Nog een tegenvaller

Maandag 30 Augustus 2004 at 11:07 am


En dat rottige moblog werkt bij mij om één of andere duistere reden ook al niet. Wordt echt nog een saaie bende hier...

Update: Doet het weer!!!

Medische beperkingen

Zaterdag 28 Augustus 2004 at 10:05 am


Mijn rechterhand zegt 'klik'. Of liever gezegd, mijn pink doet dat. Als ik mijn vingers buig en strek, blijft mijn pink halverwege hangen om vervolgens met een bijna hoorbare 'plok' in stand te verspringen zodat hij weer gelijke pas houdt met de rest van mijn vingers. Mijn pink is een soort van aan/uitschakelaar geworden, zoals je die op de achterkant van oude gitaarversterkers vindt om het circuit onder stroom te zetten.

Het zou misschien nog wel komisch zijn als dat geklik geen pijn had gedaan. Maar dat doet het dus wel, en nog gemeen ook. Oorzaak van dat geklik is namelijk een klein ontstekinkje op de pees van mijn pink, precies op een plek waar mijn peesschede zich ter hoogte van mijn polsgewricht vernauwt zodat het gezwollen ontstekinkje steeds in de beweging blijft hangen. Volgens de dokter gaat het vanzelf over als ik rust houd met die hand. Zoniet dat kan een injectie met een ontstekingsremmer uitkomst bieden. En in het uiterste geval kan het euvel operatief worden verholpen door de peesschede ter hoogte van mijn pols open te snijden, zodat de pees vrij heen en weer kan bewegen.

Ik heb gekozen voor de eerste optie: rust en langzaam laten genezen. Dat houdt wel in dat ik die rust moet gaan zoeken bij de oorzaak van dit alles: het priegeltoetsenbordje van mijn laptop. Die laptop had ik speciaal aangeschaft omdat ik de rest van mijn computertuig in mijn studio/kantoor heb staan en ik ook wel eens gezellig in huis wilde werken, zodat mijn gezinnetje mij zo af en toe ook eens kon zien. Dat geeft mij de keuze tussen twee kwaden: 1. Al mijn activiteiten op de computer, inclusief niet aan werk en huishouden gerelateerde activiteiten als chatten, webloggen, downloaden en vieze plaatjes kijken, migreren naar kantoor/studio en daar mettertijd op een dag tevens mijn gevulde koffers aantreffen; 2. Mijn werkzaamheden in kantoor/studio beperken tot het hoogstnodige en alle andere, niet onmiddellijk noodzakelijke computerhandelingen, opschorten en/of beperken tot de spaarzame momenten dat hier in studio/kantoor ruimte voor is.

Op zich een gemakkelijke keuze, ware het niet dat betaalbare woonruimte in Almere niet voor het oprapen ligt. Uiteindelijk blijkt de laatste optie dus de meest haalbare, en dat betekent domweg dat de laptop een tijdje de kast in gaat en ik mijn tijd op de computer ga beperken, ook al omdat op dit moment ?lk toetsenbord pijn doet. Dat betekent dus ook weinig schrijven, weinig Suffie en weinig MSN en weinig doelloos en recreatief heen-en-weer mailen.

Mocht het hier dus wat stil worden, bedenk dan vooral dat ik druk bezig ben met mijn genezingsproces. En nu ga ik even een coolpack uit de vriezer pakken. Au...!

Cirkel van verlangen

Donderdag 26 Augustus 2004 at 09:28 am


Nog half versuft van de slaap zwalk ik richting keuken en tik de Senseo aan. Als het lampje brandt, zet ik er werktuiglijk twee kopjes onder en laat ze vol lopen. Maar waarom? Los van Kleine Suffie, die liever melk drinkt, ben ik alleen thuis. Twee kopjes is dus echt overdreven!

Zonde van de koffie, bedenk ik mij, want zelfs als ik stevig doorgiet is kop nummer twee al lang niet meer op temperatuur als ik de eerste achterover heb. Gelukkig blijkt bij de eerste slok dat ik me daarover geen zorgen hoef te maken. Ik was namelijk vergeten om er nieuwe koffie-padjes in te doen.

