Overwinning

Zondag 27 April 2003 at 5:16 pm


Terwijl ik achter mijn beeldscherm rustig door wat foto's heen zit te bladeren, begin de telefoon van mijn tijdelijk inwonende nichtje opdringerig te kwelen. Na het afspelen van een uiterst kleffe, polyfone ringtoon houdt hij verder zijn mond, dus ik negeer het apparaat.

Na enige minuten herhaalt het ding zijn pingeltje, om vervolgens zo een kwartier lang door te gaan. Ik kijk op het schermpje: "bericht ontvangen". Nou en? Is toch niet voor mij? Hou dan je smoel en ga uit!

Maar dat doet ie niet! Hij blijft elke zoveel minuten zijn pesterige pingeltje herhalen tot ik er helemaal krankjorum van wordt. Ik besluit het ding zijn nek om te draaien, maar het toetsenbord zit vergrendeld. Ik druk op wat knoppen en bekijk het ding van alle kanten, terwijl hij er nog eens een digitale jengel tegenaan gooit. Een Samsung! Waarom werkt dat ding niet net zoals mijn eigen Neukia? Ik probeer een aantal logischerwijs voor de hand liggende toetscombinaties, maar ik wordt net zo effectief genegeerd als iemand die in Hoog Catharijne probeert een daklozenkrant aan de man te brengen.

Ik besluit het onding op de rand van de tafel aan stukken te slaan, maar houd mezelf op het laatste moment in. Mijn nichtje vindt mij namelijk lief, maar de kans is aanwezig dat een dergelijke destructieve actie mijnerzijds wel eens een behoorlijke ondermijning van deze relatie zou kunnen gaan betekenen. En dus besluit ik slim te zijn. Met het jengelende apparaat in mijn handen, tik ik de URL van Samsung Nederland in en ongeveer 3 linken later heb ik de handleiding van nichtjes' telefoon in PDF formaat op mijn scherm staan.

Ik overweeg het 113 pagina's tellende boekwerk in zijn geheel uit te printen en onder het genot van een glaasje ros? diagonaal te bestuderen. Maar het gepingel begint me nu echt op de zenuwen te werken, dus ik laat dat idee varen en werk me via de index naar de juiste knoppencombinatie toe. Twee klikken en drie tellen later zwijgt het apparaat en een serene rust daalt in Huize 0597 neer.

Een gevoel van onweerstaanbare trots welt in mij op. Wederom zegevierde de mens over de techniek. Weer bewees ik dat het verschil tussen mens en dier niets slechts door een opponeerbare duim te verklaren is. En slechts zijdelings bedenk ik mij dat er wellicht minder ingewikkelde manieren geweest waren om het ding het zwijgen op te leggen. De batterij eraf trekken bijvoorbeeld. Maar ik ben niet van plan mij door dat soort gedachtes van mijn overwinningsroes te laten bestelen!

O zo..!!

Een terugblik

Zondag 27 April 2003 at 11:20 am


'Papa, je telefoon piept!' Ik schrik op uit een roerige droom vol snelle bewegingen en onverwachte wendingen. Ik probeer te focussen op het kleine schermpje en glimlach als de boodschap scherp wordt. Tussen de zachte bliepjes van mijn eigen toetsen door, dwarrelen de herinneringen aan de vorige avond op me neer.

Een rit in de regen en een spetterend weerzien. Palm en Bavaria door elkaar en voor elkaar. Een bloemetjesjurk die niet genegeerd kan worden. Flitslicht en jochies in de broeken van hun moeder. Een niet onprettige, maar mij onbekende blondine die probeert met een stem vol ontzag een gesprek met me aan te knopen. Loggers die er toch heel anders uitzien dan dat ze schrijven. Dronken, maar vervoerende pirouettes op de dansvloer. Lallende loggers met nutteloze erecties ('is het vandaag soms Geen-Kans avond?'). Vier verzopen katten in Hoog Catharijne en de Wachttoren als paraplu. Een McDonalds zonder trek en een onevenwichtige frietbehoefte. De zoveelste Palm plus witte wijn-bestelling (en een glas water!!). Een brancard met een zwaar giechelende logster. Slim kijkende mensen met hele domme gespreksonderwerpen. Glittertjes die op onverklaarbare wijze uit al m'n kleren komen dwarrelen. Een chatgroep van de Planeet Engheid. De vraag of je slikt of een kwispedoor naast het bed hebt. Een radio-juffrouw die haar eigen microfoon niet wenst te pijpen. De dochter van Mr. Spock, vermomd als de Vrouwe van het Woud. Verdwaasde grunge-pubers, dansend met imaginaire instrumenten en/of partners. Een aantal betreurde afwezigen, al of niet met bericht. Een late wandeling met voettechnische tegenslagen. Een klopjacht op een pot mayonaise door een Amsterdams grachtenpand. Voorgelezen worden uit Gumbah met Nina Simone op de achtergrond. Ruiken aan een boeketje verse knoflook. Middernachtelijke frituursessies, ter bereiding van de meest buitennissige, uitheemse vissoorten. Een vernevelaar met het gaatje aan de verkeerde kant. Een emotioneel afscheid onder de nachtelijke sterrenhemel, en een snelle rit door de donkere nacht naar huis...

