Gaat ie weer...!

Vrijdag 31 December 2004 at 10:46 am


uit:Suffie's wereld, 31 december 2002:
"Ik heb mijn portie gehad dit jaar. Ik heb veel mensen om me heen verloren, mensen om wie ik gaf en die me dierbaar waren. Ik heb vrienden verloren met wie ik al mijn halve leven optrok. Ik heb dromen moeten opgeven en doelen drastisch naar beneden moeten bijstellen. En laat ik de gebeurtenissen in de maatschappij dan maar even buiten beschouwing laten."

uit:Suffie's wereld, 31 december 2003:
"In ieder geval heb ik besloten dat 2004 een beter jaar gaat worden, met meer leven, meer energie, meer voorspoed en vooral ook met meer lol! Weg met centen omkeren, gedaan met nutteloze analyses, beurt met voortkabbelende beekjes, de deur uit met sleetse gewoontes en sleur, de mazzel met veiligheid en verantwoordelijkheden, weg met schijnbewegingen en toneelspelletjes. Ik wil verdomme leven! En niet zo'n beetje ook!"

Volgens mij spreken bovenstaande fragmenten inhoudelijk wel zo'n beetje voor zich: het afgelopen jaar was kut en het volgende jaar wordt ongetwijfeld veel beter! Je zou kunnen zeggen bloemrijk zelfmedelijden en richtingloos optimisme, maar feit is dat de mens kennelijk een mechanisme in zich heeft dat tegenslagen automatisch relativeert door te stellen dat alles op een later tijdstip beter wordt. Vooralsnog heeft het lot mijn geduld echter behoorlijk op de proef gesteld. In 2002 verloor ik een hoop mensen die in mijn leven zo'n vanzelfsprekende factor leken, in 2003 leerde ik dat hechtheid en geluk binnen het gezinsleven ook niet vanzelfsprekend is en in 2004 werd ik op diverse gebieden ernstig geconfronteerd met de teloorgang van onze zorgzame samenleving. Kortom, ook 2004 was een uitgesproken kutjaar.

Ik hoop dat 2005 een beter jaar wordt. Ik hoop het voor mijn naasten, voor mijn inmiddels danig uitgedunde familie, voor een groot aantal ontheemde mensen in het verre oosten, voor een groot aantal Nederlanders die in de maatschappelijke ontwikkelingen onder de voet dreigen te worden gelopen en voor een aantal door de media en een aantal demagogisch actieve politici tegenover elkaar gezette groeperingen. Maar ik hoop het vooral ook voor mijzelf. Dat is ego?stisch en weinig medemenselijk, maar ik ben wel degene met wie ik dag in dag uit op moet trekken en uiteindelijk degene die verantwoordelijk is voor mijn eigen welzijn. En laten we eerlijk zijn, hoe kan je voor een ander zorgen als je dat niet voor jezelf kan?

Een gedeelte van dit jaar kan ik nog redden. Vanavond, in gezelschap van een aantal fijne mensen die me erg dierbaar zijn en met wie ik maar wat graag in voorbenevelde staat het glas zal heffen op een knetterend en heftig 2005. Wat dat betreft ben ik namelijk een mens van mijn tijd: ik blijf geloven dat het allemaal beter wordt....

Fijne jaarwisseling allemaal..!!

Even terzijde

Vrijdag 31 December 2004 at 01:30 am


Yeah! Door uw goedgunstige vrijgevendheid kan Marti morgen een bedrag van ? 550,-- overmaken op rekening van Thomas Siffer van Land In Zicht, die deze bijdrage ten goede zal laten komen van de wederopbouw van restaurant Ao Sane op het Thaise eiland Phuket (perfecte lobster thermindor, maar dat even terzijde!).

Ondertussen zult u wellicht gemerkt hebben dat ik er even een paar dagen tussenuit was, niet omdat mijn gebutste gestel de rust even hard nodig had, maar omdat snoodaards onze server hadden ontwricht. Dankzij de goede zorgen van onze webguru Rolandow draait de bende weer, ongetwijfeld tot teleurstelling van de vele aankomende webloggers die in het gat dachten te springen dat ik had achtergelaten.