Toch kun je dit soort half-slaperige missers vrij gemakkelijk voorkomen, namelijk door op tijd een stevige bak koffie tot je te nemen. Of was dat nu juist het probleem..??

Kleine Suffie goes Multi-culti

Woensdag 25 Augustus 2004 at 7:03 pm


Als het om muziek gaat is Kleine Suffie niet al te cultuurbewust. Veel verder dan 'Frans Bauer=slecht', 'Bl?f is wel goed' en 'Marco Borsato is onder voorwaarden maatschappelijk aanvaardbaar' komt hij feitelijk niet. Iets klinkt lekker of iets doet dat niet, en uit welke stroming een stuk muziek afkomstig is en of het hip is of niet, dat zal hem verder jeuken. Die onbevangenheid is terug te vinden in de samenstelling van de laatste verzamel-CD die ik voor hem mocht branden en die titels bevat van uiteenlopende acts als K3, Britney Spears, Cornershop, The La's, Ravi Shankar, Enya, Kim-Lian, Alan Parsons, Vince Gill en Underworld.

Toch begint zich bij Kleine Suffie sinds zeer kort een stukje culturele bewogenheid te manifesteren. Object van zijn speciale interesse is de de groep O-zone, die op dit moment een zomerhit scoort met de 'Dragostea din tei' (Majaah?e majaah? majaah?e majaa-h?-h?), niet omdat het zo'n lekker luchtig zeepbelletje is, maar omdat de groep afkomstig is uit Roemeni?, Kleine Suffie's geboorteland (Dat O-zone van oorsprong uit Moldavi? komt en in Itali? wordt geproduceert mag de pret niet drukken). Kleine Suffie ontwikkelt kennelijk nationalistische gevoelens en begint interesse te krijgen in het hervinden van zijn 'roots', wel wat vroeg, maar bepaald niet onverwacht...

"Papa, wat gebeurt er eigenlijk allemaal in Roemeni??", vroeg hij laatst aan me. Ik krabte mij op het hoofd. Was dit nou een geschikt moment om hem te vertellen over de erfenis van dictator Ceaucescu? Over extreme armoede en corruptie? Over lijmsnuivende kinderen die toeristen opwachtten om voor een paar lei hun tas te mogen dragen of ze domweg te beroven? Of over diezelfde straatkinderen die 's avonds laat op de binnenplaats van het hotel het vuil van de dag verbrandden om zichzelf warm te houden? Ik krabte mij nogmaals op het hoofd, want het enige nieuws dat mij zo even te binnen schoot was het bericht dat Roemeense prostituees gezamenlijk hadden besloten om de voedselbonnen, die sinds kort in verband met de extreme armoede aan Roemeense arbeiders bovenop hun schamele salaris werden uitgereikt, als betaalmiddel te accepteren. Niet echt een nieuwsitem dat je aan een tienjarige zou vertellen, bedacht ik me. En dus hield ik me bij wat algemeenheden over de groei van een arm land in het nieuwe Europa, hetgeen hij met een ernstig gezicht accepteerde.

Van de week trof ik hem aan voor de televisie, terwijl hij ademloos toekeek hoe de Roemeense turnster een vlekkenloze oefening afwerkte. Toen sloegen de twijfels toe: was het echt chauvinisme wat hem dreef om bijkans in het scherm te kruipen? Of waren het wellicht toch de wulpse vormen van deze meervoudig Olympisch winnares die zijn ontkiemende hormoonhuishouding in de war brachten?

Over een jaar of acht, heb ik hem belooft, neem ik hem mee naar zijn geboorteland en laat hem kennismaken met zijn 'eigen' cultuur. Hopelijk heb ik tegen die tijd voldoende voedselbonnen bij elkaar gespaard...

Vroeg

Woensdag 25 Augustus 2004 at 5:37 pm


Om 06.58 uur uit je nest gebeld worden door een dakdekker. Je zou bijna liever met lekkage blijven zitten....

