Ontmoetingen

Vrijdag 31 Oktober 2003 at 6:25 pm


Zoveel jaren later sta je ineens voor mijn neus. Je staat in de C1000 achter de kassa en verwisselt een kassarol, terwijl je geanimeerd met een collega kwebbelt. Ik kijk naar je en verwonder me hoe weinig je bent veranderd. Ik vond je toen al mooi en dat ben je nog steeds, ondanks de lijntjes in je ooghoeken en de zilveren streng in je lange, blonde krullen. Ik herinner me je vrolijkheid, je eeuwige lach en het fr?le lijfje dat maar niet kon stoppen met bewegen. Je was levendig, ambitieus, genoot van het leven en zat vol plannen over een grootse toekomst. Soms fantaseerde ik dat ik deel uitmaakte van die toekomst, dat ik meer voor je betekende dan die aardige studiegenoot die zo fijn knuffelde. Nu zit je achter de kassa, hebt net een flatje geaccepteerd dat net groot genoeg is voor jou en je kinderen. De man voor wie je al je dromen hebt opgegeven en die vervolgens zonder jou zijn eigen dromen achterna ging, betaalt te weinig voor iets groters.
En daar zit je dan. Je kijkt me met trieste ogen aan als je me het bonnetje geeft, maar heel even zie ik een glimp van die mooie, volle lach terug...

Zoveel jaren later sta je ineens voor mijn neus. Je verbergt je gezicht achter een microfoon die groter lijkt dan je uitgemergelde hoofd, terwijl je zacht, maar ook vol passie die tekst zingt die al jaren door mijn hoofd zoemt: "Cry if you want, dance if you can...". Geluidloos zing ik met je mee en doe mijn ogen dicht. Je was het perfecte podiumbeest: slank en en beweeglijk, lange donkere krullen en een arrogante, bijna duivelse knapheid. Je was de mooie jongen in een band van wandelende haardossen, de troef waarmee de vrouwelijke helft van popminnend Nederland al grijnzend werd veroverd. Soms fantaseerde ik dat ik ??n van die haardossen was en oefende het bloed uit mijn vingers tot ik alle loopjes en riffs vloeiend met de plaat mee kon spelen.
Nu sta je daar, je lichaam en ooit diabolisch mooie hoofd verwoest door sex, drugs & rock 'n roll, een grauw gezicht met ingevallen wangen en holle, koortsige ogen. Maar in je stem herken ik de hartstocht en de kracht van vroeger, alsof je alle energie aan je magere lijf hebt onttrokken om te laten horen waarom je ooit aanbeden werd...

En dan sta ik voor de spiegel en staar in mijn eigen ogen. En ik besluit niet langer meer te proberen volwassen te worden...

Koninklijk leed

Dinsdag 28 Oktober 2003 at 7:33 pm


Als ik M?xima was geweest, had ik me vermoedelijk ook al met een ruggeprik laten bevruchten....

Ramadan

Maandag 27 Oktober 2003 at 2:10 pm


Vandaag is ramadan begonnen, een Islamitische vastentijd die ooit is ingesteld als teken van solidariteit naar de armen toe.

Even los van de vraag hoe mensen menen de Islam te moeten belijden: Wie zei ook weer dat het een achterlijke godsdienst was??

Badgeheimen

Zondag 26 Oktober 2003 at 3:29 pm


Kleine Suffie zit in bad. Dat doet hij wel vaker, met name op de vrije zondagen, als onze lome en luie uren niet worden doorkruist door visite, klussen, werk of andere verplichtingen, pleegt hij urenlang in bad door te brengen totdat zijn strakke, bruine kinderhuidje verzadigd en gerimpeld langs zijn musculatuur hangt. Vroeger kroop ik er nog wel eens bij, spartelde gezellig een uurtje mee en onderhield lange en diepe conversaties over de vragen des levens, zoals de oorsprong van badschuim, de voors en tegens van plassen in bad, de belangrijkste lichamelijke verschillen tussen mama's en papa's en de verschillende levensfases van de mens, afgezet in haargroei.