Met een nog iets bredere glimlach, druk ik de 'send'-toets in...

Moeilijk..!!

Zondag 27 April 2003 at 04:23 am


Om vier uur thuis komen met een flinke drank- en inktviskegel, glittertjes op je kleren en een vreemd vrouwenparfum..! Dan heb je wat uit te leggen...

Mieting

Zaterdag 26 April 2003 at 11:28 am


Kijk, met deze en deze dame als gezelschap is uw eigen 0597 straks natuurlijk helemaal het heertje...

0597 is bij deze gelegenheid dan ook ongetwijkfeld te herkennen aan zijn brede grijns...!




http://www.camarados.com/comeback/

Plaatjes draaien

Vrijdag 25 April 2003 at 5:31 pm


Anderhalf jaar lang placht mijn collega G. 'smorgens met een luid en gemeend 'goemogge!' onze werkruimte te betreden, om vervolgens met een welgemikte schop onder zijn bureau ??n of ander stuk electronica te activeren, waarna weldadige, muzikale klanken de ochtend vulden. Onderzoek had mij ondertussen geleerd dat de bron van al deze cultuur, gezocht moest worden in een vage, vierhoekige vorm van waaruit een aantal heldere, rode oogjes in het donker opgloeiden.

Toen wij een week of drie geleden besloten het vage apparaat in het kader van een stukje herinrichting boven tafel te halen en bovenop ons bureau te plaatsen, bleken de lampje toe te behoren aan een eind jaren 70 stereoinstallatie, compleet met dito boxen en....een platenspeler!!

Sindsdien is het permanent feest op onze gang. Zowel collega G. als ik hebben namelijk nog een aardige lading grammofoonplaten staan uit onze jong-adolescente periode, tijdsdocumenten die met de komst van het digitale schijfje naar zolder verdwenen. Elke week maken we een selectie, die vervolgens dagelijks, tot groot ongenoegen van met name de wat oudere collega's, op schoolfeest-niveau worden. Dat collega G. en ik daarbij niet zelden luchtdrummend of molenwiekend op de bureaus worden aangetroffen, speelt met name een uitdrukkelijke rol bij de steeds groter wordende onlustgevoelens van onze geachte Chef Facilitaire Dienst.

Deze week kwamen in ieder geval voorbij: U2 (The Joshua Tree), Scritti Politti (Cupid & Psyche), Frampton Comes Alive, Stevie Winwood (Arc of a Diver), The Yes Album, Kate Bush (Hounds of Love) en Toto (Seven). Voor volgende week heeft Uwe 0597 in ieder geval gepland: The Who (Face Value), Prince (For You), Genesis (Seconds Out) en uit de nalatenschap van mijn ouders: Neerlands Hoop Express!

Ik verheug mij ineens verschrikkelijk op mijn eerste werkdag volgende week. Misschien een idee om mijn CD-collectie op vinyl te laten zetten? Dat kan namelijk, ziet u...

Suffie wordt een nummer

Donderdag 24 April 2003 at 5:32 pm


Sommige bedrijven houden er, als het aankomt op personeelsmanagement, bijzondere gewoontes op na. Neem nou mijn eigen organisatie, geen bedrijf dat zo bezig is met termen als "mensmanagement", "persoonlijke ontwikkeling", "individuele benadering", "loopbaanbeleid" en "mensgerichte organisatie". Allemaal kreten die ik niet alleen van harte aanhang, maar die ik in het verleden ook regelmatig heb mogen praktiseren.

Maar dan deze....

Onlangs hebben de hoge heren beslist dat alle personeelsleden op de diverse lokaties dienen te worden uitgerust met een identiteitspasje dat zichtbaar moet worden gedragen en dat niet alleen is voorzien van een magneetstrip -zodat het kan worden gebruikt voor toegangscontrole, intern betaalmiddel en identificatie bij automatiseringstoepassingen-, maar ook van naam en pasfoto, zodat eventueel lokaal rondhuppelende vreemdelingen niet alleen tegen een menselijk hoofd aanlopen, maar ook tegen een naam en functie, hetgeen als persoonlijk en klantvriendelijk wordt beschouwd.

Vreemd genoeg worden ten aanzien van mensen die zich op uitleenbasis door de organisatie voortbewegen, zoals Uwe Sufheid dus, andere maatstaven aangelegd. Zij worden voorzien van een pasje waarop naam en foto ontbreken, maar slechts een nummer prijkt...

Vanmiddag kreeg ik de mijne uitgereikt en raakte daarmee tegelijkertijd mijn persoonlijkheid en identiteit binnen het bedrijf kwijt. Jawel, Uwe Sufheid gaat vanaf heden door het leven als nummer 0597...