Morgen zal ik aardig wat tijd onder de pannen zijn met het stucadoren van de historische torenkamer, het vullen van koala's, het ophangen van plasmaschermen, het uithangen van de gelegenheidsnotaris en het verhitten van de crematiekei. Mocht ik derhalve geen tijd meer over hebben om ten weblogge te gaan, dan wens ik u alvast een fijn uiteinde en een gelukkig begin van 2005.

Geef voor Phuket!

Donderdag 30 December 2004 at 12:15 pm


Ergens op eerste kerstdag, vermoedelijk ongeveer op het moment dat ik de net ontdooide slagroomsoesjes overgoot met warme chocoladesaus (met Amaretto), deed de Indische Oceaan drie gigantische stappen landinwaards op het Aziatische continent en spoelde op de terugweg en passant zo'n negentigduizend mensen mee terug de zee in. Een ramp van ongekende magnitude. Het feit dat tussen de slachtoffers vermoedelijk enkele tientallen Nederlanders zitten maakt het gebeuren bovendien misschien niet erger, maar wel dichterbij.

Iemand die de ramp van zeer nabij meemaakte is zeezeiler Thomas Siffer, bekend van de site Landinzicht.be waarop hij met enige regelmaat verslag doet van de belevenissen van hem en zijn gezin. Thomas lag voor anker in een baai op het Thaise eiland Phuket en ondanks dat hij en zijn gezin er net in slaagden hun broek droog te houden, moest hij met lede ogen toezien hoe een groot gedeelte van het toeristische Patong van het eiland af werd gespoeld.

Thomas heeft ondertussen als particulier een inzamelingsactie opgestart om een aantal direct getroffenen met wie hij op het eiland eerder al contacten had gelegd terug in het zadel te helpen. Marti, die de belevenissen van het zeilende gezinnetje al weer enige tijd volgt, heeft op haar beurt het initiatief genomen om Thomas vanuit Nederland te ondersteunen en roept met name de lezers van de Nederlandse weblogs op om Thomas financieel de helpende hand te bieden.

En laten we eerlijk zijn: Ome Suf zou Ome Suf niet zijn als hij deze initiatieven niet hartstochtelijk zou ondersteunen. En dus: bezoek Marti en Thomas op hun respectieve websites en geef vooral gul. Doe dat ook vooral op ??n van de volgende manieren

(Onderstaande tekst is overgenomen van Marti)

    1. Rechtstreeks aan Thomas, lees hiervoor zijn instructies. Deze staan op zijn site en hier. Je mailt Thomas & zijn zaakgelastigde welk bedrag je (snel) gaat overboeken op zijn rekening (in Belgi?, vraag bij je bank om info & kosten en lees de reacties op deze post voor info)

    1. Via mijn Nederlandse girorekening, hiervoor mail je mij voor donderdag 30/12 om 20.00 uur (meel at marti.speedlinq punt nl) welk bedrag je (snel) overmaakt op mijn girorekening. Ik mail dit door aan Thomas & zijn zaakgelastigde met een cc (ter contr?le) aan jou. Zo voorkomen we dat bedragen 2 x mee tellen. Heer Suffie fungeert als 'notaris'.

    1. Doneer (ook) voor algemene hulp aan het hele rampgebied via GIRO 555, de landelijke actie. Zie www.giro555.nl.


Zoals vermeld in bovenstaande alinea, stel ik mij geheel belangenloos (financieel dan...!) ter beschikking als 'invalnotaris' en zal ik er aankomende vrijdag persoonlijk op toezien dat Marti daadwerkelijk de link 'verzenden betalingsopdrachten' inklikt.

Geef gul!
Minstens een derde nul!

Slimpie

Maandag 27 December 2004 at 6:43 pm


'Joh', zei de man van de meubelwinkel, 'eigenlijk is het simpel. Je legt die dozen gewoon in de tuin en laat er lekker overheen regenen. Als ze nat zijn, vouw je ze zo op, druk je ze in elkaar en breng je ze in ??n keer naar de vuilstort!'

Okay...! En als ze nou bevroren zijn?

Suffie's CFK wedstrijd: De Uitslag!

