Televisie

Maandag 31 Mei 2004 at 03:07 am


"Bij een nieuw huis hoort eigenlijk een nieuwe TV", flapte Suffinnetje er quasi-spontaan uit tijdens de tweewekelijkse wandeling door de Media Markt. Zoiets doe je niet, vindt Suffie. Net zo min als dat je als vrouw de onderhandelingen over het huishoudbudget ingaat in négligé en kaarslicht, begin je niet over een nieuwe televisie op het moment dan manlief met bekwijlde kin naar een muur vol oplichtende gassen en vloeistoffen staat te staren. Hormoongerichte manipulatie heet zoiets en dat is binnen het huwelijk volstrekt niet integer te noemen.

Had Suffie in een wat meer neutrale situatie verkeerd, dan was Suffie graag de discussie over de wenselijkheid van een dergelijke uitgave aangegaan. De vraag is namelijk of het geringe aantal televisie-uren in Huize Suffie de aanschaf van een nieuw toestel wel rechtvaardigt. En daarmee kom je al gauw bij een typisch kip-en-ei vraagstuk waar menig econoom of socioloog zich in de afgelopen jaren de tanden op heeft stukgebeten: wat is de correlatie tussen het aanbod van nieuwe gebruiksgoederen en de behoefte daaraan? Moet je eerst een bepaald aantal uren televisie kijken wil een nieuw toestel lonend zijn? Of ga je juist misschien meer televisie kijken omdat je een nieuw toestel hebt? Oftewel, moet de aanschaf van een product een bepaalde bestaande behoefte dekken, of mag de behoefte ook door de aanschaf ontstaan?

Suffie's schoonvader, om maar eens wat geks te noemen, piekert al tijden over de vraag of hij over moet stappen op internet via de kabel, of gewoon lekker moet blijven inbellen. Kijkend naar het aantal belminuten dat hij thans via internet bestookt denkt hij namelijk dat hij de overstap qua kosten er nooit meer uithaalt, er voor het gemak maar even aan voorbijgaande dat hij eenmaal op de kabel aangesloten vermoedelijk veel langer en veel vaker online zal zijn! Zo zou een nieuw televisietoestel in Huize Suffie de inwonenden ook kunnen prikkelen om de kijkdoos eens wat vaker aan te zetten. Nu heeft Kleine Suffie zijn dagelijkse hoeveelheid Spongebob, Angry Beaver en Ren & Stimpy over het algemeen al gauw binnen, maar Suffinnetje zou kunnen besluiten om weer eens wat vaker de woensdagavondhalfnegenjankfilm aan te zetten, of weer aan te haken bij series als ER, CSI, Judging Amy en The Practice.

Suffie, die na het verscheiden van Earthworm Jim nauwelijks ingenomen is met het huidige programma-aanbod, zou de DVD collectie van de plaatselijke videoboer eens kunnen gaan scannen op nog niet geziene films (Pirates of the Caribean, Bad Boys II), complete series (Matrix, Alien, Godfather), of geheimntips van vrienden en kennissen (Am?lie, La Vita ? Bella, Being John Malkovich).

Maar Suffie bevond zich ten tijde van het bovenomschreven beslismoment niet in een neutrale situatie....

En dus prijkt er sinds vorige week een lap vloeibare kristallen aan Suffie's muur met grofweg de afmetingen en vormen van een vroege Mondriaan en de diepte van een klein uitgevallen campingmatras. Vooralsnog zijn het vooral de koppen van Bassie & Adriaan en Spongebob die dreigen in te branden, maar met de zomer en een aantal nog te consumeren vrije dagen in aantocht zou Suffie's impuls-toestemming zich ten goede moeten kunnen keren.

En zo niet, dan kan Suffie er altijd nog een ge-ministeckte zigeunerdame opplakken. Leuk voor boven het dressoir..