Door een aantal gedetacheerden is ondertussen krachtig geprotesteerd tegen deze flagrante ontkenning van hun individu. Ik doe dat niet, ik heb besloten een tijdje met deze flauwekul mee te doen. Gewoon om eens te beleven wat het is om een nummer te zijn, om slachtoffer te zijn van de gril van ??n of andere tunnelvisuele beleidsbroddelaar die slechts denkt in termen van effici?ntie en functionaliteit. Mocht u dus eens op mijn werkplekje verzeild raken, dan kunt u mij dus herkennen aan mijn nummer: 0597.

En voor de duidelijkheid, ik heb besloten het pasje voorlopig in mijn oor te dragen. Boe...!

Heet in de kont

Dinsdag 22 April 2003 at 5:34 pm


In bepaalde kringen is het, naar het schijnt, niet ongebruikelijk seks te bedrijven op het aanrecht. Suffie denkt daar het zijne van. Natuurlijk zijn er een aantal logistieke voordelen: biertje onder handbereik in de koelkast, knabbelnootjes in het kastje boven het gootsteen en gedurende de oraliteiten heb je mooi even de tijd om de afwasmachine te vullen. Bovendien is het gebruikte materiaal gemakkelijk schoon te houden, al is het maar door de directe aanwezigheid van warm en koud stromend water.

Ook de ergonomische aspecten van het neuken in de keuken verdienen enige positieve aandacht. De werkhoogte van de meeste aanrechten bieden namelijk bij juiste plaatsing van de partner een optimale werksituatie die niet belastend is voor knie?n, rug of kuitspieren, uiteraard mits het werkblad volgens de geldende normen of richtlijnen geplaatst en gemonteerd is.

Waarom dan Suffie's bedenkingen? Welnu, die komen vooral voort uit het gegeven dat een eerste vereiste voor een veilige vrijomgeving, namelijk een opgeruimde en grondig schoongemaakte keuken, in Huize Suffie een problematische is. In combinatie met een niet al te groot aanrecht, betekent dit een onaanvaardbaar risico op ongewilde zelfkastijding.

Kijk, op zich kan het geen kwaad als je in het vuur van de strijd je partner per ongeluk neerplant in een half afgegrazen bord broccoli met slavink, tenzij de slager de gewoonte heeft om het lapje spek met behulp van een cocktailprikker om de vink heen te verzegelen. Maar vervelend wordt het als het ruimtegebrek het jonge paar dwingt om uit te wijken naar het smalle randje bij de wasbak. Joost mag weten hoeveel jongedames na een dergelijke stunt enige weken rond hebben gelopen met de letters "Grohe" in spiegelschrift in hun onderrug gestanst. Suffie's grootste angst is echter het missen van het indicatielampje voor restwarmte op de keramische kookplaat. Tenslotte, is Suffie als het er op aankomt nog wel in staat om het opstijgende gekerm, op dat moment wellicht ten onrechte toegeschreven aan wellustige uitingen, te koppelen aan een plotsklaps opstijgend barbecue-aroma??

Suffie kiest in dat licht liever voor de relatief veilige stevigheid van de keukentafel, die bovendien ook qua werkhoogte net iets voordeliger uitpakt. En dit ondanks het trauma dat Suffie heeft opgelopen na het grondig en pijnlijk vernielen van zijn Ikea Visdalen? eettafel (in uitgeklapte toestand, dus eigen schuld). Ook hier dient echter ??n kanttekening geplaatst te worden. Mocht u serieuze plannen hebben de eettafel ter lustbeleving te bestijgen, vraagt u dan -liefst voordat u door bronst wordt bevangen- ??n ding af: bent u gewoon om 's avonds de tafel alvast voor het ontbijt op te dekken??

Zo, heb ik het lekker wel geschreven

Paasdefecten

Zondag 20 April 2003 at 5:40 pm


Op ??n of andere manier flikkert de laatste dagen van alles uit elkaar. Na motor en televisie is vandaag de videorecorder aan de beurt...

Vanmiddag wordt op Nederland 3, om 13.00 uur een theaterversie van Jezus Christ Superstar uitgezonden, met o.a. Rik Mayall (!) als koning Herodes en in leer geklede engelen...

Iemand nog een videorecorder plus bandje over???

Gelukkig dat alles meestal in drie?n naar de fillistijnen gaat...

Blijdschap

Zondag 20 April 2003 at 12:43 am


Na een werkelijke jarenlange queeste, langs platenzaken, bibliotheken, discofielen, omroepen en andere vage instanties, heeft Suffie heden het intense genoegen mogen smaken om ??n van zijn absolute alltime favourits van het internet te mogen trekken: "Run from Tears" van Crosby, Stills & Nash.

Tranen bij de intense samenzang, rillingen bij het subtiele snarentrommeltje met narollende echo'tje, het hypnotiserende bassloopje, het gorgelende B3-tapijtje en de prachtige Gibson-klanken, eerst zachtjes en ingetogen, later scheurend en snijdend...

