Koekjes

Maandag 27 September 2004 at 12:53 pm


Ook Ministers hebben het moeilijk...!

Via Komma Punt Log

Bweurkh!!!

Maandag 27 September 2004 at 12:09 pm


Als het om vieze plaatjes, geurtjes of andere onsmakelijke gewaarwordingen gaat, ben ik best wel wat gewend. Ik kan smakelijk mijn zoutjes blijven knabbelen bij de meest gore zombie-films, eet na een flink bloedige splatter-movie nog gerust mijn broodje shoarma op en zelfs de meest expliciete poep- en plasfilm heeft geen enkele invloed op het functioneren van mijn digestieve systeem. Oftewel, zoals het bekende clich? luidt: ze kunnen op de rand van m'n bord schijten, zolang ze maar niet spetteren.

Een kwestie van gewenning, denk ik. Als je voor je werk regelmatig de zelfkant van de maatschappij doorhuppelt, om maar iets van mijn arbeidsverleden los te laten, wordt je vanzelf mentaal imuum voor zaken als kots, poep, rotting, verderf, bloed, ingewanden, dood, urine en andere doorgaans weinig verheffende onfrisse zaken. Bovendien ben ik qua speelfilms altijd prima in staat geweest om fictie cq. special effects van werkelijkheid te onderscheiden.

Gisteravond ging het toch even bijna mis. Suffinnetje en ik hadden onszelf een cinematografisch avondje beloofd, waarbij wij ons zouden verpozen met het kijken naar de film Minority Report. Nu stond deze film al enige tijd op mijn verlanglijstje, gezien mijn bewondering voor schrijver Philip K. Dick, de inmiddels overleden Amerikaanse schrijver die onder invloed van zijn eigen geestelijke instabiliteit, al of niet in combinatie met geestverruimende middelen, prachtige verhalen schreef vol parano?de fantasie?n, rotting en door depressies aangevreten toekomstbeelden, dus dat kwam goed uit. Veel van Dicks' boeken zijn overigens verfilmd, hetgeen hits heeft opgeleverd als 'Blade Runner', 'Screamers' en 'Total Recall', zij het dat veel van de somberheid en de met paranoia doorspekte oorspronkelijke verhaallijnen het grote publiek niet hebben gehaald.

In Minority Report weet producent Steven Spielberg echter iets van Dicks' fascinatie voor rotting terug te brengen, en wel in de sc?ne waarin de held John Anderton (Tom Cruise) geblinddoekt tracht wat eten uit de ijskast te pakken en zich daarbij vergrijpt aan een totaal door schimmel en bederf overwoekerde sandwich. Als hij direct daarna ook nog eens een slok melk neemt uit een fles die minimaal twee kerstfeesten bewust heeft meegemaakt, laat het effect zich raden. Voor mij was dit in ieder geval te veel. Voor het eerst in mijn leven draaide mijn maag zich gevoed door visuele prikkels spontaan om en het scheelde een haartje of de even daarvoor genuttigde bal gehakt met sperciebonen hadden een tweede leven gekend in de kooi van de cavia's.

Toch is zo'n ervaring goed. Het leert je grenzen te ontdekken waarvan je het bestaan nog niet vermoed had, zoals een kind dat zich brandt aan een kaarsvlam leert zijn omgeving met zorg te benaderen. Ik was er in ieder geval erg blij mee, zoals iedere nieuwe ervaring die leidt tot een verrijking van mijn gevoelsleven mij blij maakt. Ik was een completer mens geworden, met meer begrip en kennis van mijn innerlijke en onderbewuste 'zelf' dan ooit tevoren. Een gevoel dat mij in euforie deed onsteken en de behoefte deed ontstaan om mijn geluk in innige omhelzing met mijn Suffinnetje te delen.

Toen Suffinnetje zo'n anderhalf uur later echter, nog enigszins groen rondom de neus van het toilet afkwam om haar hoofd onder de kraan te steken, was dat gevoel helaas al weer grotendeels verdwenen...