De laatste tijd worden deze vader-en-zoon momenten wat minder, niet omdat ik gestopt ben met badderen, maar omdat Kleine Suffie in de jaren een minder geschikte badpartner is geworden. Allereerst is Kleine Suffie bezig groot te worden, maar vooral ook gespierd. Combineer dat met een ultieme beweeglijkheid en een totaal gebruik aan consideratie met de lichamelijke integriteit van de overige gezinsleden, en wat overblijft is de diepgewortelde angst dat Kleine Suffie nog eens met een onbedoelde, maar ferme trap ??n van mijn testikels terug in de buikholte jaagt.

Wat voor mij eveneens een minder stimulerende factor is, is Kleine Suffie's gewoonte om speelgoed mee in bad te nemen. Daar heb ik op zich geen principi?le bezwaren tegen. Integendeel, in het juiste gezelschap kan een juist gekozen stuk speelgoed een enorme stimulans in de badbeleving betekenen, met name omdat steeds meer stimulerend speelgoed tegenwoordig waterdicht wordt uitgevoerd. De relatieve kwetsbaarheid van het menselijk lichaam komt echter onbarmhartig en onvermijdelijk aan het licht op het moment dat je per ongeluk op een in het schuim verstopte plastic dino gaat zitten, een speelgoed-type dat door Kleine Suffie zeer wordt gewaardeerd.

In mijn ultieme badbeleving word ik echter niet rectaal geschonden door Platvoet en zijn vriendjes, maar dobber ik urenlang in geurig water, onder het genot van een glas belegen Schotse whisky, de klanken van een belegen CD met dromerige muziek en een goed boek over dromerige of buitenaardse zaken, waarmee ik me even volledig van de buitenwereld kan afsluiten. Een genoegen overigens, dat er in de afgelopen jaren steeds meer bij is gaan inschieten, door allerlei oorzaken zoals gebrek aan tijd, aandachtvragerij van het gezin en te veel dingen aan m'n kop. Wat echter vooral een rol speelt is het feit dat ik tot zo'n twee jaar terug deel uitmaakte van de 24-uurs economie, regelmatig 's nachts, 's avonds en in het weekend werkte en daardoor zee?n van tijd had op de dagen dat andere mensen de sfeer op hun kantoor verpestten. En juist op die dagen kon ik uren achtereen ongestoord dobberen, tot het vel van mijn vlees af dreigde te weken.

De kans is groot dat, als ik straks vanaf mijn huidige werkplek terugvloei naar wat bij ons het 'operationele proces' heet, ik weer op onregelmatige tijden ga werken. Ik zit daar niet op te wachten, sterker nog: ik heb er een aardige hap salaris voor over om het niet te doen. In de wetenschap dat het vermoedelijk zinloos is om me daar tegen te verzetten, probeer ik mezelf te troosten met het idee dat ik meer tijd zal gaan krijgen om mij over te geven aan de geneugtes van het badderen.

Ik denk zelfs, dat ik daar vanavond eens mee ga beginnen. Maar niet zonder eerst de kuip aan een grondige inspectie te hebben onderworpen. Dino's zijn namelijk van nature niet te vertrouwen...

Met de trein

Zaterdag 25 Oktober 2003 at 9:40 pm


Toen ik gisteren in de trein naar mijn werk zat, werd ik gecontroleerd door een tamelijk beleefde conducteur. Er werd niet gerookt in mijn coup?, niemand zat met zijn voeten op de bank, er werd slechts discreet en onverstaanbaar gebeld en de trein was keurig op tijd. Niemand in de coup? viel me op, wekte mijn belangstelling of begon een leuk gesprek over excessieve seks, buitenlands koken of Nederlandse cinematografie met me. Het uitzicht naar buiten was zoals altijd en inspireerde mij niet tot diepere gedachten terwijl geen van mijn medereizigers aanstalten maakte om een massamoord te plegen, een tic te ontwikkelen, een interessant boek open te slaan, een lichaamsdeel tentoon te stellen of een liedje te zingen. Het geluid van de trein was noch opmerkelijk, noch monotoon en bood onvoldoende cadans om een liedje op te fantaseren, een teen op te laten bewegen of te mijmeren over ritmische en langdurige copulatie.