Suffie is vanavond weer even een snotjochie dat op de woensdagmiddag aan de speakers hang voor die heerlijke KRO's Theo Stokkinkshow...

Leve internet....!

Hoop doet leven...

Zaterdag 19 April 2003 at 5:45 pm


"Dag jongen!" zegt een stem achter me, "hoe is het met jou?" Zoveel enthousiasme kan ik niet negeren, ik draai me om. Een oudere dame, dikke brilglazen, verzorgde grijze haren en een brede glimlach vol warmte en herkenning. Stralend kijkt ze me aan, legt haar handen op mijn schouders. Ik zoek in mijn herinneringen, dieper. Eerst tevergeefs, maar dan valt het muntje.

"Ma!" zeg ik, "wat leuk!" Ze is niet mijn moeder, maar ik heb haar altijd zo genoemd. Voorzichtig kus ik haar op beide wangen en laat ondertussen de herinneringen naar boven komen.

Haar dochter was 15, en ik twee jaar ouder. We hadden iets dat broos was, onhandig, instabiel en licht ontvlambaar. Onzekere puberliefde, gedoemd om voorbij te gaan, maar te diep om te vergeten. Een onregelmatig knipperend licht, dat ons net zo makkelijk samenbracht als uit elkaar dreef. Telkens weer, jaren achtereen. En juist in de moeilijke momenten was het Ma die me steeds gerust stelde. "Komt wel goed, jongen" zei ze dan, "jullie horen bij elkaar, daar kan zelfs God niet omheen."

Zelfs toen we beiden ouder werden en uiteindelijk definitief onze eigen weg gingen, bleef ze volhouden. Regelmatig kwam ik haar tegen, soms met tussenpozen van vele jaren. "Jongen" begon ze dan, alsof we elkaar de week daarvoor nog gezien hadden, "je moet weer eens langskomen. Die sukkel waar ze nu mee omgaat..." En dan schudde ze haar hoofd, om mij vervolgens verwachtingsvol aan te kijken. En altijd deed ik halfslachtige en vage beloftes, die ik nooit nakwam, maar ook nooit helemaal vergat.

Het is fijn om haar weer eens te zien. Ze vertelt me over haar man (dood, ach ja...), over haar kleinkinderen (schatjes, je zou ze eens moeten gaan zien..!) en over haar schoonzoon (een lieverd, hoor. Maar soms...). Ik vertel haar over mijn lief (ach, wat leuk!), mijn kind (wat dapper van jullie!) en mijn werk (zooo..!!) en ik doe mijn best het niet over haar te hebben. Dan pakt ze uit haar tas een kaartje en geeft het aan mij. "Dit is van haar," zegt ze zachtjes. "Haar emailadres staat er ook op. Misschien leuk om eens iets mee te doen. Jullie hebben vast een hoop bij te praten."

In een opwelling omhels ik haar en kus haar stevig op beide wangen. "Ma", zeg ik "jij bent de beste...". Voordat we afscheid nemen, berg ik het kaartje zorgvuldig op in mijn portemonnee. Zoveel optimisme, dat mag je gewoon niet negeren...

Economische prestatie

Zaterdag 19 April 2003 at 11:47 am


Suffie is trots op de door hem bereikte economische standaard! Waar andere loonslaven, bikkelaars en slovers krampachtig hun best doen om aan het eind van elke maand een stukje salaris over te houden, zet Suffie -die in alle eerlijkheid niet echt wordt gekweld door een genant schamel salaris- een nieuwe trend:

Suffie slaagt er namelijk sinds kort in om aan het einde van elk salaris een flink stuk maand over te houden! Nu nog kijken hoe Suffie dat gaat overzetten in iets spaarbaars....

Zon

Vrijdag 18 April 2003 at 5:47 pm


Ik zit in de tuin in mijn slaap-outfit en knijp mijn ogen dicht tegen de lage ochtendzon. In de heg maken een stel mussen ruzie om het beste plekje bij een halfvolle voederbak, naast me plonst een kikker in de vijver en een bij ronkt met het geluid van een mini-Cessna rondom mijn hoofd. Ik snuif de geur op van het gisteren gemaaide gras en neem een slokje van mijn koffie-met-laagje-schuim. Zoonlief speelt een geheimzinnig spel met bootjes in een bak water en m'n lief verricht met een ernstig gezicht voorbereidingshandelingen voor het kortwieken van de heg.

