Suffie is druk...

Dinsdag 27 April 2004 at 8:28 pm


Sorry hoor, maar ik heb:

- een deadline;
- een gezin;
- een stapel rekeningen liggen;
- twee cavia's te verzorgen;
- een tikkie de pest in;
- achterstallige post te beantwoorden...

Bovendien moet ik nog:

- tapijt leggen;
- behangen;
- uit eten met een goeie vriend die ik te lang niet zag;
- een layout voor iemand maken;
- beoordelen;
- een klacht afhandelen;
- verhuizen;
- zoveel doen.....

Dus als u het niet erg vindt, doe ik in de komende tijd even rustig aan...

(Mei als traditionele rustmaand? Het is een idee....)

Aanbieding

Dinsdag 27 April 2004 at 6:33 pm


Supermarkten zijn geil. Kijk maar eens naar de reclames. Mooie, jonge mensen ontmoeten elkaar bij de okselspray, sprinten naar huis om elkaar uit te wonen, daarbij een spoor van kleren achter zich latend en de volgende morgen wandelen ze de route terug om de rest van hun boodschappen te doen. Andere mensen ontmoeten elkaar bij de afwasmiddelen, zien elkaar maanden niet en gaan er bij de aankoop van fles nummer twee met ??n karretje vandoor. Verder speelt een hoogblonde bewakingsboy geile slaagroomspelletjes met het meiske van de gebakhoek, worden er verleidelijke spelletjes gespeeld bij het laatste flesje bier en voeren cli?nte en cassi?re een spannende SM-act op met een leeg pak drinkyoghurt.

Wie Suffie een beetje kent, begrijp dat Suffie deze wetenschap niet zomaar voor waar aanneemt. Niet alleen heeft Suffie een aangeboren en sterk ontwikkelde interesse voor de oorsprong der dingen, Suffie wil bovendien ook wel een graantje meepikken van al die geiligheid! En dus heeft Suffie in de afgelopen dagen empirisch onderzoek gedaan naar wat vermoedelijk de meest ingrijpende factor is bij het ontstaan van de bovengenoemde romantische bezwangering in de hedendaagse koopschuren: de achtergrondmuziek. Muziek is een sfeermaker van formaat. Muziek doet stelletjes dansen, drinken en copuleren. Muziek verzwaart emoties en stemmingen en verdooft rede en rationaliteit. Tijd voor een experiment in het veld...

En zo stond Suffie enige dagen geleden verdekt opgesteld in gangpad 3 van de plaatselijke buurtsuper, die niet alleen, blijkens eerdere ervaringen, dikwijls wordt gefrequenteerd door anatomisch correcte dames in een geschikt leeftijdsdomein, maar ook nog eens bekend staat vanweg het op de achtergrond draaien van extreem slijperige achtergrondmuziek. Na precies anderhalf uur wachten zag Suffie zijn kans schoon. "I wanna kiss you al over", van Exile, belegen maar topzwaar. Vanaf de kaasafdeling reed een uiterst prettige dame met schouderlang, donkerbruin haar en het figuur van een colaflesje haar karretje het gangpad in. Tijdens het intro gaf Suffie haar een veelbetekenende en uitnodigende knipoog. Bij het inzetten van het ritme keek ze met een brutaal lachje en twinkelende ogen terug. Toen de zanger het eerste couplet inzette legde Suffie een hand om haar slanke leestje en trok haar naar zich toe. Bij het instrumentale stuk tussen twee coupletten in, wisselden Suffie en de dame mondsappen uit, terwijl het aanzwellen van de strings in het tweede couplet werd gebruikt om lastige kledingstukken te ontsluiten. Bij het refrein likten beiden bij elkander -indachtig de titel van het liedje- de eerste ontstane zweetdruppeltjes van het lijf en tijdens het derde couplet was de voltooiing van de pen-en-gat manoeuvre een feit. Een geslaagd experiment, vond Suffie en liet verder het ritme van de cohabitatie bepalen door die van het muziekstuk.

Juist op het moment dat het experimentele samenzijn een gloedvol einde dreigde te beleven in een zowel lichamelijke als muzikale climax, hield de muziek op met een sterk vervormd "Ding-dong", waarop een zorgvuldig gesteriliseerde damesstem vrolijk de actie van de week aankondigde.

En weg waren de lusten, de magie verdween zo snel als hij gekomen was. Zwijgend maakten Suffie en de prettige dame hun kleren in orde. "Ik voel me zo goedkoop!", zei ze met gesmoorde stem. Suffie begreep wat ze bedoelde. Het was een tamelijk slecht gekozen moment om aan te kondigen dat de pruimen in de aanbieding waren....

Onbehagen

Maandag 26 April 2004 at 11:30 pm


Ik weet wel waarom
Totaal niet relevant
En al lang niet meer van toepassing

Het knaagt en treitert
Als een tennisarm
Terwijl je een glas optilt

Ik moet verder
Ik wil terug
Maar ik leef in het nu

Die onzekere beloftes
Ooit in hoop gedaan
Ik heb ze nooit vervuld

De angel is eruit
Soms vergeet ik de pijn
Maar ik ben nooit genezen...

