Doorstarten

Dinsdag 30 November 2004 at 8:40 pm


"Hallo?"
"Met mevrouw Suffie?"
"Ja...?"
"Mevrouw, u heeft enige maanden geleden een paar krukken geleend van de kruisvereniging..."

"Dat klopt, toen was ik door mijn enkel gegaan..."
"Maar de uitleentermijn is ondertussen al een tijdje verstreken...!"

"Oh..ja! Dat is dan even aan onze aandacht ontsnapt..."
"Mag ik daaruit concluderen dat die blessure ondertussen genezen is?"

"Eh..ja... Dat wel!"
"Dan hadden wij graag gezien dat u de krukken terug kwam brengen..."

"Nou, eigenlijk wilde ik ze graag nog een termijn gebruiken..."
"Hoe dat zo?"

"Omdat ik ondertussen al weer een ander ongevalletje heb gehad en die krukken weer hard nodig heb. Weer enkelbanden...."
"Ow... nou, dan moet dan maar..."

Pijn

Maandag 29 November 2004 at 9:52 pm


De school waar ik werkte lag letterlijk onder de rook van Schiphol, zodanig zelfs dat de bezoekers van de pier door mijn tuin heen naar de bus liepen. Mijn tuin was het, want ik woonde daar ook, in een kamer op de hoek. De excessieve regenval van de laatste dagen veroorzaakte lekkage bij de schuifpui en door het binnenstromende water lag mijn parket nu vervaarlijk naar alle kanten opbollend op de betonnen vloer.

Al rolschaatsend stuitte ik op de gang van de eerste verdieping op een ernstig verkeersongeluk, waarbij een tankwagen dreigde vlam te vatten. Behendig laveerde ik tussen de brokstukken door, maar ik kon niet voorkomen dat ik bij het passeren van het laatste stuk sloopstaal struikelde en op mijn bek viel.

Toen ik mij bij de balie van het politiebureau meldde om het ongeval aan te geven en melding te maken van mijn kapotte vloer, kwam een juffrouw in uniform achter de balie vandaag en leidde mij met een bezorgd gezicht naar een stoel. Toen merkte ik dat mijn rechterarm gevoelloos was. Een blik naar rechts leerde me dat mijn rechterarm een bloedige massa was, mijn hand leek nog maar aan enkele draden aan mijn arm vast te zitten. Er stak een stuk bot uit mijn schouder. Ik voelde met mijn linkerhand aan het uitstekende stuk, het leek op plastic. Ik voelde me misselijk en zag plotsklaps zwarte vlekken voor mijn ogen. Toen kwam de pijn...

Ik opende mijn ogen en hoorde ik Suffinnetje scharrelen onder de douche. Mijn hand en vingers bewogen op bevel en er was geen druppel bloed te bekennen. Maar toen ik bewoog kwam de pijn terug en stak als een gloeiend zwaard door mijn schouder. Ik vloekte, ging zitten en hoorde mijn pezen kraken en klikken toen ik mijn arm bewoog. Ik had duidelijk te lang en in een te vreemde houding op mijn rechterschouder gelegen. Leek het er gisteren nog op dat de lichamelijke gevolgen van mijn motorongevalletje tot het verleden behoorden, vandaag werd ik geconfronteerd met het tegendeel. Een confrontatie van pijn, die zelfs tot in mijn droom was doorgedrongen en zich daar naadloos in mijn fantasiebeelden had genesteld...

Maar ik heb al twee jaar niet meer gerolschaatst....

Totaal nietszeggend, oninteressant potsje

Maandag 29 November 2004 at 7:34 pm


Weet u dat ik, sinds het ontstaan van dit weblog, nog nooit eerder iets op 29 november gepotst hebt?

U mag uw eigen conclusies trekken, weet wel dat ik ernstig in duplo sta of ik in de loop van de avond nog iets zal potsen om het gemiddelde aantal potsjes op 29 november over de afgelopen jaren op ??n te brengen.

Soms gaan statistieken nu eenmaal vóór amusementswaarde, sorry....

Afspraken....

Maandag 29 November 2004 at 11:45 am


Weet u waar ik soms tamelijk kniftig van kan worden? Mensen die hun afspraken of toezeggingen niet nakomen. U heeft er vast zelf ook wel een paar in de familie- of vriendenkring: "Nee, ik kom hem echt morgen nog brengen", "ik doe hem vandaag nog op de bus!", "ik bel je morgen, dan heb ik mijn agenda bij de hand", "ik maak het onmiddellijk in orde voor je" en "zodra dit achter de rug is, mail ik je". En dan die excuses: auto stuk, agenda weg, telefoon kapot, glad vergeten, zaken, griep, vliegende schotels, ongesteld, spoedklussen, dronken, plotseling zwanger, verslapen, computer gescrasht, adertje gesprongen, kind ziek, poes dood, wasmachine lek, voetbalblessure.... *Aaargh!!!*

Uiteraard zijn ook de adviezen uit mijn omgeving voorspelbaar: hard aanpakken, doodzwijgen, negeren, de wacht aanzeggen, op laten tiefen, confronteren en van de kerstkaartenverzendlijst schrappen. Zo eenvoudig is het echter allemaal niet. Allereerst zijn veel van deze zondaars mensen die mij dierbaar zijn en die ik niet gaarne afreken op ??n eigenschap die toevallig in mijn allergie ligt. In dat kader ben ik mij er zeer goed van bewust dat mensen met verschillende karakters over het algemeen verschillende eigenschappen hebben. Die reken je daar niet op af, je accepteert dat ze anders denken dan jij of je neemt -als dat er niet in zit- vriendelijke afscheid van elkaar.