Excuses

Woensdag 25 Augustus 2004 at 12:33 am


Ik sla de laptop dicht met een slecht gevoel. Er zijn mensen die dat niet verdienen....

Verwarring der masten

Dinsdag 24 Augustus 2004 at 12:56 pm


Vorige week is een enorme zendmast bij IJsselstein met behulp van springstoffen naar beneden gehaald teneinde te worden gesloopt. Dat wilden de bewoners in de omgeving graag omdat ze last hadden van spooklichten, ge?lektrocuteerde goudvissen, Radio 1 ontvangst in hoorapparaatjes, spontane zelfontbranding van vuurvliegjes en niet dovende kelderverlichting, alles als gevolg van de enorme hoeveelheid energie aan radiostralen die het gevaarte de lucht in slingerde. Bovendien vonden de meeste omwonenden het 165 meter hoge gevaarte een ontsierende factor in het landschap.

Suffie ontving dit bericht in eerste instantie met gemengde gevoelens. Sinds vele jaren delen Suffie en Suffinnetje namelijk hun tweede kerstdag met vrienden in Culemborg, waarbij om het jaar bij ??n van de partijen thuis de kerstmaaltijd op hoog niveau wordt samengesteld, bereid en geconsumeerd. Deze gebeurtenissen gaan meestal gepaard met de consumptie van een grote hoeveelheid speciaal geselecteerde wijnen, terwijl het samenzijn steevast wordt afgesloten met het schenken van gedestilleerde goddelijkheden.

In dat licht is het fijn dat je je als chauffeur bij de thuisreis enigszins op bepaalde bakens in het landschap kan ori?nteren om niet ergens in the middle of nowhere in het hoge riet te stranden, hetgeen zeker met een slok op geen pretje is. De enorme Lopik-mast, die gedurende de kersttijd als grootste kerstboom ter wereld fungeert, was daar altijd volmaakt geschikt voor omdat hij bij helder weer zo'n beetje gedurende het gehele traject tussen Culemborg en Almere zichtbaar bleef. Groot was dan ook de schrik toen Suffie moest vernemen dat het ding zou worden gesloopt!

Ondertussen is Suffie's schrik door de realiteit ingehaald. Niet de gesloopte mast fungeerde namelijk als kerstboom, maar de 230 meter hoge Gerbrandytoren die enkele kilometers verderop al sinds jaar en dag het landschap ontsiert. Veel ruimte voor opluchting was er echter niet. De eigenaar van de toren, de Nozema, besloot namelijk vorig jaar al de Gebrandytoren, vanwege de hoge stroomkosten, nog maar eens in de vijf jaar als kerstboom te ontsteken. Uitgaande van het gegeven dat de genoemde kerstfestiviteit om en om bij ??n van de partijen plaatsvindt, betekent dit dat Suffie nog maar hooguit één keer per 10 jaar van de wegwijsservice van Nozema gebruik kan maken.

Dan mogen ze dat kreng wat Suffie betreft ook wel opblazen...

Bekijk het eens positief...

Maandag 23 Augustus 2004 at 6:53 pm


De charme van zo'n volledig onverwachte hagelbui is niet alleen het gezellige getik van ijs dat deuken slaat in het dak van je auto, maar bovendien de steeds spannender wordende vraag welke ramen je in huis ook al weer open had staan.

Daarna gaan we het even hebben over de invloeden van excessieve vochtigheid op goedkopere laminaatsoorten...!

Update: Die paar druppels van het open raam in de slaapkamer waren te overzien. Gelukkig heeft het water dat via de luchtafvoer van de verwarmingsketel en de mechanische ventilatie naar binnen kwam een hoop meer schade veroorzaakt....

Update 2: Aaahhh, jammer! De oorzaak is gevonden, dat maakt dat het spannende er wel een beetje afraakt... Een gat in het aluminium plakstuk op het dak. Is ondertussen dichtgekit, wordt vervangen en natuurlijk zijn de kosten voor alle behang en spuitwerk voor ons, meneer...!