Even tussendoor

Zaterdag 24 April 2004 at 9:25 pm


Bij tijd en wijle
Ga ik heel even
Stiekem langs je huis

Niet omdat ik je mis
Maar omdat ik het missen mis

Lente

Vrijdag 23 April 2004 at 09:00 am


Ze lachte in mijn richting, stralend. Ik kon het nog n?t zien, over de stapel wastabletten uit de aanbieding heen. Ik hou van stralende blikken, ook als ze horen bij belegen kassadames met brilglazen als jampotbodems. Ik wilde net een vriendelijk hoofd terug trekken toen ik achter me hoorde: "Een aardig mens hoor, een lieverd zelfs. Maar zo verschrikkelijk tráág!" Ik draaide me om en keek in een verweerd gezicht met een breed lachende mond vol versleten tanden. Ik besefte dat de stralende lach niet voor mij was bedoeld, maar voor mijn buurman. In een rij zo lang was zo'n vergissing snel gemaakt.

Ik liet mijn buurman voor me afrekenen, twee pakken sap en een brood. Het kwam me op zure blikken van de mensen achter me te staan, maar die liet ik gelaten van mij afglijden. Dit was niet mijn supermarkt, ik kwam hier bijna nooit. Morgen waren ze me vergeten. Hij rekende af. Ze kletsten, lachten, zeiden gedag en hij borg zijn portemonnee op. Met tegenzin draaide ze zich naar mijn waspoeder.

Ik betaalde contant en wisselde enkele beleefdheden uit met de kassadame. Nadat ze me het bonnetje had overhandigd, zwaaide ze naar mijn inmiddels voormalige buurman. Toen boog ze zich samenzweerderig naar me toe. "Een aardige man, hoor. Maar zo'n zeurpiet soms, het kan hem niet vlug genoeg gaan." Ik lachte beleefd en groette toen ik wegliep. Toen ik me nog een keer omdraaide zag ik dat ze hem nog even nakeek, de volgende klant enkele momenten negerend.

Ik glimlachte in mezelf. In de herfst is het soms ook lente.

Vraagstukken en modellen

Donderdag 22 April 2004 at 09:15 am


Het vervelende van het nemen van beslissingen is dat je als normaal mens over het algemeen de gevolgen nooit voor honderd procent kan voorzien. Beslissingen gaan altijd een bepaalde richting op maar voldoen op ??n of andere wijze nooit voor honderd procent aan het beoogde doel. Daar komt nog bij dat je een beslissing nooit kan toetsen door er een andere beslissing tegenover te zetten en te kijken hoe die uitpakt. Een beslissing is -eenmaal uitgevoerd- definitief, onherroepbaar en onvergelijkbaar met andere beslissingen.

Het enige waar je als mens invloed op kan uitoefenen is de manier waarop je beslissingen neemt. Suffie is altijd iemand geweest die beslissingen naar ratio nam, na nauwkeurige afweging van factoren, omstandigheden, pro's en con's. Suffie heeft echter ook gemerkt dat hoe fijnmaziger je die afweging maakt, des te moeilijker het is om knopen door te hakken. Met name de laatste jaren gaat Suffie steeds meer af op zijn buikgevoel. Intu?tief beslissen is namelijk niet per definitief beter dan rationeel kiezen, maar neemt vaak minder tijd in beslag en is gemakkelijker te evalueren. Daar komt bij dat Suffie makkelijker is geworden in het accepteren van zijn eigen foute beslissingen. Fouten zijn niet langer tekenen van onkunde, maar leermomenten. Waar gewerkt wordt, vallen spaanders. Een werkplaats waar veel wordt geproduceerd, maar geen spaanders liggen bestaat niet...!

Zo heeft Suffie jarenlang bij zijn gang naar de supermarkt ernstig geleden onder het dagelijks terugkerende dillema: neem ik vandaag een wagentje, of pak ik een mandje? De kern van dit vraagstuk lag vooral in de keuze tussen twee mogelijke risico's: ging Suffie zichzelf het leplazarus sjouwen met een mandje dat dreigde door zijn hengsels te breken onder Suffie's buitenproportionele hoeveelheden levensmiddelen? Of trotseerde Suffie met een veel te leeg karretje opstoppingen en blokkades van vakkenvullers, Opa's met rolators, tegenliggers, kletsende huisvrouwen en extra uitstallingen? Probleem was daarbij met name dat Suffie het niets eens met zichzelf eens kon worden over welk beslissingsmodel gehanteerd diende te worden. In de loop der tijden had Suffie daarin een meervoudig persoonlijkheidssyndroom ontwikkeld, dat zich in de volgende personages manifesteerde:

    • De denker: Aan de hand van een zorgvuldig van tevoren opgestelde boodschappenlijst worden volume en gewicht van de aan te schaffen goederen afgezet tegen inhoud en draagvermogen van de combinatie lastdrager/dragend persoon. Vervolgens kiest de denker vooraf tussen mand of kar in de wetenschap dat eventuele impulsaankopen nieuwe calculaties behoeven;

    • De schepper: Deze kiest van tevoren willekeurig mand of kar uit en bepaalt vervolgens aan de hand van zijn keuze welke boodschappen hij nodig heeft. Zonodig stelt de schepper zijn behoeftes aan boodschappen bij naar mate hij ruimte over of tekort heeft;

  • De schatter: Deze persoonlijkheid maakt een ruwe schatting van de hoeveelheid boodschappen en kiest op het oog voor een mandje of kar. Eventuele afwijkingen worden met een schouderophalen voor lief genomen;
  • De avonturier: De avonturier maakt geen bewuste keuze, maar pakt het transportmiddel dat hem door omstandigheden wordt aangeboden. Vervolgens verzamelt hij volledig willekeurig een hoeveelheid boodschappen en beschouwt eventuele missers als een onmisbare verrijking van zijn levenservaring;
  • De empirist: Hier is sprake van een constant experimenteren. Methodisch en structureel worden de verschillende transportmiddelen belast en beproefd op talrijke combinaties en hoeveelheden van boodschappen. Uitslagen en bevindingen worden in databases vastgelegd en ter beschikking gesteld van diverse belanghebbende instanties;
  • De anarchist: Maakt er een sport van om zoveel mogelijk in een mandje te proppen of in een karretje slechts ??n artikel te vervoeren, terwijl hij doelbewust de bijbehorende problemen opzoekt en trotseert;
  • De opschaler: Gaat zonder iets de winkel in, kijkt hoever hij komt met losse handen en schaalt eventueel op naar hetzij een mandje, hetzij een karretje;
  • De afstandelijke: Pakt wat hem uitkomt, de gevolgen zullen hem jeuken.

