Ontwikkeling der jaren

Zondag 31 Augustus 2003 at 9:42 pm


Ik kan me herinneren dat ik me enkele jaren geleden liet bezighouden door zaken waar ik nu om moet lachen of mijn schouders voor ophaal. Aan de andere kant zijn er dingen die ik vroeger weglachte, maar die me nu intens bezighouden. In de laatste kategorie valt misschien de vraag hoe dat over enkele jaren gaat: lach ik dan alles weg of hou ik me met alles bezig?

Taalbedenker

Zondag 31 Augustus 2003 at 11:00 am


Vandaag een nieuw woord bedacht: 'Waanhop'! Ongetwijfeld één van de eerste woorden die in de Nederlandse taal het licht zag als gevolg van een tikfout.

Geen idee wat het moet betekenen, maar de klank en het metrum zijn zo perfect dat ik het wel in gebruik moet nemen!

Waanhop! Het straalt iets uit, iets dat intrigeert en prikkelt. Iets van scherpte en gevoeligheid. Zo'n geweldig woord zou toch iets moeten betekenen, en zo niet dan is het absoluut de moeite waard om er een betekenis aan te verbinden en dit nieuwe woord zo snel mogelijk de Dikke Van Dale in te helpen.

Suggesties?

Weemoed & Ellende

Zondag 31 Augustus 2003 at 09:51 am


Wie behept is met zowel de gave des woords als die van muzikaliteit, leeft over het algemeen een moeilijk en ellendig leven. Neem nou eens mijzelf. Afgelopen week in de auto op weg naar het werk, schoot me ineens een brok tekst in gedachten dat ik zelf ooit eens in een uiterst weemoedige en treurige bui had geschreven. Kennelijk had dit brokje sentiment in de krochten van mijn ziel liggen wachten tot ik er het meest vatbaar voor was, want prompt voelde ik de waterlanders in mijn traanbuis dringen om naar buiten te spoelen.

Het is geen geheim dat tekstdichters hun beste producten leveren als ze lijden onder een ingrijpende gebeurtenis. Het verlies van een naaste, een onbereikbare liefde, een verbroken relatie, eenzaamheid en het verlies van geluk, allemaal zaken waar de tekstschrijver blij mee is omdat ze hem perfecte stof geven om de ander te raken. Rottigheid schept inspiratie en de bijkomende gevoelens zorgen vervolgens voor het snik-gehalte in de tekst. Maar wat nog belangrijker is,

Niet fijn...

Zaterdag 30 Augustus 2003 at 4:21 pm


Bij je zoektocht naar de waarheid ontdekken dat je de uitkomst eigenlijk liever niet had willen weten...!

Post

Zaterdag 30 Augustus 2003 at 10:35 am


"(..) Dit betekent dat de selectieprocedure is afgerond en dat geen nieuwe selectiegesprekken meer worden gevoerd. Derhalve wordt uw brief niet meer in portefeuille gehouden.."

En dat was nummer twee.... ze weten niet wat ze missen...!

Etymologisch vraagstuk

Zaterdag 30 Augustus 2003 at 09:56 am


Als je er vanuit gaat dat een bouwsteiger bedoeld is om in hoogte te stijgen, waarom zou het dan niet gewoon bouwstijger heten? Is dat om te voorkomen dat er anders verwarring ontstaat met de aanlegstijger? Kan iemand mij misschien vertellen wat die op zijn beurt met steigen te maken heeft? Zou dat iets te maken hebben met stijgen en dalen van de waterspiegel? Kan iemand even in de krant kijken of er in de berichtgeving rondom Wilnis over steigers of stijgers wordt gesproken? En zitten daar dan ook rijgers op?

Hoe het ook zei/zij, als ik er van het weekend maar niet uitflikker....

Ochtendweekheid

Vrijdag 29 Augustus 2003 at 07:33 am


In de vroege morgen in de auto half zitten grienen om de teksten van je eigen liedjes. Zegt dat iets over je emotionele toestand, over je kwaliteiten als tekstdichter of over je alcoholgebruik de avond daarvoor?

In ieder geval gaat straks op de terugweg Radio 3 weer op, weet je tenminste zeker waarom het om te janken is...

Zware kost

Woensdag 27 Augustus 2003 at 8:59 pm


Mocht u ooit twijfels hebben gehad bij het hedendaagse niveau van de doorsnee tafelconversatie van de gemiddelde acht- of negenjarige, dan is het misschien goed om even kennis te nemen van de onderstaande real-life discussie...

"Jij hebt best wel veel dino's thuis, he?"
"Echt wel..!"
"Maar wie heeft de dino's eigenlijk gemaakt? De echte dan?"
"Die zijn niet gemaakt, maar ontstaan. Net als de mens, maar dan eerder"
"Nietes! God heeft de mens gemaakt!"
"Echt niet! Mensen waren vroeger apen! Dat heet evolutie!"
"Mooi niet! God heeft de mens geschapen! Naar zijn evenbeeld!"
"En wie zegt dat?"
"Jezus, en dat was God's zoon. Dus die kan het weten!"
"En hoe weet jij dat?"
"Dat staat in de bijbel, en dat is God's woord!"
"Oh ja? Was je erbij dan?"
"Nee. Maar het staat er wel in, dus is het zo!"
"Hahaha, en die bijbel is zeker uit de lucht komen vallen? Zo door de dampkring naar binnen?"
"Dan moet je hem maar eens lezen! Dan zul je het zelf zien!"
"Mooi van niet!"
"Okee, maar jij hebt toch ook een Playmobil piratenschip"?"
"Ja, heb je toch gezien?"
"Kom je dan een keer bij mij logeren? Kunnen we mooi oorlogje spelen"
"Vet koel!!"

Terwijl ik hard in mijn eigen duim bijt om me te beheersen, kijkt mijn tafelgenote demonstratief de andere kant op en veegt zo onopvallend mogelijk een traan weg die langs haar wang biggelt. "H??l logbaar..." zegt ze zachtjes. "Ik eerst," fluister ik terug, en veeg een flinke slok gemorst bier van mijn broek weg.

Nu even...

Dinsdag 26 Augustus 2003 at 8:54 pm


...teveel prikkels, te veel indrukken, te veel informatie, te veel geluiden, te veel berichten, te veel zorgen, te veel spanning, te veel drank, te veel pijnstillers en te veel voet in te weinig schoen....!