Daarnaast speelt er nog wat anders: ik ben namelijk net zo. Misschien komt het door de drukte van het dagelijks bestaan, of door alle shit van de afgelopen tijd. Misschien is het ook een bepaalde onverschilligheid die over me is gekomen, of heb ik gewoon te weinig tijd. In ieder geval heb ik een groot aantal afspraken met vrienden, familie, kennissen en anderen in draft staan, opgeschort of uitgesteld om verschillende redenen, inclusief geen tijd, geen zin, geen gelegenheid, geen vervoer of geen toestemming. Laat ik eens een greep doen uit de activiteiten die ik bij diverse mensen nog heb uitstaan:

- Langskomen om het nieuwe huis te bekijken (2x); Langskomen voor een bak koffie en over muziek praten; Bellen om na heel lang eens bij te praten (2x); Langskomen met een tompouce en bijbeppen; 12-snarige gitaar terugbrengen; Uitnodigen voor een etentje en samen gitaar spelen; Afspraak maken voor repeteren; Avondje prikken voor innige seks; Bellen om weekendje uit te nodigen; Bellen voor een workshop Tapas maken; Dagje met de blagen op stap; Avondje zuipen op de Grote Markt (2x); Keertje aanwaaien voor een bakkie op de boot....

Kortom, ik heb nog het nodige te doen. En daarna moest ik maar eens wat mensen achter hun broek aan gaan zitten om te zorgen dat ze hun afspraken met mij eens nakomen. Daar ben ik namelijk nogal principi?el in...

Alweer...

Zaterdag 27 November 2004 at 11:47 pm


Ik ben er wéér ingetrapt, zoals al zo vaak de afgelopen jaren. Ik zal er ook wel altijd in blijven trappen, alsof het mijn lot is...

Uiteraard is het mijn eigen schuld, ik ben namelijk degene die zijn ogen sluit voor wat voor anderen zo duidelijk is. Ik ben degene die ziet wat er niet is, hoort wat nooit gezegd is, leest wat nooit tussen de regels is geschreven.

Ik zou me om moeten draaien en weggaan, de deur uit moeten lopen, vaarwel moeten zeggen en de stekker er voor altijd uit laten. Maar stel je voor dat die ene kans zich zou voordoen, die ene mogelijkheid om mijn gelijk te bewijzen, mijn doel te bereiken, mijn geluk te vinden...

Dat zou dan mijn lot zijn...

Knetterbank

Vrijdag 26 November 2004 at 5:05 pm


Gisteravond ontrafelde ik min of meer per ongeluk een mysterie dat in de afgelopen maanden de gemoederen in Huize Suffie aardig bezig hield: Waar kwamen toch die pijnlijk knetterende, statische ontladingen vandaan, die optraden als Suffinnetje en ik elkaar aanraakten? Dat de vonk zo af en toe krachtig overspringt tussen twee levenspartners is namelijk op zich een goed teken, maar als dit gepaard gaat met blauwe vonken en ingrijpende veranderingen in de kapsels van de betrokkenen, dan jaagt dat de mensen eerder uit elkaar dan dat het ze samenbrengt.

Toen ik gisteren na gedane arbeid op de bank plofte en prompt werd getracteerd op een mini-electrocutie, ging mij -zowel letterlijk als figuurlijk- een lichtje op: De bank! Of liever gezegd: de combinatie laminaatvloer-vloerkleed-bank die zijn ioniserende werking ten toon spreidt aan diegenen die de euvele moed hebben er op te gaan zitten. Een soort luxe vandergraaf generator met kussens, dus. Dat verklaart bovendien waarom zoveel van onze gasten liever v??r de bank op de grond gaan zitten dan er bovenop.

Ooit verhaalde ik op dit log over een nieuwe trend in de wereld der erotiek: statische electriciteit als lustopwekkend middel. Als rechtgeaard Nederlander grijp ik dan ook onmiddellijk de kans om voordeel te trekken uit mijn energieke ontdekking. Vanavond vormt Huize Suffie het toneel voor een even interessant als waanzinnig experiment. Allereerst zullen Suffinnetje en ik trachten de bank te prikkelen tot extreme ionisatie, waarna wij onze weekendvrijage zullen laten plaatsvinden op het desbetreffende meubelstuk. Daarbij zal het eerste lichamelijke contact op zodanige wijze plaats dienen te vinden dat de electrische ontlading tijdens de eerste aanleg van de co?tus zal plaatsvinden. Kortom: Hopla erin en knetteren maar....!

Mocht het experiment naar verwachting verlopen dan kunt u ons volgend jaar op de diverse erotische beurzen terugvinden met een ruime sortering aan soortgelijke zitmeubelen, uiteraard tegen een prijs die een veelvoud zal zijn van het bedrag dat wij er in eerste aanleg voor betaald hebben. Zoniet, dan maakt u een goede kans om na het weekend op het Almeerse recycle-perron een kek, steenrood bankstelletje te scoren. Uiteraard alleen geschikt om seks-met-condoom op te bedrijven. Vanwege de isolatie...

Kort nieuws uit Huize Suffie

Vrijdag 26 November 2004 at 2:28 pm


1.
Om precies 14:00 uur kreeg ik plotsklaps een enorme drang om een glaasje rosé tot mij te nemen. In Huize Suffie geldt al jaren de ijzeren regel dat de drank 's middags pas na drieën wordt geschonken, ongeacht de soort of de alcoholische sterkte. Ik vermoed dan ook dat mijn biologische klok nog steeds problemen heeft met de overgang van zomertijd naar wintertijd. Vreemd genoeg weet ik uit ervaring dat de overgang andersom over het algemeen weinig problemen geeft. Bewijs dat zelfs het menselijk bioritme selectief be?nvloedbaar is.

2.
Een DVD speler lever je niet zomaar ter reparatie in. Dan moet hij toch echt stuk zijn, of het minstens niet optimaal doen. Neem je die stap toch, en het ding zwerft vervolgens enige maanden langs importeurs, reparatiecentra, winkels, magazijnen en uitlevercentra, en vervolgens laat je het ding een tijdje volkomen vergeten op het servicecentrum staan, dan is het een aardige verrassing als je bij het ophalen meteen ook de DVD terug krijgt die je er bij het inleveren per ongeluk in hebt laten zitten, en waarvan je het bestaan ondertussen ook al vergeten was.