Soms loopt het ook wel eens anders. Toen Suffie vanmorgen bij de supermarkt kwam, bleken alle karretjes in gebruik te zijn. Het maakte dat Suffie zich een slag in de rondte moest zeulen aan mandjes vol veel te zware boodschappen. Maar het scheelde wel een hoop denkwerk!

Smaakje

Woensdag 21 April 2004 at 3:04 pm


Over het algemeen ben ik niet zo buiten-de-deur-neukerig, dat ligt niet in mijn aard. Buitenlandse snoepreisjes vormen echter een risicofactor. Andere omgeving, andere sfeer, andere mensen en andere drankjes. Voordat je het weet gebeuren er in den vreemde dingen die op het thuisfront ondenkbaar zouden zijn. En dus gooide ik naast de fles ros?, de bakboter en de speklappen uit de aanbieding ook nog een pakje condooms op de band.

De uiterst lieftallige jonge deerne achter de kassa wierp een stralende lach in mijn richting terwijl ze de door mij ge?taleerde artikelen razendsnel en zonder te kijken langs de scanner haalde. Bij de condooms stokten ineens haar bewegingen en aandachtig bekeek ze het pakje aan alle kanten. "Meneer" zei ze vervolgens, met een stem als een bergbeekje, "U heeft toch wel gezien dat deze condooms zonder zaaddodende pasta zijn?". Dat had ik, bevestigde ik in de hoop dat ze op zou schieten. "Wel een lekker smaakje, banaan!", babbelde ze tot mijn ontsteltenis door. "Anders is het toch maar net alsof je op een fietsband ligt te kauwen. Aardbeien is trouwens ook best lekker. Kent u de aardbeien?"

Wanhopig keek ik om me heen. De man die achter mij zijn karretje had geleegd op de band trommelde ongeduldig met zijn vingers op het hek naast de kassa, vanuit de rij daarachter klonk demonstratief gekuch. Onvermoeibaar ging het wichtje door: "Ik zie dat u vrij lange nagels hebt. Misschien dat u het condoom beter aan kunt laten brengen door uw partner, dan beschadigt het niet. Als u dat een beetje leuk in het liefdesspel inbrengt, dan blijft uw penis ook beter stijf, zodat het gemakkelijker afrolt." Het zweet brak me uit en ik probeerde mezelf onzichtbaar te denken. Ietwat dwingend schuifelde ik richting pinautomaat en hield met een smekend gebaar mijn hand op om het doosje in ontvangst te nemen. Plots keek ze me verschrikt aan, met haar enorme, donkerbruine Bambi-ogen. "O, mijn hemel!", riep ze uit. "Ik ben er maar vanuit gegaan dat uw partner een vrouw is, maar houdt u er rekening mee dat deze condooms te dun zijn voor anaal gebruik?"

Over het algemeen ben ik niet zo uit-m'n-vel-springerig, dat ligt niet in mijn aard. Mooie, donkere meisjes die me midden in een supermarkt instrueren over het gebruik van condooms brengen mij echter ernstig over de kiep. En dus greep ik over de band heen haar bloesje beet, trok haar gezicht naar de mijne en beet haar toe:"Luister dame, nog even en ik laat je het uitrollen hier uitgebreid demonstreren, laat je alle smaakjes die je hier hebt op mij proeven, vervolgens kijken we samen hoe goed die bende glijdt en daarna weet ik nog wel een testje om te kijken hoe sterk die dingen zijn!". Huilend en krijsend plofte het wichtje terug in haar stoel toen ik haar los liet en na mijn pincode te hebben ingetikt verliet ik, zonder mijn bonuszegeltjes deze keer, haastig de winkel.

Nog met een overmatig bonkend hart liep ik richting apotheek, dit leek me een uitgelezen moment om even een herhalingsreceptje te scoren. De juffrouw achter de balie nam het recept zonder een woord te spreken in ontvangst en begon hardnekkig stilzwijgend doosjes te vullen, stickertjes te plakken en bijsluiters te nieten. Uiteindelijk overhandigde ze mij het doosje, nog steeds in doodse stilte. Toen brak ze los, met een stem als een stoomfluit: "U mag deze pillen niet met alcohol gebruiken en het is beter om niet te rijden. U kunt de eerste dagen een beetje suffig worden en soms komt hoofdpijn voor...."

Over het algemeen heb ik mijn klieren aardig onder controle. En echt lekker was het ook niet, zo op die koude balie. Maar het luchtte wel op....!

GS

Dinsdag 20 April 2004 at 8:38 pm


Sommige dingen moet je geen woorden over vuil maken...

Kut! Doe ik het toch!

