Ernstig fout...

Maandag 29 September 2003 at 3:37 pm


ben je niet erg narcistisch bezig als je bij het doorbladeren van oude archieven van andere weblogs in onbedaarlijke lachbuien uitbarst bij het lezen van je eigen reacties??

Of was je toen echt goed en heb je gewoon een slecht geheugen?

Laat maar....

Maandag 29 September 2003 at 09:30 am


Alsnog uit Suffie's mailbox:

Beste Heer Suffie,

Hierbij nodigen wij u uit voor het beantwoorden van een vragenlijst over biermerken.
U ontvangt voor een volledig ingevulde vragenlijst een aanvulling op uw spaartegoed van 1 EURO.
Het invullen van deze vragenlijst zal ongeveer 5 minuten in beslag nemen.


Het lot heeft een fantastische planning...

Foute boel...

Maandag 29 September 2003 at 09:15 am


Daar zit je dan, voor je beeldscherm. Voor de derde keer binnen een half uur klik je op de ververs-toets van Outlook en wacht keurig netjes tot alle servers hun lege bak hebben getoond. Je klikt maar weer eens een Explorer-venstertje open en staart enige seconden als een blinde kip naar je eigen startpagina waar, zoals je heel goed zelf ook had kunnen bedenken, helemaal niks is gebeurd. Het MSN venstertje toont een rijtje blauwe koffertjes van mensen die je gisteren nog uitgebreid hebt gesproken of waar je op dat moment helemaal niet mee wil spreken.

Je logt in op Girotel en ziet dat het rode bedrag, met het liggende streepje ervoor nog steeds niet is veranderd in iets zwarts. Of in iets anders interessants. Je klikt je fotobrowser open en kijkt wat foto's die je de strot uitkomen, je klikt een paar MP3'tjes open die je vervolgens na de eerste vier maten al verveeld uitdrukt.

En uiteindelijk doe je niets anders dan dom naar de grote, blauwe maan op je desktop staren, terwijl je hardop bij jezelf denkt: ""Wat zal ik in jezusnaam eens gaan doen...?". En uiteraard geeft niemand antwoord...

Heeft u ook wel eens van die dagen? Bij voorkeur op maandag? Belt u dan eens op, kunnen we fijn samen babbelen. Over computers en zo...

Vijf vragen - de antwoorden

Zaterdag 27 September 2003 at 12:59 pm


Vandaag gaat Suffie een vijftal vragen beantwoorden in het kader van de grote weblogger-interviewt-weblogger estafette, waarvan de regels de volgende zijn:

1. Laat een reactie achter en zeg dat je door mij ge?nterviewd wil worden.
2. Ik antwoord. Ik stel vijf vragen, en jij geeft op jouw log vijf antwoorden.
3. Je zet de vragen en antwoorden op je log.
4. Je zet deze uitleg er ook bij.
5. En stelt vervolgens vragen aan mensen die bij jou een reactie achterlaten.

Maar goed, voordat u en masse in Suffie's reactietool duikt om te worden vereerd met vijf speciaal door Suffie op maat gemaakte vragen, eerst antwoorden op vijf vragen van Eric:

Verlies...

Zaterdag 27 September 2003 at 10:16 am


palmer.jpgRobert Palmer is dood. Geen al te ingrijpende gebeurtenis in het leven van de gemiddelde muziekluisteraar. Hier en daar hoor of zie ik zelfs reacties als: "Wie was dat eigenlijk?". Niet onbegrijpelijk, want de musicus Robert Palmer was met name de laatste jaren niet iemand die elke keer weer energiek de hitlijsten bestormde. Eigenlijk kennen de meesten hem hooguit van die bloedgeile en veelvuldig ge?miteerde videoclip bij zijn hit "Addicted to Love".

Maar Palmer was een kameleon, waarvan je alleen maar kan zeggen dat hij zich in iedere muziekstijl thuisvoelde en ook iets betekende. Hij bezondigde zich aan rock, aan reggae, aan blues en aan soul. Hij acteerde, hij croonde, hij coverde en hij componeerde, en op alle terreinen met evenveel kwaliteit en degelijkheid. Palmer was de blauw-ogige soulzanger, de perfecte gentleman-in-maatkostuum, maar ook het bezwete podiumbeest met een Telecaster om zijn nek. Maar vooral was Palmer de zanger met dat doorleefde en vaak zo weemoedige stemgeluid, vol timbre en hartstocht en toch nooit uitbundig of over the top.

U gaat hem niet missen? Luistert u dan eens naar de albums "Double Fun" of "Secrets". Daarna mag u altijd nog van gedachten veranderen....