Alle reden dus om me vanavond na een uurtje analoge synthese vroeg ten bedde te begeven.

Dienstmededeling

Dinsdag 26 Augustus 2003 at 09:25 am


Wat mij betreft kunt u de vanillekaarsjes, de wierook en andere bezweringsmiddelen ontsteken of opstarten. Kunt u de boel tot een uur of drie brandende, draaiende cq. lopende houden?

Update: Okido, het werd 15:30, maar het laatste restje ging uitstekend op de smeulende resten. Volgende week de uitslag op Suffie.com....

Poging tot loggen

Maandag 25 Augustus 2003 at 9:05 pm


Ze was geen schoonheid in de klassieke zin des woords, althans niet in mijn ogen. Maar ik vond haar wel verbijsterend aantrekkelijk. Met een beetje duw- en trekwerk bereikte ik dat ik met mijn karretje achter haar in de rij voor de kassa terecht kwam.

"Stop!"
"Pardon?"
"Ik zei stop! Laten we asjeblieft ophouden met dat truttige 'en daar sta je dan, bij de kassa'-gedoe. Volgens mij hebben we die trend al een jaar geleden besmet verklaard..."
"Jawel, maar..."
"Niet doen! Laat dat nou maar over aan de zachte onderbuik van vrouwelijk weblogland."
"Okee..."


Die Nico Dijkshoorn, is er nou niemand zo gek te krijgen om die haarloze galbal een stuk touw om de scrotum te binden, hem over de klinkers naar de Schotse Hooglanden te slepen en hem aldaar onder begeleiding van doedelzakmuziek een houten staak door de borst te jagen...?"

"Nee! Kappen! Rot op, zeg..!"
"Wat nou, dat begint toch goed?"
"Nee, jongen, dat begint kut! Allereerst heb je niet ?cht wat tegen die man..."
"Da's waar..."
"...en bovendien moet jij je niet aan dat functioneel grove sarcasme wagen als je dat stijlfiguur niet ?cht beheerst."
"Nou, maar ik kan heus wel.."
"Jawel, maar het h??rt niet bij je, hou je bij je eigen stijl, da's veel natuurlijker."
"Nou, goed dan.."


In de loop van zijn geslachtsrijpe periode heeft Suffie tot op heden al heel wat kittelaars van nabij mogen meemaken, vari?rend van bedeesde speldenkopjes tot aan lustbolders waar Suffie zijn vleeskwast als in een wellustige rodeo omheen kon lasso?n...

"Nee, nee! In godsnaam, doe me een lol!!"
"Jezus! Wat nou weer..? Da's toch helemaal mijn stijl?"
"Tuurlijk, je beschrijft op plastische wijze een reeks kittelaars en hoe je die optimaal kunt bevingeren, aflikken en betampeloerissen, draait er een niet al te voor de hand liggende clou aan en eindigt met een pseudo na?eve zinsnede waarin je terloops opmerkt dat de dames in bosjes achter je aanlopen. Stomme, platvloerse grootspraak!"
"Grootspraak? Toevallig is het wel..."
"Tuurlijk, jongen. Absoluut, maar tis allemaal zo voorspelbaar. Trouwens, wat ga je doen als je alle vrouwelijke erogene zones hebt behandeld, ga je dan je homoseksuele ervaringen met ons delen?"
"Okee, punt gemaakt..."


Als je te snel over dun ijs wandelt, mag je verwachten dat je er door heen kan zakken. Maar zo snel en zo hard had ik nooit kunnen bevroeden. Van een hulpverleenster mag je verwachten dat ze je helpt het rechte pad terug te vinden en je leven weer op orde te krijgen, niet dat ze in ??n allesvernietigende klap de fundering onder je leven vandaan slaat.

"Godskelere! Nee! Nou moet je ?cht ophouden hoor!"
"Wat nou weer...?"
"Als we ergens niet op zitten te wachten met z'n allen is het dat zielige gezeik van je. Trouwens, daarvan heb je zelf gezegd dat je dat niet meer zou doen.."
"Ja, maar wat moet ik dan in hemelsnaam..."
"Niet deze treurigheid! Jij wilde niemand ongerust maken, jij wilde geen persoonlijke shit meer op straat gooien. Doe dat dan ook niet en spaar je lezers voor een acute aanval van slaapziekte.."
"Wat jij wil..."


Een merel streek neer op het dorre gras
Ik keek vanachter mijn krant vandaan
We knipoogden, hij dapper en ik vertederd
In de verte kwam een trein voorbij
We stoorden ons er geen van beiden aan.

"Ja? Wat is er?"
"Wat er is? Hebben we geen commentaar meer? Ga je me nu vertellen dat je het goed vond?"
"Nou, niks mis mee toch?"
"Niks mis mee? Het was zwaar kut! Dit ben ik niet, dit is geen Suffie! Daar gaat m'n identiteit! Godverdomme, je hebt m'n hele creatieve proces verstoord met je geleuter. En tief nou effe gauw op, voor ik je eruit flikker! Lul!"
"Ik ben al weg..."
"Nou ja, voor vandaag is de sfeer hier toch al verpest. Morgen maar weer eens kijken of er nog een stukje inzit..."

Uit Suffie's archief: Cloaca

Maandag 25 Augustus 2003 at 1:43 pm


Als je er over nadenkt is het menselijk lichaam in enkele opzichten nog steeds behoorlijk ineffici?nt! Mochten we ooit hebben gedacht dat de evolutie voor ons wel zo'n beetje ten einde liep, dan hebben we het goed mis!

Neem nou eens de voortplanting. Wat een drama! Dat onze Lieve Heer nooit op het idee is gekomen om ons eieren te laten leggen is me een godsraadsel. Wat zou ons leven er anders uitzien als onze moekes gewoon eieren zouden leggen. Niet van de ronde harde dingen, zoals van een kip, maar meer soepel en leerachtig, zoals bij haaien en krokodillen. Denk maar eens even mee: nooit meer puffen, nooit meer navelstreng knippen, nooit meer perswee?n, nooit meer maandenlang als een grobbekuiken door het huis heen zwabberen, geen zwangerschapsstriemen meer, geen ruggeprikken meer, geen bekkeninstabiliteit meer en ook, maar dat is natuurlijk maar bijzaak, geen maandenlange pikstraf meer voor papa omdat die buik zo vreselijk in de weg zit. Gewoon als de tijd daar is, even hurken, ei leggen en doorgaan met je leven.

