de ogen in volmaakte ontspanning, verkwikt en uitgerust.

Toch waren het geen voor Nico abnormale dingen die hij in Suffie's dromen uitspookte. Feitelijk probeerde hij het zieltogende lichaam van een levend gevilde dolfijn te transplanteren in de afgestroopte huid van een doodgeknuppeld zeehondje, heel alledaagse Nico-dingen dus. Een ook het feit dat hij het stuiptrekkende wezentje consequent Sebastiaan Laurijsse bleef noemen, was op zich niet opmerkelijk.

Suffie concludeerde dat het niet aan zijn droom lag, maar aan zijn veranderde referentiekader. Want laten we eerlijk zijn, na zijn optredens bij Yorin TV en bij BNN's Ruud de Wild, heeft Suffie zijn beeld van Nico aardig moeten bijstellen. Nico is niet de diabolische, gehoornde verschijning met slagtanden, bloeddoorlopen ogen, een enorme, vierkante paars geaderde kop met de walm van zwavel, verschraald bier, zware shag en urine. Nico heeft een goedmoedige kop, met markante en schrandere ogen, een duidelijke en vriendelijke stem en in zijn conversatie is niets te horen van de masculine plattitudes, de obligate grofheden en de overdonderende rancune die we kennen van zijn geschreven teksten, waar we allemaal zo van houden, maar die we ook een beetje griezelig vinden.

Nee, Nico oogt en klinkt als Suffie's stapmaat. Sterker nog, Nico is zijn stapmaat. Nico is het archetype van eenieders stapmaat. Als Suffie zijn ogen sluit en aan Nico denkt, dan doet Suffie's fantasie onmiddellijk de rest:

S: Hee, Nico, nemen we er nog een??
N: Nee, joh. Ik moet echt naar huis, anders heb ik weer gelazer..
S: Aaaahhh, kom nou. Eentje kan toch geen kwaad?
N: Nou vooruit dan, nog een cola light graag... maar geen bitterballen meer, ik heb een nieuwe zwembroek voor mijn verjaardag gekregen en die is net iets te strak....
S: Tijd voor een bikini-line, Nico? Ga je op vakantie? Hawaii???
N: Nee, Grandorado... leuk voor de kids, joh.. niet mijn keus, maar het leven kent zo zijn verplichtingen...
S: Nou sterkte....
N: (slaat cola achterover en boert binnensmonds) Sorry! Jongens ik moet echt gaan, anders krijg ik gelazer thuis. Zijn jullie er morgen weer? Ik kan wel weer een paar fijne vuistneukverhalen gebruiken, want ik ben er bijna doorheen.
S: Tuurlijk, Nico. En dan betaal jij weer onze drankjes, hahaha!!! Doei!!

Ja, vrienden. De duivel is verdwenen, de boeman is getemd en de wolf blijkt toch menselijk. En dat zal niet alleen invloed hebben op de frequentie waarmee Suffie's beddegoed in het vervolg verschoond gaat worden, maar op onze hele wereld. Suffie voorziet het ontstaan van ??n, grote warme webwereld...

Of is dat zijn hunkering naar knus??

Roze bril

Zondag 20 Oktober 2002 at 10:14 pm


Plotseling vindt Suffie al dat roze hoogst irritant. Morgen gaat Suffie.com voortvarend onder het mes....

Via de achterdeur

Vrijdag 18 Oktober 2002 at 10:04 pm


Geheel tegen mijn principes in heb ik gemeend dit postje een beetje te moeten redigeren. Laten we het houden op: mijn gastlogster betreurt haar vertrek en wenst iedereen tot ziens...

Suffie

Naamsverwarring

Donderdag 17 Oktober 2002 at 10:47 pm


Balkenbende
Balkelende
Balkeneinde
Balkende

Nog meer???

Gehoord: (2)

Donderdag 17 Oktober 2002 at 8:46 pm


Volgens een Duits onderzoek faked 59 procent van de Duitse mannen wel eens een orgasme.

