*Slik*

Woensdag 31 December 2003 at 7:10 pm


Meatloaf zingt zijn "Paradise" bij Last Night of the Proms in een mierzoete en volledig stukgeorchestreerde versie met zalen vol blazers en strijkers en Foxkids zendt een hele avond alleen nog maar Bassie & Adriaanverhalen uit.

Dat is geen Oudejaarsavond, dat is de vooravond van de Apocalyps!

Suffiekwoot

Woensdag 31 December 2003 at 2:08 pm


"Het is best ingewikkeld om dingen eenvoudig te houden"

Knoop

Woensdag 31 December 2003 at 10:50 am


Gistermorgen, bij het naar binnen gieten van de ochtendkoffie, bleek ik ineens een enorme knoop in mijn maag te hebben, een knoop die er hoogstwaarschijnlijk al langer zat maar er juist op dat moment voor koos om zijn aanwezigheid kenbaar te maken. En dat deed hij zeer overtuigend, met als gevolg dat mijn eerste bak koffie na enige tijd moest worden opgevolgd door een nieuwe eerste bak koffie...

Waarvandaan? Misschien omdat ik het al twee dagen moest doen zonder mijn Kleine Suffie, die bij een nichtje logeerde en nog nooit zolang uit ons gezichtsveld verdwenen was geweest.

Misschien kwam het door alle slagroom die ik eergisteravond op zowel conventionele als ludieke wijze naar binnen had gewerkt en die nu extra zwaar op de maag lag.

Misschien kwam het door dit stukje, dat mij ernstig confronteerde met het feit dat de tijd voortraast als de intercity Amsterdam-Eindhoven, terwijl ik zelf nog hard bezig ben te bedenken welke eindbestemming ik eigenlijk in gedachten had.

Misschien kwam het door de gigantische stapel gele briefjes met bedragen die ik in Girotel had zitten wegstampen en die onvermijdelijk mijn faillisement leken te bewerkstelligen terwijl in het nieuwe jaar een nieuwbouwhuis op de loer ligt.

Misschien omdat ik aan het eind van het jaar gedwongen ben om mijn kalme en regelmatige baantje in te ruilen voor een job waarin ongetwijfeld een veel te ernstig beroep zal worden gedaan op mijn flexibiliteit en leiderschapskwaliteiten.

Misschien het omdat ik onbewust toch terugkijk op een jaar waarin veelvoudige dalen de bijbehorende pieken aardig overstegen, een jaar waarin ik door het overleven eigenlijk niet aan leven ben toegekomen...

In ieder geval heb ik besloten dat 2004 een beter jaar gaat worden, met meer leven, meer energie, meer voorspoed en vooral ook met meer lol! Weg met centen omkeren, gedaan met nutteloze analyses, beurt met voortkabbelende beekjes, de deur uit met sleetse gewoontes en sleur, de mazzel met veiligheid en verantwoordelijkheden, weg met schijnbewegingen en toneelspelletjes. Ik wil verdomme leven! En niet zo'n beetje ook!

Vanmorgen, bij het naar binnen gieten van de ochtendkoffie, voelde ik een doordringende hoofdpijn opkomen. Waarvandaan? Dat zal me jeuken! Paracetamol erin en let's rock!

Klein drama

Maandag 29 December 2003 at 4:16 pm


De hele dag heb ik gedacht over hoe er mee om te gaan.

Ik heb het ontkend, ik heb het genegeerd en ik heb geprobeerd het te bevechten. Ik heb mezelf voorgelogen, gestraft en zelfs geschaamd om hetgeen gebeurd is.

Het gebeurde vannacht. Niet ongewild, maar wel vrijwel onbewust. Tijdens een prettig gesprek, in een automatisme liet ik het ook gebeuren, zoals dat soms bij een prettig gesprek schijnt te moeten gebeuren.

Ik kan de gevolgen niet langer ontkennen, dat heb ik te lang vergeefs geprobeerd. Maar het kan niet meer, ik moet er aan geloven.

Als het dan toch zover is, moet je het goed doen. Des te eerder kan je het achter je laten. Ik besluit meteen maar twéé paracetamolletjes te nemen.

In mijn huidige conditie sla je tenslotte niet ongestraft een halve fles Glenfiddich achterover....

Tot uw dienst...