Maandag 27 December 2004 at 12:25 pm


Voor het eerst sinds het bestaan van Suffie's weblog kwam een jury, in dit geval bestaande uit onder andere Ron Brandsteder, Jerney Kaagman, Aukje van Ginneken, Urbanus van Anus, Nico Dijkshoorn en Jort Kelder, niet tot een unanieme uitslag! De zware taak om uitslag vast te stellen en de daarbij behorende prijzen te vergeven viel derhalve ten deel aan Suffinnetje en mijzelf, een taak die zwaar maar uitdagend bleek.

Na urenlange onderhandelingen, motivaties en zelfs interne conflicten stelden wij uiteindelijk de volgende uitslag vast:

De 1e Prijs, een fles Valdivieso Pinot Noir, gaat naar Cinner (link), die kans zag om haar van huis uit al donkere site met precies de juiste hoeveelheid smakeloosheid op te tuigen om kunstmatige kerstwarmte uit te stralen.

De 2e Prijs, een opgeheven duim en gemeende waardering, gaat naar Ivo (link), wiens site door een aantal kleine wijzigingen een behoorlijk niveau van smakeloosheid bereikte.

De 3e Prijs, plaatsing in Suffie's linklijst, is voor Rick de Kikker (link), die zijn toch al spannende layout met toevoeging van slechts een simpele, maar compleet absurde banner, tot een wel erg foute maakte.

De Poedelprijs tenslotte, een diner met kaarslicht voor twee, met een aansluitend verblijf in de historische torenkamer van Suffie Estate, gaat naar Marti (link), die al een hevige staat van kerstgruwelijkheid bereikte door er alleen al over te denken.

Afspraken over de uit te reiken prijzen zullen binnenkort gemaakt worden, over de uitslag kan niet worden gecorrespondeerd. Uittreksels uit de juryraporten zullen in de loop van de dag of week worden geplaatst.

Kerstdiner in Huize Suffie

Zaterdag 25 December 2004 at 8:50 pm


In het kader van "eens per jaar is het geoorloofd je ecologische principes te laten varen" stond het kerstdiner in Huize Suffie dit jaar in het teken van excessief aaibare bedreigde uitheemse diersoorten.

Naast een eenvoudig arrangement van veldsla, presenteerde Suffie een trio van koalamedaillons, vogelbekdierhaasjes en pandatournedos, gewikkeld in dodo-spek en bedropen met een saus van sjalotjes, bospaddenstoelen en kookaburralever.

Uiteraard zijn huiden, pelzen en veren van de gebruikte wildsoorten netjes weggegooid, voordat kwaadwillenden ze achterover drukken om bontjassen van te maken. Dat soort ranzige types zijn namelijk altijd actief, ook met kerst...!

Dennengeur en drankmisbruik

Vrijdag 24 December 2004 at 9:34 pm


Toen Suffinnetje en ik nog als heuze 'dinky's'(*) door het leven gingen, vergastten wij elkander tijdens de kerstdagen steevast op een keur aan exclusiviteiten, zoals hippe geurtjes, smakelijke destillaten en actuele CD's om zowel de nieuwe Jamo's als de deurspeakers van de BMW tot op het randje van blijvende schade op hun lazer te geven. Na de komst van Kleine Suffie droogde de geldstroom iets uit, werd de BMW al gauw een Ford en ondertussen zijn we toe aan de tweede Berlingo, omdat dit zo'n fijne, betrouwbare en tamelijk economische gezinswagen is. En ook de peperdure stinkjes en drankjes hebben ondertussen noodgedwongen plaats moeten maken voor wat minder hoogstaande exclusiviteiten.

Om de kerst toch nog wat extra cachet mee te geven dacht ik dit jaar te moeten overstappen op een nieuwe vorm van feestelijke verwennerij: kerstseks. Kerstseks is niet wezenlijk anders dan alledaags neuken, maar onderscheidt zich van het gewone door de kerstgerelateerde ambiance en het gebruik van hulpmiddelen die in de kerstsfeer passen. Dat betekend dus rode lingerie, gekleurde lichtslingers boven het bed, uitsluitend rode, groene of goudkleurige hulpstukken, kaarsjes, zingende engelen, een vibrator met gekleurde knipperlichtjes en die pilletjes die je sperma naar dennetakken laten ruiken.