Zou één van de herrn mij dat eens een keertje voor kunnen doen? Of liever eigenlijk: eens willen uitleggen hoe dat moet?

Kabinetscrisis???

Woensdag 16 Oktober 2002 at 10:13 pm


Kabinetscrisis??? Hoezo crisis?? Ze gaan toch juist weg???

Het leven is vurrukkuluk..

Woensdag 16 Oktober 2002 at 10:01 pm


Alleen al de vaststelling dat Suffie initiëel meer haar heeft dan Nico Dijkshoorn is een gedachte om te koesteren...

Oproep

Dinsdag 15 Oktober 2002 at 10:51 pm


Wil dominee Rubber met spoed contact opnemen met de afdeling Externe Betrekkingen?

Luchtgevecht...

Dinsdag 15 Oktober 2002 at 10:49 pm


Met bloed, zweet en tranen verdedig je je vrije dag bij je baas, omdat je zoon vakantie heeft en je vrouw niet overal voor kan opdraaien. Hij slaat je om de oren met bergen werk en dwingt je op de knie?n met verhalen over werkdruk bij je collega's en loyaliteit ten opzichte van het personeel en het bedrijf.

Maar dapper kom je terug... Je vloekt, tiert, dreigt met opstappen en na een keiharde verbale worsteling jaag je hem de touwen in en bevestigt hij hijgend en met het bloed op de lippen dat je die dinsdag niet hoeft te komen.

Die dag zit je schuldbewust thuis terwijl je zoon al uren lang buiten speelt. En je vraagt je af hoe het je collega's vergaat. Je bent je er ernstig van bewust dat ze door jouw afwezigheid vermoedelijk tot over hun oren in de stront zitten, vanwege het werk dat jij hebt laten liggen. Om je geweten te sussen tik je op de computer een aantal reflectieverslagen die door de drukte zijn blijven liggen.

Aan het eind van de dag log je met trillende handen in op het bedrijfssysteem, om te kijken hoe het je de volgende dag zal vergaan.

Je bek valt open. Je staat niet ingepland... er is geen werk voor je...alles is al vergeven! Woedend verbreek je de verbinding. Waar ging het nou allemaal om?? Gebakken lucht!

Morgen om acht uur belt Suffie zijn baas, dat hij er nog een dagje achteraan plakt...

Eikels...!!

Toeval??

Dinsdag 15 Oktober 2002 at 11:40 am


Jeetje.... gisteren nog heb ik iemand een mailtje gestuurd, waarin ik verkondigde dat de technische problemen en het aantal storingen bij Chello op dit moment eigenlijk wel meevallen.

Vermoedelijk is deze mail nooit aangekomen in verband met een storing bij Chello. Vallen die puzzelstukjes niet mooi op hun plaats..??

Vibratornijd

Maandag 14 Oktober 2002 at 3:03 pm


Dat eeuwige gedoe over die batterijen moet maar eens een keertje afgelopen zijn! Vrouwen die de batterijen uit de afstandsbediening van de TV halen, hoe komen ze er bij? En dan ook nog eens met elkaar lopen smiespelen of ze heel slim zijn. Nee, volgens Suffie zit dat heel anders in elkaar.

De grootste boosdoeners zijn die apparaten zelf. Toen Suffie en Suffinnetje voor het eerst aan het experimenteren sloegen, waren speeltjes eenvoudig en zuinig. Maar zo'n Tarzan, om maar eens wat te noemen, die heeft ondertussen meer toeters en bellen aan boord dat de USS Enterprise! Logisch dat zo'n apparaat batterijen vr??t, dat heeft niets met trillen en blijmaken te maken, maar alles met energievretende elektronika, dubbele motoren met bovenliggende nokassen, geluid en licht. De eerste vibrator met ingebouwde MP3 speler ligt ongetwijfeld al klaar bij de groothandel...