Bestelling van Pythagoras

Maandag 23 Augustus 2004 at 08:55 am


U en ik, wij dreigen slachtoffer te worden van een duivels complot van ongekende magnitude. Die dreiging komt nu eens niet van aanstormende kometen, rappende Marokanen, stuntelende bewindslieden, graaiende grootgrondbezitters of moordlustige rooie rakkers. Sterker nog, het in stilte voortwoekerende gevaar is afkomstig vanuit een hoek van waar we het niet zouden verwachten: de Nederlandse horeca. Nee, ik ga u niet vervelen met de prijs van het bier, dat is namelijk peanuts in vergelijking met de sluipende verschrikking die onze sociaal-maatschappelijk structuur van binnenuit uitholt.

Ongetwijfeld prikt u wel eens een vorkje buiten de deur en heeft u ondervonden dat het de laatste jaren in de meeste tenten de gewoonte is om u vooraf aan het eten eerst een mandje stokbrood plus kruidenboter aan te bieden. Is het u daarbij wel eens opgevallen dat het aantal stukjes stokbrood nooit overeenkomt met het aantal mensen aan tafel? Dat er op die manier dus altijd ??n iemand aan tafel zit die qua hoeveelheid achter het net vist? En dat is nog niet alles, ongetwijfeld heeft u ook wel eens ervaren dat die kleine, delftsblauwe potjes die er bij worden gezet nooit voldoende kruidenboter bevatten om alle stukjes brood van een aanvaardbare laag vettigheid te voorzien. Ook hier zit er dus uiteindelijk altijd iemand met een droog stuk stokbrood in zijn knuisten!

Een triviaal probleem? Misschien wel, maar als dit soort dingen zich consequent herhalen wordt het vanzelf duidelijk dat het uiteindelijk toch steeds dezelfde is die doorlopend het laatste stukje brood pakt; een gegeven dat zich uiteindelijk als een rottende bacteriehaard nestelt in het binnenste van elke relatie en op die manier voeding geeft aan twijfel en wrijving, met een onafwendbaar einde als uiteindelijke gevolg.

Zeg nu zelf, ongetwijfeld heeft u zich wel eens dingen afgevraagd: waarom flirten die leuke dienstertjes zo opvallend als uw partner erbij is? Waarom vult de eigenaar van de tent de comdoomautomaat altijd bij als u net naar het toilet bent geweest? Waarom is het schaaltje frites dat u bij het eten krijgt voor twee personen net zo veel als voor drie personen? Waarom wordt de rekening altijd steevast aan de man aan tafel gepresenteerd? Gelooft u echt in toeval? Ik niet, en wel hierom...

Met één van mijn vorige liefdes, deelde ik de passie voor een schattig klein restaurantje in Amsterdam Oost. Toen de relatie stukliep en ik een nieuwe liefde opduikelde, nam ik haar mee naar mijn lievelingstentje en mocht tot mijn genoegen constateren dat ook zij voor al dit culinaire genot voor de bijl ging.

Toen merkte ik echter dat ook mijn voormalige lief haar nieuwe verovering hier mee uit eten nam. Voor de restaurateur betekende dit een toename van het aantal vaste klanten met twee. Toen mijn relatie met Miep 2 op de klippen liep en ik begon aan Miep 3, nam dus het klantenbestand van de zaak toe met Miep 3, de nieuwe vriend van Miep 2, de inmiddels oude vriend van Miep 1 en zijn nieuwste verovering, en natuurlijk de nieuwe vriend van Miep 1. Uiteindelijk werd ons kleine restaurantje geconfronteerd met een bijna kettingbrief- of pyramideachtige toename van klanten en groeide uit tot ??n van de best lopende tenten van Amsterdam Oost. Onnodig te zeggen dat de uitbaters van dit ethablissement, maar ook die van veel andere gelegenheden met zulke ervaringen, niet alleen dit soort processen toejuigden maar ook niet te beroerd bleken om het lot een handje te helpen, getuige het veelvuldige voorkomen van bovengenoemde pesterijen. U gelooft nog steeds in toeval? Nee toch...?