Opsteker

Vrijdag 26 September 2003 at 11:13 am


Nu blijkt dat mijn digitale camera ongeveer hetzelfde kleurtje heeft als de rol ducktape die ik op mijn slaapkamermeubel heb liggen (nee, vragen omtrent deze situatie worden niet beantwoord!), begint de kans op hernieuwde ingebruikname zienderogen toe te nemen.

Klein verdriet

Donderdag 25 September 2003 at 9:15 pm


Afscheid van iets kan soms net zo droevig zijn als afscheid van iemand...

Livin' on the edge...

Donderdag 25 September 2003 at 08:38 am


Je drukt de knop van de koffieautomaat in en reutelend loopt het plastic bekertje vol. Op het moment dat de laatste druppels de tuit verlaten begint het lampje met opschrift "empty" wild te knipperen, terwijl de automaat enige verschrikte piepjes voortbrengt. De collega's die achter je staan te wachten laten teleurgestelde geluidjes horen en tonen ongelukkige gezichten.

Je neemt een nipje van je koffie en blijft even staan terwijl je collega's je smachtend en vol afgunst aankijken. Vervolgens loop je naar de gootsteen, deponeert in een snelle beweging de inhoud van het bekertje in de afvoer en loopt rustig weg, terwijl je zachtjes maar duidelijk hoorbaar tegen jezelf zegt: "Eigenlijk heb ik nog niet zo'n trek..."

En terwijl je, stug voor je uit kijkend, langzaam terug naar je kantoortje loopt, wacht je gespannen op de eerste schop in je rug....

Je moet iets doen om het leven weer spannend te maken...

5 vragen

Dinsdag 23 September 2003 at 8:46 pm


Nee! Nu gaat het echt gebeuren! In het kader van de actie "Weblogger interviewt weblogger" heeft het Eric van KommaPuntLog behaagd om mij de volgende vijf vragen te stellen:

1. Je hebt me eens verteld dat je op zoek bent naar een nieuw concept voor je log. Heb je dat al gevonden, ben je nog op zoek of ben je wellicht niet meer op zoek naar een allesomvattend concept?
2. Je bent muzikant en muziekliefhebber, maar ik lees zelden iets over je muziekvoorkeuren. Vandaar: wat zijn je vijf favoriete nummers of lp's/cd's en waarom? (welke van de twee, nummers of lp's/cd's, mag je zelf kiezen)
3. Als je de kans zou krijgen te verhuizen naar een wereldstad, welke zou dat dan zijn en waarom?
4. Je hebt wat mij betreft een van de fraaiste aliassen (aliaae?) in weblogland. Wat is de oorsprong van dat alias?
5. Stel: je zou ?f je pc ?f je televisie ?f je radio op moeten geven. Welke zou het worden en waarom? (Bij deze vraag hoef je even geen rekening te houden met huisgenoten met eigen wensen...)


Binnenkort in dit theater de antwoorden op deze uitdagende vragerij. Ik ga er eens rustig over nadenken....

Geile druppels

Dinsdag 23 September 2003 at 2:16 pm


De huivering trekt langs mijn onderarm naar boven en doet me trillen van tergend genot. In een poging mijn greep niet te verliezen knijp ik mijn rechterhand krachtig samen tot het weefsel van mijn huid protesteert. Even staak ik de heen- en weergaande beweging van mijn hand en laat mijn bonzende hart tot rust komen terwijl ik voel hoe de tinteling langs de binnenzijde van mijn bovenarm verder omhoog kruipt. Ik hervind de controle op mijn ademhaling en ga verder, trachtend de gekmakende verleiding te negeren.

Steels kijk ik om mij heen, bang om te worden betrapt in mijn stiekeme lustbeleving. Maar mijn omgeving lijkt zich niet bewust van mijn aanwezigheid, laat staan van het zoete spel van lust en begeerte wat met mij wordt gespeeld. Juist de gedachte dat alleen ik me bewust ben van de tergende en duizelingwekkende streling die mij ten deel valt, maakt dat de spanning me extra opwindt. Ik voel mijn lichaam reageren en de schaamte voor mijn gedachten maakt plaats voor een pervers gevoel van spanning en geilheid. Dat dit mij overkomt, hier midden op straat terwijl iedereen toekijkt. De gedachte brengt me in euforie.

Mijn adem stokt als de huivering via mijn oksel mijn lichaam bereikt en ik span al mijn spieren om het verlammende gevoel van uiltiem genot te weerstaan. Tevergeefs, ik merk dat de spanning zich bonkend in mijn onderbuik samenbalt. Ik denk aan het gevoel van schaamte dat me ongetwijfeld ten deel zal gaan vallen. Ik denk aan de vlekken en de uitvluchten die ik zal moeten verzinnen om ze te verklaren. Ik denk aan de schande. Het hoongelach...