Best wel een goeie vraag

Donderdag 25 November 2004 at 10:31 am


"Zolang mensen je site bezoeken en je stukjes lezen, voldoe je kennelijk aan een behoefte!"

Dat kan wel zo zijn, maar voldoe ik nog wel aan mijn behoefte?

Jeuk doet krabben

Woensdag 24 November 2004 at 11:03 am


In de auto, onderweg naar huis werd ik plotsklaps overvallen door een alles overheersende jeuk tussen mijn schouderbladen. Los van het gegeven dat de meeste mensen jeuk als ergerlijker beschouwen dan pijn, kan dit een heel vervelende situatie opleveren als je a. door een onlangs ontwrichte schouder niet in staat bent om je hand tussen je schouderbladen te wurmen, zodat je nagels daar hun heilzame werk kunnen verrichten, en b. te veel kleren aan hebt om effectief tegen de rand van de stoelleuning aan te kunnen schurken.

En dus ervoer ik, toen de jeuk niet na enkele minuten spontaan verminderde, al gauw de eerste tekenen van een opkomende paniekaanval en keek ik koortsachtig in de rondte of er in de auto misschien iets lag dat ik langs de kraag van mijn jas naar beneden kon laten glijden om de ergste nood te ledigen. Toen bedacht ik me ineens dat er in het opbergvak boven de zonneklep een paar drumstokken moest liggen, dat ik ooit had gekocht toen ik nog in mijn inmiddels ter ziele gegane bandje speelde. Een snelle greep en enkele seconden later beleefde ik het bijna orgastische moment van bevrediging van mijn op dat moment meest primaire behoefte: het glijden van de ruwhouten tip over de geteisterde huid van mijn rug, een ervaring die mij trillend van genot bijna de vangrail in deed sturen.

Toen, zo plotsklaps geconfronteerd met de overblijfselen van een muzikaal verleden, bedacht ik me ineens dat het tijden geleden was dat ik me serieus met muziek bezig had gehouden. Mijn laatste optreden was in april, daarna namen de ontwikkelingen in Huize Suffie een dusdanige loop dat ik niet meer aan musiceren toe was gekomen. Dit kon geen toeval zijn! En aldus, nabij de afslag Muiden en met een drumstok in de kraag van mijn jas, beloofde ik mijzelf plechtig dat daar snel verandering in zou komen.

In die sfeer moest ik ineens denken aan een aantal bekende bandjes die onlangs ineens weer bij elkaar waren gekomen, zoals Kayak, Alquin, The Meteors en pas nog The Zombies. En met mijn eigen ervaring voor ogen, vroeg ik mij af welke huidproblemen daar aan ten grondslag hadden gelegen....

Yesss..?

Maandag 22 November 2004 at 4:29 pm


Zojuist vastgesteld: ik heb het nog!

Nu nog even bedenken wat het ook al weer was....

Doosje

Maandag 22 November 2004 at 09:35 am


Gedurende de periode dat ik mijn vrijgezellenbestaan grotendeels op de Nederlandse podia versleet, was ik een fervent aanhanger van Safe-sex. Dat had op zich niet bijster veel te maken met bescherming tegen enge ziektes, het oplopen daarvan was namelijk in die tijd nog uitsluitend voorbehouden aan mensen waarmee seksuele interactie als onwaarschijnlijk kon worden beschouwd. Ook het risico van verspreiding van genetisch materiaal maakte slechts op beperkte schaal deel uit van mijn motivatie om rubberwaren in de wip te introduceren. Mijn voornaamste reden was echter het doosje..!

In die tijd werden condooms door de automaat afgeleverd in tranparant plastic doosjes, ultraplat en voorzien van een inlegvelletje met reclameprint. Die doosjes bleken uitermate handig om plectrums in op te bergen, u weet wel, van die kleine driehoekige kunststof plaatjes waarmee (bas)gitaristen de snaren van hun instrument beroeren. Daarvan kon ik er in zo'n doosje al gauw een stuk of vijftien kwijt, hetgeen als uitermate economisch mocht worden beschouwd als je bedacht dat er normaliter maar drie condooms in zaten.

Deze doosjes bleken echter ??n groot nadeel te hebben: ze gingen stuk. Ik ging erop staan, zette mijn versterker er bovenop, ik stootte mij terwijl ik er eentje in mijn zak had, oftewel: ik verbruikte er nogal wat. En aangezien ik het ongepast vond om mijn ouders tijdens de grote schoonmaak te confronteren met een lade vol ongebruikte kapotjes, dienden deze dus buitenshuis verneukt te worden. Een uiterst plausibele reden dus om de genietingen van het geslachtelijke leven op een zuivere wijze te consumeren, vond ik.

Al gauw merkte ik echter dat die zuiverheid ernstig in het gedrang kwam toen ik mij er zelf op betrapte regelmatig doosjes expres op de grond te gooien, er op te gaan staan of deze op een andere al of niet bewust gekozen wijze te maltraiteren. Op dat moment kwam de waarheid bij me binnen: het ging me niet om die rottige doosjes, het ging me puur en alleen om de seks! Het feit dat ik er wekelijks ??n of twee doosjes doorheen joeg was puur een legitimatie voor de bevrediging van mijn lage lusten!

Met die wetenschap besloot ik de mythe maar meteen resoluut door te prikken. De plectrums werden voortaan bewaard in de portemonnee en de condooms kwamen per voordeelverpakking via de Wehkamp. En zie, de laatste doosjes gingen daarna nog jaren mee....

Van enigszins gelijke orde was overigens het bandlid dat zijn versterker van en naar zijn auto vervoerde in een kinderwagen. Niet alleen versleet hij er nogal wat, hij moest ook steeds vaker optredens afzeggen. Omdat hij moest oppassen...

Pirelli kalender

Zondag 21 November 2004 at 10:40 pm


Ook deze keer is hij meer dan de moeite waard: de Pirelli kalender 2005!

Ergens in den lande

Zondag 21 November 2004 at 5:28 pm


'Zeg dat ene stukje, over wie gaat dat eigenlijk?'
'Eh.. hoe bedoel je?'
'Nou, zoals ik het zeg. Over wie gaat dat stukje? En wat was er eigenlijk aan de hand?'