Voedsel voor psychologen (2)

Dinsdag 20 April 2004 at 09:58 am


Kleine Suffie heeft een iets andere levensvisie dan andere kinderen. Waar de meeste blagen van zijn leeftijd vooral hedonistisch en oedipaal zijn ingesteld, heeft Kleine Suffie's levenswandel maar ??n groot doel: overleven! Dat is wat er met kinderen gebeurt als je ze de eerste twee jaar van hun leven in een tehuis stopt waar ze letterlijk moeten vechten voor hun eten en een beetje aandacht. Die overmatige overlevingsdrang vinden wij bij Kleine Suffie terug in zijn sterk ontwikkelde fixatie op alles wat met eten te maken heeft en zijn manipulatief vermogen ten opzichte van mensen die hem daaraan kunnen helpen. Even praktisch gesproken: stuur hem alleen een supermarkt of winkelcentrum in en hij komt er gegarandeerd met voldoende bij elkaar gebietst voedsel vandaan om de week door te komen. En het fnuikende is, iedereen kent hem en noemt hem bij zijn naam, terwijl Suffie doorgaans slechts te boek staat als "Vader van Kleine Suffie"..

Kleine Suffie's voedseldrang en het feit dat zijn digestieve stelsel op geen enkele wijze beremd schijnt te zijn, hebben ??n minder prettig gevolg: Kleine Suffie wordt te dik! Reden voor Suffie en Suffinnetje om de rem te zetten op alle aangeboden stukjes kaas, worst en andere troep die hij bij elkaar bedelt en hem snoeihard te verbieden daarom te vragen.

Gisteren beleefde Kleine Suffie de niet geringe eer om met Suffie mee te gaan om boodschappen te doen. Toen Suffie zijn karretje door de sluis van de C1000 reed, vroeg hij met grote ogen: "Papa, mag ik hier spelen?". Dat vond Suffie goed. Kleine Suffie beperkt zich bij zijn speelactiviteiten over het algemeen tot wat rondwandelen en wat luchtig klimwerk op speelobjecten en draaidingen, bovendien winkelt Suffie in zijn uppie wat rustiger. Deze keer besloot Suffie, misschien gewaarschuwd door zijn zesde zintuig, om stiekum achter hem aan te wandelen. En inderdaad, bij de kaasafdeling was het al raak:

Goeiemorgen!
- goeiemorgen, jongen!
(Zet grote ogen op) Wat heb jij een mooie oorbellen!!
- Hihi! Nou, dank je wel zeg!
En wat kleuren ze mooi bij je ogen!
- Hihihi!! Wil jij misschien een stukje kaas??
Ehh, ja hoor...!

Suffie besloot niet onmiddellijk in te grijpen maar Kleine Suffie's strooptocht even van afstand te blijven volgen. Het resultaat na tien minuten: een stukje kaas, een hand snoep, en stuk kauwgum, twee plakjes worst, een krentenbol, een half bakje visfrietjes en een kouwe, gegrilde kippenpoot. Op dat moment besloot Suffie op te treden. Inbeslagname van de verworven goederen volgde, evenals bestraffende woorden: "Volgens mij hadden wij een afspraak. Jij zou hier niet meer om eten lopen bedelen".

Met schuldbewuste ogen en een pruillip liet Kleine Suffie de bestraffing over zich heen komen. Toen, na enkele ogenblikken stilte keek hij Suffie met een brede grijns en een stel lepe ogen aan. "Maar Papa" zei hij opgewekt. "Eerlijk is eerlijk, ik heb er deze keer geen enkele keer om gevraagd!"

Kleine Suffie wordt tien. Suffie vreest een slopende en langdurige pubertijd...

Voedsel voor psychologen

Maandag 19 April 2004 at 10:32 am


Drie keer las ik het boodschappenbriefje over, te argwanend om gerust te zijn. Aardappelen, yoghurt, speklapjes, knoflook, wasverzachter, twee pakken melk en verse spercieboontjes. Geen bananen, geen kiwi's, geen winterwortels, geen vla, geen slagroom, geen aarbeien, geen courgettes en geen frikandellen... Geen artikelen die me verbale spitsroeden zouden opleveren.

Te vroeg gejuigd. Suffinnetje lanceerde achteloos een nabrander: "Neem je ook een komkommer voor me mee? Een beetje een grote graag. En let op dat hij wel stevig is."

Onderweg naar de supermarkt probeerde ik te bedenken hoe het allemaal begonnen was. Lazen ze mijn weblog? Voldeed ik aan een bepaald beeld? Deden ze het bij iedereen? Had Suffinnetje ooit in een jolige bui iets laten vallen? In ieder geval was het er langzaam en bijna onmerkbaar ingeslopen, de dubbelzinnige opmerkingen van de cassi?res. Eerst subtiel en licht suggestief, later expliciet en zelfs grof. En natuurlijk feilloos aansluitend bij wat ik op de loopband legde: een tros bananen: "Feestje vanavond? Mag ik ook komen?"; aardbeien en kiwi's: "niet te veel, hoor! Ze moet ook nog trek hebben in het hoofdgerecht"; een courgette: "wel het cellofaan eraf, hoor! Die randjes kunnen scherp zijn"; meloenen: "Niet te hard knijpen, alleen aaien"; winterwortels: "Weekendje alleen weg, zeker?"; blanke vla: "moet je vanavond bijvullen?"; mosselen: "Heb je aan eentje niet genoeg?". Bij spuitslagroom werd niets meer gezegd, maar een knipoog en een blik op snel verstijvende tepels in de dunne stof van een bedrijfsbloesje blijkt minstens zo veelzeggend.