Toch is er in die ontwikkeling nog wel een hobbel te nemen, tenminste als we de kip als voorbeeld nemen. Kippen en hanen hebben namelijk geen kutten en lullen, maar maken bij de voortplanting gebruik van hun cloaca. En daar zit ook een beetje mijn weerstand. Een cloaca is namelijk multifunctioneel. Een kip piest en poept eruit, legt er zijn eieren mee en laat zich via hetzelfde gat ook bevruchten, terwijl de haan via datzelfde gat ook zijn zaad loost.

Ga ik dit beeld vertalen naar de mens toe, dan wordt de lust mij eigenlijk al een beetje ontnomen. Neem nou eens orale seks. Onmogelijk zonder eerst eens rustig je partner uit te horen over wat hij of zij de vorige dag heeft gegeten. Hebben wij in onze huidige uitvoering namelijk nog enige mogelijkheid om cunnilingus en defaecatie te scheiden, dat is er dan niet meer bij! Maar ook even rustig op de pot gaan zitten met een Libelle of Strijdkreet wordt onbereikbaar, het is continu opletten of je nou echt zit te poepen, of dat je per ongeluk je kroost een zeemansgraf bezorgd. En plassen? Even een boom opzoeken en je zwager een hand geven kan verstrekkende gevolgen hebben, vari?rend van een onverwachte, dampende bolus tot een ongewilde en verspillende zaadlozing.

Goed, misschien dat we in dit geval moeten buigen voor de charmes van de ouderwetse pen-en-gat constructie. Tenslotte is die zo gek nog niet. Wellicht dat geleerden in een verre toekomst, door middel van genetische manipulatie en geleide evolutie een menselijk lichaam kunnen scheppen met alle voordelen van beide systemen.

Tot dan zullen we onze broederschap met de kip moeten beperken tot de maaltijd...

Eerder gepubliceerd op 15 september 2002

TGMWLM

Zondag 24 Augustus 2003 at 9:41 pm


Een kleine impressie van de eerste Tweede Generatie Mini Weblog Meeting:

wijsneuzen.jpg
KS (suffie.com): "Verwijs jij in de template van je trackback-venster met een absolute URL naar je stylesheet?"
R (hello-again.com):"Zullen we eerst eens fatsoenlijk leren lezen, wijsneus?"

Tweede leven

Zondag 24 Augustus 2003 at 10:24 am


Ik had je spulletjes nog jaren op hun plaats kunnen laten staan, als een stil monument ter ere van jou en de tijd die we samen doorbrachten. Al die kleine dingetjes die jouw verblijf hier opleukten, zouden me herinneren aan jouw aanwezigheid, maar ook aan je heengaan.

Ze staan er nog, nu nog onaangeroerd, alsof je elk moment weer terug kan komen om je leven weer op te pakken, alsof er niets aan de hand is. Alsof je er nog bent. Soms als ik voorbij loop, kan ik je aanwezigheid voelen en voel ik je koele blik weer in mijn rug prikken. Als ik me omdraai ben je er niet.

Al die dingen, ze geven me troost en doen me pijn tegelijk. Ik had ze willen houden, opgeborgen maar altijd klaar om te pakken. Uit het zicht, maar met de wetenschap dat ze dichtbij waren als ik de behoefte mocht voelen ze vast te houden, of ze misschien weer op hun oude plaats neer te zetten.

Ik doen het niet. Ik ga dingen weggooien, gewoon omdat ik er niets meer aan heb, omdat het onzin is om ze te houden. Je kunt de tijd niet doen verstillen, laat staan terugdraaien. Misschien dat ik een aantal kleine dingetjes hou, als aandenken, maar al die zaken die alleen maar kunnen verstoffen en verdorren wil ik weg hebben, weg uit mijn huis en weg uit mijn leven.

Aan de andere kant vind ik veel troost in het feit dat een aantal van je meest favoriete en duurzame goederen een tweede leven zullen krijgen bij iemand anders, iemand waarvan ik nu al weet dat hij blij zal zijn met zijn nieuwe spulletjes. Misschien neem ik er genoegen mee dat je zo zult doorleven in andermans belevenissen.

En in mijn herinneringen natuurlijk...

kleding-tic

Zaterdag 23 Augustus 2003 at 1:40 pm


Hoewel het mij momenteel regelmatig overkomt dat ik in de hitte van de strijd per ongeluk kledingstukken achterstevoren aantrek, heb ik mij voorgenomen mij pas zorgen te gaan maken op het moment dat mijn collega's mij met "eerwaarde" gaan aanspreken.

Brinta-nicht

Zaterdag 23 Augustus 2003 at 11:16 am


Eens te meer heeft Suffie gistermorgen bewezen eigenlijk een ongelooflijke wattenbol te zijn. Toen Suffie namelijk de oprijlaan van het landgoed afreed en de grote weg richting werk opdraaide, meldde een mentaal controlelampje dat er ergens in het ochtendritueel iets mis was gegaan. Razendsnel schakelde Suffie de celebrale blackbox in en liet de vroege ochtend nog even langskomen: uit bed komen en kop krabben: check; douchen: check; kleren aan en haar in de steigers: check; brood smeren en telefoon aan: check; beker brinta naar binnnen: check; inmiddels douchende vrouw bij borsten en billen vatten en prettige dag wensen: check; droge kleren aan en haar in de steigers: check; instappen en wegwezen: check....

En daar was ie! Kut, Kleine Suffie niet gedag geknufd! Onmiddellijk gooide Suffie de ankers uit en draaide de bolide om. Dit zijn namelijk van die momenten dat de brinta-nicht in Suffie zich manifesteert. Suffie heeft er een hekel aan om te vertrekken zonder zijn dagelijkse contacten op behoorlijke wijze af te groeten. Weggegaan en niet gedag gezegd? Gemiste kans, voor hetzelfde geld kan het straks niet meer.