Wat dondert het dat de uitlaat onder mijn motor vandaan dreigt te kletteren, dat de televisie kuren vertoont en dat een stuk achterplaat in de keuken van de muur is gedonderd? Wat dondert het dat mijn peperdure Emagic plug-in set niet aan de praat te krijgen is, omdat ik ze niet via internet kan authoriseren, dat mijn mongolo?de buurjongen over een uur ongeveer zijn keel schraapt voor een urenlange Andre Hazes-imitatie en dat ik slaande ruzie heb met mijn beleggingsmaatschappij over het be?indigen van het contract? Wat dondert het dat mijn baas wederom een belangrijk gesprek met mij heeft afgezegd omdat hij elders verplichtingen had, dat ik nog steeds niet als vanouds lekker in mijn vel zit en dat ik nog steeds niet weet wat ik eigenlijk van de toekomst wens te verwachten?

Wat dondert het dat ik straks toch naar binnen zal moeten om dit stukje te schrijven? Voorlopig zit ik lekker en als mijn koffie straks op is, maak ik gewoon weer een nieuw bakkie.

Het leven is mooi...

Lekker ding!

Woensdag 16 April 2003 at 5:48 pm


Vriendin L. belt, en indachtig het goede weer neem ik plaats in de tuin, waar op dat moment Kleine Suffie -wegens huisarrest niet elders- de schommel bezet. Er ontstaat een gezellig en geanimeerd gesprek over koeien en kalveren, waar Kleine Suffie, in zalige onwetendheid over de identiteit van de persoon aan de andere kant van de lijn, geen enkele acht op slaat.

Als Kleine Suffie uitgeschommeld is, neemt hij plaats tegenover mij in het zonnetje en probeert vol aandacht uit het gesprek af te leiden wie ik aan de telefoon heb. Na enige minuten al wordt het hem te veel. "Papa," fluistert hij, "wie is dat?" Terwijl ik luister naar de telefoon, vorm ik met mijn lippen de volledige naam van L. Maar Kleine Suffie kijkt me niet begrijpend aan, zodat ik de naam, nu iets luider, in zijn richting fluister.

Kleine Suf reageert met een kreetje van verrukking en strekt zijn handje naar mij uit, klaar om de telefoon uit mijn handen weg te grissen. "Ik wil ook!" roept hij. "Nee" sis ik hem toe, "nu ben ik aan het praten. Jij bent weer een andere keer aan de beurt". Kleine Suffie duwt zijn borst vooruit, doet zijn armen over elkaar en trekt zijn meest wijze gezicht. "Nou", zegt hij geestdriftig, "maar dat vindt ik toevallig wel een lekker ding!"

Ik bijt op mijn lip en probeer mijn adem onder controle te brengen, terwijl L. aan de andere kant van de lijn in een onweerstaanbare lachbui uitbarst. Kleine Suffie, aangemoedigd door het succes, geeft vervolgens een korte, doch tamelijk volledige opsomming van dames in mijn kennissenkring die hij een vergelijkbare kwalificatie heeft aangemeten, uiteraard tot hilariteit van zijn beide toehoorders. Met enige moeite rond ik even later het gesprek af en verzink in gepeins.

Kleine Suffie is acht, een leeftijd die ik ooit ook eens had. Ik vraag mij ernstig af hoe mijn belangstelling voor leden van het andere geslacht op die leeftijd was. Natuurlijk, mijn eerste verloofde was vier en met een kleine onderbreking van een jaar of acht, heb ik het daar toch een jaar of tien mee uitgehouden. En tussendoor was ik ook al niet echt celibatair. Maar ik kan mij niet herinneren ooit belangstelling te hebben gehad voor dames uit de kennissenkring van mijn ouders, in die tijd -evenals mijn eigen huidige kennissenkring- grofweg in de leeftijscategorie van 25 tot 35 jaar.

Moet ik mij zorgen maken? Is het ongezond dat zo'n jochie valt op "oudere" dames? Vertoont hij wellicht kopi?ergedrag? Of trekt hij zich gedragsmatig op aan zijn ernstig getormenteerde vader? Kijkt hij de verkeerde dingen op TV? Heeft hij verkeerde vrienden op school? Of is hij gewoon voorlijk?

Misschien denk ik er teveel over na, ben ik vroeger precies zo geweest maar zijn de herinneringen daaraan gewoon niet blijven hangen. In ieder geval troost ik mij met ??n gedachte: hij heeft w?l smaak....!

Zeer

Dinsdag 15 April 2003 at 5:50 pm


Zwijgend zaten we aan tafel, met de resten van onze lunch voor ons. Toen ik opzij keek, nam ze net een laatste muizenhapje van haar boterham, terwijl ze peinzend voor zich uit staarde. Ik probeerde opgewekt te klinken. "En, wat doe je?" vroeg ik, "bijtijds naar huis vandaag? Mooi weer voor een glaasje wijn op de achterplecht, dacht ik".