Relatietest

Zondag 26 September 2004 at 11:49 am


Hoewel bij mij persoonlijk het aantal one-night-stands sinds mijn huwelijk dramatisch is gekelderd, durf ik nog steeds de bewering hoog te houden dat de meeste mannen over het algemeen vaker spontaan zomaar aan het neuken slaan dan vrouwen.

Dat betekent overigens niet dat mannen altijd volkomen onnadenkend en als een kip zonder kop alles bestijgen wat een beetje vriendelijk naar ze lacht. Een stukje voorbereiding is niet alleen essentieel om het zover te laten komen, maar kan ook achteraf zijn vruchten afwerpen. Zelf heb ik ooit, naar aanleiding van een negatieve ervaring, een ONS-protocol vastgesteld, gebaseerd op twee principes: 1. Een niet onaanzienlijk deel van alle one-night-stands resulteert onbedoeld in een min of meer serieuze relatie; 2. Relaties lopen tegenwoordig gemakkelijker stuk op triviale onhebbelijkheden van één der partners, zoals snurken, rondslingerende sokken, overmatig woelen, onwelriekende geslachtsorganen en uitgelubberde onderbroeken.

Eigenlijk is dat hele protocol niet meer dan een snelle relatietest om te onderzoeken of een in principe ??nmalige copulatieve ontmoeting kans heeft op prolongatie, of dat te verwachten valt dat dit vanwege de eerdergenoemde persoonlijke onhebbelijkheden zal uitdraaien op een mislukking. Je confronteert het betreffende ééndagskippetje vrijwel onmiddellijk na de daad met je zwakke zijde en kijkt hoe het uitpakt:

Tijdens je afspraakje gedraag je jezelf optimaal. Je bent een heer, betaalt haar drankjes, en toont aandacht, begrip en humor. Eenmaal in bed toon je je een perfecte minnaar, neemt de tijd en speelt in op haar verbale en non-verbale wensen. Zodra ze slaapt werk je twee tenen knoflook en een zoute haring naar binnen (leg ze klaar in je nachtkastje), trekt het voeteneinde van het dekbed los en begint flink te snurken. Midden in de nacht draai je naar haar toe, ademt zo zwaar mogelijk in haar gezicht en haalt een paar keer flink je neus op. Zorg dat je de badkamer als volgt aanpast: halflege tube sperti op de stortbak (zonder dop), urinevlekken op de bril, oude tandenborstel met daarin wat schaamharen, resten scheerschuim met baardharen in de wasbak en een stapel onderbroeken met remsporen in de badkuip. Schuif aan de ontbijttafel achteloos een aantal pornoboekjes opzij (iets met beesten) en vraag een kwartje bijdrage als ze met jouw telefoon een taxi wil bellen.

Belt de betreffende dame later voor nog een afspraakje, dan is deze relatie levensvatbaar. Zo niet, dan heb je jezelf ongetwijfeld een toekomstige teleurstelling bespaard. En geloof me, op deze wijze heb ik in de loop der jaren al heel wat kaf van het koren gescheiden.

Deze methode heeft één nadeel: Het werkt alleen in je eigen huis, bij háár thuis is het namelijk lastig om op de situatie in te spelen en kan je het maar beter laten komen zoals het komt. Ooit leverde dat mij na een overigens fantastische avond een hevig kwijlende jongedame in mijn armen op, die gezien het aroma bovendien aan een lichte incontinentie leek te lijden. Bij mijn nachtelijke zoektocht door haar huis naar een rol wc-papier, stuitte ik onder meer op een scheermes met plukken okselhaar op het aanrecht, een bus intiemspray in de koelkast en een prop gebruikte inlegkruisjes in de papiermand.

Uiteraard heb ik dat walgelijke schepsel nooit meer terug gezien....