Therapeutisch moment (3)

Zondag 30 Mei 2004 at 09:05 am


De avondschemering die schijnt
In een goed glas wijn
Hoe goed moet je het hebben
Om tevreden te zijn?

Feest

Zaterdag 29 Mei 2004 at 1:30 pm


Afgelopen week vierde Suffie's jongste broer het heugelijke feit dat het door hem genoten aantal huwelijksjaren een mooi rond getal vormden. Aangezien het vervullen van zulke periodes over het algemeen gezien wordt als een prestatie, had Jonge Broeder Suf gemeend deze viering gepaard te moeten laten gaan met grootschalige festiviteiten.

Feesten van Jonge Broeder Suf zijn over het algemeen luidruchtig en logistiek ruimhartig opgetuigd. Ook deze keer had hij aandacht besteed aan de muzikale invulling en de drankvoorziening, maar bovendien had hij een buffet aan laten rukken dat groot genoeg was om de dreigende hongersnood van een gemiddeld derde wereldland met minimaal drie maanden uit te stellen.

Dit soort logistieke ruimhartigheden leiden over het algemeen tot grote opkomsten en ook deze keer waren Suffie's verwanten in grote getalen op komen dagen, inclusief Tante Sien, wiens teller deze week stilstond op 94 zonnewendes, maar die op de dansvloer nog steeds de stinkende, blauwe rook van de banden van haar rolstoel wist te ontlokken. Suffie's persoonlijke interesse lag echter ook deze keer bij Suffie's neven, voor het eerst sinds lange tijd weer eens gezamenlijk bij elkaar....

Ahh... Suffie en zijn neven..! De wederzijdse ouders van de Neven Suffie plachten in vroeger tijden gezamenlijk op vakantie te gaan naar warme oorden. Aan de kusten van de Middellandse zee speelden de neefjes samen aan het strand, leerden samen iets van de plaatselijke taal, dronken samen hun eerste drankje en hanteerden samen hun eerste scheermes. Later vonden Suffie en zijn neefjes het Heineken-ontbijt uit, introduceerden nieuwe danspasjes is de plaatselijke clubs, deelden jointjes uit en vormden serieuze bedreigingen voor de kuisheid van de plaatselijke Mediterane schonen bij het speleenvan het aloude, maar nog steeds verslavende spel "Wie Gun Ik Mijn Genen".

En ook op dit feest wisselde Suffie weemoedige herinneringen uit met zijn neven, met het glas in de hand, allen met wat meer lijnen in het gezicht, wat meer grijze haren, gemiddeld zo'n tien kilo zwaarder en allen regelmatig gestoord door hun wettig verwekte en legaal meefeestende kroost. En ook op dit feest eindigde het ophalen van herinneringen met een moment waarop een serieuze stilte aanbrak, waarin oppervlakkige beelden niet meer voldoende waren en de behoefte ontstond aan een wat meer dieper terugkijken op vroeger tijden. En ook dit keer was er iemand die riep: "Weet je wat, laten we nou gewoon weer eens een keertje afspreken en een avondje bij elkaar komen! Kunnen we een keertje echt over vroeger praten...!"

Maar deze keer besloot Suffie dat het niet mocht blijven bij vage afspraken die nooit werden nagekomen en die altijd in de waan van de dag verloren gingen. "Morgen bel ik jullie op", zei Suffie. "En deze keer maken we een afspraak. Geen gelul over drukte, werk of niet ter beschikking zijnde agenda's, maar spijkers met koppen! Morgen bel ik, en dan prikken we een datum, of het nu uitkomt of niet!"

Er was instemming, enthousiasme zelfs. En Suffie wist dat het goed was. Halve afspraken lopen altijd mis, dat hadden eerdere gelegenheden al zo vaak uitgewezen. En Suffie was er trots op dat hij degene was die zich had opgeworpen om die gewoonte te doorbreken en man en paard te noemen!

Vanavond, tijdens het eten bedacht Suffie zich wanneer hij ook al weer gepland had om het belrondje te maken en zaken te doen...!