Helaas heeft Suffinnetje juist deze kerst bedacht dat wij, in het kader van haar komende werkloosheid, nog ??n keer de kerstgratificatie flink moesten laten rollen. En dus staat onze kast wederom als vanouds vol met flessen drank waarvan alleen de accijnsopbrengsten al voldoende zouden moeten zijn om de uitzendrechten van alle Nederlandse korfbalwedstrijden in ??n klap naar ons toe te trekken. Helaas zeg ik, want drank en seks combineren over het algemeen niet zo denderend. Drank werkt weliswaar ontremmend en lustopwekkend, maar doet vooral bij de mannelijke beleiders de prestaties tot zulke dieptes dalen dat menige vrouw zich noodgedwongen voelt om zich aan de piek van de kerstboom te vergrijpen.

Dat werkt dus niet, het is kiezen of delen. Of er wordt gezopen, of er wordt geneukt! En als er dan gekozen wordt, dan wel graag allebei hetzelfde. E?n van ons volkomen lavenloos in bed is namelijk geen ramp, maar in je uppie onder de kerstboom met je geslachtsorganen zitten spelen lijkt me totale verspilling van energie en hormonen.

Hoewel je op die manier wel die dennengeur goed ruikt...

(*) Dinky: DINK= Double Income, No Kids

Naschok

Dinsdag 21 December 2004 at 11:45 am


Een kreet van pijn klinkt vanuit de keuken. Geen felle en verschrikte schreeuw van lichamelijke pijn, maar een smartelijke aanzwellende en desolate jammerklacht van geestelijk lijden. "De koffie is op!" roept Suffinnetje met een stemmetje vol wanhoop en smart. Mijn hart slaat over en ik voel het bloed uit mijn hoofd trekken. De koffie op? Dat kan niet. Dat is ook precies wat ik daarop roep: "De koffie op? Dat kan niet!"

Kleine Suffie reageert zowel verachtelijk als lakoniek: "Ik heb gisteravond nog gezegd dat ik het laatste padje had gepakt, toen ik nog een kopje voor Mama ging zetten. Daar waren jullie zelf bij!" Kan zijn, bedenk ik mij. Maar gisteravond was gisteravond. Gisteravond was emotioneel uit eten in een tent waar herinneringen zwaar in de lucht hingen, gisteravond was zwaar lullen met een goede vriend, gisteravond was frustratie en teleurstelling en een fles Sambucca om de gevolgen daarvan weg te spoelen. Gisteravond was stil tegen elkaar aan, totdat de kaarsjes uitgingen. Of de slaap kwam...

Maar nooit had ik kunnen bevroeden dat gisteravond ook het moment was dat het laatste koffiepadje de Senseo in ging. En dus doe ik iets dat ik in mijn herinneringen misschien nog nooit gedaan heb: ongewassen, met piekend haar, riekende vreetsteentjes en zonder enige vorm van verschoning schiet ik mijn kleren in, krabbel de restanten van ijs van de voorruit van de Suffiemobiel en spoed mij met bovenmodale snelheid naar de dichtstbijzijnde C1000.

Een flink kwartier later hoor ik de Senseo tevreden snorren terwijl geruststellende aroma's mijn neus bereiken. Ik ontspan en voel de rust in mijn woelende hersenpan weerkeren als Suffinnetje een bak geurende koffie voor mij neerzet. Ik neem een slok en sluit mijn ogen. "Dit nooit meer" zeg ik tegen mijzelf.

Voor de tweede keer binnen een dag, bedenk ik mij...

En er was licht...

Maandag 20 December 2004 at 12:37 pm


Duizelend sla ik mijn benen over de rand van het bed en laat de slaap enige ogenblikken uit mijn hoofd trekken. De natuur roept. Werktuiglijk tast ik met mijn linkerhand naar mijn bril op het nachtkastje, terwijl ik mijn ogen langzaam aan het donker laat wennen. Dan valt mijn blik op mijn voeten, op het kleedje naast mijn bed. De middelste teen van mijn rechtervoet geeft licht. Het is een zwak licht, dat wel, een blauwgroenige gloed zoals het fluoresceren van sommige lichtschakelaars als het ineens donker wordt. Maar het is wel licht en het komt van mijn teen.