Maandag 29 December 2003 at 11:22 am


Hij was nog niet helemaal klaar, maar om niet nog meer mensen met doorgebrande netvliezen het nieuwe jaar in te sturen toch maar even een ander jasje gepakt....

Update: Zo... voor zover ik op dit moment kan zien, zijn de kaasgaten in mijn archieven eindelijk dicht. Kostte me wel een aantal uurtjes handmatig aanpassen, maar dan heb je ook wat! Daarnaast heb ik de zoekfunctie in ere hersteld en mijn Blogroll een beetje aangepast.

Nu nog even intern de bezem erdoorheen en Ome Suf is klaar voor het nieuwe logjaar....

Post-navidale observaties

Zondag 28 December 2003 at 2:37 pm


* Voor het eerst sinds de installatie van dit prettige programma, toont Trillian mij bij het opstarten geen enkele online contact. Te vroeg? Algehele kerstmoeheid? Of ligt Uwe Sufheid uit de gratie bij zijn chatgenoten?

* Zowel de fles Glenfiddich als de fles Remy Martin blijken ineens halfleeg. Tenzij Kleine Suffie zich onderwijl heeft aangeleerd in de nachtelijke uren te experimenteren met papa's pretwaters, is het wellicht goed het drankgebruik in Huize Suffie eens onder de loep te nemen.

* Vanmorgen produceerde Suffie een uiterst gave "P"! Hoewel Suffie voor wat betreft het kunstpoepen meer een aanhanger is van de expressionistische stromingen en meer gelooft in het intu?tievere Primal Scream-poepen dan in het semi-literaire figuurtjes-leggen, ziet Suffie in deze een Goddelijke boodschap. Vervelend is alleen dat Suffie geen enkel Goddelijk teken kan lezen in een simpele "P". Iemand een suggestie?

* Het was al niet opbeurend om te moeten hebben constateren dat Huize Suffie het enige bouwsel in de straat was dat tijdens de kerstdagen feestelijk met lichtjes was opgetuigd. Het blijkt echter ronduit deprimerend te zijn om te moeten ontdekken de combinatie lichtslang/zeikregen zo treurig is, dat zelfs de op de oprijlaan gestalde Suffiemobiel su?cidale neigingen vertoont.

* De hoeveelheid tijdens de kerstdagen geproduceerde zakken huishoudelijk afval steekt zo schamel af tegen de krattenvol voedsel die Suffie in de dagen daarvoor heeft moeten aanslepen, dat Suffie ernstig vreest voor hetzij de mechanische toestand van Suffie's personenweegschaal, hetzij voor de staat waarin het Almeerse rioolstelsel de komende dagen dreigt te gaan vervallen. Die angst wordt nog eens versterkt door het feit dat Suffie's douchewater de afgelopen dagen wel erg langzaam wegloopt.

* Suffie's derde kerstdag, dit jaar wegens een bijzonder jubileum weer eens vierbaar geacht, is helaas wegens ziekte van de jubilaresse tot nader order opgeschort. Ach, vijf jaar zijn zo om...

Laatste kerst

Zaterdag 27 December 2003 at 11:11 pm


Ze zaten op en gaven pootjes, precies zoals dat werd verwacht door de mensen die nog in hun sprookje geloofden. Hij probeerde te lachen en te knikken naar de mensen die wat tegen hem zeiden, probeerde iets zinnigs uit het geroezemoes op te vangen, maar het grootste deel van wat gezegd werd ging langs hem heen. Z'n schoenen deden hem pijn aan zijn tenen, z'n boordje dreigde hem te verstikken en hij voelde een drukkende hoofdpijn opkomen.

Vanuit de keuken kwam een vleug van het kerstdiner de kamer binnen en hij moest diep ademen om te voorkomen dat zijn maag in opstand kwam. Van opzij keek hij naar haar. Ze keek strak voor zich uit en leek zich niet bewust van haar omgeving. Ze was haar eigen, onwerkelijke schilderij, bedacht hij zich: mooi, uitdrukkingloos en afstandelijk. Haar glanzend verzorgde haren, haar perfecte make-up en het vestje dat hij haar enkele maanden daarvoor gegeven had, het was zo volkomen in strijd met de storm die binnenin haar moest woeden. Welke verschillen er ook waren, hun pijn deelden ze: het verdriet om hun verlies, het verdriet om elkaar en de machteloosheid over haar pasverworven handicap. Maar ook het verdriet om hun komende afscheid, een geheim dat straks geen geheim meer zou zijn...