Eergisteren....!

Pret met Ethernet

Vrijdag 28 Mei 2004 at 06:08 am


Als je overgaat tot het aanleggen van een klein PC-netwerk in eigen huis, kan je soms worden geconfronteerd met bijzondere en onverwachte leermomenten. Dat geldt niet zozeer voor de technische kant van het netwerken, dan wel voor de soms opmerkelijke praktische problemen die je soms als aspirant-netwerker tegen het lijf loopt. Stel, je vraagt iemand om iets te mailen dat je h??l hard nodig hebt, het liefst nu, maar morgenochtend vroeg gaat eventueel nog n?t. Als je de volgende morgen in je mailbox kijkt, blijkt deze maagdelijk leeg!

Dus stuur je een pissig mailtje naar de betreffende persoon met het verzoek om het gevraagde "iets" alsnog met een pestgang op te sturen. Ongeveer een uurtje later kijk je nog maar eens en treft wederom een lege mailbox aan. Omdat je begint te twijfelen stuur je jezelf een mailtje en krijgt deze keurig per omgaande toegestuurd: alles werkt dus...

Dus wacht je nog even af, drukt na nog eens een uurtje op de zend/ontvangst-toets en ontvangt wederom helemaal niets! Verbolgen stuur je de desbetreffende persoon een mailtje, waarin je hem vriendelijk bedankt voor alle moeite die hij voor je heeft gedaan, dat je niets meer met hem te maken wil hebben en voor de compleetheid wens je hem ook nog eens een onschuldige, maar tamelijk lastige slijmvliesaandoening toe voor bewezen diensten.

Dan loop je per ongeluk langs de kamer waar PC nummer twee, die dienst doet als bestandsserver, al een paar dagen vrolijk staat te knorren en ziet tot je grote schrik dat het daarop draaiende mailprogramma al twee dagen lang elke tien minuten keurig netjes je mailbox leeghaalt, inclusief de door bovengenoemde (ex-)relatie toegezonden mailtjes die, zoals ze keurig netjes in de lijst gepresenteerd worden, zich in gestelde toon evolueren van vriendelijk, via verrast en gebelgd, naar buitengewoon pissig...! Misschien niet zo slim om met twee afzonderlijke computers hetzelfde mailadres te beheren...

Laat ons nu eens niet onmiddellijk aannemen dat bovenstaande zaak zich werkelijk heeft voorgedaan, maar er kennis van nemen dat het zomaar had kunnen gebeuren!

Waarvoor mijn excuses....

Therapeutisch moment (2)

Vrijdag 28 Mei 2004 at 12:02 am


In ??n vloeiende beweging gooide zij haar lange benen over elkaar, haar lange haar achterover en haar kladblok open. De eerste twee bewegingen deden mij zodanig duizelen dat ik van de laatste eigenlijk weinig meekreeg. Toen de zwarte vlekken voor mijn ogen verdwenen waren keek ze me aan, glimlachend maar met ogen vol ongerustheid.

"Ik heb je verslag gelezen", begon ze. "Je hebt in een jaar tijd veel bereikt. Je leven is beter in balans, je doet de goede dingen, neemt initiatieven en komt op voor je belangen. Je neemt tijd voor jezelf en voor je omgeving en er is een stijgende lijn in je tevredenheid." Even zweeg ze. "En toch, als ik je zo zie maak je een wat matte indruk, uitgeblust bijna. Zijn de dingen die je doet wel echt de dingen die je wil doen? Wat heb je nou het laatste jaar allemaal voor leuks gedaan?"