'Ow.. niets, dat is al oud. Ik kon even niets anders verzinnen...'
'Het zegt me anders niks, wanneer was dit? Waarom weet ik daar niets vanaf?'

'Lieverd, dat is gewoon een stukje wat ik ooit heb geschreven, dat stelt niets voor...'
'Zo komt het anders niet over. Ik weet niet wat er allemaal gebeurt, maar soms heb ik de indruk dat je de mensen op het internet meer vertelt dan mij...'
'Tuurlijk niet, eh....'
'Ik vind het niet kloppen. Hier hang je de hele dag voor die computer zonder je bek open te doen, en op het internet stort je aan Jan en alleman je hart uit. Wat hou je eigenlijk nog meer van me weg?'

'Hoe kom je daar nou bij, dit kan iedereen lezen, dus ook jij! Bovendien is dit allemaal...'
'Onzin! Je weet dat ik er nooit op kijk... Bovendien heb ik gezien dat je ook stukjes weghaalt. Ik snap niet wat er allemaal aan de hand is, maar het bevalt me niets...'
'Liefje, dit zijn allemaal verzonnen verhaaltjes en....'
'Dat geloof ik dus niet... Je hebt zelf eens gezegd dat het allemaal op waarheid berust. Toevallig heb ik laatst eens zitten bladeren en dan kom ik allerlei dingen tegen die me heel bekend voorkomen....
'
'Het is ook allemaal geen geheim....'
'Maar je gooit het wel zomaar op straat, en bovendien vertel je er dingen die ik niet eens weet. Iedereen op dat net is kennelijk belangrijker dan ik! Ik hang er maar een beetje bij...!'

'Je weet dat dat niet zo is....'
'Zo voel ik het wel! Vandaag of morgen rot ik die verdomde computer zo het raam uit!! En vertel nou eens, over wie en wat gaat dit nou allemaal? Nu wil ik het weten ook!'

'Ga eerst eens rustig zitten, dan schenk ik wat te drinken in...'

Huishoudelijke berichtgeving

Zondag 21 November 2004 at 1:27 pm


In Suffie's garderobe is blijven liggen:

- Een gebreid vest in diverse paarse en roze tinten;
- Een tas oude Libelle's (eigenaar heeft zich gemeld);
- Een fourpack AA-batterijen van Duracell (eigenaar heeft zich gemeld).

Willen de mensen die gisteren aanwezig waren om Suffie's huis en voedselvoorraad uit te wonen, en deze goederen herkennen als zijnde hun eigendom contact opnemen met Suffie's Service Centrum?

Geen tip

Zondag 21 November 2004 at 11:34 am


Voor de liefhebbers van art-house films, vanavond de absolute niet-tip: Fucking ?m?l, van de Zweedse regisseur Lukas Moodysson, over een pubermeisje dat in een doodsaai dorp woont en verliefd wordt op de mooiste meid van de school.

Absolute niet-tip, want uitgezonden op Duitsland 1 om 23:30 en dus nagesynchroniseerd! Rottige Duitsers...!

Mannendrank

Vrijdag 19 November 2004 at 3:26 pm


De meeste mannen kijken me over het algemeen meewarig aan als ik laat vallen dat ik graag een glaasje ros? drink. Ros? is namelijk niet mannelijk. Echte mannen drinken bier, en als ze stijl hebben een Belgische. Ook whiskey staat stoer, zolang het maar malt is en uit houten vaten komt, en de verfijnde man drinkt een mooie cognac. Rode wijn mag ook, mits zorgvuldig gewalst, besnuffeld en met een verrukte blik genipt en door de mond gerold. Maar ros? is een wijvendrankje, en bovendien nog eentje uit de jaren zeventig ook. En dus oogst ik meewarige blikken, en soms zelfs hoongelach als ik er vol trots bij vertel dat mijn favoriete ros? per liter bij de C1000 te koop is.

Toch is deze door velen onderschatte druivendrank voor mij onlosmakelijk verbonden met mijn mannelijkheid, met name omdat mijn eerste, echte full-contact vrijpartij juist onder invloed van deze vloeistof tot stand kwam. Het was het verjaardagsfeestje van klasgenootje P, die op school weinig aanzien genoot vanwege het feit haar ogen grotendeels verborgen gingen achter twee enorme jampotbodems, die haar pupillen tot monsterachtige proporties opbliezen en daarmee alle aandacht afleidden van welke andere eventuele lichamelijke attractie dan ook.

Klasgenootje P schonk op die avond onder meer sloten vol ros? aan haar gasten. Na het tweede glas kwam ze naast me zitten en keek me met haar monsterlijke ogen verleidelijk aan, na glas vier schoof ze dichterbij voerden we een diepgaande discussie over de betekenis van The Doors voor de wereldvrede en na glas zes legde ze haar hand op mijn knie terwijl ik moeilijke woorden uit het economieboek voor haar spelde. Na glas zeven verwijderde ze plotsklaps de steriliseerkanbodems van haar neus, waarbij ik tot mijn grote verrassing opmerkte dat ze ondanks haar lichte loens eigenlijk een heel leuk gezichtje had. Glas acht namen we mee naar de slaapkamer en glas tien gooide ik om toen ik in het donker mijn broek weer trachtte aan te trekken.

Af en toe denk ik met weemoed terug aan haar zorgvuldig door brillenglas aan het oog onttrokken verleidelijkheden en de manier waarop ik deze ontdekte, alles vanwege de constante stroom van voorbijkabbelende ros?, de drank die mij tot op heden meer dan lief is gebleven.

Zelf dronk ik die avond overigens wodka-sju. Gevaarlijk spul...!

Rollator Rock

Donderdag 18 November 2004 at 10:10 pm


Zo'n vervangende taakstraf kan soms best aardig uitvallen. Zo heeft Suffie ondertussen een zwak gekregen voor het ouderenwerk. Vorig jaar nog nam Suffie logcollega Verbal Jam mee naar een concert van de vorige eeuwse progrockformatie Alquin. U weet wel, dat bandje vol krasse knarren dat na 25 jaar stilte ineens een verwoestende reanimatie beleefde.

