Zwarte film

Maandag 12 Mei 2003 at 5:08 pm


Ik heb een zwak voor Franse bioscoopfilms, en dan met name voor de 'film noir'. Dat is misschien wel opmerkelijk, want hoewel de film noir van oorsprong een puur Franse aangelegenheid is (vandaar de term 'Film Noir'), zijn er stampen critici die vinden dat de beste films in dit genre uit Amerika komen, getuige films als "The Big Heat", "Casablanca" en "The lady from Shanghai".

Absolute lulkoek, want als er mensen zijn de films kunnen maken, dan zijn het wel de Fransen! En dat laat zich het best bewijzen door het feit dat Hollywood al jarenlang steevast probeert om Franse succesfilms in een Amerikaans jasje te steken in een poging om het Europese succes -meestal tevergeefs- te evenaren of te overtreffen. Denkt u maar aan films als "The Woman in Red" (Un ?l?phant ?a trompe ?normement), "Three Man and a Baby" (Trois hommes et un couffin), "The Birdcage" (La cage aux folles) en "Nikita" (La Femme Nikita). En juist die laatste film bewijst dat die Amerikaanse versies dan misschien wel meer commercieel succes kennen, maar inhoudelijk hopeloos achterblijven bij de originelen, als is het maar omdat een standaard blonde doos plastic als Bridget Fonda absoluut niet in de buurt komt van de bloedmooie en maximaal bronst-opwekkende Anne Parillaud.

Maar wat nou het vreemde is, vraag me niet om ook maar ??n Franse film noir te noemen, want ik moet het antwoord schuldig blijven. Waarom dan die fascinatie? Daarvoor moet ik terug naar een regenachtige avond in een caravan op een camping in Wassenaar, in de tijd dat ik nog een puppy was. Toen ik uit verveling de televisie aanzette, viel ik met mijn neus in een echte, originele Franstalige film noir uit de jaren 60, in zwart-wit, vol zelfkant, misdaad en depressie. Maar wat me alles deed vergeten qua naam, inhoud, spelers en verhaallijn, was de absoluut briljante en prachtige filmmuziek, die me tot tranen toe raakte en me in staat van volkomen vervoering bracht. Nog jaren later hoorde ik in mijn hoofd de hypnotiserende melodielijn, beurtelings gespeeld door trompet en panfluit, verzopen in de galm, gedragen door een reeks aanzwellende none-akkoorden van strijkers en zwaar gesmoorde koperblazers. Ik vervloekte mijzelf omdat ik me geen enkel aanknopingspunt kon herinneren, dat me op het spoor van de film kon brengen, ik haatte mezelf omdat ik verzuimd had om in de verwarrende dagen daaropvolgend een blik in de Vara-gids te werpen en bovenal verweet ik mijzelf dat ik die avond door mijn geestelijke verduistering een prima wip met mijn toenmalige misliep.

Hoe het ook zij, sindsdien kan ik geen Franse zwart-wit film zien zonder op die prachtige, imaginaire klanken terug te dobberen naar vroegere tijden, toen films nog inhoud hadden en muziek belangrijker was dan digitale geluidseffecten. Films die buiten Hollywood gelukkig nog steeds worden gemaakt, bijvoorbeeld in "kleinere" filmlanden als Frankrijk en Itali?, maar ook in landen als Polen, China, Peru en Mexico.

Een mooi voorbeeld uit het laatste land overigens, is "Como Aqua Para Chocolat", een fantastische "kleine" film naar de roman van schrijfster Laura Esquivel, over een jonge vrouw die in haar keuken gerechten bereidt die haar gasten tot waarlijk orgastische hoogtepunten brengen.

Maar goed, om dat te bevatten zou u hier eigenlijk een keertje moeten komen eten....