Ik nam een slok van mijn koffie en ging er voor zitten. "Heel veel", zei ik. "Ik ben met mijn gezinnetje naar een vakantiepark geweest en met mijn partner spareribs wezen eten in een strandtentje. Ik ben naar een aantal leuke feestjes geweest van vrienden en zielsverwanten, heb wat optredens gezien en heb zelf ook een paar keer opgetreden. Verder heb ik heel veel op terrasjes gezeten, heb daar met vrienden zitten bomen over het leven, tapas en tepanyaki gegeten met vriendinnen en heel veel ros? gedronken. Ook heb ik een vriendinnetje meegenomen naar de sauna, heb ik twee prima beurzen bezocht, ben ik een paar keer met mijn zoon naar de bioscoop en naar het strand geweest en heb ik met een stel collega's bardames op zitten geilen. Ik ben verbrand op een bouwsteiger, heb muziek uit mijn jeugd beluisterd onder de zonnebank en heb minimaal twee goede vrienden opnieuw verliefd zien worden. Dan ben ik ook nog een dagje wezen varen, heb ik door heel Nederland speeltuinen afgelopen met mijn zoon, ben ik in drie verschillende dierentuinen geweest en heb ik een seksmuseum bezocht."

Ik pauzeerde en zij staarde mij aan. "Maar dat zijn toch allemaal leuke dingen? Wat mankeert daaraan?" vroeg ze. "Niets! Helemaal niets", zei ik. Het zijn allemaal dingen die ik voor geen goud had willen missen, dierbare dingen, die me blij hebben gemaakt of mij het gevoel hebben gegeven dat geluk ook voor mij is weggelegd." Ze keek me niet-begrijpend aan en ik ging verder:"Maar wat ik gemist heb is spanning en opwinding, het onverwachte en het schokkende. Ik mis de roes van hormonen die door mijn lijf heen jagen. De endorfine, de dopamine, de testosteron en de adrenaline. Ik wil op een subtropisch strand liggen, kijkend naar de nachtelijke hemel met mijn hand op de binnenkant van haar dij. Ik wil de wond op mijn arm met een zakdoek verbinden, nadat ik in van een rotswand ben afgegleden. Ik wil vechten met een taxichauffeur omdat hij me wegens dronkenschap uit zijn auto wil zetten. Ik wil er op het hoogste punt achter komen dat ik mijn veiligheidslijn vergeten ben. Ik wil dansen op muziek die ik nooit meer zal horen, in tenten waar ik nooit meer zal komen. Ik wil een agent die met zijn lamp tegen de zijruit van mijn BMW tikt om te vragen of het voor de beide dames ook allemaal vrijwillig is. Ik wil vragen of ze haar eitje de volgende morgen net zo hard wil. Ik wil vluchten via de achterdeur in een shirt dat niet de mijne is. Ik wil niet weten waar ik morgen wakker word. Ik wil Grand Manier uit haar navel drinken en laten vermengen met wat de natuur te bieden heeft. Ik wil dat het dienstertje midden in de nacht wakker wordt en me er aan herinnert dat ik mijn rekening niet heb betaald. Ik wil het uitschreeuwen om wat ik gevonden heb en wakker liggen met een steen in mijn maag om wat ik verloren heb. Ik wil genieten van wat ik wil en niet van wat ik krijg. Ik wil geen stijgende lijn of balans, ik wil pieken om bij te juichen en dalen om bij de janken. Ik wil mijn leven niet laten gebeuren, ik wil het leven!"

Ik zweeg. Ik las verwarring in haar ogen en diverse, onnoembare emoties speelden over haar gezicht. Toen sloeg ze haar kladboek dicht. "Oei" zei ze na enkele ogenblikken. "Dit neemt wel een heel bijzondere wending. Hier was ik niet op bedacht. Ik stel voor dat we de sessie nu even afbreken en op een later tijdstip voortzetten, dan kan ik me daar even wat beter op voorbereiden." Ik knikte en zette mijn koffiemok neer.

