2-1

Woensdag 30 Juni 2004 at 4:37 pm


Het is nog waar ook! Alles waar onze eigen JP zich mee bemoeit is tot mislukken gedoemd.....

Wederdienst

Woensdag 30 Juni 2004 at 03:41 am


'Hallo..?'
'Ja, Nico Dijkshoorn hier... Stoor ik?'
'Nou... Eigenlijk zit ik net even door de nieuwe Esta te bladeren. Vind je het héél erg om later even....'
'Héél eventjes maar, ik wil eigenlijk alleen maar iets zeggen..én iets vragen..!'
'Nou, vooruit...'
'Dat van die reacties bij jou, je begrijpt natuurlijk wel dat dat niet persoonlijk bedoeld is, he? Tenslotte ken ik je niet eens....'
'Tuurlijk, Nico....'
'Maar ja, het hóórt er nou eenmaal een beetje bij. Een beetje spelen, een beetje prikkelen, zo ben ik nu eenmaal. En de mensen verwachten het nu eenmaal van me....'
'Tuurlijk, Nico....'
'Maar wat me wel een beetje steekt..... Ik heb afgelopen maand al twéé stukjes aan je besteed, maar jij geeneen aan mij....'
'Mja?'
'Doe je daar nog wat mee?'
'Hoezo, ik heb toch netjes bij je gereageerd? Jij bent beroemd en bekend, ik niet. Jij hebt dat toch helemaal niet nodig...'
'Dat denkt iedereen maar. Maar ik voel me gauw genegeerd, ik heb dat gewoon nodig zo af en toe. Een beetje aandacht en tegengas. Een beetje wapengekletter, een beetje bewondering. Ik word gewoon wat pissig als mensen hun schouders ophalen en zich omdraaien. Is iets met schizoïde structuren of zo, zegt mijn gekkendokter... Kom nou, webloggers onder elkaar, he? De ene hand wast de andere, moet toch kunnen?'
'Nou vooruit... Ik zal wel eens kijken wat ik kan..'
'Dat zou fijn zijn. Maar niet te persoonlijk, he? Doe ik tenslotte ook niet....'
'Nee hoor, ik kijk wel wat ik kan bedenken. Ik moet vanavond ook de vakantiedia's van de buren nog bekijken. Desnoods werk ik dit gesprek even uit of zo....'
'Dat zou fideel zijn, Suf. Dank je wel!'
'Graag gedaan, Dag Nico...'
'Eh.. dag.!'

Terug

Maandag 28 Juni 2004 at 12:37 pm


Iedere dag liep ik om langs jouw kamer, in de stille hoop dat je net naar buiten zou komen om iets te kopi?ren, een stuk weg te brengen of gewoon een bakje koffie te halen. En zo vaak trof ik je aan, staande voor je kamer op de gang, dat ik je er dikwijls van verdacht me op te wachten. We praatten wat, giechelend en blozend, of keken elkaar stilletjes aan, verlegen en onhandig, tot ??n van ons zich bedacht dat we ?cht weer aan het werk moesten. En iedere keer maakten de vlinders in mijn buik pas uren later plaats voor de boosheid op mezelf omdat ik die volgende stap maar niet durfte te nemen.

Toen moest je weg, je baan hield eenvoudig op te bestaan. Op je afscheidsfeestje hield ik lang je hand vast, niet als een afscheidnemende collega, maar als de jongen die doorhad dat hij de boot miste. Ik bracht je naar huis en liep met je mee naar boven om je te helpen met alle kadootjes en bossen bloemen. Verlegen bood je me een kopje koffie aan. Toen we veel later die avond veel te vroeg afscheid namen, kuste je me en noemde me Snuf, omdat ik allergisch bleek voor je katten. Op weg naar de auto welde de boosheid weer in me op, nu al wetende dat ik te laf zou zijn om je op te bellen...

Een week of wat terug stond je ineens voor me en verraste me met de stevige hand die hoorde bij een zelfbewuste en energieke carièrrevrouw. Je heette me welkom in het team en noemde me 'Chef', omdat ze je verteld hadden dat ik een hekel had aan 'meneer'. Je haar was korter en leek minder blond, en de lijntjes naast je ogen maakten je eerder knapper dan ouder. Later, bij de koffie, 'ontdekten' we ons gezamenlijk arbeidsverleden. Ik knikte begrijpend om de vaagheid van je herinneringen aan die tijd, en probeerde zelf net zo spijtig te kijken over mijn eigen falende geheugen. Je wist het niet meer, of wilde het niet meer weten. Het deed er niet toe. Beleefd maakte ik een grapje over het voortrazen van de tijd en we namen allebei een hapje van onze cake.