Teleurgesteld stapte ik uit. Hoe kon ik nou een weblog runnen als ik nergens inspiratie vond...?

Jammer...

Zaterdag 25 Oktober 2003 at 8:11 pm


Motorrijden helpt niet tegen kiespijn...

Inspiratie

Zaterdag 25 Oktober 2003 at 12:24 pm


Eerlijk is eerlijk, het idee is snoeihard gejat, edoch dat weerhoudt Suffie er niet van u voor te stellen aan het enige wettige betaalmiddel in Nederland dat handenvol geld kost als je geen geld hebt, handenvol geld doet verdienen als je al aardig vermogend bent, maar je uiteindelijk iets heel anders oplevert dan je ooit gekozen hebt:

Balkie!
balkie.jpg

Duur telefoontje!

Vrijdag 24 Oktober 2003 at 9:22 pm


Het was mijn eigen schuld, ik zei zelf dat ze moesten bellen als er iets was. En dat deden ze dan ook...:
"Hallo, met Suffie"
"Ja, met Mokum Motors. Niet zulk goed nieuws ben ik bang. De vorkpoten moet ook vervangen worden, die blijken toch beschadigd."
"Ow! En wat kost dat?"
"148 euro..."
"Ehh.."
"... per stuk"
"Donders! Nou ja, dat moet dan maar..."
"Doen we!"

Even bleef ik verbijsterd met de telefoon in mijn hand achter mijn bureau zitten. Toen deed ik hem alsnog uit. Tenslotte moest ik de rest van de maand nog wel eten...

Vast al een oude vraag

Woensdag 22 Oktober 2003 at 11:10 pm


Als ze zelfmoord nou wettelijk zouden verbieden, zou het dan ook minder voorkomen?

Dienstmededeling (2)

Dinsdag 21 Oktober 2003 at 09:35 am


Foutje in de uitnodiging: conform eerdere mondelinge uitspraken dienen de rituelen plaats te vinden tussen 12:30 en 14:00 uur!

Iemand nog wat nagels over??

Fight for world-peace

Maandag 20 Oktober 2003 at 9:44 pm


Zo'n prijzenoorlog... zou Bush zich daar nou ook mee gaan bemoeien?

Dienstmededeling

Maandag 20 Oktober 2003 at 5:43 pm


Voor de hulptroepen: de vanille dient morgen te worden gebrand tussen 14:30 en 16:00 uur. Enige uitloop in verband met het uitlopen van de DiMa-meeting is mogelijk. Over de uitslag zal later gecorrespondeerd worden...

Suffie tandt water

Maandag 20 Oktober 2003 at 5:17 pm


zeewier.jpgIn Huize Suffie lag vanmorgen ineens een bijna lichtgevend rode envelop met daarin een prachtig boek over het maken van Sushi, een pak gedroogd zeewier en een tube "Wasabi", de beruchte Japanse groene mosterdachtige substantie die al bij zovelen de smaakpapillen verlamde.

Het toeval wil dat Suffie een zeer ernstig zwak heeft voor hapjes die ten eerste met de tien geboden worden gegeten en ten tweede voldoende afwijkende of prikkelende kruiden of specerijen bevatten om het menselijk spijsverteringskanaal ernstig wakker te schudden. Voeg daarbij Suffie's inmiddels legendarische digestieve genegenheid voor vis en andere in het water levende en voor consumptie geschikte gewervelden of ongewervelden, en u begrijp dat het hek hier volledig van de dam is...

De consequentie mag duidelijk zijn: in de komende weken zal in het kombuis van Huize Suffie druk worden ge?xperimenteerd met middelen om de toegestuurde zaken tot leven te wekken. Suffinnetje heeft zich totaal vrijwillig bereid verklaard zich hiermee bezig te gaan houden. De gulle geefster van dit paket dient er rekening mee te houden dat eerdaags de eerste resultaten zullen moeten worden beoordeeld...

Kennismaking

Zondag 19 Oktober 2003 at 4:15 pm


Wellicht een weinig optimistisch over de goede afloop van het komende gesprek, heeft Suffie alvast kennis gemaakt met het team waarin Suffie in de komende periode vermoedelijk zijn vaderlijk gezag gaat doen gelden..