Ze keek op, lachte haar liefste glimlach, maar haar ogen lachten niet mee. "Nee joh, niet meteen," antwoordde ze, "ik ga nog even het gebouw door om handjes te schudden. Vind ik wel zo netjes, ik heb hier toch een jaar gewerkt. En dan kan je niet zomaar weglopen." Ik knikte begrijpend. "Kom je nog even langs voor je weggaat?" vroeg ik, "dat je er niet zomaar tussenuit knijpt?" Ik klonk al een stuk minder opgewekt, hoorde ik. Ze zuchtte. "Ik haat afscheid nemen," zei ze. "Het liefst zou ik dat hele gedoe overslaan. Ik ben hier gewoon niet zo goed in." Toen lachte ze weer. "Tuurlijk niet," zei ze, "ik ga heus niet zomaar weg. Ik zoek je wel op, dat weet je toch." Zwijgend nipten we onze thee.

Honderd bezigheden later liep ik met grote stappen de afdeling op. Ik stak mijn kop om de deur bij mijn collega. "Is ze hier al langs geweest? Ik heb haar nog niet gezien," vroeg ik. Ik merkte tot mijn schrik dat mijn stem iets trilde. Hij keek op van zijn werk. "Al lang, joh!" antwoordde hij, "ze heeft je nog lopen zoeken, waar was je nou?" Ik voelde dat een blos naar mijn hoofd schoot. "Dat kan je niet menen", zei ik, "hoe lang al?" Hij haalde zijn schouders op. "Een uur of zo? In ieder geval is ze naar huis gegaan."

Ik vloekte binnensmonds, pakte mijn GSM en tikte haar nummer in. Even later klonken de vertrouwde klanken van haar voicemail in mijn oor. Ik hing op. Weg was ze, voorgoed. Lusteloos en teleurgesteld schuifelde ik naar mijn eigen kamer, voelde me alsof ik een vreemde en verlaten ruimte instapte.

Afscheid nemen doet zeer, bedacht ik me treurig. Maar g??n afscheid nemen, was nog v??l erger...

Evolutie

Maandag 14 April 2003 at 5:51 pm


Vanavond was ik even op een middelbare school in Almere, waarvan een aantal leerlingen de komende drie dagen een aantal uitvoeringen geven van de musical "Hair". Op het schoolplein liepen in de late middagzon een aantal tieners in jaren 60 kleding vol kleuren, bloemen en ban-de-bom tekens. Ze oefenden wat danspasjes met elkaar en bekritiseerden elkaars inbreng en bewegingen, als waren het echte professionals. Toen ik het groepje passeerde, maakte ??n van de jongens zich los uit de groep en liep met verbazingwekkend sierlijke stappen het plein op, gekleed in een kleurig kostuum, langzaam en de armen opzij als de vleugels van een prachtige, tropische vogel.

Zijn bewegingen waren langzaam en gratieus als van een jonge hinde, toen hij zijn hoofd naar achteren bewoog, zijn rechtervoet naar voren bracht en vervolgens enige ogenblikken als een instabiele kraanvogel doodstil bleef staan. Toen, in een zeldzame explosie van kracht en gratie, vloog zijn hoofd naar voren, terwijl hij zijn rechtervoet met een zwaai naar achteren bracht en enige ogenblikken in een wankel evenwicht heen en weer zwaaide. Toen hij zijn evenwicht hervonden had, liep hij met lange, trage passen verder het schoolplein op, terwijl hij met een ernstig gezicht naar een punt voor zich uitkeek, dat alleen voor hem belangrijk was.

Vol vervoering keek ik naar de vertoning en dacht aan mijn eigen schooltijd, toen de meeste van mijn klasgenoten zich in dit soort situaties slechts bezig wisten te houden met stoeien, boeren, bierblikjes gooien en luidkeels brallen over neuken, wijven en een voor de hand liggende combinatie daarvan. Ik begreep dat ik wellicht de geboorte van een nieuwe generatie meemaakte, een lichting jonge mensen die een hoger doel nastreefden dan de eerste twee lagen van de behoeftepyramide van Maslov, jonge mensen die zich bezig hielden met kunst, schoonheid en de esthetica van het menselijk zijn.

Ondertussen had de jongen een plek op het schoolplein bereikt waar hij aandachtig naar de grond keek. Toen keerde hij zich om naar de groep die even verderop nog steeds stond te praten. "Tering!" riep hij met een dik, Amsterdams accent, "n?gen meter! Zover ik heb ik nog nooit gekwat! Tyfus, doet dat maar eens na, stelletje mietjes!"

Ik keerde mij af en liep door, richting school. De evolutie van de mens schijnt volgens sommige wetenschappers soms in schokjes te verlopen. Maar deze generatie heeft hij ons duidelijk overgeslagen..

George Bush Worldtour 2003

Maandag 14 April 2003 at 12:52 pm


Zo'n Bush, die blijft ons toch maar verrassen. Dachten wij toch allemaal dat hij zich na Irak op Noord-Korea zou richten, blijkt hij ineens te hebben ontdekt dat Syri? misschien ook wel chemische wapens heeft. En we zijn toch bezig in die buurt, dus dat kan dan mooi in ??n keer door, niet waar? Die hang naar het onverwachte, daaraan herken je toch wel het ?chte leiderschap van zo'n man. Altijd is hij anderen een stapje voor, alle kenmerken van de perfecte wereldleider...