Ik red het niet... Met een gesmoord geluidje haal ik de kwast los van het schilderwerk en laat mijn arm omlaag hangen, zodat de stroom veel te dunne verf die van de kwast langs mijn arm naar beneden loopt, tot stilstand komt en ophoudt met me gek te maken. Vloekend grijp ik naar een doek en een fles terpentine en probeer driftig de diepgroene streep op mijn arm weg te poetsen.

Kutverf! Boven je hoofd schilderen is altijd w??r vragen om geklieder en geknoei. Gelukkig is dat straks afgelopen, het volgende huis is wat dat betreft een stuk gunstiger ontworpen. Dit zal me niet weer gebeuren...

Onwillekeurig denk ik even aan die voorbije huivering van stil genot. En even voel ik me intens verdrietig...

Droevenis

Dinsdag 23 September 2003 at 10:08 am


Goeie reis, Johan..

Oproep

Maandag 22 September 2003 at 4:57 pm


Wil de eventuele volgende bewoner van Huize Suffie, indien hij het ooit, in een verre toekomst, in zijn botte kop haalt om een steiger te huren teneinde het houtwerk te schilderen, zo vriendelijk zijn even die pot verf die ik per ongeluk heb laten staan van het dak te halen en na te sturen?

Oversteken

Zondag 21 September 2003 at 9:02 pm


Vanuit de schaduw van een boom die daar al sinds mijn vroegste herinneringen stond, keek ik naar de overkant van de straat waar een oude man voor het huiskamerraam van zijn benedenwoninkje in de zon zat. Hij had een oude keukenstoel naar buiten gesleept en voor zijn geopende raam gezet, zodat hij zijn kopje koffie in de vensterbank kon laten staan. Daar zat hij, iets uitgezakt op zijn stoeltje, genietend van de late middagzon, met zijn ogen dichtgeknepen en een pakje shag half opengeslagen op zijn schoot.

Geboeid keek ik van een afstandje naar het vertrouwde, ronde gezicht met de brede, bijna liploze mond die het gezicht in tweeën leek te splijten. Zelfs op deze afstand kon ik het netwerk van rode adertjes zien op zijn neus en wangen, als een fijn filigrainwerk van bloedkoraal dat onder zijn verweerde huid floreerde. Het dunne, witte haar, dat in mijn herinneringen ooit peper-en-zout was geweest, lag als een dunne laag vitrage over zijn ronde schedel geplakt. Hij zag er gelukkig, bijna sereen uit. Ik liep naar de rand van het trottoir en stak de straat over...

"Middag, buurman", riep ik van een afstandje. Hij keek op uit zijn dagdroom en glimlachte naar me. "Zo jongen, gespeeld vandaag?", vroeg hij, kijkend naar de gevulde gitaarhoes op mijn rug. "Geoefend", antwoorde ik. "Volgende week moet ik spelen. In de Melkweg." Hij knikte alsof hij het begreep en begon een sigaret voor zichzelf te draaien. Terwijl ik de hoes van mijn rug begon te takelen, keek hij me ineens bepangstellend aan. "Dat blonde grietje dat hier gisteren was", begon hij, "is dat je vriendin?". Ik voelde dat ik bloosde. "Linda", zei ik. "Ik ken haar van school. Als haar ouders het goed vinden gaan we misschien samen op vakantie, naar Itali?." Hij knikte waarderend. "Dat doe je goed, jongen. Een mooie meid. En, wil ze een beetje..?" Hij keek me verwachtingsvol aan en liet ter illustratie zijn borstelige wenkbrauwen op en neer oscilleren. Ik had ondertussen mijn huissleutel opgediept en opende de deur naar het trapportaal. Ik lachte breed naar hem. "Goeiedag verder, buurman", zei ik en stapte naar binnen. "Doe voorzichtig, jongen", riep hij me achterna.

Hij keek even op toen ik de stoep opstapte en kneep zijn ogen tot spleetjes tegen de felle zon. Toen ik hem naderde voelde ik iets van weemoed door me heen trekken, alsof ik terugkolkte naar vroegere tijden. Het verloop der jaren, bedacht ik me, laat zich het best afmeten tegen zaken die niet meeveranderen. Ik knikte naar hem terwijl ik passeerde en mompelde een beleefde groet. "Goedemiddag, heer" antwoordde hij en keek me nadenkend aan. Ik liep door, richting auto. Vlak voordat ik de hoek om stapte, meende ik hem nog even te horen: "Doe voorzichtig, jongen..."

Hoezo indekken?

Zondag 21 September 2003 at 7:11 pm


Suffie heeft gisteren een brief gekregen van zijn verzekeringsmaatschappij, waarin wijzigingen in de polis worden aangekondigd met betrekking tot schade die wordt veroorzaakt door terroristische aanslagen. Inderdaad, de uitkering wordt beperkt tot bepaalde gevallen...