Aan het einde van de dag liep je nog even langs mijn kamer en stak je hoofd naar binnen. Ik keek op van mijn beeldscherm en wenste je een fijne avond. Je lachte naar me, knipoogde en zei zachtjes: "Tot morgen, Snuf". Toen liep je door richting uitgang.

Ik bleef alleen achter, meer dan ooit....

De treurigheid van het bestaan

Zaterdag 26 Juni 2004 at 3:56 pm


Bespot door het volk vanwege je prestaties, aan het kruis genageld door de pers vanwege een wissel, in de zeik genomen door je assistent, afgefakkeld door de beau monde vanwege je haarlijn en opgejaagd door de wereld vanwege wat nog komen moet. Kan het nog erger??

Ja...!

"Goeiemiddag, Dick. Je spreekt met Jan-Peter...."

Biologisch evenwicht

Vrijdag 25 Juni 2004 at 4:59 pm


Darmen, gevuld met gemalen varkenslijken, in stukken gehakte zwijnenthorax, in schijven gezaagde lamskadavers en plakken runderbil.

Als je bereid bent om dit soort dingen in je tuin te verkolen, dan moet daar wel heel erg goed gezelschap tegenover staan....

Toe nou, zeg...

Vrijdag 25 Juni 2004 at 08:58 am


Vandaag wordt vrijwel zeker het besluit genomen dat ministersalarissen volgend jaar met zo'n dertig procent (30%!) omhoog gaan.

Waarom?

Niet omdat de heren ministers niet rond kunnen komen. Ook niet omdat ze een aanmerkelijke taakverzwaring tegemoet kunnen zien. Ook niet omdat hun functie wordt geherwaardeerd. En al zeker niet vanwege hun goede functioneren.

Nee...

De ministersalarissen moeten omhoog omdat ze achterblijven bij die in het bedrijfsleven....

Kennelijk is men bang dat ministers en masse overstappen naar het bedrijfsleven als de beloningen niet worden gelijk getrokken. Dat lijkt me in dit geval toch een flagrante overschatting van het eigen kunnen. Zou het bedrijfsleven nu echt op dit zooitje ongeregeld zitten te wachten?

Welkom in de buurt

Donderdag 24 Juni 2004 at 9:12 pm


Zo'n nieuw huis brengt toch aardig wat voetangels op allerlei gebieden met zich mee. Op het gebied van privacy bijvoorbeeld. Grote ramen zijn leuk, zeker als het er zo veel zijn. Maar als je gewend bent om zonder ernstige maatschappelijke gevolgen in je blote bips door het huis te rennen, zijn enige aanpassingen aan het interieur aan te bevelen. Met name het trappenhuis in ons nieuwe optrekje vormt enig probleem omdat de trappen aan de voorzijde van de buitenwereld worden afgeschermd door twee enorme, glazen panelen die niet alleen uitzicht geven op straat, maar ook op het identieke, zij het gespiegelde huis aan de overzijde.

Zo kon het gebeuren dat ik gisterochtend fris van zin de badkamer uit kwam, in drie lichtvoetige sprongen de trap naar de tweede verdieping slechtte om wat ondergoed uit de droger te rukken en vervolgens met een syncopische huppel de trap weer af te denderen, toen ik plotsklaps oog in oog stond met de overbuurvrouw die in het huis tegenover me kennelijk de zelfde gang had gemaakt. Grote, verschrikte ogen, verstarde bewegingen en een op afstand duidelijk zichtbare vaatverwijding in de gezichtshuid. Al met al voldoende signalen om mij er ernstig van bewust te worden dat ik op dat moment eigenlijk alleen mijn bril droeg.

Wat doe je in zo'n geval? Vriendelijk zwaaien? De trap af stormen en de badkamer induiken? Stijf stil blijven staan en hopen dat ze denkt dat je een replica van een vroege Rodin bent? Het kwaad was nu toch al geschied en ondoordachtheden zouden de schade mogelijk alleen maar verergeren. Bovendien had het erger gekund, ik was allang blij dat ik zo snugger was geweest om alvast mijn haar te kammen. En dus liep ik met een overdaad aan nonchalance de trap af, alsof er niets aan de hand was en verdween uit het gezicht door de slaapkamer in te duiken, waar ik het gebeurde even rustig de revue kon laten passeren.