Bepaald geen doordenkertje

Zaterdag 25 September 2004 at 6:09 pm


Sommige zaterdagen lijken in hun grijze triestheid zo op zondag, dat je bijna geneigd bent om je op zondagochtend al ziek te melden...!

Geen nieuws uit de politiek

Vrijdag 24 September 2004 at 09:33 am


Waarom ik vrijwel nooit over politiek schrijf, vroeg iemand laatst. Mijn antwoord was simpel: omdat het me niet interesseert.

Even een kleine correctie: het is niet zo dat politiek me niet interesseert. Integendeel, politiek interesseert me op zich hogelijk. Alleen het schrijven over politiek kan me niet bekoren, simpelweg omdat ik daar -zeker op dit moment- uiterst depressief van word. Politiek hoort in mijn optiek thuis in het rijtje poepen, file, pijn in je rug, rekeningen, maagzuur, brommers en wasgoed: het maakt deel uit van je leven, je gaat er serieus mee om, maar om er je weblog nou aan op te hangen gaat me te ver. De kans dat ik een boom opzet over mijn persoonlijke visie op de machtsverhoudingen binnen Nederland is in dat licht net zo groot (of klein) als dat ik iets schrijf over aambeienleed, een dood konijn op de A6, paracetamol, persoonlijke armoede, hagelpatronen in de nacht of een chronisch gebrek aan schone onderbroeken. Oftewel: het zou kunnen, maar verwacht geen speciale aandacht want het is gewoon niet mijn hobby.

Daarentegen zijn er voldoende andere loggers die uiterst boeiend of vermakelijk over politiek kunnen schrijven en aan wie ik die fakkel graag doorgeef, al is het maar omdat ik ze zelf graag lees. Denk daarbij aan de persoonlijke maatschappelijke frustraties van CiNNeR, de oprechte woede van Opa Buiswater, de scherpe en vaak rake observaties van Eric, de meestal plaatselijke ontboezemingen van David Rietveld, de nog schaarse analyses van nieuwkomer Kinderbadje en natuurlijk de vermakelijke satire van Verbal Jam.

Dus geen politiek op Suffie? Nope, in ieder geval geen bijzondere aandacht daarvoor. Of het zou moeten zijn over de vraag of Medy van der Laan net zulke onstuimige orgasmes beleeft als Femke Halsema. Dat lijkt me helemaal Suffie....

André

Donderdag 23 September 2004 at 10:20 pm


Kan ie die brief mooi zelf overhandigen....

(Nog een beetje galm, excellentie?)

De nieuwe wereld

Woensdag 22 September 2004 at 7:18 pm


Suffinnetje die aan Kleine Suffie probeert uit te leggen wat een typemachine is...

Terugkeer

Woensdag 22 September 2004 at 11:02 am


"Hee, was jij niet ziek?'"
"Nou, eigenlijk nog steeds, maar ik...."
"Ah, hier staat het. Vijftig procent.. Nou, fijn dat je er bent....."
"Mja, eerst eens rustig aan..."
".... want je bent de enige baas op deze lokatie met tekenbevoegdheid..."
"ehhh..."
".... en er zijn drie andere lokatie die vandaag ook zonder leiding zitten!"
"Tja, ik..."
"En we hebben momenteel een gigantisch probleem op lokatie X...."
"heu.."
".... dus of je daar zo eerst even naar toe wilt."
"Mmm.."
"En zou je daarna even wat knopen in het rooster willen doorhakken?"
"Humpf..."
"En nog even wat boze externe contacten herstellen..?"
"Ben ik echt de ?nige??"
"Ik ben bang van wel.."
"Nou, moet maar dan..."
"Fijn... Maarreh..hoe is het eigenlijk met je? Je ziet best nog wat pips.."
"Vandaag maar eens vroeg naar huis denk ik, heb een beetje hoofdpijn. Zo ineens...."

Toch?