Dit keer was het de beurt aan een andere eerbiedwaardige senior-logger: Opa Buiswater, die mee werd getroond naar de Almeerse Metropole voor een concert van niemand minder dan Colin Blunstone en Rod Argent, ooit de harde kern van de legendarische band The Zombies. Speciaal voor deze gelegenheid hadden Opa's verpleegsters zijn vorige eeuwse marine-rollator van zolder gehaald, om Opa het gevoel van ultieme herbeleving te schenken, daarbij teruggrijpend naar de tijd dat hij de groep Argent in zijn diensttijd in Engeland had zien optreden.

Even nog leek het mis te gaan toen Opa werd geweigerd omdat de technische staf vreesde dat Opa's overjarige pacemaker storing zou veroorzaken in het digitale gedeelte van de zaalversterking, maar toen Suffie hen had verzekerd dat hij eventueel bereid was om Opa's hartslag met de knijpzak manueel op gang te houden, stond niets meer een fijne muzikale avond in de weg.

Suffie moet eerlijk zeggen dat de Grootmeesters van de Geriatrie-grunge behoorlijk van leer trokken en een stuk muziek op het podium neerzetten waar menige Rockacademie- of conservatoriumgeschoolde hedendaagse formatie een puntje aan kon zuigen. Voor Suffie lag het hoogtepunt bij de uitvoering van ??n van de weinige nummers die qua looptijd nog enigszins binnen het bewustzijnsspectrum van Suffie's jeugd viel: "Old and Wise", nu eens niet gespeeld door het bombastische orkest van Alan Parsons met zanger PJ Olsson als Blunstone-ersatz. maar door een ingetogen spelende vijfmansformatie met Colin zelf als huiveringwekkend middelpunt.

Wie dit nummer kent weet dat het eindstuk, waarin orkestraal flink wordt uitgehaald, gevuld wordt door een spetterende saxsolo. Bij deze uitvoering werd dit gedeelte bij gebrek aan sax ingevuld door een bloedstollend mooie gitaarsolo van gitarist Kevin Airie, die echter halverwege moest worden afgebroken toen de goede man in zijn vervoering een snaar brak, waardoor 's mans gitaar in ??n klap onbespeelbaar vals geraakte.

Gelukkig was Opa deze episode al lang vergeten toen Suffie hem aan het eind van de avond hevig schuimend bij zijn nachtverpleegster inleverde. Toen Suffie naar huis reed, kwam wederom het gevoel bij hem op dat het ouderenwerk een zwaar onderschatte maar uiterst dankbare tak van de zorgsector vormde. Suffie had zich vermaakt, net als zijn metgezel. Maar de oudjes op het podium hadden wederom de tijd van hun leven gehad, en dat was nu eenmaal de essentie van het betere ouderenwerk...!

Korte en kryptische impressie

Woensdag 17 November 2004 at 11:21 pm


'As far as my eyes can see...'

*snif*

-ploink!-

*pffffrt!*

Een literair uitstapje

Woensdag 17 November 2004 at 3:05 pm


Ik ging naar de WC om te masturberen. Ik deed de deur op slot. Toen ik nog thuis woonde deed ik de deur van de badkamer altijd op slot. Dan kon mijn moeder niet naar binnen toe. Ik wilde niet dat zij zag dat ik masturbeerde. Dat hoorde niet, vond ik.

Een keer zei ze er wat van. "Waarom doe je de deur op slot?", vroeg ze. Ik zei dat ik dat graag zo wilde. "Wat een onzin", zei ze, "ik weet heus wel hoe mijn zoon er in zijn blote billen uitziet". Ik zei dat ik toch liever de deur op slot wilde. Toen ging ze weg.

Nu was mijn moeder er niet. Dit was mijn eigen huis. Mijn moeder was al acht jaar dood. Dus eigenlijk hoefde ik de deur niet op het slot te doen als ik masturbeerde. Maar ik deed het toch. Voor de sfeer.

Op de rand van de wastafel lag een boek. Er lag ook een tandenborstel en er stond een halfvol waterglas. Op het waterglas zat witte aanslag. Dat kwam omdat het glas er al heel lang stond. De haren van de tandenborstel waren gekruld omdat ik de deze al heel lang had. Het boek had een voorkant en een achterkant. Op de voorkant stond een meisje. Het meisje had grote, verdrietige ogen en sieraden in haar oren. Het boek had ook een titel. De meeste boeken hebben een titel. Dit boek heette De Hondenkoning. Zo heetten de meeste andere boeken weer niet. Die hadden andere titels. Maar die boeken lagen hier niet, hier lag alleen dit boek.

Het was geschreven door Walter van den Berg. Dat stond er op. Achterop het boek stond een foto van een jongen met een pet. Dat moest wel Walter zijn. Anders stond die foto niet op de achterkant, dacht ik.

Toen ik naar het boek keek merkte ik dat het masturberen niet meer lukte. Ik werd heel verdrietig van het boek. Toen ging ik maar drukken. Anders zat ik helemaal voor niets op de WC.

Kan je op wachten....

Woensdag 17 November 2004 at 09:53 am


Ongetwijfeld zal er binnenkort vanuit de politiek druk op de KRO worden uitgeoefend om een showprogramma op te zetten rondom de verkiezing van de Grootste Medelander aller tijden...

Mag het iets méér zijn?

Dinsdag 16 November 2004 at 6:17 pm


Het valt mij op dat veel vrouwen ontevreden zijn over de vorm, de grootte of het uiterlijk van hun tieten. Of liever: de verkeerde vrouwen zijn vaak ontevreden. Als ik op de stranden om mij heen kijk kan ik mij voorstellen dat er mensen zijn die vinden dat hun uiterlijk enige correctie verdient. We kunnen nu eenmaal niet allemaal Venus of Adomis heten en wat is er mis mee om vanuit onze huidige medische wetenschap de natuur een handje te helpen? Bijzonder onverkwikkelijk vind ik echter de vrouwen die een dergelijke correctie helemaal niet nodig hebben, maar het wel laten uitvoeren, simpelweg omdat hun financi?le situatie hun de mogelijkheid biedt om het beste niet goed genoeg te vinden.