Mijn vorige buurvrouw was lomp, lobbig en amorf, had de uitstraling van een makreel en doorgaans het humeur van een ton met zuurkool. Geen vrouw om innig of vertrouwelijk bij te worden. Wat dat betreft mocht ze wat mij betreft door het zicht op mijn naakte lijf een acute appelflauwte oplopen, of een oestrogeen-overdosis of volledig en totaal voor de huwelijkse staat verpest geraken. Maar de huidige buurvrouw was een ander verhaal. Blond, jong, rank en vriendelijk, door de bank genomen dus eigenlijk gewoon een lekker ding...

En dus kon ik het eigenlijk niet helpen dat een breed scala aan mogelijke gevolgen door mijn hoofd schoot, vari?rend van de komst van een gecapitonneerde auto van de GGD tot aan onnoembare, lustvolle uitspattingen. Mijn fantasie raakte dan ook volledig op hol toen nog geen twee minuten later de bel van de voordeur ging. Een vluchtige blik om de hoek van het trappenhuis leerde mij dat er geen ambulance voor de deur stond en dat de voordeur van de overburen wagenwijd open stond. Nu is mijn voordeur helaas het enige object in de voorpui waar ik niet doorheen kan kijken, het ding is namelijk van hout. Maar ik was ervan overtuigd dat ik bij opening een blozende buurvrouw met een leeg suikerpotje zou aantreffen.

Met bonkend hart trok ik een shirt over mijn hoofd en trapte een broek aan. In twee stappen was ik beneden en opende de deur. Met fonkelende ogen in zijn bruinverbrande gezicht keek de buurman mij aan, terwijl hij een schalkse lach met blinkend witte tanden liet zien. "Buurman", zei hij met een vette knipoog. "U heeft vast wel even een pijpsleuteltje maatje 21 voor me te leen!"

Ik kwam pas tot rust toen de ambulancebroeder de riemen van de brancard iets losser deed om het infuus in te brengen....

Kleine Voorspelling...

Dinsdag 22 Juni 2004 at 10:36 am


Het is een kwestie van tijd voor de eerste LPF'er opstaat om te opperen dat de verplichte inburgeringscursus gerust door fysiotherapeuten gegeven mag worden...

Even...

Dinsdag 22 Juni 2004 at 12:11 am


Bel ik? Of juist niet?
Is mijn ongerustheid
Een blijk van belangstelling?
Of van mijn opdringerigheid?

Kan je me missen?
Of mis je me?
Gelukkig bevestig je
Die ene zekerheid:

Je doet het toch nooit goed...

Gewenning

Maandag 21 Juni 2004 at 1:14 pm


Toen ik mij gisteravond ten bedde begaf, trof ik Suffinnetje, die deze beweging een tiental minuten eerder had gemaakt, tot mijn stomme verbazing aan mijn kant van het bed aan! Vanwege het uitzicht, was haar excuus. Op zich was dat geen verkeerde reden. Twee wanden in de slaapkamer van ons nieuwe huis zijn voorzien van meerdere, enorme glaspanelen, letterlijk van vloer tot plafond. En vanaf mijn plekje in bed geeft dit een schitterend uitzicht over twee straten, met als prettige bijkomstigheid dat de horizontale lamellen die in de raamluiken zijn verwerkt eventuele inkijk tot een absoluut minimum beperken.

Maar het voelde niet goed, zo naast haar. Ik lag op mijn verkeerde zij, met de verkeerde arm om haar heen en ik voelde de verkeerde rondingen en vormen, waardoor ik het gevoel kreeg met een vreemde vrouw in bed te liggen, maar dan zonder het spannende gevoel dat dit doorgaans met zich meebracht. Ik bedacht me dat ik gedurende onze gehele relatie altijd aan dezelfde kant van het bed had gelegen. Sterker nog, ik kon zo gauw even geen enkele relatie herinneren waarin ik een andere kant van de (buiten)echtelijke sponde had bezet.

Hoewel, dat was niet waar?