Ik besloot het deze keer strategisch aan te pakken. Snel vulde ik mijn karretje met de boodschappen op het lijstje, rekende ze af en bracht ze naar de auto. Toen keerde ik terug in de zaak, zocht een mooie, grote komkommer uit en probeerde zo onopvallend mogelijk bij de kassa's te komen. Met bonzend hart bekeek ik de bemanning achter de kassa's. Bij kassa drie zat een man! In stilte juichend sloot ik aan in de rij en legde na enige minuten de komkommer op de band. De vrouw voor me kreeg haar bonnetje, hij lachte naar haar. Mijn hart stokte. Hij was iets te blond, net iets te bruin, zijn tanden te wit en zijn bewegingen te sierlijk. Dit kon niet, dit was te stereotiep! Te voorspelbaar!

Ik probeerde me onzichtbaar te maken. Met een uitdrukkingloos gezicht pakte hij de komkommer van de band, sloeg een prijs aan en rolde het ding achteloos achter zich richting plastic tasjes. Sto?cijns nam hij mijn geld aan en gaf me het bonnetje. Op dat moment werd de spanning me te veel, knapte er iets. Ik hoorde mezelf met een zenuwachtig trillend stemmetje zeggen: "Ach ja, alleen is maar alleen..". Mijn hart stopte even met kloppen, terwijl hij me met een verachtelijke blik aankeek. Toen pakte hij de komkommer terug, trok geroutineerd en met ??n beweging het cellofaan eraf en rolde het ding terug in mijn richting. Met een vuurrood hoofd draaide ik me om, achter me hoorde ik hem nog even zachtjes mompelen: "Amateur...!"

Het wordt nu echt tijd dat ik verhuis....

Supermarkt forever!!

Zaterdag 17 April 2004 at 4:49 pm


Suffie is tot de verbijsterende conclusie gekomen dat het op de meeste weblogs momenteel helemaal fout gaat! Van de week heeft Suffie namelijk een loos uurtje besteed aan het doorspitten van Suffie's Blogroll en de archieven van een aantal daarin opgenomen logs en kan momenteel niets anders concluderen dan dat de meeste loggers onbereikbaar ver van de basis zijn afgedreven. Voordat het morren begint: Suffie doet daar niet alleen hard aan mee, maar kan niets anders doen dan beschaamd toegeven dat hij daar een voortrekkersrol in heeft gespeeld.

Jarenlang heeft Suffie zich gestort op onderwerpen als actualiteit, dildo's, motoren, seks, televisie, vrouwen, seks, weblogs, intermenselijke contacten, muziek, werk en seks. En nu kan Suffie niets anders doen dan tot het inzicht komen dat Suffie daarmee de essentie van het loggen is vergeten: de inhoud! Niet het onderwerp maakt het log, maar wat de logger erover schrijft! En dat kan, vindt Suffie, alleen ten volle worden begrepen als de inhoud wordt losgetrokken van het onderwerp.

En hoe kan je dat beter doen dan je schrijfsels neerzetten in een context die niet alleen voor iedereen herkenbaar is, maar bovendien vorm geeft aan de meest basale oergedachtes van iedere zichzelf respecterende weblogger: een bezoek aan de supermarkt!

Jarenlang is de supermarkt in Weblogland een taboe geweest. Loggers die de moed hadden om hun belevenissen bij het diepvriesvak of hun confrontaties bij de klantenservice te beschrijven, werden bespot, gemeden en gekraakt. Zij werden het mikpunt van digitale pesterijen, lastercampagnes en boycotten. Een echte logger schreef niet over de supermarkt, een echte logger schreef over existentionele vragen, wereldvrede en Idols! Een supermarktverhaal was een uiting van burgelijkheid, van grijze muisheid en bekrompenheid...!

Suffie maakt daar bij deze een eind aan! Supermarkten zijn in! Supermarkten zijn hip! Supermarkten geven iedere logger de ruimte om, volledig vrij van beperkingen en taboes, onbelemmerd expressief te schrijven over dingen die de lezers echt raken! Daarom gaat Suffie de uitdaging aan om een volle week lang de supermarkt als centraal thema op zijn weblog te hanteren! Dat betekent onder meer dat Suffie, met ingang van vandaag, een hele week over niets anders zal schrijven dan over de supermarkt!

Maar er is meer! Suffie daagt namelijk al zijn medeloggers uit om de beperkingen van het zinvolle loggen overboord te gooien en net als Suffie een volle week lang de supermarkt als centraal thema te hanteren! U durft het aan? Doe het dan ook! Schrijf vanaf vandaag een volle week lang alleen nog maar over uw belevenissen en avonturen in de supermarkt! Niet alleen Suffie waagde zich ooit aan de supermarkt. Een aantal gerespecteerde leden uit de logwereld ging u voor! Verbal Jam schreef over winkelwagentjes, Ron schreef erover, Snot deed het, en zelfs Puck waagde zich eraan! Stuk voor stuk loggers die de moed hebben gehad om het taboe te doorbreken en terug te keren naar de echte basis van het weblog: de supermarkt.

Laat Suffie niet in de steek! Doe mee....!

Verstrengeling van belangen

Vrijdag 16 April 2004 at 10:59 am


Vermoedelijk heeft het al in zo'n beetje elk leesbaar medium gestaan dat ons land -analoog of digitaal- rijk is, inclusief enkele tientallen andere weblogs dan dit: ongeveer één op de vijf mannen strijkt zijn overhempjes in z'n nakende niks!