Toch blijven wij, gewone mensen, maar mooi met een aantal vragen zitten. Om maar eens wat te noemen: zou zo'n vent nou een lijstje hebben van landen die hij dit jaar nog wil aanpakken? En zo ja, loopt hij die dan van boven naar beneden af, of kiest hij er zo af en toe, 's morgens na het ontbijt, eentje uit? 'Hee, kijk! Wat lees ik nu in de krant? Nederland heeft vogelpest! Da's hardstikke besmettelijk! Hebben we daar niet een basis in de buurt? Kunnen we die bende mooi even schoonvegen!' Het zou toch kunnen? Tenslotte heeft meneer Bush nog een appeltje te schillen met ons over het Internationaal Gerechtshof. Slaat ie toch mooi even twee vliegen in ??n klap en kan hij mooi nog een paar extra vestigingen van McDonalds plannen. Tenslotte, het feit dat bewoners uit het Gooi tot op heden de vestiging van zo'n vetwinkel bij het Bussumse Ziekenhuis Gooi Noord tot op heden hebben kunnen tegenhouden, moet toch elke rechtgeaarde Amerikaan behoorlijk dwars zitten.

Op welke plaats zouden wij staan op zijn lijstje? Onder Frankrijk en Duitsland, die zo mateloos irritant de luis in George's pels speelden? Of zouden we, samen met een aantal andere kleine kutstaatjes onder het kopje "Overige nog te veroveren" staan?

Laten we hopen dat we een beetje onderaan bengelen. Met het huidige tempo aan friendly fire-incidenten, is de kans namelijk groot dat we de Amerikaans-Britse coalitie tegen die tijd met een zwaar gedrilde militie uit de Amsterdamse kraakwereld al behoorlijk de baas zijn.

Yes!!!

Zondag 13 April 2003 at 5:53 pm


Na een flinke week vloeken, sleutelen, smeken en tikken, heeft Suffie dan eindelijk zijn bejubelde Pulsar kaart aan de gang. Eerst XP installeren, kaart er in, vloeken omdat hij het niet doet, nog meer vloeken omdat hij het vele pogingen daarna nog niet doet, allerlei supportsites af, kaart in ander PCI slot, ACPI uitschakelen, PNP OS uit, kaarten handmatig configureren, drivers opnieuw installeren en na enkele uren noeste arbeid, schallen in Huize Suffie de eerste welluidende klanken uit Suffie's eigen hi-tec digitale geluidsstudio...

Tis voor u te hopen dat het niet verslavend werkt, anders zult u het echt voortaan met een hoop minder Suffie moeten doen....

Blijde tijding

Zaterdag 12 April 2003 at 5:56 pm


Wetende met deze tijding de gramschap van een zeker iemand over zich af te roepen, doet Suffie met blijdschap kond van het feit dat hedenavond in de achtervelden van Suffie's landgoed dit jaar voor het eerst weer een feestelijke amateurcrematie zal plaatsvinden..!!

Kaartleed

Maandag 07 April 2003 at 5:59 pm


De fabrikant van mijn nieuwe geluidskaart heeft het behaagd een prachtig vormgegeven, maar inhoudelijk vrijwel nutteloze manual bij zijn product te voegen, waaruit maar niet wil blijken waarom het kreng niet wil doen wat ik wil. Kijk, koop je nou ??n of andere kut-soundblaster, dan kan je daar nog vrede mee hebben, maar voor een kaart uit de prijsklasse oei-oei mag je op z'n minst verwachten dat enige hogere kaart- en installatietechnieken op duidelijke en effectieve wijze worden geopenbaard aan de bezitter dezes.

Gelukkig zijn de heren fabrikanten nog wel zo vriendelijk om te vermelden dat bij eventuele problemen kan worden uitgeweken naar de supportpagina's op het internet, waar een uitgebreide manual is te downloaden. En dus zit Suffie hedenmorgen, over een kennelijk overvolle lijn 33 Mb aan pdf files te downloaden, hetgeen in de maandagochtendfile een stief kwartier aan inactiviteit op alle gebieden oplevert.

Als het verdomde bestand dat uiteindelijk op schijf staat en door Winzip uit zijn kleertjes is geholpen, blijkt het hier te gaan om..... een exacte kopie van de bovenstaande handleiding!!

Kijk, zo kan ik het ook!!

Zolder

Zondag 06 April 2003 at 6:05 pm


Hoe snel en effici?nt kun je een zolder opruimen? Als je voortvarend te werk gaat en de juiste spulletjes bij de hand hebt (rol vuilniszakken, een paar lege dozen en kratten) valt dat best mee. Opruimen is simpel, een ernstig overschatte bezigheid....

Wat je dan wel mist is de lol van het bekijken van wat je tegenkomt, spullen die er misschien al ik weet niet hoe lang liggen en waarvan je eigenlijk geen idee had dat je ze nog had. Daar aandacht aan schenken levert je altijd iets bijzonders op: een reis door de tijd.