Ik leerde haar kennen toen ik het ouderlijk huis net verlaten had. Jong, speels en grillig. Het maakte niet uit waar we sliepen, de vraag was of we daar überhaupt aan toe kwamen. Steeds meer en steeds vaker bleef ze bij me en mijn huis vulde zich geruisloos met haar spulletjes. Toen we samen een grotere flat betrokken ging het mis. Ze wilde aan mijn kant liggen, bij het raam. Ik stemde toe en het ging bergafwaarts. Ik voelde me steeds vaker een vreemde in mijn eigen bed, of in mijn eigen huis. Onze ruzies werden heftiger en talrijker, de nachten vol zweet en passie die daarop meestal volgden werden zeldzamer en vlakker. Voor we het wisten werden we wakker in vreemde bedden en namen we afscheid van elkaar?.

Onzin. Stom toeval, bedacht ik me. Geen enkel verband tussen links of rechts en de uiterste houdbaarheidsdatum van een relatie. Of was dit wederom het eerste teken van een keerpunt? Het begin van het einde? En kon ik dat aan? Had ik de kracht en de buigzaamheid nog om mijn leven een nieuwe wending te geven? Om helemaal vanaf nul opnieuw te beginnen?

Suffinnetje draaide zich om en onderbrak mijn gedachten. 'Mag ik op mijn eigen plekje?' vroeg ze. 'Daar lig ik toch prettiger.' Het mocht. Ze kroop over me heen naar haar eigen kant, herschikte de kussens en kroop warm en vertrouwd tegen me aan. Ik legde mijn arm om haar heen, de goeie, en trok haar nog dichter naar me toe. Tevreden viel ik in slaap.

Midden in de nacht schrok ik wakker, plotsklaps vanuit het niets geconfronteerd met een kwellend vraagstuk: al die veranderingen, was dat niet gewoon een kwestie van wennen??

Toch maar niet...

Zaterdag 19 Juni 2004 at 11:04 pm


Geachte heer Advokaat,

Hierbij delen wij u nogmaals mede dat wij, bestuur en leden van FC Schaafbroekerwoude, zeer ingenomen zijn met uw positieve reactie op ons eerder gedane schriftelijke verzoek om belangenloos enige "masterclass" trainingen te verzorgen voor de spelers van ons eerste team.

Nieuwe inzichten hebben ons echter, tijdens een inderhaast gehouden bestuursvergadering eerder deze avond, doen besluiten hier alsnog vanaf te zien. Wij moeten u helaas meedelen dat onze voorkeur toch uitgaat voor een serie trainingssessies, georganiseerd door de buurman van onze topspeler Jan H., waarvan wij onlangs vernomen hebben dat hij de schriftelijke cursus voetbaltrainer van het Nederlands Talen Instituut met uitmuntende cijfers heeft afgerond.

Wij hopen op uw begrip en wensen u verder nog een fijne loopbaan in de voetballerij toe.

Met vriendelijke groet,

Bestuur FC Schaafbroekerwoude

Voortekenen..

Donderdag 17 Juni 2004 at 5:32 pm


'Hello,

Your personal STORM license has been successfully registered!'


U hoeft derhalve bij langdurige inactiviteit op deze site niet onmiddellijk ongerust te worden....

1-1

Dinsdag 15 Juni 2004 at 10:34 pm


Slechts één woord:

Poeh...!

Mededeling

Dinsdag 15 Juni 2004 at 3:09 pm


Voor hen die het aangaan: het seizoen voor illegale amateurcrematies is weer geopend...!

Kleine Suffie en Nicolai

Maandag 14 Juni 2004 at 08:56 am


Hij was tien nu. Geboren in Timisoara en via Boekarest in Nederland gekomen, nu zo'n acht jaar geleden. Hij was nooit mishandeld door zijn verzorgsters. Wel stelselmatig genegeerd en verwaarloosd. Hoewel hij zich daar niets meer van kon herinneren, hadden die jaren diepe littekens achtergelaten. Hij was moeilijk geworden, temperamentvol en eigenwijs. Een overlever. De liefde die hij ontving was in zijn ogen altijd voorwaardelijk, moest worden afgedwongen zoals je dat met een gunst doet. Hij begon zich te interesseren voor meisjes. Eigenlijk te vroeg, maar voor jongens uit zijn geboorteland niet ongewoon. Hij had al een vriendinnetje, die hij hoffelijk en verlegen behandelde. Hij kon dwars zijn, eigenzinnig en koppig, zoals het hoorde bij zijn leeftijd. Moeilijk voor zijn omgeving, maar kennelijk noodzakelijk in zijn groei naar volwassenheid.