Een oom waarvan hij de naam niet kende kwam aan de andere kant naast haar zitten en legde een hand op haar schouder. "En hoe is het met jullie?" vroeg hij, "jullie zijn zo stil vandaag." Ze keek naar hem, met grote geschrokken ogen en hij voelde de bal in zijn maag plotseling snel groeien. Het was zover...

---

Zwijgend liepen ze naar de auto, door de snijdende kou en onder een dreigende hemel, ieder met hun eigen gedachten. De zijne golden het ongeloof, het verdriet en bij een enkeling zelfs de woede die ze hadden ontvangen. Iemand had een hand op zijn schouder gelegd en hem sterkte gewenst, een ander noemde hem een slappe, ruggengraatloze lafaard. Toen hij even opzij keek, zag hij dat ze net een traan van haar wangen veegde. In een opwelling legde hij een arm om haar heen en drukte haar tegen zich aan. En toen, voor het eerst in vele weken liet ze hem toe, drukte haar gezicht in zijn hals, eerst zachtjes snikkend en toen wanhopig en voluit, zonder de ondertussen voor hem vertrouwde geremdheid.

Midden op straat sloot hij zijn ogen, streelde en kuste hij haar haar en fluisterde troostende woordjes tegen haar, terwijl ze zich in wanhoop aan hem vastklemde. Heel even twijfelde hij aan de juistheid van hun beslissing en vroeg hij zich af wat er nog terug te draaien viel.

Heel even maar, toen barstte de regen los....

Music Quote

Zaterdag 27 December 2003 at 5:21 pm


"If I cannot give you comfort
At least can I give you hope..."

-Wendy & Lisa-

Merry Christmas

Vrijdag 26 December 2003 at 12:30 pm


Soms keek ze me aan met zo'n blik van ik-vind-je-lief-maar-je-kan-me-niet-krijgen. Grote blauwe, h??l licht loensende en daardoor weekmakende ogen. Maar ze had wel gelijk. Zij was de jonge, frisse stagiaire. Tenger en lenig, een hertje bijna. Kinderlijk enthousiast, slim, vol humor en met een vertederende speelsheid. Ik was de oude rot, tenminste relatief gesproken en had een zorgvuldig ingeramd verantwoordelijkheidsgevoel. Ik vond dat gezagsverhoudingen en intimiteit niet bij elkaar hoorden, wat me in die tijd met haar menig stukgebeten lip opleverde...

En dus speelden we het spel, plaagden en prikkelden elkaar, wisselden "onschuldige" dubbelzinnigheden uit en zorgden dat we altijd in elkaars buurt waren. Maar we negeerden de vonken, alsof we stilzwijgend besloten hadden dat deze niet bestonden...

Na haar stage bleven we mailen, onschuldige en luchtige berichtjes over werk, carri?re, ditjes en datjes, maar altijd met die zorgvuldig bedekte dubbele bodem. En altijd ondertekende zij haar berichtjes met de naam "Mary Christmas", naar aanleiding van een misschien iets minder onschuldig onderonsje dat tijdens haar stage plaatsvond in de periode tussen kerst en nieuwjaar.

Op den duur kwamen de mailtjes onregelmatiger, werden korter en uiteindelijk stopten ze helemaal. De dagdroom was ten einde....

Afgelopen zomer stond ze ineens voor mijn neus, haar lange blonde haren iets korter en donkerder, de bril die ze had voor het autorijden nu permanent op haar neus en haar beminnelijke, frisse gezichtje rijper en vrouwelijker. Geen stagiare meer, maar opgeklommen in de organisatie tot een zelfbewuste jonge vrouw met invloed en macht. We wisselden beleefdheden uit, ze had moeite zich dingen van ons te herinneren en ik deed alsof ik het ook allemaal niet meer zo wist. In de maanden daarna werkten we soms intensief samen, spraken elkaar regelmatig en konden het prima met elkaar vinden. Maar het verleden bleef onbesproken en de vonk leek definitief verdwenen, alsof we andere mensen waren geworden.