Suffie heeft te vaak in zijn jonge leven meegemaakt dat mensen waarmee nog wat uit te praten viel er ineens tussenuit knepen. Zoiets levert een, misschien niet altijd even terecht, maar wel heel tastbaar schuldgevoel op dat langer nadreunt dan je lief is. Was je die avond maar w?l naar het ziekenhuis gegaan, had je nu maar w?l als eerste gebeld, had je nu maar w?l de tijd genomen om dat gesprek te voeren. Allemaal had... had... had... Allemaal zaken die je niet had kunnen weten, maar die je jezelf gruwelijk aantrekt...

Suffie is niet fatalistisch van aard en loopt echt niet iedere dag met het idee dat iemand in Huize Suffie wel eens onder iets zwaars of groots terecht zou kunnen komen. Het is maar een gevoel, iets wat Suffie nu eenmaal met zich meedraagt en dat zich gemakkelijk laat onderdrukken door simpelweg ieder contact met anderen op de juiste wijze, zonder losse eindjes af te sluiten. Hoe triviaal en alledaags dan ook...

Kleine Suffie lag nog op bed en dat gaf Suffie de gelegenheid om hem nog eens stevig beet te pakken in een omhelzing die het arme joch het ruggemergvocht tussen de wervels door weg deed lopen. Gerustgesteld stapte Suffie de badkamer binnen en behandelde Suffinnetje voor de zekerheid nog even op soortgelijke wijze. Nog geen vijf minuten later stapte Suffie met een drijfnat shirt, maar voldaan en gerustgesteld in de bolide en stuurde deze wederom richting grote weg richting werk.

Daar kwam Suffie er achter dat hij zijn broodtrommeltje had vergeten. Jammer dan. Suffie mag dan een brinta-nicht zijn, maar Suffie is zeker geen mietje...

Vrijdagavond-dilemma

Vrijdag 22 Augustus 2003 at 10:33 pm


Heeft u dat ook wel eens? Zo'n zelfgecre?erd loyaliteitsconflict?

Ultiem afbouwgedrag

Vrijdag 22 Augustus 2003 at 09:43 am


Sloten koffie drinken, opscheppen over je kansen op een nieuwe baan, collega's sarren en lastig vallen, snoeiharde rockmuziek snoeihard draaien, de boel kapot maken, ronddolen in het gebouw, brutale en ultradirecte grappen maken tegen je direct leidinggevenden en vooral geen flikker uitvoeren...

Breaking news!!

Donderdag 21 Augustus 2003 at 7:28 pm


Uit betrouwbare bronnen kan Suffie melden dat de eerste Nederlandse Tweede Generatie Mini Weblogmeeting de voorbereidingsfase voorbij is...

Wij houden u op de hoogte..

De zonnige zijde

Donderdag 21 Augustus 2003 at 6:16 pm


Zes maanden lang met negen Duitsers in een woestijn!

Wat moet die man een kuilen hebben leren graven!

Geheime boodschap

Dinsdag 19 Augustus 2003 at 9:06 pm


Drie postjes met het woord "bek" er in, op één dag...!

Dat moet iets te betekenen hebben..

Belofte maakt schuld

Dinsdag 19 Augustus 2003 at 8:32 pm


De eerste de beste hulpverlener die nu nog tegen me zegt dat het een moeilijk geval is, timmer ik snoeihard op de bek!

Blegh!!

Dinsdag 19 Augustus 2003 at 10:29 am


Waarom wordt ik wakker met een smaak in mijn bek alsof ik op een blokje toiletverfrisser heb lopen kauwen??

Moment van berusting

Maandag 18 Augustus 2003 at 6:28 pm


Voor de zoveelste keer deze maand moet ik constateren dat ik het dragen van een wit shirt tijdens de maaltijd niet waard ben...

E.S.D.B.

Maandag 18 Augustus 2003 at 11:29 am


Al sinds jaar en dag hanteert men in Suffie's organisatie een aantal titels en naamstoevoegingen die een indicatie geven over de loopbaanmogelijkheden van een persoon binnen die organisatie. Zo geeft de toevoeging Z.V. (Zonder Vooruitzichten) achter iemands titel aan, dat hij die titel weliswaar verdiend zal hebben, maar dat hij zich geen illusies dient te maken over eventuele doorstroommogelijkheden. De toevoeging Z.V.E.S. (Zonder Vooruitzichten, Eigen Schuld), geeft aan dat de persoon zijn gebrek aan loopbaanperspectief vooral aan zichzelf te wijten zal hebben, terwijl de ultieme toevoeging Z.V.E.S.D.B. (Zonder Vooruitzichten, Eigen Schuld Dikke Bult) bovendien nog eens aangeeft dat ondanks deze malaise niemand anders daar een traan om zal laten.

Een belangrijke vaststelling die Suffie daarbij moet doen, is dat de meeste van deze als zodanig betitelden (uitzonderingen daargelaten) er een meester in zijn hun vertikale blokkade voornamelijk extern te attribueren. Oftewel, het is altijd de schuld van een ander of van een externe factor dat zij in de hoeken zitten waar de klappen vallen. Vaak zijn het ook de werknemers die 's morgens met een zuur gezicht achter hun bureau plaatsnemen, de dag vullen met het kankeren op bazen, de organisatie en hun onwillige computers en vervolgens 's middags een half uur te vroeg aan hun stutten trekken om 'die kutfile een keertje voor te blijven'.

Een even belangrijke vaststelling is echter dat de meeste van hen niet altijd zo geweest zijn, dat daar veel mensen bij zitten die ooit positief, enthousiast en gedreven aan hun baan begonnen, maar die bij tegenslagen nooit in staat zijn geweest om hun eigen rol daarin in voldoende mate te belichten.

Suffie, die van zichzelf mag zeggen dat hij een tamelijk hoog zelfcorrigerend vermogen heeft, heeft onlangs moeten constateren dat enige vorm van externe attributie ook hem niet ontzegt kan worden, zei het dat dit misschien speelt op een iets ander vlak. Zo is Suffie sinds enige tijd fanatiek gebruiker van het programma Trillian Pro, als vervanger van het inferieure MSN. Groot was dan ook de verontwaardiging dat Trillian het verdomde om stabiel op Suffie's computer te draaien. Wat Suffie ook deed of probeerde, na enige minuten knikkerde Trillian zichzelf consequent uit de ether en verdomde dienst.