Hij was elf jaar oud nu. Hij was geboren in Canada en via Hannover in Nederland gekomen. Hij was mishandeld door zijn verzorgers, vernederd en behandeld als een attractie. Het had hem getekend en wantrouwend gemaakt, een onzekere en bange puber die zich geen houding wist te geven in de groep waarin hij was opgenomen. Hij was moeilijk geworden, eigenwijs en brallerig. Hij maakte ruzie, vocht, mokte en sarde. Maar soms smeekte hij om liefde en warmte bij de paar mensen die hij vertrouwde. Hij had meerdere vriendinnen, voor wie hij zich hitsig uitsloofde, meestal tevergeefs. Hoewel zijn lichaam er klaar voor was, was zijn geest nog te onvolwassen. En dus liep hij rond, verloren en triest. Hij vertrouwde op de dagelijkse routine in zijn leven, doorliep berustend de dagen en wachtte rustig en geduldig zijn kans af.

Beiden wisten nu wat een adoptiefeestje was, de erkenning van de mensen om je heen dat je in hun midden was opgenomen. Maar ze hadden er elk andere beelden bij. Voor de ??n was het een fijn moment geweest dat hij zich vaag kon herinneren, zij het meer van de verhalen die hij er achteraf over gehoord had. Voor de ander was het een verstoring van het dagelijks ritme, een beangstigende inbreuk op zijn rust en alleen-zijn.

Ze stonden tegenover elkaar en keken elkaar aan. De jongen riep een naam en zwaaide enthousiast. De ander zwaaide slungelig terug, blies en wroette met zijn tenen in het zand. De jongen pakte een appel uit de kist naast hem en gooide deze met een boogje naar de ander. Wantrouwend besnuffelde de olifant de toegeworpen vrucht, toen werkte hij hem smakelijk naar binnen.

Ze stonden tegenover elkaar en keken elkaar nog even aan. Zo verschillend van elkaar en toch met elkaar verbonden door eenzelfde verleden. De jongen zwaaide nog even ter afscheid en holde terug in de richting van het feestgedruis. De ogen van de olifant prikten in zijn rug, de ontastbare tekenen van een lotsverbintenis.

(Lees meer over Nicolai)

Doping

Zaterdag 12 Juni 2004 at 2:11 pm


Leuk om te zien dat er tegenwoordig aan de presentatie van de zomercollectie luxe lampenkappen echt wat aandacht wordt besteed!

Dag Ray..

Vrijdag 11 Juni 2004 at 6:59 pm


Het was een eer om naar je geluisterd te hebben...

De kracht van gezag

Vrijdag 11 Juni 2004 at 5:15 pm


Met listige, wantrouwend toegeknepen ogen keek de man van de vuilstortplaats toe hoe ik de klep van de Suffiemobiel opende en er een stapeltje verzaagde laminaatdelen uithaalde. Toen ik vervolgens met de stapel onder mijn armen richting de bak "overige afval" liep, schoot hij toe. De ogen fonkelend, de kaken ferm op elkaar geklemd.

"Meneer, dat moet bij het houtafval", zei hij streng. Ter verduidelijking wees hij in de richting van de container die even verderop stond en inderdaad ontegenzeggelijk houtafval bevatte. "Weet je dat zeker?" vroeg ik, wijzend op de platen onder mijn armen. "Ik denk het namelijk niet". Ik zag zijn ogen groter worden en zijn neusvleugels opensperren. "In de houtbak, meneer", zei hij gebiedend en wees nogmaals naar de gewraakte container. Aan de zijkant van zijn hoofd zwol een adertje op.

"Ik vind het prima, hoor" zei ik gedwee, "maar die laminaatdelen bestaan uit geperst karton met een kunststof topje. Die houtnerf is er fotografisch opgebracht. Die dingen bevatten net zoveel hout als een foto van het Amsterdamse Bos."

Even aarzelde hij, enigszins van zijn stuk gebracht door de discrepantie tussen referentiekader en nieuwe input. Ik nam mijn kans waar en deed een stap richting "overige afval", terwijl ik de planken ophief om ze in de pers te gooien. Dat viel niet in goede aarde. Hij nam een besluit, deed vier snelle stappen in mijn richting en blokkeerde mijn beweging richting afvalbak. "In de houtbak zei ik, meneer" snauwde hij gebiedend. "Die kant op!" De laatste woorden spuwde hij bijna en om zijn interne woelingen kracht bij te zetten, priemde hij met een harde, gestrekte vinger richting houtberg.