Afgelopen week stuurde ik een mailtje rond binnen de organisatie waarin mijn vertrek aankondigde, de mensen bedankte voor de prettige samenwerking en iedereen fijne dagen toewenste. Nog diezelfde middag kreeg ik een berichtje van haar terug, waarin ze me veel succes en een fijne kerst toewenste, heel netjes, heel vormelijk en met de afstand die bij onze samenwerking hoorde.

Het mailtje was echter ondertekend met.....

Juist!

Vreten op aarde...

Donderdag 25 December 2003 at 5:08 pm


Kerstmis, een feest van bezinning en beschaving. Een feest om na te denken over de verworvenheden van onze cultuur en samenleving:

"Maarreh.... wat ga jij eigenlijk morgen eten?"
"Geschroeid bosvarken. En verminkte garnaal vooraf.."
"En vanavond?"
"Bambi ? la Beverwijk, met prut van heksenboleten... En jij?"
"Doodgeschoten kangaroe, morgen gaan we steengrillen met bedreigde diersoorten...."
"Lekker..."
"En een flesje soixante-neuf du pape..."
"Had ook Canei kunnen wezen... *rilt*"
"Inderdaad... *rilt terug*"

Wie zei ook al weer dat kerstmis het beste in de mens wakker maakt...??

Wisseling van de wacht

Woensdag 24 December 2003 at 4:38 pm


Iedere open kledingkast
Iedere lege bureaula
Iedere uitgestoken hand
Iedere omarming
Iedere kus en knuffel
Iedere laatste blik achterom
Iedere laatste gang naar de auto
Neem ik mee
Naar iedere nieuwe start...

Auditieve kerstgruwel

Zondag 21 December 2003 at 8:46 pm


De eerste de beste die het nu nog flikt om in mijn onmiddellijke nabijheid "Last Christmas" van Wham te draaien, harder te zetten, te downloaden, aan te klikken, te gedogen, aan te prijzen of op een andere manier hoorbaar te verspreiden, te doen verspreiden of het doen klinken ervan te stimuleren, schroef ik persoonlijk het hoofd af en voer deze aan de rendieren..!!

Mary Christmas...

Zondag 21 December 2003 at 12:24 pm


Kerst hoor je in stijl te vieren. Niet subtiel, uitgekiend of trendy maar uit volle borst, vanuit de tenen en met alle beschikbare toeters en bellen...!! Met kerst laat je jezelf vooral niet hinderen door schaamte, goede smaak of esthetica.

Vanuit die gedachte is het met trots dat wij, Suffie's Productie Team, u deze oogverblindende lay-out mogen aanbieden, wetende dat u deze geste als trouwe lezersschare ten volle zal kunnen waarderen.

Mocht u bang zijn dat het gebruikte eenzijdige kleurengamma in zal branden op uw staafjes en kegeltjes, dan kunt u desgewenst op deze plek genieten van wat complementair visueel geweld.

Alvast fijne dagen toegewenst...

Donkere dagen...

Vrijdag 19 December 2003 at 9:36 pm


Af en toe moet je toe kunnen geven aan absoluut foute, maar wel hele fijne geneugten: oude kersthits donwloaden en op je PC-speakertjes bij kaarslicht afdraaien....

Bij de weg: Iemand nog een werkplekje vrij voor een prima consultant/ICT-trainer? prima muzieksmaak voor het zelfde salaris bijgeleverd...!

Niet goed...

Donderdag 18 December 2003 at 9:52 pm


Moe thuis komen en dan The Green Mile willen kijken is geen goed plan...

Niet als je iets van de film wilt zien tenminste...

Koffie

Woensdag 17 December 2003 at 10:47 pm


Tijdens het leegruimen van mijn bureau vind ik tussen twee oude roosters een briefje, zo'n geel papiertje met plakstrip dat je op je beeldscherm of op iemands voorhoofd kan plakken om er zeker van te zijn dat je iets gaat vergeten.

"Hoi (..)", staat er op. "We moeten het nog even hebben over een aantal dingetjes die uitgezet moeten worden. Strakjes samen koffie doen?" Daarna volgt een naam...