Een verontrustende gedachte is dat het succes van deze in de horeca toegepaste methode van klantenbinding ook in andere bedrijfstakken navolging dreigt te gaan vinden. Om maar eens wat te noemen, is het u wel eens opgevallen dat er bij de meeste crematoria en begraafplaatsen altijd te weinig cake op de schalen ligt?

Tis toch wat...!

Zaterdag 21 Augustus 2004 at 6:25 pm


Wat mij nou gebeurt! Pak ik de telefoon om de dokter te bellen en een afspraak te maken, omdat mijn oren na de laatste zwempartij weer eens dicht zitten, en ik dus geen flikker hoor! En wat denk je??? Geen kiestoon!!

Denk ik, tenminste....

Olympisch spelen

Vrijdag 20 Augustus 2004 at 2:59 pm


Het schijnt dat sommige mensen zich erg druk maken over het feit dat bepaalde, relatief jonge sporten vrij gemakkelijk als "Olympische sport" worden toegelaten, terwijl andere, veel langer bestaande sporten, maar niet als zodanig worden erkend. Zo is dit jaar het Beach Volley een drukbezet en gewaardeerd onderdeel in Athene, terwijl een sport als lange afstandzwemmen er maar niet als Olypische sport doorheen komt.

Misschien ligt het aan mij, maar ik kan daar eigenlijk niet zoveel moeite mee hebben....

Twilight Zone

Vrijdag 20 Augustus 2004 at 12:44 pm


Om half één mijn eerste kop koffie. Dit gebeurt niet echt..!

Briljante titels

Vrijdag 20 Augustus 2004 at 09:41 am


Als je je nieuwe single 'Guns Don't Kill People, Rappers Do' noemt, zoals de Goldie Looking Chain, dan heb je het als muzikant goed begrepen!

Nieuws van de dag...

Vrijdag 20 Augustus 2004 at 09:08 am


'NRC LezersService, wat kan ik voor u betekenen?'
'Goedenavond, met mevrouw Suffie. Ik heb een klacht!'
'Ow....'
'Ik heb vorige week een proefabonnement afgesloten, maar ik krijg de krant steevast pas de volgende dag bezorgd..!'
'U krijgt hem wel? Wat is dan het probleem?'
'Dat het een oude krant is. Een dag te laat, dat wil ik niet.'
'Wat is uw postcode?'
'1234 AB'
'Ah.. ik zie het al. In uw postcodegebied zijn zo weinig abonnementen, dat de krant niet wordt bezorgd maar per post wordt opgestuurd.'
'Dan wil ik hem niet meer. Laat maar zitten. Dan zeg ik bij de het proefabonnement op en die 11 euro betaal ik natuurlijk ook niet.'
'Dat moet. U heeft een tijdelijk abonnement afgesloten voor 11 euro, en die moeten volgens de voorwaarden gewoon worden voldaan.'
'In de brief staat dat u de krant uiterlijk vóór half zeven 's avonds bezorgt, da's een deel van de afspraak...'
'Hoe laat komt hij dan nu?'
'In de vroege middag, maar dan wel een dag later! Ik heb ingetekend voor een dagblad en niet voor een dagdaarnablad. Als ik de krant van gisteren wil hebben, haal ik er wel eentje ergens uit een papierbak! Tenzij u mij de krant van morgen vandaag al kunt opsturen, heb ik hier dus helemaal niets aan!'
'Mja... daar zit wel iets in. Wat wilt u nu?'
'Het abonnement opzeggen. Met ingang van vandaag wens ik het NRC niet meer te ontvangen.'
'Ehh.. dat zal dan wel met ingang van morgen worden...'
'Waarom had ik daar al zo'n vermoeden van....?'

Dom...

Donderdag 19 Augustus 2004 at 10:55 pm


Als ik de kast in de woonkamer opentrek, valt er iets uit. Het is grijs en ongeveer ter grootte van een balpen. Razendsnel identificeer ik het onbekende object, aan de hand van eerdere ervaringen en mijn kennis van de omvang en aard van mijn huisraad, als een hobbymesje. Zo'n kreng is eigenlijk het best te vergelijken met een kruizing tussen een scalpel en een kroontjespen, Suffinnetje schafte dit specifieke exemplaar met name aan om papier en karton te kunnen snijden voor haar zelfgemaakte wenskaarten.