Kijk, Suffie is niet onmenselijk. Maar net zoals Suffinntje verwacht dat hij rondkomt met zijn tweewekelijkse fles Jack Daniels, verwacht Suffie dat ??n zo'n voordeelverpakking Varta's (10 stuks, elke zoveel weken in de aanbieding bij de C1000!) op z'n minst een week meegaat! Welnu, Suffie heeft weinig verstand van seksspeeltjes, maar 10 penlites lijken Suffie ruim voldoende voor een week dubbelgepenetreerd vibreren, zelfs als vrouwlief de hele handwerkclub op een laagfrequent-party uitnodigd.

Zelf heb ik in ieder geval mijn maatregelen genomen: om genante taferelen met televisiekijken te voorkomen, heeft Suffie zich een universele afstandbediening aangeschaft die zichzelf voedt met AAA penlites, net een maatje kleiner dus dan in de meeste vibrators past.

Overigens begint in ieder geval ??n dame tot inkeer te komen. Geen gedoe meer met batterijen, maar fijn spelen met energiezuinige, huishoudelijke- en kantoorartikelen.

Suffie's eerste aanschaf in dit kader? Een bezemsteel. Niet dat deze ongebreideld seksueel genot zou kunnen schenken, maar om in geval van nood toch in staat te zijn om vanaf de bank de televisie aan en uit te drukken...

Energiezuinig? Vergeet het maar!!

Mededeling

Maandag 14 Oktober 2002 at 2:36 pm


In verband met domestieke problemen in Huize Suffie vooralsnog even geen stukjes meer van Lynda...

Afknapper

Zondag 13 Oktober 2002 at 1:04 pm


Gisteren hebben Suffie en Suffinnetje zich gewaagd aan de DVD "Striptease" met Demi Moore en Armand Assante. Na ongeveer een half uur, nadat wij het schijfje een tweede leven als UFO vergunden, bleef de volgende vraag ons prangen:

Hoe komt het toch dat zo'n lekker wijf als Demi zich laat overhalen tot het meedoen aan zo'n ongelooflijke KUTFILM!!

Oordeel nou zelf...

Heeft u dat nou ook??

Zaterdag 12 Oktober 2002 at 12:29 pm


Dat als u een onderstreepte tekst in een blaadje of krant tegenkomt, u de neiging heeft deze aan te klikken?

Valse start

Vrijdag 11 Oktober 2002 at 4:47 pm


Vandaag was de begrafenis van een vrouwelijke collega van me. En ik ben er naar toe geweest. Dat lijkt normaal, maar ik mocht haar helemaal niet. Hoewel ik haar maar een paar maanden heb gekend en eigenlijk maar een enkele keer met haar werkte, klikte het niet. Ik vond haar eigenwijs, arrogant, wollig, irritant betweterig en van alle soorten aantrekkelijkheid gespeend. Ik meed haar, en alsof onze gevoelens pijnlijk wederzijds waren, ik had het idee dat ze mij ook meed.

Nadat ze ziek was geworden, heb ik haar nog één keer gezien en gesproken. Sterk vermagerd, vrijwel blind en haarloos schudde ze zwakjes mijn hand terwijl ik haar vormelijk en met een gemaakt lachje sterkte en wijsheid wenste. En enkele weken later overleed zij.

Tijdens de plechtigheid werd het beeld dat ik van haar had vreemd genoeg van geen enkele kant bevestigd. Familie, vrienden en andere collega's roemden haar warmte, spontaniteit, inzet en sociaal gevoel, maar ook haar levenslust, doorzettingsvermogen en daadkracht. Natuurlijk, van de doden niets dan goeds. Ik heb nog nooit meegemaakt dat een overledene tijdens een plechtigheid als deze nog eens kritisch door de mangel werd gehaald, maar in dit geval was er sprake van oprecht verdriet en een onmiskenbare waarachtigheid en eerlijkheid. Men hield van haar. Hier was een unieke persoonlijkheid heengegaan, een enorme hoeveelheid mensen gebroken en intens verdrietig achterlatend.