Geuren & kleuren

Zondag 11 Mei 2003 at 12:22 pm


Veel mensen hebben de gewoonte om bepaalde periodes in hun leven te koppelen aan kleuren. Vooral kunstschilders schijnen daar last van te hebben. Die hebben dan plotseling een blauwe periode, of een zwarte, of misschien wel een paarse. Hun oeuvre wordt dan een aantal jaren bepaald door een bepaalde kleur, waardoor het ook later een stuk makkelijker wordt om hun werken op een periode terug te voeren (iets wat met huisschilders ook wel kan, maar dat is een ander verhaal...)

Zelf heb ik meer met geuren. Aan vrijwel ieder aroma hangt een associatie, een bepaalde periode en een daarbij horend gevoel. Zo kan ik uiterst weemoedig worden bij de geur van gekneusde oregano en lavendel, word ik bloedgeil van Ana?s Ana?s, raak ik superalert van de geur van diesel en geraak ik in een ultieme vorm van romantische weekheid als er ergens een kattenbak in huis staat. Pasgemaaid gras maakt me rustig, van gember wordt ik emotioneel en een licht gechloord zwembad geeft me een onwaarschijnlijk heftig libido.

Iedereen kent het verschijnsel dat mensen bepaalde geuren, kleuren of andere zintuigelijke waarnemingen koppelen aan gebeurtenissen of periodes die indruk hebben gemaakt. Iedereen herinnert zich het geurtje van een eerste vriend(innet)je, het muziekje op de autoradio tijdens de eerste seks of het kraken van de schoenen van die gniepige conrector. En het grappige is dat het opnieuw ruiken, proeven of horen van die waarneming vaak een emtionele herbeleving van die gebeurtenis met zich meebrengt.

Toch heb ik wel eens de indruk dat het ook wel eens andersom gebeurt! Dat er periodes in je leven zijn die bepaald worden door een overdaad aan bepaalde zintuigelijke indrukken. Zo had ik eind vorig jaar een hele duidelijke aardbei-periode. Iedereen om mij heen stapte over op aardbeienyoghurt, Kleine Suffie raakte verslingerd aan aardbeienlimonade, de buren kweekten ineens huiskameraardbeien en aardbeien-essence dook op in allerlei producten zoals luchtverfrisser, zeep, kauwgum, papieren zakdoekjes, toiletpapier, massage-olie en zelfs in condooms en glijmiddelen.

In de afgelopen maanden vindt er een subtiele verschuiving plaats in de richting van vanille. Mijn favoriete vis blijkt niet zonder vanillesaus te kunnen, mijn tijdelijk inwonende nichtje blijkt verzot op vanillevla, vriendinnetjes besproeien me -al of niet opzettelijk- met vanilleparfum, Suffinnetje vond in de voorraadkast een doos geurkaarsjes met vanille, Kleine Suffie blijkt ineens verzot op Coca Cola met vanille, de Merlot uit 1998 blijkt een duidelijke vanillenoot in de afdronk te hebben en in mijn mail vond ik een reactie op een ooit door mij gepost recept voor cr?me brull?e.

Onbewuste associatie? Ammehoela! Snoeiharde manipulatie zal je bedoelen. Op ??n of andere wijze probeert een onbekende macht mij aan te zetten tot een bepaald consumptief gedrag. En daar wenst Ome Suf dus niet aan mee te doen. Ik heb dan ook besloten het heft in eigen hand te nemen en mijn levensfases een eigen kleuring en invulling te geven. Gisteren ben ik daar mee begonnen, met het aanschaffen van een tros bananen en een netje verse knoflook. Tijd voor de volgende periode...

Voor wie daar overigens meer mee heeft: mijn huidige periode is rood. Het liefst met sproetjes, maar dat is niet pers? noodzakelijk...

Warme oren

Woensdag 07 Mei 2003 at 5:06 pm


Toen de eerste GSM zijn opwachting maakte in Huize Suffie, speelde net de discussie in de media over de eventuele schadelijke straling die zo'n hels apparaat zou kunnen produceren. Deskundologen beweerden dat de ondingen werkten als een soort magentronovens, die in staat waren het menselijk brein tijdens iets langere gesprekken meetbaar en merkbaar op te warmen.