Kennelijk beginnen de dames en heren assuradeurs hem te knijpen. Moeiteloos en tegen veel te hoge premies kun je jezelf in dit kikkerlandje laten verzekeren tegen zo'n beetje elke denkbare schade, inclusief aanvallen van marsmannetjes, sprinkhanenplagen op tweede kerstdag, vervelende colporteurs en medische fouten van plastische chirurgen ten gevolge van allergie voor koolzuursneeuw houdende blusmiddelen. Maar zodra een te verwachten omstandigheid iets meer dan totaal onwaarschijnlijk wordt, begint men te bewegen en dienen er beperkingen te worden opgelegd om te voorkomen dat de zuurverdiende centjes de kas weer uitvloeien.

Ach ja, je bent verzekeraar of niet. En dat betekent kortweg: vooral geen risico tot uitbetaling nemen. De te verwachten volgende brief: een uitsluiting in de begrafenispolis indien de dood van de verzekerde het gevolg is van overlijden.

De laatste keer...

Zondag 21 September 2003 at 10:20 am


Gistermiddag vond de vermoedelijk allerlaatste barbeque plaats op het landgoed om Huize Suffie. Van het seizoen?? Neen, Suffie bedoelt de allerlaatste barbeque op dit terrein. In het nieuwe vleesverbrandingsseizoen, zal het landgoed namelijk niet meer onder het bezit van Suffie's familie vallen en het is nog maar de vraag of wij dit jaar nog dagen zullen hebben die ons de meteorologische randvoorwaarden schenken om zo'n recreatieve amateurcrematie op te zetten.

Duidelijk was wel dat het lot zich ernstig verzette tegen deze onvermijdelijke en door Suffie en de zijnen plechtig ondergane gebeurtenis. In plaats van de gebruikelijke briketten nam Suffinnetje een soortement kant-en-klaar aansteekpakket mee, dat eenmaal aangestoken een enorme hoeveelheid stinkende, zwart walm verspreidde, die niet alleen onmiddellijk alle kamers in Huize Suffie bezette, maar tevens een waas van roetdeeltje deed neerslaan op Suffie's pasgeschilderde en nog net niet droge raamkozijnen.

pluim.jpgBij het neerslaan van de middenbrand die vervolgens in Suffie's Weber dreigde uit te breken, stapte Suffie met zijn blote voeten op een gloeiende kool en verbrandde een duim. Toen Suffie zich opmaakte een aantal rituelen voor het nageslacht vast te leggen op de gevoelige chip, flikkerde de digitale camera op de plavuizen, teneinde aldaar onder invloed van de moordende gravitatieve krachten in brokken en stukken uit??n te spatten. Puur geluk dat de geheugenchip, waarop op dat moment reeds ??n afbeelding was ingebrand, het ballistische debacle overleefde...

Bij het omdraaien van een ??nzijdig geschroeid lapje varken, floepte het betreffende stukje vlees prompt tussen het rooster door en belandde tussen de gloeiende sintels. Bij de reddingsactie die daarop volgde, leerde Suffie op harde en overtuigende wijze dat pannenlappen anders op hitte reageren dat ovenwanten en brandde prompt de toppen van al zijn vingers.

Dat Suffie en zijn gezinnetje uiteindelijk nog wat al of niet voldoende gegaarde stukken dood dier naar binnen hebben weten te werken is dan ook uitsluitend en alleen te danken aan de stugge en bijna obsessieve volharding bij het moeten en zullen uitvoeren van het Laatste Ritueel Van De Heilige Allerlaatste Verbranding Van Kunstig Tot Voedsel Verwerkt Slachtafval.

Het mag duidelijk zijn: al mieteren de mussen in de komende week dood en gebraden van het dak in een alles verzengende herfst-hittegolf, Suffie gaat volgende weekend fijn naar de Chinees....

Of hooguit een pizza eten...

Kut geslapen...

Zaterdag 20 September 2003 at 09:28 am


Volgende nacht beter dan maar..??

Kleurenspel

Donderdag 18 September 2003 at 5:37 pm


Vrijdag vertoonde Suffie's televisie plots een vreemd kleurenspel. Waar Suffie's kijkkast de dag daarvoor nog een haarscherp en natuurgetrouw beeld vertoonde, leek het nu of een zieke geest met een ernstige chromatische afwijking de beeldbuis met waterverf onder handen had genomen. Aan ??n kant trok het beeld weg in een perverse interpretatie van een overdaags aardbeientoetje, terwijl de andere kant qua kleur nog het meest leek op de obductiefoto's van een reeds lang voortdobberend waterlijk.