Ik probeer me voor te stellen hoe ze mijn kamer binnenwandelt, hoe ze uit de puinhopen op mijn toch niet al te kleine bureaublad een stapeltje post-it's tevoorschijn tovert, haar boodschap neerkrabbelt en vervolgens het papiertje op mijn toetsenbord plakt. Ik probeer me voor te stellen hoe ik een half uurtje later binnenkom, een nieuwe stapel paperassen neerkwak, haar briefje lees, op mijn horloge kijk en vervolgens in gestrekte draf richting koffiehoek snel.

Nu kijk ik alleen maar naar het briefje en bedenk me dat ik een stukje verleden in mijn handen heb. Een verleden dat nog geen half jaar geleden nog heden was, normaal en vanzelfsprekend. Een verleden dat nu voorgoed voorbij is, voltooid, achter de rug, rijp voor de afdeling Zoete Herinneringen....

Enkele minuten lang zit ik met het briefje in mijn handen uitgezakt achter mijn toetsenbord en probeer mezelf zes maanden terug in de tijd te plaatsen. Het was warmer, herinner ik mij. Mijn bureau was leger en mijn kop een stuk voller. Ik herinner me meer leven, meer emoties en een drukte om me heen die ik nu mis. En nu is er natuurlijk de wetenschap dat het volgende week afgelopen is....

Even twijfel ik tussen het stapeltje 'bewaren' en de papierbak. Dan plak ik het op mijn toetsenbord, doe alsof ik het voor het eerst lees, sta op en loop naar de koffiehoek.

Nu wel een stuk langzamer....

Raar...!!!

Dinsdag 16 December 2003 at 11:08 pm


Zo ben je webloggend ambtenaar, en zo ben je hoofdredacteur van een muziektechnisch vakblad....!!

Het kan raar lopen....

De Berg

Maandag 15 December 2003 at 10:51 pm


De geluksdichter was jong en had nog weinig ervaring. En dus reisde hij rond op zoek naar mensen met een verhaal over geluk om deze te bezingen. Op een goede dag passeerde hij op zijn pad een oude man op een bankje, die pijnzend uitkeek over het glooiende landschap. De geluksdichter pakte papier en schrijfgerei en nam plaats naast de grijsaard.

"Dag meneer," zei de geluksdichter monter."U lijkt me een man met vele ervaringen. Mag ik u vragen iets te vertellen over het geluk dat u in uw leven heeft gekend?" Zonder zijn blik van de horizon af te wenden, liet de oude man een vage glimlach over zijn gezicht trekken. "Jazeker," zei de oude man. "Ik heb het geluk gekend als geen ander". Toen deed de oude man zijn verhaal.

"Toen ik jong was bouwde ik mijn huis op een berg, gelegen aan het dal waarin ik opgroeide. Het was een mooie berg, met bomen vol vruchten om te eten en hout om in de haard te stoken. Er waren dieren om te melken, om voor te zorgen en om op te eten. Er waren stukken land om op te verbouwen of zomaar overheen te zwerven en de bergbeek naast mijn huis leverde mij elke dag fris en helder water.

Op een dag keek ik uit over het dal en zag aan de andere kant daarvan een berg liggen die mijn hart vervulde van schoonheid en verlangen. Ik zag woeste bossen, besneeuwde toppen en rotswanden met woeste rivieren. En dus liet ik mijn huis achter en reisde door het dal naar de andere berg. Daar aangekomen raakte ik in vervoering over zoveel pracht en gratie dat ik dagenlang verrukt over de berg rondzwierf en mij de gelukkigste man op aarde waande.

Toen ontwaarde ik vanaf de top, aan de andere kant van een verderop gelegen dal een volgende berg, nog mooier, nog aanlokkelijker en nog verrukkelijker dan de berg waarop ik op dat moment liep. En weer besloot ik te vertrekken, op zoek naar de ultieme perfectie. Zo kwam het dat ik van de ene berg naar de andere zwierf, nooit tevreden, nooit voldaan. En toen ik uiteindelijk bij de laatste berg kwam, merkte ik dat ik te oud en te zwak was geworden hem te beklimmen. Ik besloot terug te keren naar huis..."