Suffie niet. Suffie ziet geen enkele meerwaarde in het ongekleed verrichten van huishoudelijke karweitjes. Sterker nog, Suffie vindt het gevaarlijk! Heeft u enig idee hoe warm zo'n strijkbout is? Of hoe levensgevaarlijk het inklappen van zo'n plank wordt als er allerlei voorwerpen ongecontroleerd aan je lijf hangen? Natuurlijk, ook bij Suffie thuis zijn er wel eens momenten geweest dat het even zo uitkwam. Maar u mag Suffie geloven dat je daar vanzelf bewuster mee omgaat als je een keer verstrikt raakt in het snoer van een strijkbout, bij het afruimen een keer per ongeluk een fles wijn met glazen en al van de tafel slaat of bij het vullen van de afwasmachine de klep een beetje onvoorzichtig dichtdoet (Overigens gaat men bij de verschillende Eerste Hulpafdelingen tegenwoordig heel goed met dit soort incidenten om, waarvoor hulde).

Toch kan Suffie zich wel bedenken dat het naakt verrichten van huishoudelijke klusjes in sommige gevallen in een behoefte kan voorzien. Denkt u bijvoorbeeld aan het voorkomen van een ejaculatio praecox. Als het denken aan gemetselde muurtjes, schoonmoeders of Frans Bauer geen soelaas meer biedt, kan het snel even de bonte was ophangen heel kalmerend werken, of wat dacht u van het even swifferen van de slaapkamervloer? Niet alleen effectief, maar bovendien bevorderlijk voor de persoonlijke hygi?ne.

Al met al, geen naaktstrijken dus voor Suffie. Da's beter voor Suffie, beter voor het huis, beter voor de planten, beter voor de buurvrouw en uiteindelijk ook beter voor de maatschappij en dus ook de wereldvrede.

Uiteraard is er een uitzondering. Belofte maakt namelijk schuld. Maar goed, hoeveel schade kan een draadloze muis aanrichten?

Winkeltje

Donderdag 15 April 2004 at 10:39 pm


Suffie heeft een winkeltje aan huis. Een winkeltje van waaruit Suffie via de achterdeur allerlei dingetjes verkoopt, zoals goedkope software, dildo's, potentiepillen, leningen, obligaties en filmpjes en afbeeldingen met geile neukseks.

Het bijzondere van dit winkeltje was dat Suffie er in het geheel geen weet van had. Sterker nog, het is dat Ome Chello gisteren besloot om de stekker uit Suffie's brievenbus te trekken, anders had Suffie u wellicht tot in den eeuwigheid bestookt met illegale en steelse aanbiedingen op de bovengenoemde gebieden.

U raadt het al. Suffie, wiens computer een afspiegeling is van zowel Huize Suffie als Suffie's leven, oftewel: een rommeltje, maar wel schoon, was ge?nfecteerd met een Trojaan die spannende boodschappen de wereld in zond vol beloftes van bergen geld en onvoorstelbare geneugten. Ondertussen heeft Suffie grote schoonmaak gehouden en heeft Oom Chello deemoedig besloten de ban op te heffen.

Suffie heeft echter besloten om het boeventuig een slag voor te zijn en zijn heil te zoeken tot een methodiek die met name in de misdaad- en overlastbestrijding uitstekend werkt: gecontroleerde uitgifte. Waar de overheid er soms voor kiest om bepaalde illegale praktijken te gedogen of zelfs te kanaliseren -denk aan het koffieshopbeleid- om op die manier de druk van het circuit af te halen en controle te houden, zo kiest Suffie ervoor zijn ongecontroleerde spamgedrag te institutionaliseren door een handvol van de bovengenoemde zaken op legale wijze op de site aan te bieden....

Vanaf heden runt Suffie dus zijn eigen legale winkeltje in dildo's, potentiepillen en geile neukseks, te vinden onderin de rechterkolom.

Voor obligaties en hypotheken dient u op de gebruikelijke wijze via de achterdeur contact op te nemen.....

Oeps....

Donderdag 15 April 2004 at 9:55 pm


Kan het zijn dat Suffie even een valse vouw in zijn template heeft gestreken??

Update: Hum... ziet er weer redelijk uit..!

Het vuur der roeping

Woensdag 14 April 2004 at 8:59 pm


Is het u ook al opgevallen dat er in Nederland een algehele religieuze lamlendigheid heerst? Buiten onze landsgrenzen schieten religieuze fanatici elkaar met raketten uit de stoel, moorden hele dorpen van andersdenkenden uit of verklaren hele bevolkingsgroepen vogelvrij op basis van huidskleur, afkomst of seksuele voorkeur. En hier? Een dooie boel, dat is het...

Met enige weemoed denk ik terug aan de Jehova's getuigen die mijn ouderlijk huis bestormden en hun stevig geschoeide voeten tussen de deur zetten, terwijl ze God's Woord over de deurmat braakten. Onverdroten trotseerden ze de verschrikkelijke verwondingen die we ze toebrachten met paraplu's, fietspompen of wat we ook maar in het trapportaal voor de hand liggend aantroffen. En nu? Jehova's staan tegenwoordig schuchter trillend anderhalve meter van de deur vandaan, hun koffertje bungelend in de ene hand en aan hun jas friemelend met de andere. Terwijl ze hakkelend vragen of je interesse hebt in een klein onderhoud over het Koninkrijk worden ze overstemd door het gemompel van hun kinderen die even verderop in hun zondagse kleren alvast de voorbeschouwing Ajax-NEC doornemen.

In de kerken is het al niet veel beter. Waar voorheen in jurken geklede voorgangers hel en verdoemenis van de kansel af schreeuwden, begeleid door dreigende orgels en demonische koorstemmen, vind je nu casual gedresste theologiestudenten die geestdriftig voorlichting geven over het laatste Wereldwinkelproject in Zuid-Utopia. Daarna rapt een eucumenische welzijnswerker op een beschaafde groove, neergelegd door de ritmesectie van de parochieband, over hoe cool het is om Jezus te kennen. Waterverf!