De conclusie die ik moest trekken was voor mij even schokkend als beschamend: ik had het kennelijk mis gehad. Op één of andere manier had ik mij laten leiden door een eerste indruk die totaal verkeerd was. En ik was nooit in staat of bereid geweest om dat beeld te herzien of bij te stellen. En het ergste is dat ik dat mezelf bijzonder kwalijk neem. Altijd heb ik mezelf voorgehouden een onbevooroordeeld en objectief persoon te zijn, met een fikse hoeveelheid mensenkennis en het talent om met iedereen door één deur te kunnen. Maar het blijkt niet zo te zijn.

Er is nooit een tweede kans voor een eerste indruk, zegt men wel. Maar het is nooit te laat om die indruk te herzien. Kijk eens naar de mensen om je heen en probeer eens te doorgronden hoe ze werkelijk in elkaar zitten. Probeer eens te kijken waarom die afkeer of antipathie bestaat en welke rol je daar zelf in speelt.

Maar doe het wel snel. Nu kan het nog...

Goddelijke waren...

Vrijdag 11 Oktober 2002 at 3:45 pm


Gravitatie & Motorfiets

Donderdag 10 Oktober 2002 at 11:48 pm


Wist u dat een motorfiets stuk kan gaan als ie omvalt?

Ik wel...

Filmkwisje 2

Donderdag 10 Oktober 2002 at 10:46 pm


"Fix the cigarette lighter.."

Heterotype stereoseksuelen

Donderdag 10 Oktober 2002 at 8:49 pm


Weet u wie er nou eigenlijk de sukkels zijn op seksueel gebied? Wij, de heteroseksuelen. Die anderen, die hebben het prima voor elkaar.

Kijk, nog niet zo lang geleden was het allemaal helder. Wij waren normaal en die anderen, die weken af. Lesbo's en homo's, wij wisten hoe het zat. En anders vroegen we het gewoon: 'wie van jullie is nu het mannetje? En wie het vrouwtje?' Maar eigenlijk wisten we het wel. Bij de lesbische stelletjes was het eenvoudig. Het vrouwtje: tenger, Mathilde Santingkapsel en roze driehoekje in haar oor. Het mannetje: grofgekapte Oostduitse kogelstootster met allergie voor schone kleding. En homo's? Ook geen probleem. Mannetje: vette snor, spieren, leer en kettingen. Het vrouwtje: geblondeerd, oorbelletje, wijde spijkerbroek en roze shirtjes. O, wat heerlijk toch, die veilige en overal geldige stereotypes.

Helaas voor ons blijkt het allemaal anders te zijn, blijken onze stereotypes waardeloos. Maar waarom dan die drang om homoseksuelen zo'n rolverdeling op te leggen? Omdat we bang zijn. En jaloers. Bang en jaloers omdat een heteroseksuele relatie zo verschrikkelijk beperkt is.

Neem nou eens seks. Wat geweldig als je van het zelfde geslacht bent. Geen vaste rolpatronen, moeiteloos wisselen van plaats, van elkaar weten hoe je in elkaar steekt. Geweldig toch? Standje 69 in perfecte fysieke symetrie, bij dames volledig in balans, bij heren rotsvast gekoppeld. En bij de meer 'klassieke' posities? En kwestie van omdraaien en de rollen zijn verwisseld. De gepenetreerde penetreert en de uitvoerder ondergaat. Samen genieten van een hulpstuk? Geen probleem.

En wij? Wat een stumperige, rolvaste vertoning. Die hele Kama Sutra die door iedereen zo wordt bejubeld: onzin, negentig procent pure larietechnieken, domweg gebaseerd op dezelfde, vertrouwde pen-en-gatconstructie. En hoezo vastgeroest in rolpatronen? Ik moet de eerste man nog spreken die toegeeft dat hij zijn kransje de avond daarvoor heeft laten oprekken door vrouwlief met de voorbind-janneman. Nee, dat wordt niks...