Uiteraard reden voor Suffie om iedereen te vervloeken die ook maar iets met Suffie's Trillian van doen hadden, inclusief de programmeurs (sorry..), de verspeiders (sorry..), de mensen die Trillian bij Suffie hebben ge?ntroduceerd (sowwy..) en degene die uiteindelijk Suffie's exemplaar heeft geleverd (sorry..). Waarom 'Sorry'...? Omdat Suffie consequent de schuld heeft lopen geven aan Trillian en alles wat er mee had te maken, terwijl ondertussen is gebleken dat Suffie de boel zelf heeft verstierd door een niet volledig XP-compatibele vuurmuur te installeren die Trillian als onaanraakbaar en verdorven kwalificeerde.

Derhalve dient Suffie bij wijze van boetedoening allereerst vol overgave te verklaren dat Trillian op dit moment draait als de spreekwoordelijke tierelier en dat Suffie iedereen ernstig wil aanraden om op dat fantastische programma over te stappen, mits in combinatie met de juiste vuurmuur uiteraard. Voorts belooft Suffie bij toekomstige tegenslagen, net als Suffie binnen zijn werkzaamheden gewend is, eerst te kijken of Suffie misschien zelf iets verprutst heeft alvorens tegen andere beginnen te zieken.

Zelfreflectie is ook hier het toverwoord.... Suffie weigert namelijk te eindigen als 's Neerlands eerste "Weblogger Z.V.E.S.D.B...."

In het nauw..

Zondag 17 Augustus 2003 at 10:16 pm


"Weet je dat ik jouw stukjes eigenlijk nooit lees?" merkte Suffinnetje van de week tijdens de koffie op. Ja, dat wist ik. Suffinnetje beschouwt de computer namelijk uitsluitend als werktuig, waarmee je gedurende kantooruren cijfers en letters ordent, om er vervolgens buiten werktijd ver weg van te blijven. En aangezien diezelfde computer nou net het medium is dat ik heb gekozen om mijn zieleroerselen aan de man te brengen, bereik ik haar dus niet.

Op dat moment had ik al aan kunnen voelen dat dit gesprek de verkeerde kant op ging, maar de volgende opmerking was nodig om het besef te laten ontstaan dat er een einde zou komen aan de wereld zoals ik die kende:"Dan moest ik daar maar eens een keertje aan beginnen!"

Die bal kwam hard aan. Eigenlijk had ik haar gebrek aan belangstelling voor mijn werk namelijk nooit erg gevonden. Zo kon ik tenminste ongestraft opsnijden over haar borstomvang, haar warme en frequente belangstelling voor de geneugten des vlezes en onze gezamenlijke creativiteit bij het gebruik van recreatieve hulpmiddelen. Ook was het prettig om openlijk mijn wellustige fantasieën over extreme seks met dames als Angelina Jolie, Myrna Goossen, Tea Leoni of Chazia Mourali met u te delen, zonder door het thuisfront terug te worden gefloten. Of om u te vertellen over al of niet historische uitspattingen met dames buiten de huwelijkse beslotenheid.

Suffinnetje is gelukkig een intelligente vrouw die bekend is met de term virtuele werkelijkheid en ongetwijfeld weet zij mijn stukjes op waarde in te schatten. Voor wat betreft de twijfelgevallen vertrouw ik bovendien op mijn talent om haar er van te overtuigen dat de aarde plat is.

Wat mij op dat ene moment echter w?l zorgen baarde, was de periode waarin ik mijn weblog vooral gebruikte om mijn frustraties, dilemma's, twijfels en emotionele verwikkelingen van mij af te schrijven. Zaken die ik in een soort versleuteld en verkapt online dagboek deelde met mijn lezers, maar zorgvuldig weghield van het thuisfront, uit angst mensen ongerust te maken of pijn te doen.

En daar zat ineens het spook van de nacontrole op mijn nek, alsof de belastinginspecteur me schreef dat hij toch graag de voorgaande jaren even in wilde kijken, alsof mijn moeder achteloos liet vallen dat ze mijn kamer aan het opruimen was, terwijl ik zeker wist dat er nog een stapel seksblaadjes onder mijn bed lag. Liever nog had ik dat Suffinnetje per ongeluk een la opentrok met zorgvuldig bewaarde naaktfoto's van mijn ex, dan dat ik haar alsnog moest confronteren met mijn diepste voorbije gedachten en gevoelens.

"Is het eigenlijk veel?" vroeg ze behoedzaam, "ik heb eigenlijk niet zo'n zin om uren achter dat scherm te zitten." Mijn hart sloeg over, hier lag mijn kans. "Tamelijk," zei ik achteloos. "Enkele honderden stukjes, denk ik. Zal ik anders van de week alvast een kleine selectie voor je uitdraaien? Dat leest wat makkelijker." "Goed plan, vinnik eigenlijk prettiger. Lees ik de rest later wel een keertje."

De opluchting maakte me duizelig. Uitstel van executie, tijd om nog even met de stofkam door mijn archieven te gaan en zorgvuldig een stuk relatiesparende censuur toe te passen. Ik bedwong een mal vreugdedansje en liep naar de keuken voor nog een kop koffie.

Mijn volledige archieven bewaar ik wel op CD. In het laatje bij de naakfoto's van mijn ex...

Ik vraag het me af...

Vrijdag 15 Augustus 2003 at 10:23 pm


Mag je ook een dip hebben omdat je het idee hebt dat alles veel te goed gaat?

Nogal Wiedes

Woensdag 13 Augustus 2003 at 08:34 am


"Engelsman probeerde luchtdoelraket te verkopen aan FBI-agent!"

Ja, wat moet je dan? Bewaren op zolder? Naar het grof vuil? Ombouwen tot kapstok? Bewaren voor Oud & Nieuw?

Dom of rancuneus???

Dinsdag 12 Augustus 2003 at 8:07 pm


"Vooralsnog heeft de selectiecommissie besloten u nog niet uit te nodigen voor een gesprek. Onze keus is in eerste instantie op andere kandidaten gevallen"

Heer, vergeef hen... ze weten absoluut niet wat ze doen...! Maar dan ook echt he-le-maal niet!!