We stonden beiden op en ze bukte bij de kast om mijn dossier zoals altijd in de onderste lade op te ruimen. In het voorbijgaan hield ik in en legde mijn rechterhand vol op haar linkerbil. Ik voelde haar lichaam onder mijn vingers verstijven en hoorde hoe haar adem stokte. Zachtjes kneedde ik het zachte maar stevige vlees onder haar strakke broek en liet ik mijn vinger langs de binnenkant van haar dij glijden. "Heb je vanavond wat te doen?" vroeg ik. Even was het stil, toen hervond ze haar ademhaling. Met een lage, iets schorre stem antwoordde ze: "Nog niet...!"

Opening van zaken

Zaterdag 22 Mei 2004 at 07:33 am


Tevreden keken we naar de enorme wandkast die we net in elkaar hadden gezet, de schroevendraaiers nog in de hand en met de serieuze blik van echte professionals. "Hij is mooi" zei vriend M". "Hij is robuust" beaamde ik. "En ?rg groot!" Vriend M. keek ineens erg bedenkelijk. "Hij is ook erg dicht" zei hij. "En volgens mij zijn we vergeten de greepjes op de deuren te zetten. Hoe krijgen we de boel nou weer open?"

Deze mededeling dempte het enthousiasme enigszins, hij had namelijk gelijk. De deuren waren voorzien van zelfsluitende scharnieren, hadden geen uitsteeksels waar je grip op kon krijgen en in de naden tussen de deuren kon je hooguit je nagels breken. Het probleem was duidelijk: om de deuren te openen moesten er eerst greepjes op en om de greepjes erop te zetten moesten eerst de deuren open. Status Quo, dus...

"Weet je" zei M. "Eigenlijk zouden we iets moeten hebben met een zuignap, dan trek je de boel zo open. Die plaklul met zuignap, waar je laatst op je log over schreef, heb je die bij de hand toevallig?" Vervolgens keek hij me aan met grote, open onschuldige ogen, knipperend achter de glazen van zijn designer-bril.

Deze vraag had impact, in ieder geval op mijn gemoedsrust. Dit weblog bestaat namelijk bij de gratie van een zorgvuldig in stand gehouden evenwicht tussen dagelijkse realiteit en fictieve werkelijkheid, twee werelden die zorgvuldig van elkaar gescheiden zijn door een bewust opgeworpen grijze mist van misleiding en discutabele waarheidsgehaltes. Een scheur in dit kwetsbare membraam zou een versmelting van fictie en werkelijkheid teweegbrengen die ongetwijfeld Suffie's einde zou betekenen.

Goede raad was duur, en dus dacht ik na over een goed onderbouwde reactie. Een ontwijkend antwoord? Een grapje? Niet doen, dacht ik. Hoe geloofwaardig is iemand die op zijn weblog een grote bek opzet, maar om de hete brij heendraait als hij er in werkelijkheid mee wordt geconfronteerd? Dat is zoiets als een politicus die hoog van de toren blaast als hij de media te woord staat, maar in de kamer zijn keutel intrekt als de grond hem te heet onder de voeten wordt. Dan maar liegen? No way! Creatief omgaan met de waarheid is ??n ding, maar jokken zou de integriteit van zowel mij als dit log ernstig kunnen beschadigen. Dan maar de waarheid? Geen optie. Juist het onduidelijke waarheidsgehalte maakt dit log spannend, de eeuwige vraag of iets een eerlijke openbaring betreft, of een volledig losgeslagen zwetsverhaal. De waarheid op tafel zou de demystificatie van Suffie wellicht ernstig katalyseren!

Schaakmat! Dit was een situatie waarin ik niet kon winnen. Ik opende mijn mond in de hoop dat zich spontaan een geniale inval zou openbaren, toen mijn ogen als vanzelf op de oplossing vielen. Nog geen twee dagen daarvoor had ik Suffinnetje gegispt over een in mijn ogen totaal onnodige aankoop: een afwasborstel die je met een zuignap rechtop in de gootsteenbak kon zetten. Nu was het mijn redding...