Mijn volgende gedachte betreft mijn voeten. Deze zijn namelijk noch geschoeid, noch voorzien van sokken. Met inachtneming van de kracht en snelheid waarmee de gravitatie het onderhavige object richting aardbol verplaatst, bedenk ik mij dat het een kwestie is van honderdsten van seconden voordat ik uitsluitsel krijg over de vraag of mijn voeten zich in een rechtstreekse verticale lijn bevinden ten opzichte van de plaats waar het mes zojuist uit de kast is komen rollen. Ik hoor een nijdig 'tok' als het mes de genoemde afstand heeft afgelegd, maar voel vooralsnog niets. Als ik mij bovendien realiseer dat mijn voeten niet zijn vervaardigd van een substantie die 'tok' zegt als er iets opvalt, concludeer ik dat het mes mijn voeten heeft gemist en op het laminaat terecht is gekomen.

Ik voel me gelukkig, omdat ik weet welke schade een mes van die scherpte kan aanrichten aan spieren, huid en pezen in voeten en andere lichaamsdelen. Mij is dat ongeluk bespaard gebleven, weliswaar meer door geluk dan wijsheid, maar toch... Ik kijk naar beneden om het mes op te rapen, zie het ding niet liggen en stap opzij om de vloer af te kunnen zoeken.

Had ik beter niet kunnen doen. Althans niet met blote voeten...

Suffie keert weder

Donderdag 19 Augustus 2004 at 12:16 pm


En het geschiedde dat de Muze mij aanriep en zeide: 'kom tot mij'. En dus deed ik dat, want de Muze laat zich niet licht negeren. Bovendien had ze gelijk, het was nodig. Teveel stress, teveel verdriet, te veel spanningen en teveel wrijving. Maar ook te veel dokter, te veel zielenknijper, te veel makelaar, te veel sociaal werker en te veel wat en wie dan ook. Ik moest gaan, te vol van alles, daardoor leeg en diffuus. Ik was Suffie niet meer, maar verworden tot een lege huls.

En dus ging ik, vergezeld door de schamele en eveneens gekwetste resten van mijn gevolg, op weg naar de Goede Plaats in het zuiden des lands. 'Blijf lang', riep mijn mentor en lichtend voorbeeld, daarmee grootmoedig een kans tot ontmoeting verspelend. Het steunde mij en ik besloot alles los te laten.

Ik ging en bleef, in rust en stilte, genietend van wat elders ontbrak. Het overkwam ons in volmaakte harmonie en vrede: Muze en Lief, met tabak, zon waar geen zon kon komen en koele seks op het strand; Muze en ik, we sneden het wateroppervlak, deelden kangaroe en ons bloed stroomde door dezelfde mug. We bestelden wat op de kaart stond: 'mug of coffee'. En ik zei: 'doe mij de koffie maar, de mug had ik vannacht al'. De wereld werd ver en onbelangrijk, de GSM raakte vol Dommel en weigerde verrukkelijk dienst.

De dragers van ons bloed en onze principes, zij speelden en maakten ruzie, experimenterend met de inhoud van elkaars rugzakje. Lerend en begrijpend brachten zij de dagen door, vol verdriet toen de tijd op was.

Ik ben terug, mijn hart vervuld van dierbare herinneringen. Ik koester de innerlijke rust en de energie, die ik lichtjaren van hier opdeed, samen met mijn lief en mijn kroost. Ik dank de Muze voor haar gezelschap en warmte, en anderen voor het invullen van mijn plaats. Ik ben weer Suffie, klaar om de wereld te laten zien dat ik er ben, vol energie, inspiratie en scherpte.

Nu ontbreekt slechts de tijd nog, zo'n lang weekend vréét namelijk vrije dagen...!

Toe nou zeg!