Suffie is bekend met het fenomeen dat dit soort verkleuringen op kunnen treden door sterke magnetische velden, het effect dat je krijgt als je de boxen van je huiskamerstereo naast je beeldscherm zet. Derhalve werd de onmiddellijk omgeving van Suffie's huistempel grondig onderzocht op mogelijke stralingsbronnen. Tevergeefs, de huiskamer moest tot Suffie's teleurstelling veilig worden verklaard, zodat slechts de conclusie overbleef dat Suffie's televisie vroegtijdig was overleden.

Toen Suffie gisteren de droeve tijding in de familie bracht, meende Suffie's schoonpapa de twijfel nog eens te moeten opwakkeren. Lag het ?cht niet aan ??n of ander stuk apparatuur? Tenslotte lag Suffie's huis daar vol mee, meende hij. Met een trilling van ongeduld begon Suffie voor de zoveelste keer te declameren dat de volledige huiskamer overhoop had gelegen en dat Suffie's meest dichtbijzijnde stuk muziekgereedschap veilig in de gang stond....

.... op een afstand van pakweg 50 centimeter afstand van de televisie, fysiek gescheiden door een miezerig, gipsbetonnen muurtje. Suffie sloeg helderrood aan van schaamte. Zou dat het zijn?? Suffie had gezocht naar speakertjes en andere elektronische frutseltjes in de huiskamer, maar had dus nooit stilgestaan bij de invloed van vier loodzware 12-inch Jensen-speakers op het zwakke gestel van de kijkdoos. Eenmaal thuis was Suffie's eerste actie de verwijdering van de beide kabinetjes uit de gang en het opstarten van de televisie. En zie, het beeld blaakte van symetrie, kleurenpracht en realisme...

Suffie's opa liet zich jaren geleden eens ontvallen dat zowel het bezigen van duivelse popmuziek, als het veelvuldig voor die verfoeilijke TV hangen uiteindelijk een kwalijke invloed zou hebben op de hedendaagse maatschappij. Dat beide verschijnselen elkaar zo'n 30 jaar later in Huize Suffie om zeep zouden helpen, had de goede man vermoedelijk nooit kunnen bevroeden...

Iemand anders nog onverklaarbare defecten in huis??

Exit: Uit Suffie's archief

Donderdag 18 September 2003 at 4:55 pm


Zo'n vier maanden geleden blies ik in een vlaag van verstandsverbijstering mijn log op, compleet met archieven en al. En wie MovableType een beetje kent weet dat een eenmaal verwijderd log niet meer eenvoudigweg uit de database te pulleken en opnieuw te plaatsen is.

Een tijdje lang heb ik op minder creatieve dagen oude verhalen uit mijn archieven geplukt (gelukkig nog wel in html lokaal opgeslagen) en opnieuw gepubliceerd, maar ?cht bevredigend was deze oplossing niet. Vandaag ben ik begonnen met het handmatig opnieuw invoeren van postjes uit mijn oude archieven, op datum zodat ze keurig chronologisch in mijn huidige archieven terugkeren. Een hels karwei, maar helaas de enige voor mij op dit moment bedenkbare manier...

Nadeel van deze methode is wel dat de reacties op deze verhalen verloren gaan. Ik vind het namelijk een beetje te ver gaan om deze stuk voor stuk opnieuw in te voeren. Uiteraard staat het eenieder die ooit op deze stukjes gereageerd heeft vrij dit opnieuw te doen...

Maatschappelijk tevreden

Donderdag 18 September 2003 at 10:12 am


Die Moberg toch! Onder druk van de publieke opinie en de schade die zijn nieuwe broodheer dreigde op te lopen, heeft de nieuwe AH topman besloten genoegen te nemen met een iets minder misdadig hoog salaris. In ieder geval heeft hij zijn claim op een torenhoge niet-prestatiegerichte bonus laten vallen.

Zij wij nu de overwinnaars? Denk het niet. Het systeem van exorbitante zelfverrijking dat veel bedrijven hanteren bij de salari?ring van hun topmensen halen we echt niet door dit soort acties onderuit. Tenslotte zijn niet alle bedrijven zo afhankelijk van ons koopgedrag als Albert Heijn. Laten we onszelf maar gelukkig maken met de gedachte dat we een mooi signaal hebben afgegeven ten aanzien van het meest walgelijke exces van de afgelopen tijd.

In ieder geval heb ik mijn bannertje weer verwijderd. Ik heb namelijk best wel zin in een bakje 'Italian Roast'.

Gruwelijke hoofdpijn

Woensdag 17 September 2003 at 7:58 pm


Al de hele dag, dus vandaag geen verdere berichtgeving...

Sterrenbeurs

Woensdag 17 September 2003 at 08:30 am


Als groot-aandeelhouder Wendy van Dijk had ik mij voor de emissie reeds een aantal privileges toebedacht. Helaas ben ik hedennacht geconfronteerd met het feit dat ik het alleenrecht op gebruik van het geregistreerde kapitaalgoed niet van te voren heb laten vastleggen.