Vorig jaar liep ik in het Vondelpark Georgina Verbaan tegen het fr?le lijfje: ongelooflijk tenger, retestrak, sierlijk gewelfd en van een fee?rieke bekoorlijkheid. Opvallend was haar perfect passende voorgeveltje: kleine, licht bollende, stijve tietjes met de kinderlijke belofte van stevige, roze neusjes. Kortom, een perfecte compositie van meisjesachtige onschuld en brutale geilheid, maar dan zo teer dat ze een eventuele stoeipartij met mijn persoontje vermoedelijk niet zonder zwaar lichamelijk letsel zou doorstaan.

Dan roept het beeld van Georgina zoals zij wordt geportretteerd toch heel andere gevoelens bij me op. Okay, vervelend om naar te kijken is het allemaal niet, maar het klopt gewoon niet! Bij dat Lolita-lijfje horen nu eenmaal kleine, stijve tietjes en geen Egyptische waterzakken! Dat past niet en bovendien vind ik het een belediging van haar schepper. W??rom kan ze nou niet gewoon tevreden zijn met wat Onze Lieve Heer met hart en ziel heeft ontworpen en vol liefde aan de voorkant van haar lieflijke karkasje heeft opgehangen? Waarom moeten mensen altijd m??r hebben dan waar ze van nature recht op hebben?

"Allemaal echt en van mezelf", brult La Verbaan in de media. Als dat betekent dat er in die lustbolders geen lichaamsvreemde stoffen zijn verwerkt, dan heb ik daar wel een theorie over: vermoedelijk heeft de desbetreffende chirurg bij de vulling gebruik gemaakt van de overtollige grijze substantie tussen haar oren. Daar was tenslotte ruim voldoende van om haar vegetatieve functies te waarborgen en er is niemand die er ook maar iets van merkt.

De Quote las ze vermoedelijk toch al niet...

Updeed over crashlate

Maandag 15 November 2004 at 10:03 am


1. Pivot lijkt het weer goed te doen. De laatste noodreparaties na de crash lijken aan te slaan, mogelijk dat er onder de kap nog wat rottigheid zit, maar dat komt vanzelf weer boven.
2. De spierpijn trek langzaam weg, mijn gang wordt weer wat soepeler. Mijn schouders is vanmorgen echter behoorlijk pijnlijk, misschien omdat ik vannacht voor het eerst weer op mijn rechterzij durfte te slapen.
3. Aan de motorfiets is geen enkele spontane verbetering te constateren, misschien moet ik vandaag maar eens kijken wat ik er zelf aan kan doen...

Koprol door kopdrol

Zondag 14 November 2004 at 10:25 am


Onze gehechtheid aan deze wereld is grotendeels te verklaren door de zwaartekracht. De beste manier om dat te ervaren is door op de grond te gaan liggen en zoveel mogelijk huidoppervlakte tegen de aardbol te drukken, het contact dat je op deze manier met je stoffelijke oorsprong legt is intens, natuurlijk en soms ook emotioneel.

Je moet dat echter niet op de snelweg doen, daar kleven een aantal bezwaren aan. Op snelweg ligt asfalt en dat is niet meest geschikte grondbedekking om op te gaan liggen, zeker niet als je dat doet door middel van een koprol over het stuur van je motorfiets heen. In dat geval kan die eerste, zo essenti?le aanraking een knap onprettige zijn, een effect dat ook nog eens behoorlijk wordt versterkt door de eventuele voorwaartse beweging van de motor, waarvan de energetische waarde moet worden opgeteld bij de neerwaartse vector richting grond en die al gauw kan oplopen tot enkele tientallen tot een kleine honderd kilometer per uur.

Je gaat op zo'n moment wel nadenken over de dingen, dat dan weer wel. Dat je leven niet alleen bepaalt wordt door je eigen scherpte en behendigheid, maar soms ook door een schurftige pisvlek die in een hersenloze opwelling z'n auto ineens naar een andere rijbaan drijft; dat zo'n schade aan je helm bewijst dat je het ding niet voor niets op je knar hebt gezet; dat zo'n voorbijrazende auto best wel wat schade aan lijf en leden had kunnen veroorzaken als hij een centimeter of 20 meer naar rechts had gereden. Allemaal dingen die de relativiteit van het leven haarfijn onderstrepen...!

Als het aan Kleine Suffie had gelegen had papa van z'n leven nooit meer op een motorfiets geklommen. Zowel Suffinnetje als ik zijn het er echter over eens dat het stalen ros mettertijd gewoon weer dient te worden beklommen, omdat een risicoloos leven nu eenmaal geen leven is. En dat ga ik dan ook gewoon doen, als de kuip weer uit ??n stuk bestaat, als mijn gebarsten helm vervangen is, als mijn schouder niet meer misselijkmakend kraakt en klikt en ik weer kracht genoeg heb om een glas van tafel te pakken, en als de spieren in mijn lichaam niet langer meer heftig protesteren bij elke beweging die ik maak.

Wel heb ik Kleine Suffie toegezegd voortaan h??l voorzichtig te doen. Ik ben namelijk niet alleen aan deze wereld gehecht, maar ook heel erg aan mijn leven...

Gisteren per ongeluk laten vallen

Dinsdag 09 November 2004 at 4:29 pm


Morgen is de maandag van de rest van mijn leven...

Zoeken naar ooit

Dinsdag 09 November 2004 at 08:19 am


Al enige jaren ben ik min of meer actief op zoek naar een opname van een documentaire uit de jaren tachtig: "Ergens ben ik nergens", over het leven in de Amsterdamse Bijlmermeer. De titel is ontleent aan een nummer van Het Goede Doel, afkomstig van het album "Tempo Doeloe" en dat geeft eigenlijk al een beetje aan welke tijdgeest in deze documentaire heerst: het is de tijd van grafitti, van New Wave en Nederpop, maar ook van Gliphoeve, vereenzaming en sociale tegenstellingen in grijs beton.