Conditionering

Zaterdag 18 Oktober 2003 at 11:15 am


Ergens in de tuin laat een mij onbekende vogel zijn lied door de herfstkou schallen. Kleine Suffie kijkt verstoord naar mijn telefoon. "Wat een rare ringtoon heb jij, Papa", zegt hij met iets van verwijt en verwondering in zijn stem.

Ik doe er het zwijgen toe. De vogel slingert in de tuin een nieuwe frase de wereld in, maar ik neem mooi niet op...!!

Verandering

Vrijdag 17 Oktober 2003 at 11:22 am


"Nou, veel succes dan maar. En bedankt voor alles..", zegt een studente tegen me, terwijl ze haar hand naar me uitsteekt. Ik verzamel mijn whiteboardmarkers en kijk haar ondertussen niet-begrijpend aan. Ze ziet de vraagtekens in mijn ogen. "Dit was onze laatste les van u. Volgende week tentamens en dan gaan we op stage. En als wij terugkomen werkt u hier niet meer..."

Het muntje valt met een oorverdovend gerinkel. Ik ga weg. Ik wist het al, was al een tijdje bezig afscheid te nemen en mijn terugkeer in het normale leven voor te bereiden. Maar op ??n of andere manier had ik het einde van mijn verblijf steeds als een hypothetische gebeurtenis voor me uitgeschoven, alsof het niet mijzelf betrof maar iemand anders. Iemand die ik niet kende...

Mijn laatste weken op mijn huidige werkplek zijn ingegaan, bedenk ik me en er zakt ineens een warme steen in mijn maag. Volgende week dinsdag heb ik een offici?el sollicitatiegesprek op mijn beoogde, nieuwe werkplek. Vermoedelijk slechts pro forma, maar wel een stap die leidt naar een nieuwe fase in mijn leven. En hoewel ik er rationeel gezien al een half jaar mee bezig ben, komt het me toch koud op mijn dak vallen...

Ik pak de uitgestoken hand vast en glimlach. "Dank je wel..", zeg ik zachtjes. "En het ga je goed. Veel succes in de rest van je loopbaan. Ik zal jullie missen..". Ze bloost en laat een verlegen lachje zien. Dan, als in een opwelling komt ze naar voren toe en kust me zachtjes op beide wangen. Dan loopt ze weg, het lokaal uit, mij alleen achterlatend...

Niets in dit leven blijft eeuwig bestaan, we maken deel uit van een dynamische wereld waarin alles beweegt en verandert. Maar waarom ineens zo verdomd veel tegelijk..??

Nieuwe kansen, nieuwe prijzen (3)

Woensdag 15 Oktober 2003 at 3:39 pm


'Het selectiegesprek heeft het karakter van een interview; wij situeren u de vacature en u stelt zich aan ons voor. Wij verwachten van u een pleidooi-voor-eigen-zaak. Enkel het positieve in uw sollicitatie interesseert ons. Wij zoeken naar een kandidaat met de beste kwaliteiten.'

Okay, daar gaan we weer... riemen vast!

Intermezzo

Dinsdag 14 Oktober 2003 at 9:31 pm


Morgen ruimt Suffie even alle plakkertjes, gaasjes, handschoentjes, slangetjes, ampullen en naalden op in Huize Suffie. Daarna pakken we gewoon de draad weer op...

Magie

Maandag 13 Oktober 2003 at 5:53 pm


Suffie heeft op zéér slinkse wijze twee MT weblogs in elkaar verweven. Wie kan vinden hoe dat in elkaar zit, verdient een exemplaar van de Enige, Echte Halve Gevulde Suffiekoek...

Rode wijn...

Maandag 13 Oktober 2003 at 12:43 pm


Het bed is 's nachts maar half beslapen
De helft van m'n boeken nam ze mee
De helft van mijn salaris is ruim voldoende
Slapen doe ik nu voor twee...