Kat in de zak, dus...

Togus

Maandag 15 September 2003 at 8:07 pm


Afgelopen week ontving ik een mailtje van leden van mijn band. Na duizend maal excuses voor de manier waarop ??n en ander zich afspeelde, lieten zij weten dat zij de samenwerking wilden gaan be?indigen. Een afwijkend geluid en een afwijkende persoonlijkheid, dat waren zo'n beetje de belangrijkste punten waarom Ome Suf's positie vacant werd gesteld.

Nu is de uiterste houdbaarheidsdatum van dit soort verbintenissen per definitie onzeker. Musici zijn namelijk over het algemeen moeilijke ego's die elkaar over het algemeen eerder op de bek meppen dan dat ze elkaar de schouders bekloppen. En laten we er vooral eerlijk over zijn, ook voor mij was er enige reden om aan te nemen dat de onderlinge chemie niet volledig afvalstofvrij was.

Toch brengt dit schisma een onvermijdelijk stuk verdriet met zich mee. Niet vanwege het gevoel van creatief falen dat je in dit geval zou verwachten, maar voornamelijk vanwege de schier goddelijke togus van onze bassiste! Mijn God, wat zal ik die missen! Want in alle eerlijkheid, bassiste Monique (eigenlijk heet ze Mari?tte, maar ik vind het niet netjes om dat publiekelijk op het net te zetten) was gezegend met wellicht de fraaiste bilpartij ooit door mij bij een muzikante waargenomen!

Ach ja, Monique, eind twintig, alleenstaand, kek petje, oude Volkswagen, brutaal en de kleine bij papa.... Al bij het eerste (tevens laatste) optreden bracht ik haar thuis, waar ze me bruut confronteerde met haar lange blonde haar, haar buitenproportionele, parelwitte lach en haar helderblauwe ogen. Maar het was die goddelijke bips, dat spectaculaire achterwerk dat me betoverde: zacht en soepel, niet te smal, strakgespannen in haar jeans, optimaal wiegend en volmaakt in haar rondheid.

Een ijzeren muzikale wet bepaalt dat een goede basis van een band wordt bepaald door de combinatie drummer en basist, oftewel de ritmesectie, twee mensen die ritmisch volmaakt op elkaar ingespeeld dienen te zijn, een retestrak tandem waar je een horloge op gelijk kunt zetten. En daar lag misschien ook de basis van ons probleem: ik wilde veel te graag dat ik drummer was, dat zij en ik onze onderlinge ritmische samenhang dagelijks perfectioneerden op de enige manier waarop dit tot een strakke, organische en ultieme groove kon leiden: door uitputtende, langdurige, snoeiharde maar tot op de milliseconde perfect-getimede copulatie.

Maar helaas, ik moest zonodig solo-gitaar gaan spelen, de naam zegt het al.... En dat solisme laat zich slechts moeilijk invlechten in een vloeiende, goed ingewerkte basis. En dat moet men gehoord hebben....

De leden van mijn voormalige band hadden het goed begrepen. Vermoedelijk om te vermijden dat ik de boodschapper vanwege de jobstijding om zou brengen, lieten ze de noodlottige email door Monique versturen. En inderdaad, ik beperkte mij tot een reply waarin ik aangaf dat ze voor mijn part van de kaart gespoeld mochten worden en dat ze er niet op moesten rekenen ooit nog van mijn gitaristische kunsten gebruik te kunnen maken.

Wel liet ik weten beschikbaar te zijn voor het geval ze een nieuwe slagwerker zochten...

Tijd voor meligheid

Maandag 15 September 2003 at 3:22 pm


Dassen en paddenstoelen, heel fijn voor als je te veel van het laatste hebt gesnoept...

Menes...

Maandag 15 September 2003 at 1:55 pm


Bidiebidiebib....!!
"Hallo?"
"Daag, meneer Suffie! U spreekt met Jacqueline van Makelaardij Huppeldepup. Ik wil graag een afspraak met u maken!"
"Lijkt me fijn, hou je van tapas?"
"Hihihi, meneer Suffie toch! Nee, ik wilde graag met mogelijke kopers langskomen om het huis te bezichtigen..."
"Oh..."
"Schikt het morgenmiddag om half vijf?"
"Ehh.. ja, nee! Prima, morgen om half vijf. Tuurlijk!"
"Okidoo, zie ik u dan... En meneer Suffie??"
"Ja..?"
"Liever Sushi, als het u hetzelfde is...."

Ik kan er niet omheen, zelfs als ik zou willen. Nu is het menes....