Waarom die fascinatie voor een film over wat wel bekend staat als de grootste planologisch blunder in de geschiedenis van de Nederlandse stedenbouwkunde? Omdat ik er woonde, en wel in een periode dat er een aantal ingrijpende veranderingen en ontwikkelingen in mijn jonge leventje plaatsvonden. Ik verliet het ouderlijk huis, hield op een scholier te zijn, ging voor het eerst samenwonen, kreeg verantwoordelijkheden, werd min of meer volwassen en werd ineens gedwongen mijn eigen boontjes te doppen. Ik beklom pieken, viel in dalen, beleefde periodes van intens geluk, afgewisseld door diepe ellende, verloor er mijn jeugd en nog een onschuld, nu anders dan een puur lichamelijke.

Hoewel die periode niet helemaal samenvalt met de tijd waarin de documentaire werd gefilmd, ademt deze in mijn herinnering wel perfect de sfeer uit zoals die in die tijd beleefde: grijs naast groen, troosteloosheid naast blijheid, eenzaamheid naast saamhorigheid, de Bijmer als onpersoonlijk woonoord naast de Bijlmer als multiculturele smeltkroes.

Ik ben er na die tijd nog dikwijls geweest. Veel flats zijn afgebroken of verbouwd, mijn geliefde winkelcentrum is verplaatst en de dreven zijn opnieuw aangelegd. In mijn eerste woning zit nu ??n of ander gesubsidieerd multicultureel kantoor, in mijn tweede flatje ligt nog steeds mijn kurkvloer maar het lijkt een ander huis. Ik mis de sfeer, ik mis mijn leven, het is weg.

Je zou het dus weemoed kunnen noemen, een terugverlangen naar een tijd vol wonderlijke emoties en heftige gemoedsbewegingen, waarin kleuren fel waren, liefdes adembenemend en de eenzaamheid hartverscheurend. In die sfeer zou ik dat ene televisieprogramma graag nog eens terugzien, al is het maar om te zien of dat knagende, soms dof pijnlijke gevoel van verlangen een terecht gevoel is.

Daarom deze oproep. Mocht u de documentaire "Ergens ben ik nergens" nog ergens op video hebben staan (Op VHS, mijn Beta is al lang geleden overleden), zorgt u er dan alstublieft voor dat ik deze n??it in handen zal krijgen....

Inval

Maandag 08 November 2004 at 11:09 pm


Wie voor honderd procent op zenden staat, ontvangt doorgaans weinig....

Verder gaan

Maandag 08 November 2004 at 12:26 pm


Ik zag ze wel denken, met hun schuinse blikken en hun misprijzend vertrokken mondjes. Hoe kun je, dachten ze heel duidelijk, zo kort na de dood van een naaste al weer zo opgewekt doen. Hoe kun je zomaar weer in je gewone dagelijkse kloffie rondlopen en plannen maken voor etentjes, feestjes en dagjes uit? Misschien lag het aan mijn interpretatie van hun blikken, maar ik zag ze denken...

Het kunnen ook mijn eigen schuldgevoelens zijn, onbewust geprojecteerd in de ogen van de ander. Zo'n condoléance is en blijft tenslotte een weinig feestelijke gelegenheid, waarbij je stemmig moet kijken en conclusies over je eigen verschijning zijn dan al snel gemaakt. En toch zijn die twijfels over je eigen gevoelens niet terecht, althans niet in mijn geval.

We wisten al een jaar dat het mis was, al na de eerste operatie. Er volgde een tijd van hoop, spanning, tegenslagen, berusting, nieuwe hoop en uiteindelijk die laatste teleurstelling. Het uiteindelijke einde was dan ook geen schok meer, maar een logisch einde van iets wat we al tijden wisten. Dat wil niet zeggen dat ik niet verdrietig ben, alleen dat we allemaal ruim de tijd hebben gehad om dat verdriet een plaatsje te geven. En dat geeft lucht en ruimte om verder te leven, precies zoals ze dat zelf gewild zou hebben.

Tijdens de condoléance zag ik mijn schoonvader met glimmende oogjes aan een tafel zitten, samen met een aantal leden van de toneelvereniging waarvan hij al vele jaren lid is. 'Tuurlijk kom ik volgende week, het leven gaat gewoon verder', hoorde ik hem zeggen. Onze blikken kruisten en even dacht ik een schuldige blik in zijn ogen te zien.

Ik grijnste en knipoogde terug. Die man had het begrepen...

Vrijheid van menigsuiting

Zondag 07 November 2004 at 8:13 pm


Dat wordt door sommigen wel op een heel bijzondere wijze ge?nterpreteerd.

Neem nou Geenstijl. U weet wel, die site die het hardst brult dat vrijheid van meningsuiting het hoogste goed is dat in onze samenleving gekoesterd moet worden. Deze heren vonden dat Suffie onwelvoegelijke dingen zei en hebben uw eigen Suf, de zachtheid zelf zoals u weet, uit het systeem geknikkerd door inschakeling van hun mongolenfilter.

Ik zou u willen uitnodigen, kijk eens rustig rond op Geenstijl (als u het niveau aankan, natuurlijk) en probeer eens te verzinnen wat er nou zo onwelvoegelijk was aan Suffie's reacties dat een IP ban op z'n plaats is. Zij die de post kunnen vinden waarin Suffie de grens van het onbetamelijke overschrijdt, maken kans op een kakelverse halve gevulde koek!

O ja, verwar onwelvoegelijke taal alstublieft niet met onwelgevallige kritiek! Zo kinderachtig zijn ze zelfs bij Geenstijl niet, toch??