Hier onderbrak de oude man even zijn verhaal. Toen hij verder ging klonk zijn stem ouder en zachter dan voorheen. "Toen ik thuis kwam bleek mijn huis vervallen. Het houtwerk was vermolmd, het metselwerk verbrokkeld en de dieren waren van de overwoekerde velden weggetrokken. Jazeker, jongeman. Ik heb het geluk van dichtbij gekend, maar was in al mijn gretigheid en eerzucht niet bij machte haar als zodanig te herkennen."

De geluksdichter fronste niet-begrijpend zijn voorhoofd, knipperde met zijn ogen en krabde op zijn woeste krullenbol. "Maar oude man", zei hij. "Heeft u dan op geen andere manier geluk gekend? Misschien in de liefde?"

Nu keek de oude man hem aan en liet hem een paar vriendelijke, helderblauwe ogen zien. "Beste jongen", zei hij met een droevig lachje. "Je hebt de woorden gehoord en de betekenis begrepen. Maar het verhaal heeft je niet bereikt..."

De geluksdichter stond op en vertrok. Hij liep verder het pad af en bleef staan op een verderop gelegen brug over de snelstromende rivier. Even bleef hij staan kijken naar het schuimende water dat onder hem door raasde, met twee handen leunend op de reling van de brug. Toen verfrommelde hij het papier in zijn handen, gooide de prop in het water en liep verder het pad af, op zoek naar nieuwe verhalen.

Tenslotte was hij een geluksdichter....

Terras

Zaterdag 13 December 2003 at 10:04 pm


ijsbaan.bmp

Op initiatief van een aantal horeca-exploitanten, is dit weekend in het centrum van onze schone polderstad een kunstijsbaan geopend. "Fijn!", riep Suffinnetje onmiddellijk na deze blije tijding, "dat betekent verwarmde buitenterrassen!"

Ik ben v??r! 2003 was namelijk bepaald geen makkelijk jaar voor Uwe Sufheid, maar gaat vermoedelijk wel de annalen in als het jaar met de meeste z??r dierbare terrasmomenten tot nu toe. Min of meer gedwongen door de omstandigheden, het goede weer en een overdaad aan van overheidswege opgelegde vrije tijd, heb ik dit jaar met een grote verscheidenheid aan mensen op allerlei lokaties een enorme diversiteit aan middelen tot mij genomen. Voor mij een belangrijke reden om het jaar niet zonder meer van harde schijf te wissen, maar een flink aantal van die lokaties en momenten nog eens in gedachten de revue te laten passeren:

Op de Grote Markt, waar mijn metgezellen hun honger stilden met WC-blokjes; op de Bankierbaan, waar een aantrekkelijke, jonge serveerster me "lieveling" noemde en een hand door mijn haar haalde; bij de Bloemenmarkt, waar we PDA's en GSM's syncten en voorbijgangsters keurden op borstvering, bilspanning en algehele neukwaardigheid; bij het filmmuseum, waar Georgina Verbaan wel een stoel met me wilde delen, maar geen tafel; voor de ijssalon, waar een infiltratie plaatsvond van verstandelijk gehandicapte bejaarden; op de Sloterkade, waar we vanwege plaatsgebrek een staanplaats zochten om tieten te kijken; op de Javakade, waar ik voor het eerst sinds jaren mee naar huis werd gevraagd door een vrouw waarvan ik de achternaam niet kende; op de Waalkade, waar een mede-gast mijn camera van tafel griste om een romantische foto te maken; op het Sierplein, waar ik moest ontdekken dat mijn ooit aangetrouwde, bloedmooie nichtje een schandelijk dikke reet had gekweekt; in de speeltuin, waar Kleine Suffie een schoen van zijn maatje gijzelde om die te dwingen met hem te spelen; in het Vondelpark, waar ik leerde dat een tijdje niets zeggen ook genoegelijk kan zijn; op de Rozengracht, waar ik rauwe tonijn leerde eten en een calleidoscoop kado kreeg; bij de pizzeria, waar de eigenaar bij onze komst spontaan een illegaal terras aanlegde; op het Leidseplein, waar we wegliepen vanwege de prijs van een ijsje....

Ik zie mezelf deze week al zitten, samen met Suffinnetje op een steenkoud terras, een bak hete gl?hwein voor de neus terwijl een straalkachel overuren maakt om het behaaglijk te maken. Een mooie gelegenheid om te verlangen naar de komende zomer....

Gesprekje..