Maar goed. Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik ben nou eenmaal zo. En ik zal het ermee moeten doen.

Vanavond maar eens vroeg naar bed. Wie weet heb ik een helder moment...

En waar rolt uw patroon naartoe??

Motorballen

Maandag 07 Oktober 2002 at 12:05 pm


De afgelopen weken heb ik regelmatig last van een pijnlijke rechterteelbal. Niet dat ik het uitgil of 's nachts niet kan slapen, maar zo'n dreinerige en op de achtergrond sluimerende pijn, die vooral opspeelt als ik even met mijn benen over elkaar wil zitten, een potje voetbal of een beetje schielijk een broek aantrek.

Uiteraard heb ik het gekwetste orgaan aan een zorgvuldig onderzoek onderworpen, maar dat leverde niets op. Ze voelen beide mooi gaaf aan, zijn niet asymetrisch, niet verkleurd, niet vergroot en produceren nog steeds ruimschoots de dagelijkse hoeveelheid genetisch materiaal. Ook Suffinnetje, die deze organen gewoonlijk wat vaker van dichtbij meemaakt, heeft geen afwijkingen kunnen constateren.

Dagen heb ik in mijn geheugen lopen wroeten. Was er iets gebeurd wat ik vergeten was? Een verkeerd aangekomen trap bij het voetballen? Een te sappige opmerking tijdens dronkenschap? Een paaltje over het hoofd gezien?

Pas toen ik enkele dagen een testikeldagboek bijhield, kwam ik er achter dat mijn klachten voornamelijk opspeelden als ik langdurig op de motorfiets had gezeten. Dat was het! Ik had een motorbal!

Reconstructie heeft ondertussen uitgewezen hoe het euvel ontstaan is. Doordat ik iets voorover over de tank hang schuif ik tijdens het rijden automatisch iets naar voren, tot het uiterste puntje van het zadel. En daarbij komt mijn testikel uiteindelijk vrijwel onmerkbaar steeds meer klem te zitten tussen lichaam, zadelrand en benzinetank. En zo'n tank is koud, hard en onhandig lomp gevormd. En die strakke motorbroek helpt ook al niet echt mee!

Nu de oorzaak bekend is, ben ik hard aan het nadenken over een oplossing. En dat is best nog wel moeilijk. Een aantal op een rijtje:

    • Een motorbroek die zo strak zit dat de testikels voorzichtig worden teruggedreven naar de buikholte. Op zich geen gek idee, maar ik heb er geen zin om na elke rit als een gek op en neer te springen om te zorgen dat ze weer naar beneden komen.

    • Een gat in het zadel maken zodat mijn rechtertestikel fijn uit de wind vrij komt te hangen. Ook geen gek idee, maar ik neem nog wel eens flinke bochten, waarbij ik mijn kont iets over het zadel verschuif. Ik moet er niet aan denken wat er gebeurd als mijn testikel daarbij klem komt te zitten tegen de rand van dat geproduceerde gat.

    • Een deuk in de tank slaan op de plek waar mijn testikel fijngeperst wordt. Hierdoor komt er meer ruimte voor de testikel en wordt de druk verminderd. Het vervelende is echter dat tengevolge hiervan de druk elders zal worden verhoogd. Dat zal uiteraard op de plek van de linkertestikel zijn, en het gaat mij te ver om de hele tank vol te slaan met deuken om alle kwetsbare lichaamsdelen in op te bergen.

  • Amputatie van de rechter teelbal. Niet de meest geslaagde oplossing, lijkt me. Allereerst omdat ik mijn dagelijkse productie van genetisch materiaal niet langer zal kunnen waarborgen, en dat is voor mij niet bespreekbaar. Maar bovendien ben ik bang dat de asymetrische gewichtsverdeling die hierdoor ontstaat, mijn stablititeit op de motorfiets niet zal verhogen.