Woensdag 22 September 2004 at 01:01 am


Was dit eigenlijk geen troononrede??

Telefonisch trauma

Dinsdag 21 September 2004 at 12:12 pm


Mijn telefoon heeft een trauma. Met enige regelmaat lijdt hij zonder aantoonbare reden aan een lege batterij. Daar hebben mobieltjes over het algemeen wel meer last van, maar dit exemplaar ziet kans om bij het ene gesprek harder leeg te lopen dan bij het andere, afhankelijk van wie ik aan de lijn heb. Dat kan geen technische oorzaak hebben, hier is sprake van pure conditionering. Een trauma dus.

Prinsjesdag

Dinsdag 21 September 2004 at 09:34 am


Maar ik ga vandaag weer werken....!

Suffie's filmtip

Zaterdag 18 September 2004 at 1:07 pm


Vanavond om 00:55 uur, zendt Nederland 3 de film "Als twee druppels water" uit, een film uit 1963, gebaseerd op het boek "De donkere kamer van Damokles" van W.F. Hermans. Bijzonder is dat het sinds de verschijning pas de tweede keer sinds 38 jaar is dat de film op televisie vertoond wordt (De eerste keer was op 19 september 2003). Niet omdat omroepen geen belanstelling hadden om de film uit te zenden, maar omdat de belangrijkste geldschieter, biermagnaat Freddy Heineken, vertoning van de film sinds 1969 had verboden. Heineken had de film namelijk gesponsord in ruil voor een rol voor zijn toenmalige minnares Nan Los en liet de film enkele jaren later uit het circuit verwijderen toen zij haar verhouding met de getrouwde biertycoon verbrak. Nu Heineken de Grote Reis naar de Eeuwige Hopvelden gemaakt heeft, is de film terug in de roulatie. En dus vanavond op televisie te zien....

Vele jaren geleden zag ik de film tijdens een besloten -maar feitelijk dus illegale- voorstelling, maar echt onder de indruk was ik niet. "Als twee druppels water" is een aardige film, maar vooral een product van de filmische jaren 60: traag, somber en tamelijk pretentieus. Hermans zelf was niet echt blij met de uitvoering, vooral omdat het grootste gedeelte van de door hem aangedragen thematiek zorgvuldig uit het eindproduct werd verwijderd om de film voor het grote publiek begrijpelijk te houden.

Toch ben ik voornemens het late tijdstip vanavond te trotseren en de film wederom te gaan bekijken. Nu alle geheimzinnigdoenerij achter de rug is ben ik heel benieuwd of de film ook zonder alle ophef overeind blijft. Volgens mij is ie best te pruimen.

Anders pak ik er gewoon een biertje bij...

Schuld en schaamte (2)

Vrijdag 17 September 2004 at 10:09 pm


Hij kijkt me aan, niet eens verwijtend...

Deed hij dat maar wel, dan kon ik me er rot om voelen, gevoelsmatig boete doen. Maar hij kijkt alsof er nooit iets gebeurd is, alsof de streek die ik hem geleverd heb te min is om er op te reageren. Ik kijk terug. Wordt dan kwaad, rotzak, roep ik in gedachten. Ik verdien het, trek je neus voor me op, negeer me, loop van me weg desnoods. Maar laat me boeten voor mijn verraad en laat me niet tot in de lengte der dagen met dat verdomde en verdiende schuldgevoel zitten.

Hij neemt een hapje van zijn eten, sabbelt aan zijn drinken en wandelt in de rondte zoals alleen hij dat kan doen. Dan doet hij eindelijk wat ik hem gevraagd heb: hij pist over m'n nieuwe shirt, bijt m'n schoenveters door en negeert me verder...

Ik laat nooit meer een cavia castreren...