Woensdag 10 December 2003 at 6:22 pm


"Maarreh... wat vinden jullie?"
"Ehhh...?"
"Nou even klip en klaar, willen jullie me hebben of niet?"
"Nou, eh.. Ik dacht het wel. Graag zelfs! Welkom!"
"Da's dan mooi, en ik geloof dat ik het ook wel wil...!"
"Okay, zullen we de papierwinkel dan maar gaan afwikkelen...?"

Oftewel: Suffie is weer onder de pannen...

Suffiespraak

Dinsdag 09 December 2003 at 7:36 pm


Als je niets te zeggen hebt, kun je daar beter eerlijk voor uitkomen.

Ruilauto

Dinsdag 09 December 2003 at 08:42 am


Dat één of andere onderknuppel van zo'n verhuurbedrijf niet éven op het idee komt om een ruitenkrabber in het dashboardkastje te leggen....!

Suffiepoll

Vrijdag 05 December 2003 at 11:09 am


In het kader van de democratisering van weblogs biedt Suffie u de mogelijkheid om mede te bepalen wat Suffie in de komende tijd gaat produceren!

Wat wilt u nu eigenlijk de komende tijd op suffie.com lezen??
Jaa! Suffie over neuken!
Suffie roddelt over webloggers..
Suffie parabelt over actualiteiten
Suffie zwelgt in persoonlijk leed
Suffie orakelt over muziek
Maakt niet uit, ik lees het toch niet...
Suffie? Wie is dat..?
Free polls from Pollhost.com

Afwezigheidsbericht

Woensdag 03 December 2003 at 10:25 pm


In verband met voorziene omstandigheden van huishoudelijke aard, zijn alle vestigingen van Suffie gesloten tot dinsdag 9 december.

Waarneming
Voor waarneming kunt u terecht bij één van onze collega's als genoemd in de rechterkolom van deze pagina.

Contact
Tijdens de sluiting kunt u als normaal contact opnemen via de u bekende emailadressen. Uw boodschappen zullen echter niet eerder worden behandeld dan dinsdag 9 december aanstaande. Wel kunt u gewoon blijven reageren.

Helpdesk
Voor dringende of lopende zaken voor de helpdesk kunt u contact opnemen via de reguliere telefoonnummers. In verband met de sluiting is de service echter beperkt tot de zaken die mondeling kunnen worden afgewikkeld.

Afwikkeling spoedeisende zaken
Spoedeisende zaken die u niet via uw eigen huisarts kunt regelen dient u te melden op het politiealarmnummer of het Weblog Hulpcentrum in uw woonplaats.

Daaag..!

Intuberen doet begeren

Woensdag 03 December 2003 at 12:35 pm


Na rijp beraad en overleg heeft Suffie besloten de seksuele variatie die in de volksmond bekend staat als "standje 69" uit het repertoire te schrappen. Niet dat Suffie problemen heeft met een welgemeende oralisatie, sterker nog: zowel Suffie's Gene Simmons goes McFlurry als Suffie's Golden Retreiver-simulatie gooien onder landelijk bekende cunnilingistes hoge ogen. Er zijn echter een aantal praktische aspecten die Suffie tot dit besluit hebben gedreven.

Allereerst is Suffie iemand die tijdens de likkage graag even "over de heuvel heenkijkt", dat geeft niet alleen mogelijkheid tot feedback en ondersteunende communicatie, maar is bovendien gezelliger. De bovenomschreven methode geeft het begrip "oogcontact" echter ongewild een heel andere betekenis, en gelooft u Suffie maar: een stel mooie ogen zegt over het algemeen niet automatisch alles over conditie, hygi?ne en onderhoud van sommige vrouwelijke onedele delen...

canule.jpg

Suffie's belangrijkste motivatie werd echter ingegeven door een ambulancebroeder, die Suffie tijdens een levendig gesprek inwijdde in de geheimen van het intuberen, het aanbrengen van een kunststof buis in de mond- en keelholte van een bewusteloos slachtoffer om de te voorkomen dat ademhaling wordt belemmerd. Zo'n canule is gebogen om de kromming van de keel te kunnen volgen, maar moet in tegengestelde richting worden ingebracht en vervolgens tijdens het intuberen worden gedraaid. Gebeurt het plaatsen niet op deze manier, dan bestaat de kans dat het tongbeentje van het slachtoffer afbreekt, waardoor deze vrijwel zeker komt te overlijden.