Donderdag 12 Augustus 2004 at 4:29 pm


U kunt toch wel een weekendje zonder me??

In bad met Suffie

Woensdag 11 Augustus 2004 at 12:44 pm


Centimeter voor centimeter laat ik mijzelf in het net iets te warme water zakken. Pas als ik de bodem van het bad stevig onder mijn billen voel, ontspan ik me en slaak een gelukzalige zucht terwijl het water onder mijn oksels klotst. Alleen zijn wordt zwaar onderschat, vind ik. Vrouw en kind de deur uit betekent voor mij steevast uren liggen weken in bad, steeds warm water toevoegend tot mijn huid loslaat en aan de oppervlakte komt drijven. Een muziekje erbij, een goed boek en een glas whisky maken de perfectie compleet.

Naast de kuip staat een stoel met daarop mijn glas, mijn GSM en een grote badhandoek voor als ik over een uurtje of wat beslis dat het welletjes is geweest. Ik mis de draadloze handset van mijn vaste telefoonaansluiting, bedenk ik mij. En die had ik eigenlijk juist voor dit soort momenten aangeschaft. Aan de andere kant, de mensen die er echt toe doen, die weten me wel op mijn GSM te bereiken. Toch??

Die gedachte zit me ineens dwars, alsof ik stiekem op iets scherps ben gaan zitten. '..de mensen die er echt toe doen...'... Ik bedenk me dat mijn GSM nummer vooral rouleert onder vrienden, kennissen en collega's, maar dat de meeste van mijn familieleden alleen mijn vaste nummer weten. Die laatste categorie mensen schuif ik dus zo maar even aan de kant als 'er niet toe doende'. En dat steekt me dus. Jarenlang heb ik namelijk in de veronderstelling geleefd dat ik een familiemens was, die geloofde in de Eeuwige bloedband tussen de nakomelingen van de Oude Oersuffie. Familie moest je koesteren, familie was je leven en familie was het eeuwige empatische gezoem tussen je oren dat je er van overtuigde dat jouw aanwezigheid op aarde geen zinloos gegeven was. Maar kennelijk blijkt die hele familie toch niet waardevol genoeg te zijn om mij in mijn bad te mogen optelefoneren....!

Ik lig niet lekker meer, kan mijn draai niet vinden en schuif zo onrustig over de bodem van het bad heen en weer dat er prompt een paar liter water over de badrand heen golft. Verrader van mijn familie, de band met mijn bloedverwanten ontkennend, ik ben een harteloze ploert....!

Met een ge?rgerde grom hijs ik mijzelf overeind, grijp met een nijdige beweging mijn handdoek.... en staar enkele seconden met een ongetwijfeld uiterst stupide uitdrukking naar de handset die daar al die tijd onder had gelegen. Opluchting! Ik ben geen ploert of verrader! Ik ben nog steeds die familiezieke goedzak die het iedereen gunt om hem tijdens zijn Heilige Badceremonie lastig te vallen. Er is geen onderscheid, er zijn geen voorkeuren en er zijn geen achtergestelden in mijn micro-samenleving.

Tevreden en gerustgesteld laat ik mij onderuitzakken en laat de spanning langzaam uit mijn lijf vloeien. Beneden gaat de deurbel...

D.E.E.T.

Maandag 09 Augustus 2004 at 03:16 am


Wat beschermt mij tegen muggenbeet
T'is deet, t'is deet
Tegen rode plekken op mijn reet
T'is deet, t'is deet
Wat beschermt mij tegen dat rottige jeuken
Zodat ik vrij en zorgenloos door kan neuken
T'is deet, t'is deet, t'is deet...!