- Bram Vermeulen -

Bazin

Donderdag 09 Oktober 2003 at 8:32 pm


Met grote, donkere ogen keek ze me aan. Gelukkige ogen die vochtig en warm glommen onder weelderige lokken golvend haar, die bij iedere beweging van haar hoofd tot leven kwamen als op zich zelf staande organismen. Haar mond krulde op in een glimlach zo vol tevredenheid en rust, dat ik mijn eigen mond voelde meetrekken. "Weet je", begon ze met een stem die opzwol van warmte en moederlijke liefde, "mijn chefs krijgen geen GSM uitgereikt. Als ze thuis zijn wil ik dat ze met rust gelaten worden".

Mijn mond viel open. Beelden uit het verleden schoten door mijn hoofd, visioenen waarin ik soms hele weekenden met een ouwe ijskast aan mijn riem liep die op de meest ongelegen momenten begon te piepen. Steevast volgden hierop conversaties die meestal eindigden met iets van: "kon je dat zelf niet bedenken? Lul?!", of met nog sappigere strofen van min of meer gelijke strekking. Huiverend dacht ik terug aan de keer dat men mij zelfs in de sauna wist te achterhalen met een vraag die ieder normaal denkend mens nog niet eens het fronsen waard had gevonden.

Ze lachte weer en weer lachte ik mee. Geen klassieke schoonheid, bedacht ik me. Maar wel die bijzondere uitstraling van een vrouw met een geheim dat iedereen mocht weten. Zachtjes wreef ze met een afwezig, maar teder gebaar over haar bollende buik. "Ik begrijp wat het is om een gezin te hebben, ik stel zelf ook zo mijn prioriteiten", zei ze. "Ik kan me ook niet voorstellen dat hier dingen gebeuren die niet door een chef van een andere afdeling kunnen worden opgelost." Ik haalde mijn schouders en schudde mijn hoofd. "Ook chefs hebben een leven", zei ze. "En van mij mag iedereen zelf uitmaken of hij de telefoon opneemt of niet."

Bij de deur gaf ze me een hand. Langdurig, gemeend en warm. "Laat me weten of je gaat solliciteren", zei ze. Weer die glimlach. "Ik zou het leuk vinden als je wat van je liet horen. Je hebt mijn nummer en je mag me altijd bellen." Ik beloofde het...

De volgende morgen haalde ik mijn nog warme brief uit de printer en bezegelde mijn lot met een krabbel van mijn pen. Daarna pakte ik de telefoon...

Vijf vragen aan CiNNeR

Maandag 06 Oktober 2003 at 2:30 pm


In het kader van de actie "Weblogger interviewt Weblogger", stelt Suffie de volgende vragen aan Cin, gastvrouwe op het weblog CiNNeR:

1. Volgende week wordt je geacht je te verloven met een vooraanstaand figuur van het koninklijk huis. Je komt echter in opspraak door een eerdere relatie met een kleurrijke, maar minder nette figuur. Om wie gaat het en hoe zit dat?

2. Ergens komt er plotseling een stukje subsidie vrij die jou in staat stelt om iets bijzonders te gaan studeren. Wat kies je, waarom en wat ga je er mee doen?

3. De kikker die je uit de bek van je kat redt en die je spontaan een kus geeft, blijkt inderdaad een betoverde prins, maar wel een met duistere trekjes. Hij biedt je een nieuw leven aan, maar de keuzemogelijkheden zijn nogal typisch: 1. Een mateloos populaire actrice in het kleine art-house of filmhuis genre; 2. Zangeres van het Nederlandstalige populaire levenslied; 3. Echtgenote van een oranje-prins naar keuze; 4. Presentatrice van een onbijtshow van een grote commerci?le zender; 5. Neerlands meest populaire weblogger. Welke keuze maak je en waarom?

4. De naam 'Cinners' roept bij mij associaties op met het werkwoord zondigen. Noem eens een drietal lastige, geheime zondes, waarmee je (hopelijk) hebt leren leven?