En dus liep ik in de opgegeven richting en deponeerde de laminaatdelen braaf tussen de stukken hout in de afvalbak. Autoriteit was tenslotte autoriteit, nietwaar? En een geordende, schone samenleving begon nu eenmaal bij het erkennen van regels en gezag!

Een mooi zooitje zou het anders worden....

Gevoelige snaren

Donderdag 10 Juni 2004 at 12:35 pm


De relatie tussen seks en muziekmaken is in Huize Suffie nooit een discussiepunt geweest. Sterker nog, de enige reden dat ik gedurende mijn adolescente jaren ieder weekend mijn ziel verkocht op één of ander rock-, pop-, of feestpodium, was de daaraan verbonden mogelijkheid tot ongebonden, spontane en anonieme seks. Natuurlijk mocht je dat niet zeggen. In een bandje spelen deed je om je creatief te ontwikkelen, om je liefde voor muziek, vanwege het groepsgebeuren, of voor de kick van de gig. Maar niet om het toegestroomde, vrouwelijke publiek achter de podia te gebruiken voor een verveelvoudiging van het maandelijkse aantal geslachtelijke ejaculaties.

Het besef over deze relatie begint echter wel degelijk te komen. Niet alleen de muziekhandel ziet voordelen in het openlijk koppelen van seks en muziek, zoals eerder onderzoek uitwees, maar ook fabrikanten zien hun kans schoon. Gitaarboer Jackson, bekend van de onder hardrockers zeer populaire Jackson- en Charvel gitaren koos dit seizoen voor een bijzondere reclamecampagne. In plaats van het aangaan van een endorsement met één of andere langharige gitaarheld, strikte de fabrikant Amerika's meest populaire porno-lekkertje Jenna Jameson als zwoegend boegbeeld van hun productenlijn.

DondersSodemieters! Daar had ik wel op willen komen! Hoe pers je de verkoopcijfers van je product tegenwoordig nou beter omhoog dan ze te koppelen aan één of andere geile neukslet? Daar moest in Nederland toch iets mee te doen zijn!

Nederland kent echter geen bloeiende gitaarindustrie. Wel een stel ambachtelijke gitaarzagers, zoals Robberts, Heins, Theo Scharpach en mijn eigen persoonlijke edelluthi?r Ferdinand Rikkers. Maar de laatste en enige Nederlandse gitarenfabriek Egmond, sloot reeds vele jaren geleden voorgoed de poorten. Misschien zou het een idee zijn om het merk voor een symbolisch bedrag van de Erven Egmond over te nemen, de fabriek nieuw leven in te blazen en vervolgens 's Neerlands enige, serieuze sekspoes Bo te vragen om er samen met ondergetekende een welvarend en vooruitstrevend bedrijf van te maken.

Ik zie dat wel zitten. Ome Suf voor de zakelijke en technische input en Bo als veelvuldig ontkleed lansbreekster voor gitaarbouwend Nederland!

En zo niet, dan kan ze me altijd nog leren neuken....

Een schoolvoorbeeld van.....

Maandag 07 Juni 2004 at 02:23 am


Bent u toevallig een hoge onderwijsambtenaar? Zoudt u dan Kleine Suffie eens een weekje in huis willen nemen? Dan mag u daarna eens bepalen of u nog steeds elke maand uw schofterig hoge reisdeclaratie blijft indienen, of zonder blikken of blozen een handtekening zet onder uw eigen salarisverhoging.

Vorige week belde de directrice van Kleine Suffie's school op. Of Suffie en Suffinnetje zo vriendelijk wilden zijn om Kleine Suffie voor de rest van het schoolseizoen thuis te houden. De school, liet zij fijngevoelig weten, kon hem niet meer aan...

Kleine Suffie is een vrolijk, aantrekkelijk en fantastisch fijn menneke, maar wel een met menneke dat speciale zorg en aandacht nodig heeft. Zijn verleden in een Roemeens kindertehuis hebben hem opgezadeld met een rugzak waar geen school raad mee weet en dus maakt hij sinds enige jaren 'dankbaar gebruik' van de -wegens bezuinigingen beperkte- mogelijkheden van het speciale onderwijs. Helaas is het speciale basisonderwijs in de polder niet voor handen (wegens bezuinigingen in het onderwijs uitgesteld cq. vertraagd) en dus moet er uitgeweken worden naar oplossingen buiten de regio (in verband met het kostenaspect eigenlijk niet toegestaan) en naar hulpverlenende en ondersteunende instanties die daar wegens geldgebrek eigenlijk de middelen niet voor hebben.