En zowaar..! De afgelopen weken heeft Suffie moeten constateren dat met name langere gesprekken die Suffie voerde, een merkbare opwarming van de oorschelp tot gevolg hadden, iets dat bij Suffie -ondanks zijn ingebakken scepsis ten aanzien van dit soort tralala-berichten- enige vorm van ongerustheid teweeg bracht. In ieder geval heeft het Suffie heftig doen nadenken over de oorzaak van dit natuurkundige fenomeen.

Was het misschien toch een soort magnetronstraling die Suffie's oorschelp langzaam gaar kookte? Had het misschien iets te maken met de inhoud van Suffie's gevoerde gesprekken? Was het effect bij sensuele of hitsige gesprekken eerder meetbaar, dan bij koele conversatie? Of dreigde Suffie's batterij soms te exploderen? Zou je met een ingespreksignaal ook je koffie warm kunnen houden? Kon een SMS bericht een Sprinkler-installatie activeren?

Vandaag werd het Geheim van het Rode Oor onverwacht en op schokkend eenvoudige wijze onthuld door een simpele combinatie van empirisme, deductie en het vallen van een kwartje. Nadat Suffie een halfuurtje genoeglijk met een vriendin had zitten babbelen, werd Suffie zich plotsklaps bewust van een wel heel warm oor en, zoals bij onderzoek bleek, een dito frontje. Plotsklaps kreeg Suffie beelden door van een andere vriendin die enige tijd daarvoor in de Amsterdamse binnenstad in het midden van de nacht een half uurtje met Suffie's telefoon had staan bellen, omdat haar sleutels gestolen waren en zij haar huis niet meer in kon. Suffie herinnerde zich dat zij er door de eerder door Suffie aangebrachte feestverlichting in Suffie's toetsenbordje gedurende het gehele gesprek had uitgezien als de psychedelische versie van een op hol geslagen kermisattractie. En dat deed bij Suffie het belletje rinkelen. Twee klikken later lag het frontje van Suffie's telefoon weerloos gedemonteerd op het bureau en bevingerde Suffie de ontblote knopjes van het frontpaneeltje. En inderdaad, de lampjes van Suffie's lichtbak bleken bloedheet te zijn....

Mysterie opgelost. Geen enge stralen of andere ongrijpbare zaken, maar gewoon lampjes die warm worden van het langdurige knipperen....

Suffie is gerustgesteld, durft weer met een gerust hart zijn communicatieve behoeftes te bevredigen en vraagt bij deze eenieder zijn eventuele telefonische boodschappen aan Suffie op te sparen tot de winter. Dan heeft Suffie namelijk in ieder geval een manier om in kille tijden zijn oren warm te houden.

Rots

Zondag 04 Mei 2003 at 5:08 pm


Bent u ook zo'n goeie hulpverlener? Roept uw kennissenkring ook altijd dat u zo'n rots in de branding bent? Wordt u ook altijd geroemd om uw adviezen en uw inzicht? Heeft u ook zoveel kennis en ervaring in het oplossen van intermenselijke problemen? Bent u zo'n figuur waar iedereen zo fijn zijn ei bij kwijt kan? Vindt uw omgeving ook dat u zo nuchter bent als het nodig is? Dat u een vredestichter bent? Wordt u ook altijd omschreven in termen als empathisch, helicopterblik, mensenkennis, objectief en aandachtig? Heeft u ook op ieder vraag altijd een passend en doordacht antwoord? Huilt men graag bij u uit? Roept men over u ook regelmatig in koor dat u zo stabiel bent?

Dat kan, zo zijn er meer....