Met mijn hoofd zorgvuldig in de plooi, plukte ik het ding van het aanrecht, plakte het op de rechterkastdeur en trok deze open, terwijl ik nonchalant opmerkte: "Laat maar, hier gaat het ook mee". Nog geen minuut daarna schroefden we met verhitte hoofden de greepjes op de deuren. Zwijgend, hetgeen me heel goed uitkwam...

Volgende week komt vriend M. langs om de laatste hand te leggen aan een aantal nog liggende klussen, waaronder het vervangen van een loeivast aangedraaide oliefilter van mijn motorfiets. Ongetwijfeld zal ter sprake komen dat de keuze van het juiste gereedschap over het algemeen het halve werk is. En ongetwijfeld zal Suffinnetje de waarheid van deze opmerking volmondig beamen...!

En met het bovenstaande in uw achterhoofd mag u die laatste zin uitleggen zoals u dat zelf graag wilt...

Leven op de rand

Maandag 17 Mei 2004 at 08:45 am


Op dit moment heeft Suffie een onbeschermd contact! Met U....!

Doldriest als hij is, heeft Suffie zijn notebook, met daarop een kakelverse XP-installatie, aangesloten op het internet. En nu, zonder ook maar enige vorm van anti-virus of vuurmuur te hebben draaien, haalt Suffie zijn reeds lang op de server klaarstaande post op, zonder enige acht te slaan op alle smerigheid die hem ongetwijfeld digitaal zal worden aangereikt....!

Volgende stap is het aansluiten van Suffie's reeds in de doos klaarliggende draadloze router...!

Want je kan zeggen wat je wil: Suffie mag dan dom, bepaald onvoorzichtig en tamelijk waaghalzerig zijn, bang is Suffie niet!

Een rare dag...

Zaterdag 15 Mei 2004 at 10:13 pm


..en verder zeg ik er even niets over!

Suffie en de verhuizing

Vrijdag 14 Mei 2004 at 1:50 pm


Verhuizen is de hel! Iedereen die anders beweert zou moeten worden afgeschoten! Suffie kan het weten, Suffie has been there...!...

Het begon met Suffie's schone domein, Suffie.com. U weet wel, van vroeger. Deze diende te worden verhuisd van de oude provider, De Heeg, naar Suffie's eigen, nieuwe stek en wel door tussenkomst van een tweede provider die de verhuizing en registratie verder zou regelen. En dat alles uiteraard het liefst voordat De Heeg de periode automatisch zou verlengen. Suffie emailde druk, verstuurde faxen en wachtte rustig op de dingen die komen gingen. En die kwamen, en wel in de vorm van een automatische afschrijving door De Heeg, betreffende verlenging van het account tot maart 2005! Foutje in de communicatie, bedankt meneer en succes met uw website...

Vervolgens werd Suffie's gezin getroffen door een heuze zelfmoordaanslag! In een drieste kamikaze-actie trachtte Bambi op de A6 de Suffiemobiel tussen de witte lijnen vandaan te koppen. Niet alleen overleefde het dappere dier deze daad niet, de Suffiemobiel werd voldoende beschadigd om zo'n twee weken op non-actief te worden gezet. Bovendien bleek de ruil-auto van dusdanig formaat, dat Suffinnetje bij het starten uit de auto moest stappen, omdat anders het label aan de contactsleutel dreigde klem te raken. Een tamelijk teleurstellende ontwikkeling omdat het laadvermogen van de Suffiemobiel op dat moment hard nodig was bij de verhuizing...

Verrassing nummer drie werd gepresenteerd door Suffinnetje, die op zo'n beetje de drukste verhuisdag kans zag haar enkelbanden te scheuren, zodat zij zich genoodzaakt zag zich met behulp van krukken door de nieuwe residentie voort te bewegen. Wie wel eens met krukken heeft gelopen begrijpt dat het verhuisavontuur van Suffinnetje wel zo'n beetje voortijdig was afgebroken...