Het lot

Maandag 11 Augustus 2003 at 9:37 pm


"Kom je een bakje koffie bij me drinken?", vraagt vriendin C. me tussen twee gapen door. Onmiddellijk stem ik in, tenslotte was dat het hoofddoel van mijn telefoontje. Het feit dat ik er wederom in geslaagd ben haar uit haar bed te bellen, beschouw ik als bonus.

Ik besluit nog even onder de douche te springen, vrouwen houden er van als mannen proper op hun lijf zijn. Ik geef een zwieper aan de thermostaatkraan en spring onder de straal. Mijn hart slaat drie slagen over. Waarom wordt dat kolereding godverdomme niet warm? Ik probeer de kraan open te wrikken, de zware metalen knop schiet er af en valt boven op mijn teen. Doordat ik vanwege de pijn in??nkrimp, komt gelukkig slechts de helft van de plotsklaps gloeiendhete waterstraal op mijn schouders neer.

Een half uur later rij ik voorzichtig de motor uit de garage. Als ik afstap komt de fiets zodanig uit de veren, dat het achterlicht een mooie, witte streep over het linkerspatbord van mijn auto trekt. Luid kankerend stuif ik richting snelweg om er op de oprit achter te komen dat ik mijn oorpluggen vergeten ben. Vijf kilometer verderop bedenk ik me dat ik de pilletjes die ik nodig heb om mijn kattenallergie te onderdrukken (C. heeft er een stuk of wat..) naast de computer heb laten liggen.

Mistroostig rijd ik de eerste de beste afslag op teneinde om te keren, maar halverwege de strook bedenk ik mij. Dan maar niezen, denk ik en stuur met een stoere beweging terug de snelweg op. Met een verlegen lachje zwaai ik naar de bestuurder van de dubbeldeks touringcar aan wiens bliksemsnelle reflexen te danken is dat het prille leven van uw lievelingslogger geen voortijdig einde kent.

Ochtendexplosie

Maandag 11 Augustus 2003 at 08:35 am


Ongeveer een uur voor het geplande afgaan van de wekker, kwam hij binnenstormen in onze slaapkamer. Niet daas, slaapdronken en zwalkend zoals we van hem gewend zijn, maar veerkrachtig huppelend, geheel aangekleed en met een grijns van hier tot Tokio. "Mama, Papa! Opstaan, anders kom ik te laat op school. Ik mag naar een nieuwe groep! We moeten weg!"

Kleine Suffie is geen schoolheld. Hij speelt liever dan dat hij leert, gaat vooral zijn eigen goddelijke gang en heeft geen enkel idee wat het nut is van leren rekenen. Kleine Suffie is, om de onderwijskundige theorie?n van Kolb er maar eens bij te slepen, een echte toetser: geef hem een doel, overtuig hem van het nut om het te bereiken en duw hem een zak gereedschap in de handen en hij gaat aan de gang. Maar laat hem asjeblieft niet doelloos stampen, lettertjes en cijfertjes leren of andere dingen doen waar hij het nut niet van inziet, want dan ben je hem gegarandeerd kwijt. Precies zijn vader, bedenk ik me wel eens met stil plezier...

Wat hij, ondanks zijn ontbrekende bloedband ook met mij gemeen heeft, is zijn enthousiasme voor alles wat nieuw is, die onbeheersbare drang om al het vertrouwde uit z'n vingers te laten vallen en een nieuwe uitdaging te zoeken in iets wat hij niet kent. Vandaar natuurlijk zijn enthousiasme op de eerste schooldag. Waar andere kinderen staan te dreinen op het schoolplein, plakkend aan hun moeder om maar vooral niet naar binnen te hoeven, staat Kleine Suffie letterlijk te trappelen om het schoolgebouw binnen te hollen, nieuwe vriendjes te maken, een nieuwe juffrouw te versieren en een nieuwe puinhoop te scheppen.

Ik ken het gevoel....

Morgen is mijn vakantie afgelopen, wordt ik verwacht op mijn oude, vertrouwde werkplek. Voor hoelang? Geen idee, kan me ook eigenlijk niet zoveel schelen. Maar mijn bloed bruist bij de gedachte dat ik over twee weken een gesprek heb over een nieuwe, en behoorlijk uitdagende baan. En dat ik omstreeks die tijd vermoedelijk ook minimaal ??n gesprek zal hebben over een tweede optie, twee banen waarop ik behoorlijk veel kans maak en die mij gegarandeerd de prikkel gaan geven die ik op dit moment nodig heb.

Maar vandaag is het Kleine Suffie die zijn prikkel gaat krijgen. Ik draai met nog maar een keertje om en sluit nog een uurtje de ogen...

Brullende sirenes

Zaterdag 09 Augustus 2003 at 3:27 pm


Heren, het is wellicht nuttig om er eens over na te denken of u na de geslachtsdaad wel eens last heeft van piepende oren. In ieder geval heeft deze vraag Suffie er toe bewogen om eens vanuit een geheel andere invalshoek te kijken naar Suffie's hardhorendheid. Suffie is er namelijk niet langer van overtuigd dat dit uitsluitend te maken heeft met discutabele geluidsniveaus op podia en in opnamestudio's. En dat brengt ons meteen bij de volgende vraag: schreeuwt uw vrouw of vriendin ook zo ontzettend als ze klaarkomt?

Misschien vereist bovenstaande enige uitleg...

Allereerst dient u te bedenken dat het menselijk gehoor al schade kan oplopen bij een langdurige blootstelling aan een geluidsniveau van 80 decibel. Daarboven geldt: hoe hoger het niveau, des te eerder ontstaat blijvende schade. En gelooft u nou maar, een enthousiaste deerne die op een afstand van 10 centimeter van uw oor haar lichamelijke dankbetuigingen op porno-niveau uitjuicht, veroorzaakt absoluut blijvende gehoorschade, zeker als zij gewend is meerdere orgasmes achter elkaar te beleven.

Veroordeelt Suffie daarmee het vrouwelijk orgasme? Natuurlijk niet, de meeste dames tonen hun extase op minder schadelijke wijze door middel van kreunen, zuchten, zachtje kreetjes, nagels in de rug, stokkende of juist versnellende adem, samentrekken van bepaalde spiergroepen en het klam worden van de huid.