5. Bij Paul Witteman verkondigde een grootindustrieel dat hij mogelijkheden ziet liggen om met het het Nederlandse bedrijfsleven enorm te profiteren van de groeiende handel en industrie in Irak. Maar, zei hij er zonder blikken of blozen bij, dan moet de Nederlandse overheid er eerst een paar miljard euro inpompen om het klimaat daar gezond te maken zodat het bedrijfsleven daar aan de gang kan. Humanitaire hulp, noemde hij dat met een stalen gezicht. Hoe sta jij daar tegenover?


Binnenkort kunt u de antwoorden lezen bij CiNNeR!!!

Fietsje

Maandag 06 Oktober 2003 at 10:13 am


'Tik-tik, tik-tik...'

Hij lag stil op zijn rug en luisterde naar het zachte getik van de ventilator boven het bed. Als hij zich concentreerde, kon hij de schoepen van de fan zien draaien in het beetje maanlicht dat door de gordijnen heen naar binnen kwam sijpelen.

Voor de zoveelste keer die nacht liet hij de hele film van die noodlotige dag voor zijn geestesoog voorbij komen, vanaf het moment dat hij in de tuin omhoog keek, opgeschrikt door een afwijkend geraas, tot het moment dat hij duizelend van slaap en vermoeidheid, met de ochtendzon in zijn nek achter het stuur van de BMW kroop om terug naar huis te rijden. E?n lange film, versneld, maar compleet in al zijn verschrikking, zonder cuts, zonder gaten....

'Tik-tik, tik-tik...'

Alles had hij met haar besproken. Of met anderen, die erbij waren geweest of er voor geleerd hadden het te begrijpen. Hij was het kwijt. Tenminste, dat had hij altijd gedacht. Toch was zij het die hem deed twijfelen. Zij sprak over een beeld dat hij zich niet kon herinneren, een beeld dat hem volgens haar regelmatig deed schreeuwen in zijn slaap. Ze had hem er nooit over willen spreken, zei ze vanavond nog. Omdat ze dacht dat het vanzelf over zou gaan. Maar dat deed het niet....

'Tik-tik, tik-tik...'

Hij probeerde de gebeurtenis, zoals hij haar in zijn slaap zou hebben omschreven, in te passen in de film. Het lukte niet. Een verbogen kinderfietsje in het puin, twee beentjes.... Hij huiverde, durfde niet verder te denken. Dit kon gewoon niet. Misschien had hij het van iemand anders gehoord, was het bij hem blijven hangen en had hij het in zijn onderbewuste herinneringen opgeslagen. Speelde zijn fantasie hem geen parten? Probeerde hij niet iets te verklaren wat misschien gewoon een droom was geweest? Maar waarom kwam het dan steeds terug? En waarom kwamen de beelden hem niet bekend voor?? Was het daarom dat de film zo bij hem bleef, omdat hij toch misschien niet compleet was..?

'Tik-tik, tik-tik...'

Hij draaide zich om en deed zijn ogen dicht. Even later stond hij in de tuin en keek omhoog...

Suffie haat muziek

Zondag 05 Oktober 2003 at 12:10 pm


Als er iets is wat Suffie momenteel niet aan zijn hoofd kan hebben, dan is het wel muziek. Dat heeft bar weinig te maken met Suffie's humeur, stress of geestelijke gesteldheid, maar alles met het feit dat Suffie zo doof is als een kwartel! Tenminste aan ??n oor...

Eens per jaar wordt Suffie geteisterd door een fikse oorontsteking, die hem dagen tot weken tot de uiterste grenzen van de wanhoop drijft. En altijd manifesteert deze kwaal zich enige dagen tot weken na de zomervakantie, als gevolg van het rondzwemmen in te weinig of te veel gechloord zwembadwater, koraalhoudend zeewater of water dat op een andere wijze Suffie's microkosmos in de gehoorgangen verstoort.

Pijn is te bestrijden en een kuurtje met antibiotica doet doorgaans wonderen. Het is echter de parti?le doofheid waar Suffie gek van wordt. Suffie is gewend om de verschillende auditieve prikkels aan de hand van hun plaats in het stereobeeld te determineren en te filteren. Met slechts ??n oor ter beschikking bereiken de dagelijkse geluiden Suffie echter als een verwarrende kakafonie van geluiden, hetgeen nog eens versterkt wordt door het feit dat Suffie gek wordt van zijn eigen stem. Suffie's gehoorgang mag dan wel dichtzitten, het oor zelf doet het uitstekend en lijkt wel drie keer zo gevoelig voor de resonantie van Suffie's stem in hoofd en holtes, die vooral in het lage frequentiegebied onbarmhartig tegen de andere kant van het geteisterde trommelvlies beukt.