De grootste verrassing werd bezorgd door de Heren van UPC, of liever van het installatiebedrijf Schuuring, dat binnen deze regionen het installatiewerk voor UPC regelt. Stipt op tijd arriveerde Thomas, met een vriendelijke glimlach en een koffer vol gereedschap. Thomas sloopte in een oogwerk alle modems en andere troep van de muur, maakte de boel keurig glad en schoon, regelde een nieuw model modem en maakte er geen enkel probleem van dat Suffie's vriendin de opdrachtbon voor akkoord aftekende. Eveneens stipt op tijd arriveerde Marcel, die uiterst voorkomend, snel en netjes Huize Suffie voorzag van twee nieuwe modems, netjes weggewerkt in de meterkast, een aantal draden trok, Suffie geduldig hielp bij het opnieuw opzetten van de verbinding en tot slot met Suffie een aantal handige tips en trucs doornam om optimaal plezier uit het Chellopakket te halen. Toen ook Marcel na gedane arbeid knipmessend en vriendelijk glimlachend Huize Suffie achteruitlopend verliet, was Suffie er van overtuigd dat hier sprake moest zijn van een zorgvuldig voorbereide VIP-behandeling...

Suffie is van plan om nog een hele tijd in de nieuwe residentie te blijven wonen, maar mocht het er ooit nog eens van komen dat Suffie een andere woonstek betrekt, dan regelt Suffie de verhuizing, de reparatie van de auto, de fysiotherapie en de afvoer en slacht van eventueel achtergebleven wild via de helpdesk van UPC....

Laatste keer

Woensdag 12 Mei 2004 at 2:34 pm


Ongeveer 3 minuten na het posten van dit stukje, gaat Suffie zijn computer ontmantelen en afvoeren van de plaats waar zo'n ruim twee jaar geleden de geboorte van Suffie plaatsvond. Morgen wordt Suffie's account bij UPC in Suffie's oude woonstee afgesloten en in de middaguren in Suffie's nieuwe residentie hersteld.

Hooggeplaatste figuren bij zowel Suffie's provider als het betreffende installatiebureau hebben Suffie -op straffe van slaag- verzekerd van een succesvolle en vlotte verhuizing. Mocht dit zo zijn, dan merkt u dit vermoedelijk morgenavond al met een jubelverhaaltje over beide organisaties. Zo niet, dan zal Suffie u met behulp van rooksignalen vanuit de diverse vestigingen van genoemde provider op de hoogte houden....

Wijn en Wasabi

Maandag 10 Mei 2004 at 10:12 am


De vrouwen deden hun best te klikken, luidruchtig en succesvol. Ondertussen zwegen de mannen, want contact is niet spraakgebonden. De wijn deed zijn werk en smeerde de avond zoals olie dat met een motorblok doet. Onze kleppen liepen soepel en garandeerden een optimale verbranding van het heerlijks dat ons werd voorgeschoteld door een Japanse David Beckham en dito Victoria.

"Dan-en-dan ben ik in Amsterdam. Zullen we samen een hapje gaan doen?" Sommige mensen zien je te weinig, anderen kan je niet vaak genoeg verwennen. En goede combinaties leveren altijd een win-winsituatie op. En dus stemde ik toe, onder voorwaarde van medeneming van wederzijdse partners, iets waar hij met gemak mee instemde, daar zij de reden van zijn aanwezigheid was...

En dus keken we elkaar na anderhalf jaar van wederzijdse elektronische beloftes in de ogen en zagen dat het goed was. En het werd beter, want de draad die we hadden laten liggen bleek nog vers, ongeroest en voor onmiddellijk gebruik gereed. En onze vrouwen maakten kennis en lieten feilloos zien hoe gemakkelijk mensen onder het genot van 10 gangen Tepanyaki eigen worden.

Aan het eind van de avond stapten we schommelend ieder in onze eigen richting, na beloftes van contact en tegenbezoeken, bier en chocolade, snelle auto's en boten.