Er is nog een andere mogelijkheid: berusting. Ik zou wat zwaardere veren en wat dikkere olie in de voorvering kunnen doen, waardoor de voorkant iets omhoog komt en ik minder zwaar naar voren kom te hangen. En dan vervolgens met de eventuele restgevolgen leren leven.

Zolang ik mijn huidige symetrie maar behoud....

En wat voor gat reserveert u voor uw ballen??

Prins Claus

Zondag 06 Oktober 2002 at 8:50 pm


Suffie is geen royalist... nooit geweest ook. Maar Claus had iets. Iets on-koningshuizerigs, iets menselijks. Iets wat zoveel andere mensen misten....

Misschien was dat het wel: menselijkheid....

Morgen verbranden we allemaal een stropdas in de tuin...!


Rust zacht, man, je hebt het verdiend..!!

claus02.jpg

Filmkwisje

Zondag 06 Oktober 2002 at 7:54 pm


"Too bad she won't live. But then again, who does..??"

Wie? En in welke film?

Uitlenen

Zondag 06 Oktober 2002 at 5:34 pm


Die Will, bij wie ik tijdelijk inwoon, is lang niet zo'n onschuldige alleenstaande moeder als ik dacht. Daar kwam ik gistermorgen achter, toen ik als een zombie door het huis heen dwaalde, met een verschrikkelijke hoofdpijn en zoekend naar een aspirientje. Will was met een vriendin de stad in en haar zoontje zat het weekend bij zijn vader. En natuurlijk was er nergens in huis ene pilletje te vinden.

Net als veel vrouwen word ik erg ongelukkig van hoofdpijn. In passieve wanhoop liet ik me uiteindelijk op Will's bed ploffen en trok in een laatste opwelling een laatje van haar bedkastje open.

U raadt het al. Geen aspirientjes, wel een flink uitgevoerde vibrator. Zo'n Tarzan, met allerlei knopjes, van die witte balletjes in de schacht en de batterijen in topconditie. Op dat moment vergat ik gewoon even te zwelgen in zelfmedelijden. Uit perverse nieuwsgierigheid trok ik de la verder open en daarna de andere drie. De oogst: drie vibrators, een dildo met een zuignap en een aantal kleinere speeltjes, zoals eitjes, balletjes, smeerseltjes en een prachtige, roze butterfly. Zo goed en zo kwaad als het ging borg ik alles weer op, zoveel mogelijk op de oorspronkelijke plaatsen. Daarna kroop ik met een enorm schuldgevoel mijn bed weer in.

Toen Will 'savonds thuiskwam, was ik aardig opgeknapt. We haalden samen chinees. Will babbelde honderduit over haar belevenissen die dag, maar ik voelde me beroerd. Mijn beste vriendin en ik had haar vertrouwen geschonden. Wat moest ze wel niet van me denken als ze er achter kwam? Ik besloot het enige juiste te doen, en biechtte mijn vondst op.

Tot mijn stomme verbazing was Will helemaal niet kwaad of gegeneerd. Integendeel, ze leek het allemaal heel normaal te vinden en babbelde voluit over de voordelen van speelgoed ten opzichte van echte mannen: ze laten je niet in de steek, gaan niet vreemd, hebben nooit zin als jij het niet hebt en vallen ook niet op de meest onmogelijke momenten in slaap. En mocht ik daar behoefte aan hebben, babbelde ze vrolijk verder, dan mocht ik er gerust eens eentje lenen..!! Daarna at Will vrolijk verder, maar ik kon geen hap door mijn keel krijgen.