Maar de ergste kwelling is muziek. Klanken die Suffie voorheen als harmonieus, rustgevend en aangenaam ervoer, lijken nu ruw, dissonant en agressief Suffie's beleving binnen te dringen, alsof alle gebruikte instrumenten achteloos en in ??n keer Suffie's oor worden binnengeflikkerd. En voor Suffie, muziekliefhebber van de bovenste plank, betekent dit een ware hel...

En dus slikt Suffie trouwe zijn pilletje en druppelt trouw zijn oortjes, vol geduld wachtend tot Suffie's oor zich met een luide en soms licht pijnlijke "plok" weer opent voor auditief contact met de buitenwereld. Tot dan ligt Suffie in stilte in bed en luistert naar het eindeloze sissen en ruizen in het zieke oor, soms onderbroken door het tikken en kraken van zwellend en slinkend weefsel en het zich verplaatsende vuil en lucht. En zelfs dan probeert Suffie er een ritme in te ontdekken, of een harmonische samenklank.

Tenslotte hebben componisten zich wel door gekkere dingen laten inspireren...

Lekker dier

Vrijdag 03 Oktober 2003 at 7:09 pm


Suffie is gek op dieren!

Gebakken, geroosterd, gepocheerd, gekookt, gebraden, gesmoord, gefrituurd en soms zelfs rauw, Suffie vindt alles lekker! Toch heeft ook Suffie zijn remmingen voor wat betreft het nuttigen van dierlijke eiwitten. Het simpele idee dat het beest dat zich gisteravond in gedeeltes op Suffie's bord bevond, aan twee kanten snel dichtgeschroeid en vervolgens overgoten met een sublieme wijn-en-champignonssaus, aan het begin van deze week nog met grote bruine, trouwe ogen verwachtingsvol in die van de slager keek, doet Suffie beseffen dat culinair genot voor de mens geen vanzelfsprekende zaak dient te zijn. Dat diezelfde mens op zijn minst enig respect dient te tonen voor hetgeen wat hij naar binnen werkt.

Suffie heeft geen principi?le bezwaren tegen het nuttigen van vlees. Integendeel. De mens is een omnivoor, een alleseter voor wie het eten van vlees domweg noodzakelijk is om de voor hem noodzakelijke hoeveelheid eiwitten binnen te krijgen. Natuurlijk, vele dieren sterven dagelijks om de honger naar vlees van veel mensen te stillen. Een honger die bovendien vaak niet proportioneel is. De meeste mensen eten namelijk een veelvoud van de hoeveelheid vlees die noodzakelijk is om het menselijk lichaam van voldoende dierlijke vetten en eiwitten te voorzien. Aan de andere kant kan je ook stellen dat veel dieren leven bij de gratie van het feit dat ze voor consumptie gehouden worden. Veel koeien, om maar eens iets te noemen, hebben hun bestaan te danken aan het feit dat ze opgegeten gaan worden. Moeten ze daar dan dankbaar voor zijn? Stof voor discussie genoeg....

Morgen is het dierendag, een uitstekende dag om na te denken over grote, bruine ogen, legbatterijen, lammetjes, kistkalveren en andere schattige en lieve geluidjes makende beesten. Dat gaat Suffie dan ook doen....

Morgen krijgt Suffie visite. En uit respect voor het Grote Bruine Ogen-gevoel heeft Suffie besloten haar een visje voor te zetten. Met vanillesaus...

Therapie

Vrijdag 03 Oktober 2003 at 5:57 pm


"En die obsessief seksuele fixatie voor andere vrouwen," zei ze, terwijl ze zijn dossier uit de archiefkast trok, "gaat het daar al weer wat beter mee?".

"Véél beter!", zei hij en keek verlekkerd naar haar achterwerk.