Geheel tegen de afspraken in, viel ik in bed onmiddellijk in slaap. Te voldaan om echt moe te zijn....

Verhuisplezier

Vrijdag 07 Mei 2004 at 9:37 pm


Vanavond slapen Suffie en Suffinnetje voor de laatste keer in Huize Suffie, alle reden dus voor een nacht vol weemoedige en hartstochtelijke seks! Morgen slapen Suffie en Suffinnetje voor het eerst in hun nieuwe residentie, alle reden om dit met een nacht vol grove en uitbundige seks te vieren....!

Hoe hebben we dat toch zo kunnen plannen!!

Belsignaal

Donderdag 06 Mei 2004 at 09:42 am


De opzichter die de oplevering deed had een stralend wit overhemd, een kop met bruine, harde kaken en onmiskenbaar onderontwikkelde lachspieren. Ik stelde me voor en hij deed hetzelfde. Voordat ik kans kreeg een praatje aan te knopen, zette hij koers richting trap. "Ik stel voor dat we bovenaan beginnen" zei hij, met een stem die weinig tegenspraak dulde. En dus sukkelde ik braaf achter hem aan naar zolder, waar hij al bezig was de timmerman af te blaffen over het raamkozijn, voor ik goed en wel boven was. Ik tuurde even naar buiten en probeerde een praatje te maken. "Kijk" zei ik enthousiast, "Dat uitzicht. Als dat zo blijft ben ik helemaal tevreden". "Ja", zei hij onaangedaan, "ik zal u even uitleggen hoe de verwarmingsketel werkt."

Al mijn pogingen om hem enige menselijke reacties te ontlokken leken gedoemd te mislukken. De projectontwikkelaar liet zijn opleveringen kennelijk uitvoeren door andro?den. De telefoon ging, een warm harmonisch gerinkel met een naklank van staal en bakeliet in een eikenhouten huiskamer. De opzichter nam op, kortaf en resoluut. "Ja? Ik bel je terug. Ik ben bezig." Hij drukte zijn telefoon uit. Een Siemens, net als ik had. "Wat een leuke beltoon", zei ik luchtig. "Die is net echt! Die heb ik nog niet!" Ik zwaaide met mijn eigen apparaat. Hij knikte. "Ja, zullen we naar de badkamer gaan?"

Ik gaf het op en liep gedurende de rest van de oplevering gedwee achter de robot aan. We spraken in korte bewoordingen, bekeken alle hoeken en gaten met spiegeltjes en half dichtgeknepen ogen en vulden lijsten in met opmerkingen en gebreken. Bij de voordeur draaide hij zich nog even om. "Zet uw Bluetooth even aan", commandeerde hij. Zonder aarzelen deed ik wat me gevraagd werd en even later schelde de bakelieten telefoon door de straat, uit mijn eigen telefoon....

Ik greep zijn uitgestrekte hand en meende heel even een glimp van een glimlach te zien. "Het was me een genoegen", zei hij. "Veel plezier met uw nieuwe woning." Toen liep hij weg richting volgende woning, met een straffe, krachtige pas.

Aardige man....!

Angstdromen

Donderdag 06 Mei 2004 at 12:49 am


In het vriesgedeelte van mijn splinternieuwe koelkast tref ik Bambi aan.... Uitgebeend, uitgesneden en netjes per portie ingevroren....!

Als ik wakker schrik en naar beneden loop, bewijzen het schadeformulier op tafel en de leenauto voor de deur me dat deze droom niet helemaal uit de lucht is gegrepen....!

Logisch gevolg

Zondag 02 Mei 2004 at 11:05 am


Nu Boris Idols gewonnen heeft zal het wellicht een kwestie van tijd zijn voordat hockeygirl Maud met haar blote bips in Playboy te bewonderen valt. Veel schade kan het haar muzikale loopbaan in ieder geval niet berokkenen...!