Suffie zit in een klas met twaalf kinderen, een klas die geleid wordt door een zij-instromende PABO leerlinge en waarvan de toegevoegde stagiaire enige maanden geleden in verband met bezuinigingen werd weggestuurd. Ideaal voor Kleine Suffie zou een klas zijn met zes kinderen en twee leerkrachten, volgens het model zoals dat elders in den lande wordt gehanteerd, maar dat in de polder door de gebrekkige financi?le positie niet kan worden ingevoerd. En die situatie dreigt voor Kleine Suffie's klas onhoudbaar te worden.

En dus moet Kleine Suffie maar ophoepelen, omdat men "hem niets meer te bieden heeft." Vier weken voor het einde van het jaar worden hem zijn vriendjes ontnomen, zijn dagelijkse regelmaat, zijn eindejaarsviering en zijn kans om zich te ontwikkelen met behulp van een aantal zorgpartners die zich wel aan de afspraken willen houden...

In dat licht is het bitter om te moeten vernemen dat juist in de onderwijssector ambtenaren zich schuldig maken aan excessieve zelfverrijking, zakkenvullerij en vriendjespolitiek. De rekenkamer schat aan de hand van de nu bekende gegevens, dat er een bedrag mee gemoeid is van zo'n 1,4 miljoen euro, een bedrag dat wel eens verveelvoudigd zou kunnen worden als de beerput op Onderwijs in z'n geheel wordt opengetrokken. Suffie heeft eventjes snel en slordig uitgerekend dat zo'n bedrag een verdubbeling van het aantal begeleidingsuren zou kunnen betekenen voor zo'n 1000 kinderen met een vergelijkbaar probleem als dat van Kleine Suffie. Het mag dan ook duidelijk zijn dat kinderen van hoge onderwijsambtenaren kennelijk niet afhankelijk zijn van het speciale onderwijs in Nederland.....

Suffie wacht vanaf een strategische positie bij de voordeur op het moment dat de offici?le beslissing van het schoolbestuur in de bus rolt. Vanaf dat moment is Suffie namelijk van plan om juridisch de vloer aan te vegen met het schoolbestuur, vanwege het op lage wijze planten van een bijl in de rug van een 10-jarige jongen. En dat om redenen die misschien wel valide zijn, maar die niet mogen worden afgewenteld op de meest kwetsbare partij...

Suffie is in zijn beroepsgroep een aardig stukje de boom in geklommen. Wellicht komt er nog eens een tijd dat Suffie zijn eigen salaris en onkostendeclaraties kan bekrachtigen. Dan kan Suffie mooi een priv?lerares voor zijn kleinzoon inhuren....

Treurig..

Maandag 07 Juni 2004 at 01:41 am


Als je uitgerangeerd dreigt te raken kun je altijd nog een keertje een reeds lang geleden volgesnoten zakdoek openvouwen....

WLC'04 camera- en kaartleed

Zondag 06 Juni 2004 at 12:08 am


Suffie dient u zijn oprechte verontschuldigingen aan te bieden. Vanwege a. het hardnekkig uiteenvallen van de digitale camera en b. het niet kunnen vinden van de drivers van de cardreader, moet u vooralsnog de volgende lichtbeelden ontberen:

- Ton geeft zich bloot;
- Verbal Jam's geheime liefde voor de juffrouw van de groenteboer;
- Rick neemt een foto;
- Loggers bestijgen een olifant;
- Suffie sloopt een varken;
- Marti omhelst een afvalbak;
- Bob speelt met zichzelf;
- Suffie en Marti laten zich rijden.

Binnen afzienbare tijd hoopt Suffie genoemde obstakels te hebben overwonnen.

WLC '04

Zaterdag 05 Juni 2004 at 02:08 am


Niets zo veranderlijk als een Suffiebesluit...

Raak!

Woensdag 02 Juni 2004 at 03:52 am


Ik hoor de woorden vallen
Maar niemand wordt geraakt..


Ik wel...!

(Met dank aan Frans. En aan Th? natuurlijk...)