Ik ben niet preuts of zo en ik ben er van overtuigd dat speelgoed een bijdrage levert aan goede seks. Ik ben er zelf ook bepaald niet afkerig van. Maar vibrators van elkaar lenen?? Dat lijkt me nou niets. Ik zou zo'n ding niet kunnen gebruiken, wetende dat hij twee dagen daarvoor nog in iemand anders d'r poes zat. Okee, hygi?ne bepaal je zelf. Als je zo'n ding gebruikt, maak je hem achteraf ook schoon, zelfs als je de enige bent die hem gebruikt. Het is gewoon het idee dat me afstoot.

Eigenlijk ben ik wat dat betreft een hypocriete trut. Een vibrator van een ander lenen doe je niet, dat is vies. Maar even makkelijk stap je wel met een getrouwde vent in bed.

Ik geloof dat ik weer hoofdpijn krijg!

Vreemdgegaan??

Zondag 06 Oktober 2002 at 11:21 am


Middel om uw geweten te sussen: snoeihard en consequent ontkennen!!

Suffie gaat paintballen

Zaterdag 05 Oktober 2002 at 1:12 pm


Eikel! Lul! Zak! Naïef stuk vreten! Je had toch beter kunnen weten? Stommeling! Suffe kip! Bord voor je kop en oogkleppen voor! Dat had je toch op je sokken kunnen aanvoelen? Niet zeuren dus, maar moedig dragen en nooit, nee nooit meer intrappen!

Maar de uitnodiging was leuk... Beste (..), stond er. Hierbij willen we je graag uitnodigen om aanstaande zaterdag met ons te gaan paintballen. Zie het als een blijk van waardering voor de periode dat je onze teamchef was. Alle kosten worden door ons betaald en we sluiten af met een barbeque en een drankje. Een routebeschrijving voegen we bij. Laat ons even weten of je kan. Groetjes van (..)

Tot tranen toe geroerd, was ik. Wat een lief gebaar! Wie zou daar onberoerd onder blijven..?

Tot op dat moment had ik nooit gepaintbald. Maar ik wist wel wat het was. Oorlogje spelen voor volwassenen, frustratieschieten voor boekenwurmen en een speelse manier om de pikorde in bedrijven vast te stellen. En natuurlijk een prachtige manier om, onder het mom van een spelletje, even wat recht te trekken met je achterbakse collega, die streberige chef van die andere afdeling en met die gozer die niet met z'n poten van je secretaresse kon afblijven. En natuurlijk met de baas! Wat een prachtige manier om die despoot eens te grazen te nemen, om je tijdelijk even te bevrijden van het juk dat hij al die jaren over de afdeling heeft heengelegd, om na al die jarenlange vernederingen die dictator eens te laten zien wat je van hem vindt. En natuurlijk is het allemaal een spelletje, gebeuren al die kleine ongelukjes op een veel te korte afstand niet expres. En is het uiteraard stom toeval dat iedereen een schone overall bij de organisatie inlevert, behalve de baas, die druipend van de verf voorzichtig zijn blauw wordende plekken betast....

Al die beelden verdwenen toen ik aankwam op het terrein en werd begroet door twintig enthousiaste, jonge mensen, die mijn schouders klopten en mijn wangen kusten. Ik werd in een camouflagepak gehezen, kreeg een Darth Vader masker over mijn hoofd en kreeg tenslotte een luchtdrukwapen in mijn handen gedrukt. We kregen met de hele groep uitgebreide instructie, compleet met veiligheidsvoorschriften en werden uiteindelijk in twee teams het bos ingestuurd.

Daar werd het roofdier in mij wakker. Adrenaline bruiste in mijn aderen, mijn spieren spanden als staalkabels over mijn lichaam. Mijn jachtinstinct kwam tot leven en geruisloos bewoog ik mij over het terrein, mijn blikken scherper en doelgerichter dan ooit.