Afgelopen weekend veerde mij hart even op. Toen ik door een drukbezocht Amsterdams winkelcentrum liep, hoorde ik plotsklaps het onmiskenbare 'Tjing-tjing-tjiiing, tjing-tjing-tjiiing' naderbij komen van een ploegje Hare Krishna's. Automatisch zocht ik in mijn geheugen naar de beelden van enthousiaste jonge lieden met kale koppen en oranje soepjurken, die op de maat van hun eigen muziek in een soort versnelde ganzenpas achter elkaar aan door de straten hobbelden, lichtvoetig, fanatiek en vooral gedreven. Groot was dan ook mijn teleurstelling toen ik om de hoek een futloos ploegje jongeren aantrof, waarvan welgeteld ??n lid een flard soepjurk om zijn nek had geslagen. Lusteloos slenterend sleepten ze zich met onge?nteresseerde smoelwerken langs de etalages, terwijl ze met moeite enigszins in koor een slap "Hare krishna, hare Rama" langs hun strottehoofden persten.

Hier lag mijn grens, besloot ik terplekke. Uit de uitverkoopbakken van de plaatselijke grootgrutter pakte ik een paraplu (met Hello Kitty-motief) en prikte de punt met kracht in het gezicht van de Hare Kishna met de meest lamlendige bakkes. Gillend als een speenvarken zakte hij in elkaar, terwijl het bloed uit een gapende wond onder zijn linkeroog gutste. Omdat ik nu eenmaal een perfectionist ben, maakte ik het karwei af met enkele goedgeplaatste steken in zijn nek, waarna de ellendeling na wat rillingen en schokken stil bleef liggen.

Tot mijn grote vreugde had ik succes! Toen ik mij met de bebloede paraplu richting overblijvers wendde, draaiden zij zich om en hobbelden in gestrekte draf richting Centrum, in een mooie, ritmische cadans, lichtvoetig en gedreven.

Helaas vergaten ze de muziek, maar het was een mooi begin...

Zomaar een gedachte..

Dinsdag 13 April 2004 at 11:15 am


Waarom denk ik nou dat met name deze film goed zal worden ontvangen door Linux-gebruikers??

Zonde...

Maandag 12 April 2004 at 9:52 pm


Als ik het nou goed begrijp, is Jezus de uitvinder geweest van het Generaal Pardon: hij stierf om te boeten voor onze zonden. Op één of andere manier geeft dat mij het onbehaaglijke gevoel dat ik de boot verschrikkelijk heb gemist. Want laat ik nou eerlijk wezen, als ik geweten had dat mijn zonden mij zouden worden vergeven, dan had ik er maar mooi op los geleefd!

Nu voel ik me een beetje een blindganger, heb een beetje het gevoel alsof ik die arme man met een leeg boodschappenbriefje het bos heb ingestuurd. Je rijnste verspilling van kostbaar leven, vooral ook omdat ik er -als spreekwoordelijk braafste jongetje van de klas- geen mieter van geprofiteerd heb...

Yo, Jay! Kom nog één keertje terug! Ik weet nog wel een paar tenten waar ze een écht feestje kunnen bouwen...

Zegeningen des GSM's

Zaterdag 10 April 2004 at 4:17 pm


- Hallo, met XXX! Leuk dat je belt, maar ik ben er even niet. Spreek na de piep je nummer in en ik bel je terug.-

Misschien raar gedacht van Suffie, maar was het niet juist een voordeel dat je zo'n mobiele telefoon mee kon nemen als je er niet was??

Rommelweides

Vrijdag 09 April 2004 at 12:10 pm


Geloof het of niet, maar onze overheid heeft z'n zaakjes prima in orde. Voor onze lekenogen mag het dan zo af en toe eens lijken alsof de heren ambtenaren en notabelen maar een beetje aanmodderen, de waarheid is dat onze overheid en de daarbij behorende semi-overheidsinstellingen donders goed weten waar ze mee bezig zijn.

Neem nou eens de manier waarop ze bezig zijn met de integratie van minderheden. Feitelijk kan het niet makkelijker: Je neemt een groepje zielige buitenstaanders, zoekt daar een bezigheid bij die bij de Nederlandse wetgeving verboden is en verleent de geselecteerde minderheid vervolgens een aantal onzinprivileges op dat gebied waar ze zich ongetwijfeld zéér vereerd mee zullen voelen. Een prachtig voorbeeld van dit beleid is de ontwikkeling van het "Smulbos" dat op initiatief van de Stichting wAarde en het Geldersche Landschap binnenkort zal worden aangelegd op de Nijmeegse Heuvelrug. Dit bos zal vooral bestaan uit vrucht- en nootdragende bomen, waardoor met name allochtonen -die volgens deze instanties gewend zijn hun voedsel van de grond te rapen of uit bomen te trekken- zullen worden gestimuleerd om onze Vaderlandse bossen te bezoeken. Een hele mooie geste in de richting van onze allochtone medemens, des te meer omdat het rapen van afgevallen boomvruchten normaliter een overtreding oplevert die onder de noemer "eenvoudige stroperij" is opgenomen in het Nederlandse Wetboek van Strafrecht! Al met al een slimme zet die er zeker toe zal bijdragen dat in Nederland verblijvende allochtonen zich hier beter thuis zullen gaan voelen.