Maar ook de meer luidruchtige types hoeven niet per definitie blijvende schade te veroorzaken, zeker niet als u de volgende tips in acht neemt:

    • Gebruik gehoorbescherming. Industri?le oorkappen zijn daarbij qua demping en gebruik ideaal, maar bederven al gauw de romantische sfeer. De bekende gele sponsjes die onder meer worden gebruikt door sportschutters en motorrijders voldoen prima. Neukt u echter veel, dan is het aan te raden om over te stappen op aangemeten otoplastieken. Bedrijven als 'Alpine' en 'Earsafe' leveren prima oordoppen, waarbij u kunt kiezen uit filters die een bepaalde lineaire demping hebben, filters die 'dichtklappen' boven een bepaalde drempelwaarde en filters die alleen schadelijke frequenties onderdrukken.

    • Doe het oraal. Cunnilingus is ideaal. Allereerst omdat de afstand tussen bron en oor groter is (iedere verdubbeling van afstand vermindert de geluidsdruk met 3 dB), maar ook omdat u tijdens het orgasme van uw partner uw gehoor eenvoudig beschermt door de binnenkant van haar dijen tegen uw oren te drukken, een simpele techniek die altijd werkt. Legt u een soixante-neuf neer, dan kunt u bovendien nog profiteren van de dempende werking van uw penis.

    • Let op uw omgeving. Ruimten zoals badkamers, kelderboxen en kale slaapkamers met onbewerkte muren zijn funest voor uw gehoor, vanwege de elkaar versterkende reflecties op hard materiaal. Maar ook kleine ruimten zoals telefooncellen, toiletten en auto's (wie is er niet in begonnen?) dient u te vermijden. U kunt reflecties in uw eigen kamer verminderen door gordijnen te sluiten en kledingkasten te open, maar ook uw slaapkamer inrichten op een zolderkamer met een schuin- of puntdak levert akoestisch voordeel op. Het beste resultaat boekt u echter in de openlucht, dus in de tuin, in duinpannen, in het bos of op het strand (dit laatste alleen waar de plaatselijke autoriteiten dit toestaan).

    • Kies voor de achterwaardse benadering. Als uw partner van u af schreeuwt is dat minder schadelijk voor uw gehoor. Achterwaartse penetratie biedt dit voordeel. Zonodig kunt u het hoofd van uw partner tijdens de climax aan oren of haar bijsturen.

    • Gebruik seksspeeltjes. Als u uw partner de gelegenheid geeft om met behulp van dildo's of vibratoren een eigen inbreng in haar hoogtepunt te hebben, is het voor u gemakkelijk om tijdig maatregelen te nemen, zoals het wegduiken onder deken en/of kussen of het tijdelijk verlaten van de kamer. Deze maatregel werkt alleen als uw partner genoegen neemt met slechts ??n orgasme.

    • Kies een partner die niet klaarkomt. Absoluut de meest effectieve methode, zij het ook meteen de minst sympathieke. Houdt er bovendien rekening mee dat vrouwen die hun orgasme faken, over het algemeen de neiging hebben het geluidsniveau te overdrijven.


Wat u overigens vooral niet moet doen is experimenteren met zaken als maskers, mouth gags, silliconenkit, mondproppen, plastic zakken, kussens en ander dempend materiaal dat u op of in het hoofd van uw partner aanbrengt, tenzij uitsluitend gebruikt ter verhoging van de stemming. Ook het simpelweg verbieden te schreeuwen kan uw relatie op de lange duur negatief be?nvloeden.

En dan nog even dit: Dames, heeft u na de gemeenschap wel eens last van piepende oren? Dan zoudt u eens kunnen beginnen uw walkman in het vervolg wat zachter te zetten...

Uit Suffie's archief: Mondiaal complot

Vrijdag 08 Augustus 2003 at 7:47 pm


Voor het scherm van de geldautomaat, met mijn pinpas in mijn handen, werd ik overvallen door de eerste tekenen van ouderdom en verval: ik wist mijn pincode niet meer. Verdomme! Dat was me nog nooit eerder overkomen! Ik probeerde mijn geest leeg te maken en mijn vingers zelf het patroon van de juiste code te laten vinden, maar het hielp niet. Ik was die kutcode echt kwijt!

Pijnlijk bewust van de groeiende rij mensen achter mij, nam ik de mogelijkheden door. Ik kon proberen me te concentreren op het alsnog terugkomen van de pincode, maar de kans was groot dat ik tegen die tijd door een woedende menigte was gelyncht. Ik besloot voor de snelle oplossing en viste mijn creditcard uit de portemonnee. Ik duwde de kaart in de gleuf en tikte de daarbij horende pincode in.

En toen liep de boel vast.

Terwijl achter mij wat iets te luide kuchjes te klonken, staarde ik ongelovig naar het bevroren beeldscherm. Hij deed niets meer, zat volledig vast. Ik probeerde een aantal toetsen, maar zelfs de vertrouwde piepjes die hadden moeten klinken, bleven uit...

Even maakte een gevoel van wilde paniek zich van mij meester. E?n pas onbruikbaar en ??n ingeslikt door een weigerachtige machine. Mijn leven was voorbij! Ik keek om mij heen, zocht iets hards en zwaars. Nee, te veel getuigen. Het gekuch en gemompel achter me werd luider. Ik draaide me om en deelde onomwonden aan de mensen achter me mede, dat de automaat de virtuele geest had gegeven. Luid kankerend verspreidde de menigte zich, slechts een enkeling bleef op een afstandje staan kijken of ik er niet stiekem alsnog met de buit vandoor ging.

Een totaal onzinnige gedachte kwam in me op. Wat doe je met een vastgelopen computer? Je doet control-alt-delete! In een zinloze opwelling maakte ik de vertrouwde beweging, twee vingers links, eentje rechts. Ik drukte de twee onderste en buitenste toetsen in op het numerieke paneeltje en vervolgens de correctie-toets. Tot mijn stomme verbazing werd het scherm zwart!

Met open mond keek ik toe hoe zich op het schermpje van de geldautomaat het vertrouwde beeld begon te ontvouwen van een opstartende computer. BIOS versie, RAM tellen, schijven zoeken....de hele mikmak. En ik bedacht me wat voor krankzinnige geest een systeem had ontworpen waarmee iedere randdebiel een geldautomaat kon laten crashen. Wat ik kon, kon iedere berelul! Waarom was zo'n systeem niet hufterproof??