De kunst van het weglaten

Vrijdag 17 September 2004 at 10:56 am


Misschien kent u hem: Phil Spector. Vorig jaar was deze excentrieke grootgrondbezitter in het nieuws omdat hij zijn vrouw overhoop zou hebben geschoten tijdens een echtelijke twist. Muziekkenners kennen Spector echter vooral als de uitvinder van de "Wall of Sound", een manier van muziek produceren die uitgaat van een bombastische opeenstapeling van instrumenten, wat resulteert in een allesoverheersende geluidenbrei die als een blok beton uit de speakers rolt. Spector produceerde in de jaren 60 en de vroege jaren 70 onder andere acts als The Ronettes, Ike en Tina Turner en zelfs de laatste elpee van The Beatles.

Arbeids-ethos

Woensdag 15 September 2004 at 11:33 am


Het is leuk als je baas zegt dat je er goed uitziet. Leuker is het als hij zegt dat ze je gemist hebben. Maar het leukst is misschien wel dat hij zegt dat hij blij is dat je er weer tegenaan wil. Minder leuk is dan dat hij vervolgens zegt dat hij jouw werk zolang heeft uitbesteed aan een ander en dat je het zolang maar even met die ander samen moet doen. "Om er weer een beetje in te komen" zegt ie dan.

Als arbeids-ethisch goed onderlegde Nederlander komt dat aan als een brevet van onvermogen, ook al is de gedachte erachter een hele goeie: continu?teit voor het bedrijf en voor de mensen die van mij afhankelijk zijn. Ik hou er echter niet van om met zijden handschoentjes te worden aangepakt. Arbeidsgeschikt is arbeidsgeschikt, en dan ga je er tegenaan. Niet stilletjes achter een bureau een beetje gaan zitten re?ntegreren, maar gewoon op de kamelen met de sabel in de hand. Kein keloel, gewoon doen waarvoor je betaald wordt!

Het vreemde is dat dit voor mij geldt, maar niet voor anderen. Toen ik vlak na het gesprek met mijn baas al ritmisch sissend door het schuren van mijn nylon motorbroek door de gangen van mijn werkplek zwierf, kwam ik een ondergeschikte tegen die al enige tijd aan het herstellen en re?ntegreren was van een ernstig ongeval waarbij ze zowel geestelijk als lichamelijk een behoorlijke opdoffer had opgelopen. Onmiddellijk maakte ik mij zorgen over de tamelijk energieke en drukke manier waarop zij zich door het gebouw bewoog en besloot ter plekke om haar op mijn eerste werkdag eens goed uit te horen over haar herstel en de hoeveelheid hooi die ze op haar vork nam.

Valkuil! Kijk vooral eens naar uzelf en wat minder naar een ander! Volgens mij is dat tijdens de intensieve trainingen die ik heb moeten doorstaan om op mijn huidige positie terecht te komen voldoende door de strot gedrukt! De vraag is dan ook waarom die wijsheid mij zo gauw weer ontschoten is. Feit is namelijk wel dat diezelfde baas mij enige weken daarvoor min of meer het gebouw uit trapte en op de ziekenlijst zette toen ik kwam vertellen dat mijn gezinsomstandigheden mij noopten om drastisch in te grijpen in het door mij gevoerde werkritme. Verzet bleek zinloos. Of ik wilde of niet, ik diende op te donderen naar huis en daar eerst maar eens uit te hijgen, voordat ik een personeelslid of cli?nt zou maltraiteren.

Goede beslissing, denk ik achteraf. Eentje die navolging verdient. Als ik volgende week weer in het zadel klim ga ik eerst eens kijken hoe mijn team erbij ligt. Of ze allemaal wel lekker in hun vel zitten.

Misschien trap ik er wel eentje naar huis....

Verdoving

Dinsdag 14 September 2004 at 11:35 pm


Ik gooi de steen
Ver voor mij uit
In het water
Maar de rimpels
Bereiken me niet meer...