Wat veel mensen echter niet weten is dat onze overheid in het diepste geheim bezig is met de ontwikkeling van een volgende stap: De rommelweide. Wie een beetje heeft opgelet heeft de eerste tekenen reeds ontdekt: Minister Veerman van Landbouw wil het verbod op seks met dieren laten opnemen in de Welzijnswet voor Dieren en derhalve deze -met name voor allochtonen veronderstelde- bron van plezier voor het volk onmogelijk maken. Ondertussen is de ontwikkeling van zogenaamde "Rommelweides", speciaal ingerichte plaatsen waar men legaal een geitje kan doortoeteren of orale seks kan hebben met een lama, echter al in een vergevorderd stadium. Zeer binnenkort zullen de eerste campagnes, waarin speciaal geselecteerde doelgroepen zullen worden uitgenodigd om op deze plekjes eens een beestje mee te pikken, door van overheidswege aangewezen welzijns-stichtingen worden opgestart.

Teneinde dit project te laten slagen, zal de overheid voldoende "materiaal" moeten gaan opkweken om de rommelweides te gaan bewonen. De aanvoer van de traditionele geit en schaap zal daarbij weinig problemen opleveren, maar de meer exotische dieren zullen speciaal voor dit doel in het diepste geheim moeten worden gefokt. En daar gaan de heren ontwikkelaars de mist mee in, want fokkerijen voor miereneters, vogelbekdieren, lama's en neusapen vallen op in het Hollandsche landschap.

U wil bewijzen? Welnu, onderstaande foto werd afgelopen weekend door mijn lieftallige secondante genomen op een zeer geheime lokatie onder rook van Utrecht.

Suck it to me!

Dinsdag 06 April 2004 at 5:48 pm


'Weet je, dit is een absolute aanrader', zei vriendin L. vorige week enthousiast, doelend op het artikel achter deze link. 'Precies het goeie formaat, lekker grof dooraderd en met die zuignap kan je een barkruk van de vloer af tillen.' Hier had Suffie eigenlijk het anker al moeten uitgooien. In Huize Suffie is namelijk in het geheel geen bar-inventaris te vinden, hooguit een aantal voormalige bar-types. Een dergelijk enthousiasme negeer je echter niet makkelijk, zeker niet als deze gepaard gaat met een ruime hoeveelheid relevante expertise. Bovendien vond Suffie eigenlijk ook wel dat Suffinnetje, na Suffie's langdurige verblijf bij de oosterburen, recht had op enige compensatie voor geleden ontberingen.

En aldus sprak Suffinnetje gisteravond bij het in ontvangst nemen van haar net uit de feestelijke verpakking ontsloten verrassing, met in haar stem een mengeling van dankbaarheid en scepsis, de onstervelijke woorden: 'Ehh... leuk hoor, maar waar moet ik dat ding opplakken?'

Damn! Daar had ze Suffie bij de ballen! Suffie's meubelen zijn gestoffeerd en dus ongeschikt voor onderdrukmontage, Suffie's vloertegels zijn poreus en dus niet vacu?mbestendig en ook Suffie's eetkamerstoelen bieden geen houvast voor dergelijke bevestigingsmethodes. Bovendien bleek Suffinnetje minder enthousiast over de door Suffie aangeleverde alternatieven. De buffetkast? 'Te hoog!'. De bar? 'Daar staat ons goeie servies in'. De badkamertegels? 'Nee, stel dat ik uitglijd'. De schuifpui dan? 'Ja, zullen de buren leuk vinden'. De klep van de wc-bril? 'Lekker romantisch'. Het slaapkamerraam? 'Nee! Koud!' De salontafel? 'Daar moet ik morgenochtend weer pap van eten...'

Wellicht was het niet helemaal gepast dat Suffie uiteindelijk, een ietwat kniftig over het uitblijven van resultaten, voorstelde de plaklul dan maar op de paal van het 'Te Koop'-bord in de voortuin te plakken, zodat het gebruik ervan misschien nog enige notoire kooplustigen op zou leveren. Feit is wel dat Suffinnetje hierop verrassend krachtig blijk gaf van haar vermogen om snel en doeltreffend creatieve oplossingen voor netelige problemen te vinden.

Suffie staat echter niet te trappelen om morgen aan zijn collega's uit te leggen hoe hij eigenlijk aan die grote, rode cirkel op zijn voorhoofd komt....

Ted & Helen: de lange weg terug

Zondag 04 April 2004 at 10:52 pm


'Damn, wat moet ik hierover schrijven....?'
'Over schrijven? Helemaal niets! En bovendien ontken ik toch alles!'
'Hoe dat zo?'
'Toe nou, dat kost me mijn naam, mijn reputatie en mijn geloofwaardigheid'
'Nou, dan doe ik het toch ook? Gaan we samen ten onder!'
'Ha! En dan samen in de anonimiteit opnieuw beginnen...?'
'Aan de andere kant, als ze er op mijn werk achter komen, heb ik gegarandeerd geen deel van leven meer...!'
'Niet schrijven dus....'
'Maar al die foto's dan? Er zijn er nogal wat gemaakt. Vroeg of laat komen ze op het net en er hoeft er maar ééntje het verband te leggen!'
'Niet overdrijven. We hebben het toch niet echt ged??n of zo? We waren er alleen bij!'
'Dat onderscheid redt het niet in het roddelcircuit, zodra die gasten bij ons een bijl zien, staat ie in je rug ook!'
'Openheid dan? "Tell it first, tell it quick and tell it complete", zo was het toch?'
'Toch maar niet. We houden ons gedeisd, ontkennen alles en maken er geen woord meer over vuil...!'
'Niet schrijven dus?'
'Nope'
'Blij dat je het met me eens bent...'

Verrassing!!!

Vrijdag 02 April 2004 at 8:07 pm


Kijk! Dat krijg je dan bij thuiskomst in de brievenbus!

Moge interessante tijden over ons komen.....!