Update: Ofwel was er zoals in de comments werd gesuggereerd een storing in het mongolenfilter van Geenstijl, of men heeft naar aanleiding van wat dan ook besloten mijn banvloek op te heffen. Hoe het ook zij, ik mag weer reageren bij Geenstijl. Omdat ik niet gewend ben mijn keutel in te trekken als ik het een keertje (misschien) niet helemaal bij het rechte eind heb, laat ik dit stukje staan, uiteraard wel met de opmerking dat ik een doelbewuste actie van Geenstijl ten aanzien van mijn beminnelijke persoontje niet hard kan maken.

Maar goed, dat maakt ons geen vriendjes.... *rilt*

Ja, dus....

Zaterdag 06 November 2004 at 10:10 am


"Waar liggen die rekeningen die betaald moeten worden?"
"Op de piano.."
"Waar dan? Ik zie ze niet....!"

"Eh, op de piano in de keuken..."

Alsof je huis vol piano's staat.....

Zomaar even...

Vrijdag 05 November 2004 at 9:15 pm


Laat ik even vooropstellen dat teleurstellingen vaak meer te maken hebben met de verwachtingen van de één, dan het vermogen van de ander om er aan te voldoen....

Bwurk..!

Vrijdag 05 November 2004 at 5:49 pm


Net op het moment dat ik het laatste stukje van mijn glacé in mijn mond wilde laten verdwijnen, sloeg de vertwijfeling toe. Naast de typische suiker-en-koek smaak van de genuttigde lekkernij meende ik iets te proeven dat op ??n of andere manier met deze sensatie dissoneerde. Gorgonzola, schoot mij te binnen, maar welke koekenbakker verpest nou een oerhollandse lekkernij met het toevoegen van Italiaanse schimmelkaas?

Op dat moment kwam Suffinnetje vanuit de keuken naar binnen lopen. "Heb je je koek al op?", vroeg ze. Ik knikte bevestigend, de laatste kruimels uit mijn mondhoek vegend. "Jammer" zei ze, waarop ze mij de verpakking gaf met daarin de resterende koeken. Iedere koek bleek aan de onderzijde een rare plek te vertonen, vari?rend van wat spinrag-achtige spoortjes tot een natuurlijke sticker van grijsgroen fluweel...

Ik heb in mijn culinaire leven al heel wat bijzondere dingen gegeten, variërend van slakken, kwalreepjes, krododil en ratelslang, tot kangaroe, kikkers, zeewier, vogelnestjes, gefrituurde sprinkhaan en geroosterde meelwormen aan toe. Tel daarbij op de vliegjes, mugjes en ander vliegend gespuis dat op de motorfiets door het grove filter van mijn opeengeklemde tanden door heeft weten te geraken, en u begrijpt dat ik niet al te moeilijk doe over hetgeen ik aan voedsel naar binnen krijg.

Er zijn echter grenzen, en dit wás er eentje. Nu ben ik niet het type dat na een dergelijke openbaring onmiddellijk kokkend en met de hand voor de mond naar het toilet toe holt, maar echt lekker voelde ik mij niet. Een groot glas water en een flinke bak sterke koffie bleek voldoende om in ieder geval de smaaktechnische effecten van dit gebeuren te niet te doen, maar de eventuele geestelijke nasleep baart me ook nu nog enige zorgen.

Mensen zijn namelijk gewend om bepaalde gebeurtenissen te associ?ren met zintuiglijke waarnemingen en dit trauma zou ook bij mij nog wel eens aardig kunnen nadreunen. Enkele weken geleden wilde ik een log? vergasten op een overheerlijke ossehaas, overgoten met Suffie's enige, echte saus van gorgonzola en witte port, toen ze fijntjes liet weten niet zo gecharmeerd te zijn van al te pittige of blauwe kazen. Op dat moment besloot ik haar dit bij een andere gelegenheid nog eens overwacht en stiekum voor te zetten.

Thans ben ik echter bang dat die kans voorgoed verkeken is....

Beertje

Donderdag 04 November 2004 at 10:43 am


Dinsdag overleed in een ziekenhuis in Almere, een klein, dapper vrouwtje. Stilletjes, bescheiden en in aanwezigheid van haar naasten. Een gebeurtenis die slechts een onmerkbare rimpeling in de tijd teweegbracht in vergelijking met de woeste golven die zijn ontstaan door de brute moord op Theo van Gogh.

Haar dood kwam niet onverwacht, zoals die van Theo. Feitelijk leefden zij en haar naasten er al een jaar naar toe, vanaf het moment dat ze hoorden dat ze ongeneeslijk ziek was. Een jaar uiteindelijk, omdat het vrouwtje met een verrassende dapperheid en levenswil haar ziekte te lijf ging en daarmee verschillende malen een dusdanig aanzienlijke verbetering afdwong dat het soms leek alsof zij de strijd 'against al odds' toch ging winnen.

Kleine Suffie was haar kleinzoon. Drie dagen lang stond hij aan haar bed met haar perkamenten handje in zijn bruine knuistjes, praatte met haar, aaide over haar bezwete bol en gaf haar zijn beertje, zodat Oma ook aan hem kon denken als hij er niet was. Op zijn verzoek werd unaniem door de familie besloten dat het betreffende beertje ook samen met Oma de grote reis zou gaan maken, een offer waar hij op stond, omdat hij wist wat het waard was.

Kleine Suffie heeft het gebeuren rondom Theo van Gogh eigenlijk nauwelijks meegekregen, hooguit heeft hij zich verwonderd over de reuring die dit alles om hem heen teweeg heeft gebracht. Misschien zal hij later begrijpen wat er gebeurd is, als hij na gaat denken over zaken als extremisme, vrijheid van meningsuiting en de multiculturele samenleving.

Voorlopig heeft hij het te druk met de dingen die gebeuren in zijn naaste omgeving, en dat zal nog wel even zo voortduren. Het zijn tenslotte de kleine rimpelingen die vaak het verste dragen.

Troost

Dinsdag 02 November 2004 at 8:15 pm


De verpakking blijft achter,
Maar de inhoud nemen we allemaal mee....

Druk

Maandag 01 November 2004 at 3:19 pm


Ik maak me druk om de verkeerde dingen. Moet ik me daar nu druk om maken?