In dat licht is er weinig fantasie voor nodig om te concluderen dat de kromming van het mannelijk kroonjuweel tijdens het aanleggen van de bedoelde positie een levensgevaarlijk situatie tot gevolg kan hebben, als niet ??n van de partners onderwijl een soortement liggende radslag maakt. Er zijn echter twee dingen waar Suffie tijdens een ontspannen spelletje Wie Gun Ik Mijn Genen niet aan moet denken: een potje breakdancen in een klotsend waterbed en een schouw-arts aan Suffie's bed die voor de zoveelste keer vraagt om de omstandigheden voorafgaand aan de ademstilstand nog eens nauwkeurig te beschrijven.

Is het dan re?el om de mannelijke erf-sonde qua grootte en vormvastheid te vergelijken met zo'n stugge, plastic buis? Tja, in alle eerlijkheid: Suffie is onlangs gezwicht voor de doorlopende en nimmer aflatende per spam opgelegde druk tot aankoop van middelen die niet alleen 5,08 centimeter extra lengte beloven, maar tevens een rotsachtige hardheid en verkeert omtrent dit dillema dan ook in ernstige onzekerheid. En dus: schrappen die handel, genoeg andere leuke spelletjes in de portfolio...

Ongetwijfeld zult u mij op een nieuw dillema willen wijzen: maken de eveneens in de handel zijnde middelen, die een verzesvoudiging van de uitstoot van genetisch materiaal beloven het gehele zuurstokverhaal niet levensgevaarlijk? Daar is Suffie nou weer niet zo bang voor. Diezelfde ambulancebroeder heeft Suffie namelijk onlangs ingewijd in de geheimen van de Heimlich-manoeuvre...

The Italian connection

Dinsdag 02 December 2003 at 10:01 pm


Damn! Almost forgotten!!

Happy birthday, sweetheart....!

Exit 0597

Dinsdag 02 December 2003 at 5:20 pm


Nooit meer dagelijkse file
Nooit meer dagelijks Stenders Vroeg
Nooit meer spiegels tikken
Nooit meer zonder koffie voor de troepen

Gedaan met lunchen met vis uit blik
Gedaan met samen plaatjes draaien
Gedaan met internet op de werkplek
Gedaan met skaten door de gangen

Afgelopen met schandalige kantineprijzen
Afgelopen met geilen met de receptioniste
Afgelopen met dierengeluiden op de gang
Afgelopen met knuffelen met de mediathecaresse

Finito corrigerende ballistiek met whiteboardmarkers
Finito stiekum emailen met vriendinnetjes
Finito regelmaat en elke avond thuis eten
Finito 0597...

Eenzaamheidshaiku

Maandag 01 December 2003 at 11:46 am


Ik zit voor mijn scherm
Wachtend op verandering
Maar er gebeurt niets

1/12/2003

Maandag 01 December 2003 at 10:33 am


Iedere dag loop ik even bij hem naar binnen om een praatje te maken, zijn advies te vragen of mijn hart uit te storten over iets wat me dwars zit. Iedere dag trekt hij de deksel van zijn droppot als ik binnenkom, luistert hij vol aandacht en interesse naar me en voorziet hij me van advies of van zijn ongezouten mening. Iedere dag lachen we samen om de dingen van de dag of mopperen over de bureaucratische beperkingen of het overheidsbeleid dat ons dwars zit.

Iedere dag vinden we onze rust met een bak koffie terwijl we babbelen over werk, thuis, vroeger of over onze collega's. Niet iedere dag, maar wel vaak nemen we een tweede bak en praten over onzekerheden, tweestrijd, frustraties, moedeloosheid en over de onzekerheid van de toekomst.

Iedere dag denk ik heel even aan de strijd die hij iedere dag moet voeren, een strijd die hij iedere dag weer aangaat, wetende dat er ooit een dag zal komen dat er geen volgende dag meer zal zijn. En iedere dag zie ik hem zegevieren en zich voorbereiden op een volgende dag vol strijd, optimisme en levenswil. En iedere dag zeg ik voor het naar huis gaan, zonder daar verder over na te denken: "Tot morgen!"

Maar vandaag sta ik er even bij stil...