Geluid

Maandag 15 September 2003 at 12:11 pm


De koeling van de computer produceert een nadrukkelijke ruis met daarin een hoge, nauwelijks waarneembare fluittoon. Uit de speakertjes komt een zachte brom. In de keuken knort de dubbeldeurs koelkast vol ingehouden kracht, terwijl de centrale afzuiging zachtjes door het huis fluistert. De houten schuifpui protesteert met enige regelmaat met een harde 'knap' tegen de temperatuurswisselingen in huis en overstemt daarmee het gemurmel van de wasdroger.

En ik maar klagen dat het op maandag zo stil is in huis...

Geluk in de morgen

Maandag 15 September 2003 at 09:03 am


Ongetwijfeld nu al de vondst van de maand: het feit dat je in een soepmok maar liefst twéé kopjes Senseo tegelijk kan tappen!

Weggehaald

Zondag 14 September 2003 at 9:01 pm


Okee, ik heb me bedacht...! Nou en??

Ochtendsketch

Zaterdag 13 September 2003 at 10:55 am


Ik steek de slang van de pomp in mijn benzinetank en blijf even besluiteloos met de tankdop in mijn hand staan. De man aan de andere kant van het pompeiland lacht een stel stralend witte tanden naar me en roept met een brede grijns naar me: "Mogge! Fijne dag vandaag!". Ik leg de tankdop neer op de pomp en zie met lede ogen dat het ding eraf rolt en prompt met ingestoken contactsleutel en al in een strategisch geplaatste emmer water-plus-zeem-en-wisser plonst.

Met mijn meest stralende en blije grijns lach ik terug naar de man bij de andere auto. "Dacht het even niet..!", zeg ik. Ik wil weer naar huis...

Nieuwe ronde, nieuwe prijzen (2)

Vrijdag 12 September 2003 at 7:54 pm


Of wat dacht u van deze???

"Uw stijl kenmerkt zich door het werken naar resultaat. Uit eigen beweging pakt u zaken op, zoekt naar kansen en mogelijkheden en onderneemt daarop actie. U bent doortastend en invloedrijk wat betreft de presentatie van uw idee?n en overtuigt anderen met argumenten. U bent in staat mensen in beweging te krijgen en medewerking te verkrijgen."

Nieuwe ronde, nieuwe prijzen

Donderdag 11 September 2003 at 8:17 pm


"U bent een flexibele en nauwkeurig werkende collega, die ?groot? kan denken en uitstekende contactuele eigenschappen heeft. U heeft een HBO werk- denkniveau. U bent XXXXXX in schaal X of XX en hebt een brede en gevarieerde ervaring in het operationele proces op uitvoerend ?n leidinggevend niveau."

Nou, daar gaan we weer....

Nieuwe oogst

Donderdag 11 September 2003 at 7:56 pm


Onverwacht enthousiast is Suffie over de kennismaking met de Macadamia-noot, onder meer verkrijgbaar bij de Lidl...

Gelukkig voor Suffie's lichamelijk gestel is dat enthousiasme na het nuttigen van twee blikken van deze nootjes danig getemperd....

Wellicht dat Suffie, als hij is opgeknapt van zijn digestieve depressie, deze knabbelnoot in beperkte hoeveelheden aan zijn assortiment gaat toevoegen...

Feest...

Woensdag 10 September 2003 at 7:59 pm


Vandaag nam collega A. afscheid van Suffie's werklokatie, een gebeurtenis die door het managementteam werd opgeluisterd met een heus afscheidsfeestje met een drapje en een hankje, en uiteraard een passende speech. Helaas voor Suffie en de andere genodigden was net op hoog niveau besloten dat dit soort feesten niet meer mogen worden opgeleukt met alcoholhoudende drank. En gelooft u Suffie maar, er is niets zo smerig als het moeten wegspoelen van een bitterbal met een glas sinaasappelsap of Cola Light.

Suffie zal derhalve, als zijn tijd binnenkort gekomen is, voorstellen het bedrag dat voor dit soort festiviteiten ter beschikking staat, rechtstreeks aan Suffie uit te keren teneinde op eigen wijze een toepasselijk evenement te organiseren.

Dat Suffie en de eventuele genodigden deze avond vermoedelijk in een permanente roes zullen doorbrengen mag op zich geen bezwaar zijn, daar er vermoedelijk geen management-leden voor het houden van een speech zullen worden uitgenodigd.

Zonodig kan Suffie zelf ook wel een boertje laten...

Tip

Dinsdag 09 September 2003 at 7:46 pm


Wie een serieus diepgravend relationeel gesprek wil voeren, dient er voor te zorgen niet al te veel gezopen te hebben...

..of er voor zorg te hebben gedragen dat zijn gesprekspartner minimaal dezelfde hoeveelheid drank heeft genuttigd..!