Wat verhelpt alle insecten-leed
T'is deet, t'is deet
En is bestand tegen copulatie-zweet
T'is deet, t'is deet
Wat verdrijft subiet al het vliegende tuig
Terwijl ik mij over mijn partner buig
T'is deet, t'is deet, t'is deet

Anaal, grieks of recht op en neer tot in de morgen
Daarvoor gaat diethyl toluamide zorgen
Onthou het, het is maar dat je het weet
Het is deet, het is deet, het is deet (2x)


(opgedragen aan Luna)

Beperkte openstelling

Zaterdag 07 Augustus 2004 at 05:10 am


Je kunt nog zulke mooie verhalen of scherpe stukken in je hoofd hebben zitten, als je de rust niet kunt vinden om er een goed verhaal van te breien moet je er gewoon niet aan beginnen. Momenteel zit ik even in zo'n periode. Allerlei lollige stukkies in m'n hoofd, maar niet in staat om ze op Suffiaanse manier aan het web toe te vertrouwen, althans niet zonder daarbij de voor en door mijzelf opgestelde kwaliteitsnormen op brute wijze te schenden.

Tis geen gebrek aan creativiteit of fantasie die me parten speelt. Het is meer het niet rustig achter de computer kunnen gaan zitten en in gedachten spelen met zinswendingen en woordvondsten, of het puzzelen met volzinnen en alinea's. Oorzaak? Te druk met andere dingen. Met werk, met verhuizen en verbouwen, met schrijven en redigeren, met rommeltjes binnen het gezin, en met allerlei andere dingen. Het gaat ook wel weer over. Misschien morgen al, of volgende week. En anders in ieder geval dit jaar nog.

Toch is er geen reden voor paniek. Wat je niet kan vertellen, kan je namelijk wel laten zien. Ge?nspireerd door het nieuwe speeltje van een lieftallige loglega, herinnerde ik mij dat ik ook ergens zo'n GSM-met-camera had liggen. En dus is Uwe Sufheid vanaf heden aan de moblog, hetgeen u vast al was opgevallen in de rechterkolom van deze pagina.

Overigens, wie gehoopt had mij volgende week op de Vondelparkmeeting driftig te zien mobloggen moet ik teleurstellen. Teneinde mijzelf terug te vinden heb ik namelijk besloten mij volgend weekend terug te trekken op een Goede Plaats in het zuiden des lands, alwaar ik mij uitsluitend met spirituele zaken zal bezig houden.

Damn! - The Sequel

Donderdag 05 Augustus 2004 at 09:17 am


Afgelopen week meende ik te moeten vieren dat ik precies een jaar bekeuringvrij auto had gereden, gemeten na een uitstapje dat me maar liefst twee bekeuringen op één dag opleverde.

De bedelbrief van het CJIB die ik vandaag binnenkreeg betrof echter een schanddaad gepleegd op 6 juli jongstleden...

Kut!

Persoonlijk mini-drama

Dinsdag 03 Augustus 2004 at 1:22 pm


'WHOESHHHH!'
'Huh, wat was dat?'
'Ehh.. dat was de zomervakantie van 2004, jongen...'
'Tering... let ik even niet op...'

Blijde muziek

Maandag 02 Augustus 2004 at 2:01 pm


Het alfabet achterstevoren, in grunt met akoestische gitaarbegeleiding. Dat is wat u kan verwachten van Bertje Doperwtje. Suffie is om, nu U nog!

Hulde en lauwering

Zondag 01 Augustus 2004 at 3:40 pm


Als frequent horecabezoeker heb ik niet alleen een mening over de kwaliteit van het eten dat in tenten wordt geserveerd, maar ook over de bediening. Bedieners en bediensters die in een stampvolle tent, met slechts twee man personeel zowel een bar kunnen runnen als de bediening kunnen bezorgen in zowel het eetgedeelte van die tent als op het terras, verdienen respect. Als ze daarbij ook nog kans zien om vriendelijk en attent te blijven, verdienen ze een vette fooi. Als ze vervolgens ook nog eens de tijd nemen om Kleine Suffie tussendoor uit te leggen hoe de projectieklok werkt en even rustig voor Suffie uitzoeken welke muziek er in de speler zit en waar deze vandaan komt, verdienen ze een vermelding op dit weblog.

Nooit eerder hebben twee jonge restaurantbediendes het voor elkaar gekregen om Suffie zo ver te krijgen dat hij bijna opsprong van zijn tafel om even de afwas voor ze te doen.

Ga er gewoon eens naar toe....