Maar er was iets mis. Waar was de rest van het team? Waarom hoorde ik niets meer? En waarom voelde mijn magazijn met verfballetjes zo licht aan? Op dat moment barstte het gehuil van uit de bomen los, en toen het eerste verfballetje op mijn voorhoofd te pletter sloeg, bedacht ik me iets: carrièretechnisch gezien is het niet altijd slim om je baas eens flink aan te pakken. Maar zodra hij als zodanig is opgerot, houdt niets of niemand je meer tegen om nog eens flink met z'n allen je gram op hem te halen....

En wat heeft u het meest geraakt dit weekend??

Dierendag

Zaterdag 05 Oktober 2002 at 12:08 pm


Heeft u gisteren uw Sea Monkeys wel een extra banaantje gegeven??

Su(r)fles...

Vrijdag 04 Oktober 2002 at 10:51 pm


Gisteravond heb ik Surfles genoten van mijn virtuele gastheer, uw Suf. En dat was een enerverende gebeurtenis!

Rogier en ik hadden thuis een supersnelle computer, compleet met alle toeters en bellen. En natuurlijk een flitsende internetverbinding. Maar om nou te zeggen dat we er gebruik van maakten.. Nee, niet echt...!! Een beetje emailen en af en toe updates voor mijn muzieksoftware downloaden, en daar hield het wel zo'n beetje bij op. En het meest spannende wat Rogier op het internet deed was sites met vunzige plaatjes bekijken. Ooit heb ik daar eens, min of meer voor de leut, iets van gezegd, maar dat vond hij hypocriet; hij was alleen maar op zoek naar 'mijn jeugdzonden'. Tja..., daar kon ik weinig van zeggen!

Ironisch genoeg is die computerweelde net verdwenen nu ik me voor het internet ga interesseren. Will, de vriendin waar ik tijdelijk verblijf, heeft een computer die met kolen wordt gestookt, net snel genoeg voor de letterspelletjes van haar zoontje en voorzien van een 28K8 modem. Niet echt geschikt om even ontspannen te surfen, rooksignalen gaan vermoedelijk sneller (komt goed uit, Will rookt als een ketter!!). En dus kijk ik zo af en toe mijn mentor lief en dan mag ik zo maar voor niets een paar uurtjes op zijn computer rommelen.

En gisteravond viel ik in de prijzen! Vrouwlief was uit eten met collega's en het zoontje van mentorlief lag heerlijk te slapen. En al gauw zaten we met z'n tweeën voor het scherm en kreeg ik een gratis rondleiding door "weblogland". Kostelijk! Van alles heb ik gezien en gelezen: schrijvers, journalisten, psychopaten, ICT'ers, huismoeders, wetenschappers, dichters, lolbroeken en zielepoten. Gegierd van het lachen hebben we samen. En nog gezelliger werd het toen mijn gastheer een fles Amaretto uit de kast trok!

We waren allebei al aardig teut, toen Suf's vrouw thuiskwam. Een leuke vrouw, charmant en aardig. Maar ze was duidelijk niet zo enthousiast over de aanslag die we hadden gepleegd op haar fles Amaretto. Gelukkig was ze wel zo vriendelijk om me even met de auto thuis te brengen (ze vond de taxi niet zo'n goed idee), maar erg spraakzaam was ze niet. Hopelijk laat mentorlief haar mijn 'jeugdzonden' niet zien. Dan zijn de volgende keer dat ze ons zo aantreft vast de rapen gaar!

Dienstmededeling

Donderdag 03 Oktober 2002 at 11:07 pm


Dames, wilt u niet meer bellen of mailen!

De geselecteerde gelukkigen zullen één dezer dagen per email voor de volgende selectieronde worden benaderd...

Webloggers geven zich bloot..

Woensdag 02 Oktober 2002 at 1:51 pm


Nou Marloes... nu jij!!

Jaja.. die Suffer is me er eentje...

Mededeling

Woensdag 02 Oktober 2002 at 10:24 am


Ik ben niet rancuneus, maar ik vergeet niks!!