Vibratie & Conversatie

Donderdag 09 September 2004 at 12:23 pm


'Best een spannend idee, zo midden in een restaurant. Toch?'
'Hihi! Ik heb het idee dat iedereen naar me kijkt...'
'Voel je dat ding nou ook zitten?'
'Als ik stil zit niet echt. Maar als ik beweeg is het net alsof.. nou ja, kweenie..! Hihi!'
'Haha! Maar mooi dat ik de afstandbediening heb! Kijk maar...!'
'Aahh! Oei! Jeetje, die is heftig zeg! Kristus, mmmm..!'
'Lekker?'
'Mmmm... best wel! Wow, Wat gaat dat ding hard! Dat hou ik zo niet lang vol, hoor...'
'Hihihi! En het is nog vroeg. We maken er een lange, fijne avond van en af en toe, als je er niet op rekent druk ik op de knop en hopla..!'
'Hihihi.. Oeh..! Maar zet hem nu maar uit als je wil, straks zet ik de hele tent hier op stelten...'
'Ehh...'
'Toe nou, straks gaat het echt fout...!'
'Ehh.. hij reageert niet, ik ben bang dat de batterij van de bediening op is. Shit!'
'Dat m??n je niet! Godver..! Ik hou het niet lang meer, hoor..!'
'Ehhh... denk aan je moeder of zo! Nee, aan gemetselde muurtjes. Dooie muizen in bed....!'
'Owww...!'
'Ga dan naar de WC en haal dat ding er uit..!'
'Dat durf ik niet, dan merken ze het... Trouwens, dat red ik niet meer. Ik voel het al komen!'
'Hey you! I wanna buy your wive and your daughter! How much for the little girl?!'
'Waaat..?'
'You bastards! You vicious, heartless bastards! Look what you've done to him!'
'Wat doe je nou? Ga zitten! Is het allemaal nog niet erg genoeg?'
'Dat zijn beroemde restaurantscenes uit speelfilms! Als jij direct zover bent, kunnen we later altijd zeggen dat jij je "When Harry met Sally"-imitatie deed....'

Licht in het donker

Dinsdag 07 September 2004 at 9:55 pm


Als er één training is waar ik warme gevoelens voor heb, dan is het wel het Onofficiële Practicum Recreatief Forensische Gynaecologie. En dat zou niet alleen voor mij moeten gelden. Het blijkt namelijk dat de meeste heren tegenwoordig weliswaar redelijk warm lopen voor oraal vertier, mechanische stimuli of alternatieve uitvoeringen van de pen- en gatconstructie, maar dat het manueel stimuleren en manipuleren van de vrouwelijke geslachtsorganen in het liefdesspel nog steeds een ondergeschoven kindje is. Dat is jammer, want voor wie er voor open staat, biedt het gebied tussen venusheuvel en perineum een wonderlijke en fascinerende wereld vol kleur en vorm, die zijn weerga niet kent. Een geoefend oog onderscheidt in de vrouwenschoot minstens net zoveel details als in een vrouwengezicht en leert hem bovendien alles over haar fysieke en mentale gesteldheid, emotionele toestand, humeur en levenswandel.

Zelf verwonder ik me nog steeds over de enorme verscheidenheid en de soms onverwachte confrontaties die mij soms ten deel vallen: grove en losgebouwde vrouwen met misprijzende knijpkutjes of jonge, tenger gebouwde deerntjes met goedmoedig lubberende plofmoffen, elke kut levert een nieuwe uitdaging op. Spreidt de benen van een vrouw en zij toont u de spiegel van haar leven.

Overigens geldt mijn fascinatie slechts het zichtbare gedeelte. Niet dat ik vies ben van een potje overmatige penetratie, maar de speleologische aspecten doen mij hoegenaamd niets! Ik kan lyrisch raken van de zachte welvingen van een kleine schaamlip, maar ik stijf absoluut niet op bij het zien van een stuk uterus, een lap slijmvlies of een ander brok onduidelijk weefsel. In dat licht loop ik ook niet warm voor de aanschaf van , dat indien ingebracht niet alleen stimulerende trillingen op het zachte weefsel van de onderhavige vrouw overbrengt, maar bovendien met behulp van een ingebouwd lampje en een draaibare periscoop ook een blik gunt op haar binnenwerk. En daar haak ik dus af.