Op dat zelfde moment kwam mijn antwoord op het scherm. Als een kwijlende dwaas gaapte ik seconden lang naar het verschijnende splashscreen, pas toen wilde mijn hersens geloven wat mijn ogen zagen: "Starting up Windows NT Workstation". Vanuit kleine, onzichtbare speakertjes klonk ver weg het onmiskenbare opstartgeluidje.... Mijn god, dacht ik, onze geldautomaten draaien op Windows! Het systeem waarvoor de term backdoor is uitgevonden!

Mijn gedachten sloegen op hol! Bill Gates, de rijkste monopolist ter wereld, controleerde en manipuleerde ons geldverkeer! Met ??n druk op de knop kon hij miljoenen pin-gebruikers in Nederland veranderen in armlastige sloebers met waardeloze stukjes plastic in de portemonnee. Ons land, ons welzijn, onze soevereiniteit in handen van Amerika's boegbeeld der mondiale inhaligheid! Dit kon niet waar zijn....

Ondertussen was de geldautomaat door een groot aantal schermen aan het worstelen en bedacht ik mij dat er nog steeds een creditcard van me in het apparaat zat. Ongetwijfeld zou deze nu niet meer terugkomen, vermoedelijk was de automaat het bestaan ervan bij het herstarten totaal vergeten en lag de pas binnen op een stapel ingeslikte kaarten.

"Voer uw pas in" verscheen er op het scherm. Werktuigelijk en zonder erbij na te denken duwde ik de pinpas die ik nog in mijn handen had in de gleuf. Daarna toetste ik in ??n keer de juiste pincode in.

eerder gepubliceerd op 17 juli 2002

Kikkerleed

Maandag 04 Augustus 2003 at 2:45 pm


Min of meer per ongeluk gleden mijn ogen naar het klokje rechtsonder in mijn beeldscherm: half twee. Tijd om te kappen, besloot ik en stond op. Ik beende door de kamer -slechts verlicht door mijn monitor om het muggengehalte te drukken- naar de schuifpui en ademde de zwoele geur van de nacht in. De kaarsjes in mijn tuin dansten in slow-motion en de vuurpotjes maakten af en toe zachte, knetterende geluidjes. In de struiken bij de schutting hoorde ik een egel langskomen, stampend, krakend en knorrend met een totaal gebrek aan discretie.

Ik voelde iets onder mijn blote voet. Iets dat koel, glad en zacht was en driftig zijn best deed om zich onder mijn voet vandaan te wurmen. Langzaam besefte ik de strekking van de ramp die zich onder mij voltrok: ik was op een kikker gaan staan!

Snel verplaatste ik mijn gewicht en ik voelde het heftig bewegende wezentje onder mijn zool vandaan glippen. Ik liet me op mijn knie?n vallen en zocht in het donker de tegels af naar het vermoedelijk zwaar verminkte lijfje van de ongelukkige amfibie. Ik vond hem een meter verderop, een klein, donker schimmetje, midden op een terrastegel. Ik probeerde op zicht te bepalen in hoeverre het beestje averij had opgelopen, iets wat gezien de duisternis weinig zin had, ook niet toen ik mijn neus min of meer bovenop het beestje drukte.

Ineens nam mijn fantasie een vlucht met me en veranderde de kikker in een betoverde prinses, die door mijn kus op het geschonden koppie prompt veranderde in een jonge, beeldschone vrouw. Snel bladerde ik door mijn virtuele beeldmateriaal heen. Georgina Verbaan? Nee, te klein. En bovendien weinig respectvol ten opzichte van het intellect van de gemiddelde kikker. Candy Dulfer? Helemaal mijn smaak, maar misschien moest ik mijn ambitieniveau voor dit moment wat opschroeven. Angelina Jolie! Ik voelde mijn speekselklieren reageren. Wulps, opwindend, sensueel, maar misschien daardoor niet echt een sprookjesprinses. Ik bladerde naar iets lieftalligers. Liv Tyler? Nee, beter nog: Cate Blanchett, feeëriek, etherisch en van een doorschijnende schoonheid, compleet met lichtgevend wit gewaad en elfenoren...

Ik strekte mijn armen naar haar uit, ze reageerde met een snoeiharde rechtse op mijn neus. "Smerige droplul!" schreeuwde ze, "Kun je godverdomme niet uitkijken waar je die grote platpoten van je neerzet?" Ze stroopte haar gewaad op en liet een eindeloos lang en slank been zien, vol schrammen en blauwe plekken. "Moet je nou zien, klootzak!" jammerde ze, "zo kan ik me toch niet vertonen?" Ik stamelde een excuus. "Ehh... werkt alles nog?" vroeg ik. "Jazeker," zei ze en zwaaide haar been in de richting van een voor mij uiterst pijnlijke plek...

Ik schrok op uit mijn gedachten toen de vertrapte kikker opeens tot leven kwam en met een soepele sprong vol gratie en spierkracht richting vijver vertrok. Even keek ik hem na terwijl hij verder hopte, maar zo te zien had hij uiteindelijk geen nadelige gevolgen overgehouden aan de confrontatie met mijn voetzool. Opgelucht draaide ik me om en wilde naar binnenstappen, toen ik een zacht gegiechel achter me hoorde.

Ik draaide me om. Angelina Jolie. Bij de vijver. Naakt in het maanlicht. Kronkelend en draaiend met haar heupen, terwijl ze haar tong tergend en verleidelijk langs haar immense lippen bewoog. Mijn mond werd op slag droog, en ik besloot dat ik ernstig viel op dames die hun begroeiing binnen de perken hielden. Ze kneedde demonstratief haar kegels van borsten en rolde haar tepels pesterig tussen haar vingertoppen heen en weer. "Ze je wel", zei ze, "Alles is nog helemaal heel. Had me nu maar gekust, nu is het te laat..."

Ik stapte naar binnen en spoelde het laatste restje rosé uit de fles in de gootsteen. Tijd om naar bed te gaan, en voor het eerst sinds weken besloot ik deze keer maar wél een slaappilletje te nemen...

Krijgen we nou??

Zondag 03 Augustus 2003 at 10:28 pm


Mag ik even weten wie er stiekum mijn IP-adres heeft veranderd??