En dat was precies wat het mij vandaag opleverde. Zo oogste ik vandaag onder meer de volgende herinneringen: een promotieposter van mijn band, waaruit bleek dat ik best heel stoer kon kijken; een trombonestandaard uit mijn dweil-orkestperiode, ook zeer geschikt om squattende dames zichzelf mee te laten bevredigen; een cassettebandje met een ernstig verweerde opname van Vara's Popkrant, waarop ik de sterren van de hemel speel; het garantiebewijs van mijn eerste PC; een zorgvuldig opgeborgen pakje condooms met vervaldatum september 1993; het trouwalbum van mijn ouders, waarbij ik nadrukkelijk voelde dat ik ze nog steeds mis, en tot slot mijn eigen, vorige trouwalbum, waarin niet alleen te zien was dat ik nog een lange weg te gaan heb om weer in conditie te komen, maar ook dat ik toen al zichtbaar beter was in het beoordelen van de vrouwelijke anatomie dan, naar later bleek, de vrouwelijke psyche...

Ik ben niet ver gekomen vandaag, maar goed... Morgen is er weer een dag..

Stof tot nadenken

Vrijdag 04 April 2003 at 6:07 pm


Met een klap zet Kleine Suffie zijn lege koffiemok op tafel en kijkt me met zijn grote, bruine kijkers nadenkend aan. "Papa", vraagt hij me, "wanneer was jij vroeger het gelukkigst?"

Oei, denk ik, dat is een goeie! Daar moet ik even over nadenken. Het lijkt me ongeloofwaardig om weer te refereren aan het moment waarop Kleine Suffie in ons leven kwam. Dat hoort hij al zo vaak, en bovendien is het duidelijk dat hij uit is op een nieuw en spannend verhaal. En dus denk ik na. "jongen", begin ik, "weet je nog dat we een jaar of drie geleden met z'n twee?n op een strandje zaten in Itali?? En dat we samen, zittend aan de waterkant, stenen over het water keilden?" Hij weet het nog. Aangemoedigd door zijn bevestiging ga ik verder: "Toen ik nog jong was, kwam ik ook op dat zelfde strandje. Soms zat ik alleen tot zonsondergang aan de waterkant en keilde stenen in het water. En ondertussen dacht ik na, fantaseerde ik over alles en nog wat en waande me de koning in mijn eigen paradijs terwijl de mooiste meisjes in bikini langs me door het water waadden. In die tijd voelde ik me vaak de gelukkigste jongen op aarde."

Kleine Suffie kijkt me aan, het verhaal lijkt hem te bevallen en hij zoekt duidelijk naar een vervolg. "En papa, wanneer was je het ongelukkigst?" Daar kon ik natuurlijk op wachten, maar toch schrik ik van die vraag. Wat moet ik hem in godsnaam vertellen? Keuze genoeg, denk ik bij mezelf, want ik heb mijn portie meer dan gehad. In de jaren achter mij verloor ik ouders, geliefde, kind en vrienden. Ik worstelde met onmogelijke en ongelukkige liefdes, verloor mijn hart en liet het vertrappen, en zag door ziekte een groot deel van mijn jeugd in rook opgaan. Maar mijn god, moet ik hem daarmee lastig vallen? Zo jong als hij is?

Kleine Suffie voelt mijn aarzeling feilloos aan. Bovendien duurt het hem duidelijk te lang. "Weet je, papa" gaat hij verder, "ik weet wanneer mama het ongelukkigst was." Daar schrik ik van, want ook Suffinnetje heeft in de loop der jaren voldoende meegemaakt om een permanente depressie te rechtvaardigen. En het lijkt me niet prettig dat deze belevenissen spelen in het hoofd van een achtjarige, zeker niet omdat Kleine Suffie zelf het nodige aan traumatische ervaringen in zijn korte leventje te verwerken heeft gehad. "Wat dan?" vraag ik. "Nou, makkelijk" zegt hij met een blik vol wijsheid, "toen haar bromfiets werd gestolen." Hij kijkt me aan, triomfantelijk, verwachtingsvol. Het is mijn beurt...

Maar gelukkig heb ik een keuze. Gelukkig neemt Kleine Suffie genoegen met mini-drama's die zijn eigen bevattingsvermogen niet te boven gaan en die uitstekend in zijn nog kleine belevingswereld passen. Ik trek een treurig gezicht. "Weet je dat ik vroeger een hond heb gehad?" vraag ik. Hij knikt, want dat heb ik wel eens verteld. "Toen die dood ging, was ik heel ongelukkig" zeg ik zachtjes.

Kleine Suffie kijkt me vol medelijden aan en legt zachtjes een hand op de mijne. Ik haal een hand door zijn weerbarstige krullenbol en geef hem een kus op zijn voorhoofd. Later, bedenk ik mij, is het vroeg genoeg voor de verhalen uit het echte leven...