En u? Inspecteert u de vullingen en bruggen in de mond van uw partner voordat zij u pijpt? Of is uw persoonlijke actieradius wellicht aanleiding om meteen een tracheascopisch onderzoek te doen? Onderzoekt u sigmo?doscopisch de bekleding van haar endeldarm voordat u haar anaal neemt? Wordt u opgewonden van een kijkje in haar neus- en bijholtes?

Mijn standpunt mag duidelijk zijn: de buitenkant van de mens is om naar te kijken, en om daarvan te genieten. De binnenkant zit tenslotte niet voor niets van binnen en leent zich beter voor tastzintuiglijke waarnemingen. Uiteraard wel met behulp van de daarvoor bestemde, gevoelige lichaamsdelen, dat levert namelijk niet alleen het meeste effect op, maar is nog plezierig ook.

Echte schoonheid zit van binnen? Me reet?!

Medische beperkingen (2)

Zondag 05 September 2004 at 1:40 pm


Okay. Rust helpt dus niet. Na een dikke week spaarzaam gebruik van de laptop, een ban op stukken van meer dan drie zinnen op Suffie en uiterst ergonomisch tikwerk op het andere computerspul, is de klik nog steeds niet weg. Sterker nog, iedere vorm van verbetering blijft gewoon uit. Met name 's morgens priemt mijn pink doelloos en onweerstaanbaar als een alternatieve ochtend-erectie omhoog en komt pas na wat moeizaam en pijnlijk getrek tot leven. Zelfs creatieve ingrepen, zoals het vasttapen aan een andere vinger, zodat de pink tijdens het tikken niet zo verkrampt, helpen uiteindelijk geen sier.

De opties zijn divers: 1. Mijn vingeractiviteiten nog verder inperken, dus ook het noodzakelijke tikwerk, maar ook zaken als neuspeuteren, cavia-aaien, pianospelen, deeg kneden, veters strikken, vingeren en schilderen achterwege laten. 2. Gewoon lekker de draad weer oppakken, inclusief fijne lange stukjes op dit weblog, en van de week lekker bij de dokter een prikje gaan halen.

Ik neig naar het laatste, één ochtend-erectie per keer is wel genoeg....

Bram

Zaterdag 04 September 2004 at 8:25 pm


Rode wijn, rode wijn
Kom laat ons vrolijk zijn...

*Bons* (2)

Vrijdag 03 September 2004 at 2:37 pm


Een belangrijke eigenschap van massage-olie is dat het spul zich vrij gemakkelijk door aanraking in de omgeving laat verspreiden. Handen wassen is in deze niet voldoende, ook de voorwerpen die met ongewassen handen zijn aangeraakt dienen te worden behandeld. Zoiets blijkt des te meer op het moment dat je na het douchen met brandschone en met behulp van zeep verruwde handen de trap af raast en daarbij iets te zwaar op de trapleuning hangt.

Jammer dat iemand die ochtendkrant al had weggehaald....

*Bons*

Vrijdag 03 September 2004 at 09:59 am


Massage-olie trekt uiteindelijk na gebruik diep in je huid weg. Da's maar goed ook, anders bleef je de hele nacht doorglibberen. Toch blijft er een kleine hoeveelheid als een dunne filmlaag op je vingers zitten. Dat merk je des te meer als je de volgende morgen, duf van de slaap de trap af strompelt en daarbij iets te zwaar op de trapleuning hangt.

Gelukkig blijkt dan ook de dempende werking van de ochtendkrant...

Gedachte

Donderdag 02 September 2004 at 11:46 am


Mijn grootste angst is dat deze bewaarheid wordt...