Maar bent u dan ook altijd zo stronteigenwijs bij het oplossen van uw eigen hulpvragen? Denkt u ook altijd dat u het zelf wel aan kunt? Dat u heel objectief en afstandelijk naar u zelf kunt kijken? Dat uw kennis en inzicht bij u zelf anders werkt? Bent u ook zo'n man/vrouw van de rede, die bij zichzelf toch liever op z'n gevoel af gaat? Gaat u voor advies ook altijd shoppen bij vrienden en kennissen tot u het advies krijgt wat u graag wilt horen? Heeft u ook een hoog zelfexcuserend vermogen? En kiest u ook altijd zo zorgvuldig wat u wel verteld en wat niet, zodat u automatisch de antwoorden krijgt die u zelf ook al had bedacht? En bent u dan ook eerst zo ge?rgerd en daarna schuldbewust, als iemand daar doorheen prikt en de werkelijke aard van uw problemen doorziet? En kunt u dan ook zo om uw eigen zieligheid pruilen..?

Ja? Dan bent u misschien wel mij....

Amsteldijk

Vrijdag 02 Mei 2003 at 5:11 pm


Als ik onder de douche vandaan kom en naar de huiskamer loop om me verder af te drogen, duwt mijn neef twee ijskoude blikjes bier tegen mijn rug. "Welke wil je hebben?" vraagt hij. "De koudste, graag." antwoord ik en hij trekt een blikje voor me open. Rumoer voor de deur. Iets aan de hand? Ik loop richting voordeur. Even denk ik een brandlucht waar te nemen. Verbeelding?

Ik stap naar buiten en loop de Amsteldijk af richting Amstelkade. Het is koud en guur. Op de brug over de Boerenwetering kijk ik over de reling en zie dat het water zo laag staat, dat de bodem op sommige plaatsen boven de waterlijn uitkomt. Vreemd, want aan de andere kant van de brug lijkt het water van de Amstel op normaal niveau te zijn.

Als ik me omdraai, staat er een grote ploeg mensen, starend in mijn richting. Ik word me ineens gewaar van het feit dat ik alleen nog maar een handdoek om mijn nek heb en hol terug naar het huis waar ik vandaan kom. Ik ga naar binnen en loop de keuken in op zoek naar wat kleren. Ik voel een enorme hitte achter me en als ik me omdraai zie ik dat de grill in brand staat. Ik zoek water. Aan de tafel zit een mij onbekende man die zijn verbrande gezicht probeert te koelen in een pan koude macaroni.

Dan gaat de wekker. Gelukkig, want veel meer mysterie kan ik echt niet hebben.

Zou iemand een poging tot uitleg kunnen doen?

Ruimte

Vrijdag 02 Mei 2003 at 09:12 am


Vermoedelijk heeft ze er geen weet van, totaal geen idee wat ze bij mij teweeg brengt. Maar ik lig er wakker van. In het begin vond ik het prettig, de warmte, het contact en de intimiteit. Maar nu begint het me te benauwen. Ik mis de ruimte, de bewegingsvrijheid. Ik voel me opgesloten, bijna verstikt zelfs. Ik wil mijn eigen ding doen, maar kan het niet.

Ik lig op mijn rug en staar naar het donkere plafond. Ik moet iets doen, dit kan zo niet langer. Maar hoe breng ik het? Bot? Voorzichtig? Indirect? Subtiel? En hoe zou ze reageren? Zou ze boos zijn? Of verstoord? Zich afgewezen voelen? Of zou ze haar schouders ophalen en zich omdraaien?

Ik draai mijn hoofd naar haar toe en ga tot actie over. "Schat" fluister ik, "zou je je been van me af willen halen en op je eigen kant gaan liggen? Ik heb het bloedheet en lig op de rand van het bed." Uit het kussen naast me klinkt een onbestemd en nijdig gebrom op. Dan draait ze zich weg en schuift naar haar eigen plek. Het waterbed klotst even. Ik draai me om, zoek mijn plekje en val vrijwel onmiddellijk in slaap.

Zo doe je dat dus...

Zeer dringende oproep!!

Donderdag 01 Mei 2003 at 5:14 pm


Wil degene die in het bezit is van de meest actuele spelregels van het stripschaken, deze zo spoedig mogelijk aan mij doen toekomen (versie hulpstukken met beperkte energiebehoefte)!!

Ik gok momenteel op remise, maar elke hulp is welkom...