Schilderen

Maandag 08 September 2003 at 9:13 pm


Twee mannen
In de late zomerzon
Druk bezig om
Hun respectievelijke kwasten
Niet in elkaars verf te dopen
Wisselen gratis en voor niets
Levenswijsheden uit

Te kostbaar om zomaar te schenken
Te waardevol om te negeren
En de steiger wiegt zachtjes
Hun wijsheid heen en weer

Maatschappelijk boos

Vrijdag 05 September 2003 at 10:01 pm


Welke uitleg ze er ook aan geven, maar in feite bezuinigen ze zo'n 440 man weg, zodat hun nieuwe topman zichzelf excessief kan verrijken. Een goed signaal naar de samenleving toe, dat we zeker niet moeten negeren...

Vandaar, vanaf heden deze banner:





Neem hem gerust over en ga wat vaker naar de C1000. Hebben ze ook nog eens veel betere ros?...

Sorry...

Woensdag 03 September 2003 at 8:37 pm


Vandaag al met al even iets te veel voor mijn kiezen gekregen, dus er heel even tussenuit...

Tot over een paar daagjes of zo.

Update: Nou ja, wat rustiger aan dan...

Suffie houdt zich in...

Woensdag 03 September 2003 at 12:13 pm


Volgaarne had Suffie hier even luidkeels uiting gegeven aan zijn gevoelens van mateloze frustratie en woede...

Als u het echter niet erg vindt, stelt Suffie eerst even zijn naasten in kennis, da's wel zo netjes.

Vrije dag

Dinsdag 02 September 2003 at 8:14 pm


Morgen heb ik een vrije dag. Ik vind dat ik dat verdien, want het wordt me op dit moment pijnlijk duidelijk dat Uwe Suffigheid weer eens iets te veel hooi op zijn vork heeft genomen. Kijk ik eens goed om me heen dan is ook in ??n oogopslag te zien waar dat aan ligt: retedruk op het werk in verband met vertrek van collega's en het aankomend vertrek van mijzelf; knarsend druk met solliciteren en met het verwerken van de spanning die dat met zich meebrengt; binnen de huurtermijn van de steiger het hele huis, voor en achter drie keer overschilderen tussen de regenbuien door; minimaal drie artikelen schrijven voor het blaadje waar ik aan verbonden ben, als het even kan voor de deadline van deze week; boodschappen doen en voorbereidingen treffen voor Suffinnetjes verjaardag, aankomende weekend; een cursusboek en docentenhandleiding voor een bevriende trainer redigeren en aanvullen, en last but not least: proberen een gezinsleven te hebben...

Als ik bovenstaand stukje zo lees, is dat best veel! Vandaar ook mijn beslissing om morgen op 't werk de boel de boel te laten en mijzelf een dagje extra thuis te verpozen. Eerst maar eens uitslapen, daarna misschien een likje schilderen, een paar stukjes schrijven, koffie drinken met Moeder de Vrouw, een paar boodschapjes doen en een paar netwerkbevorderende telefoontjes plegen met wat collega's in 't veld..

Kan ik er donderdag weer mooi tegenaan....!

Vreugdevol teleurgesteld

Maandag 01 September 2003 at 6:55 pm


Heden bereikte Suffie het nieuws dat de band Alquin, die in de jaren zeventig tot de beste acts van Nederland behoorde, niet alleen opnieuw gaat toeren maar zelfs een live DVD registratie op de markt gaat brengen.

Wat dan wel weer jammer is, is dat men daarbij Suffie -die zich reeds in een eerder stadium had opgeworpen om de formatie op bas te gaan versterken- snoeihard wordt gepasseerd ten gunste van bashoer Frans Koenn, die dan wel een aardig snaartje plukt, maar zich alleen al door zijn inmenging in de band van Marco Borsato ernstig heeft laten besmetten.

Conservatorium-diploma's zijn kut...

Grootspraak generator

Maandag 01 September 2003 at 4:00 pm


Omdat ik zo graag eens een leuk scriptje op mijn site wilde hebben, zie rechtsboven onder "Suffiekwoot"

Flubberende hartkleppen!

Maandag 01 September 2003 at 12:07 pm


Kijk, dat ze besloten hebben die kutsirenes elke eerste maandag van de maand weer te gaan testen, daar kan ik inkomen. Dat er zo'n mast bij ons bij de tennisbaan staat, op nog geen honderd meter afstand, dat is iets waar je mee kan leren leven.

Maar dat ze het flikken om die dingen te ontsteken net op het moment dat ik op twee verdiepingen hoogte overstap van de steiger naar het dak toe, waardoor ik van pure schrik bijna negen meter lager op mijn eigen terrasje te pletter flikker, vind ik dus een pure Balkenende-streek: stiekum niets zeggen en dan de gewone man keihard in de rug trappen!

Zodra het adrenalineschuim weer een beetje is weggetrokken vanachter mijn oogbollen ga ik weer verder met schilderen, nu eerst een bakje koffie en een schone onderbroek...