Op zich steekt er weinig kwaad in lichaamsdelen die licht geven, maar het hoort niet en dus bevreemdt het me. In mijn slaapdronkenschap diep ik mijn geheugen uit naar een fysische of chemische aanleiding voor het oplichten van mijn teen. Ik denk aan een reactie van verschillende stoffen, een combinatie van chemicali?n die de huid van het onderhavige lichaamsdeel fluorescent maakt. Ik denk aan het zalfje dat ik gebruik om een schimmelplekje in te dammen, in combinatie met de desinfecterende gel waarvan ik eerder die avond op mijn werk een kwak op mijn tenen morste.

Ik raak enthousiast. Lichtgevende lichaamsdelen! Een doorbraak in de biotechnologie, een absolute topper in de wereld van de lichaamsdecoratie. En zoals bij zoveel natuurkundige ontdekkingen die in het verleden resulteerden in onze huidige natuurwetten, bij toeval ontdekt! Archimedes' bad, Newton's boom en Galvani's kikker, velen gingen mij voor in onverwachte ontdekkingen die de wetenschap veranderden. En straks komt daar bij: Suffie's teen! Het enige wat ik moet doen is exact vaststellen welke chemische verbindingen mijn teen in de afgelopen dagen passeerden en welke reacties deze op elkaar zouden kunnen hebben.

Ik verzet mijn voeten om op te staan en zet mijn bril op. Mijn teen is plots donker en op de plaats waar zojuist mijn voet heeft gestaan projecteert een piepklein gaatje in het gordijn een groenig stukje straatverlichting op het vloerkleed. Hevig gedesillusioneerd besluit ik alsnog te gaan plassen, mij onderwijl afvragend hoeveel van dit soort stompzinnige ervaringen in het verleden hebben geleid tot de vaststelling van allerlei dwaze en niet terzake doende natuurwetten.

Dat konden er best nog wel eens een aantal zijn...!

F*ck-side?

Zondag 19 December 2004 at 12:36 pm


Ook aan een kutwedstrijd kun je in het stadion plezier beleven. Iemand zin in NEC-Fortuna?

(AVI: 3 MB)

Verborgen verdriet

Zondag 19 December 2004 at 01:55 am


Niets zo frustrerend als een oplossing die werkt...

(cryptisch, maar u doet het er maar mee....)

Aandacht

Zaterdag 18 December 2004 at 10:55 am


Enkele weken geleden liet collega D een briefje achter voor zijn ex-vrouw. Hij reed naar zijn werk, babbelde met zijn collega's, reed vervolgens naar een verlaten plekje toe en schoot zichzelf daar effectief en onomkeerbaar door het hoofd.

Een paar dagen later werd hij begraven, uitgeleide gedaan door een ware menigte van verbijsterde achterblijvers, vrienden, familie en collega's. Mensen die niet wisten hoe ze het hadden. De meest verbijsterde mensen waren diegenen die hem enige dagen voor zijn dood nog gesproken hadden en zich ernstig afvroegen wat ze gemist hadden. Mensen vol schuldgevoelens omdat ze dachten dat ze iets aan hem hadden moeten merken, signalen hadden moeten opvangen, door hadden moeten vragen, hadden moeten signaleren en ingrijpen.

Je hoort het wel vaker. Mensen die in hun omgeving schreeuwen om aandacht, niet gehoord worden en er uiteindelijk eenzaam en alleen tussenuit knijpen, de wereld vol schuldgevoel achterlatend. Aan de andere kant, zijn mensen die zo ver weg zijn nog wel te helpen? En hoe ver gaat gaat iemands verantwoordelijkheid in deze?

Ik ken mensen die continu aandacht vragen met hun problemen, beslommeringen en hulpvragen. Zo erg zelfs dat ik er soms contactmoe van wordt. Anderen hebben de neiging om hun sociale wereldje juist op slot te gooien als het even minder gaat, mensen die mijn zorgreflex afweren met een levensgroot virtueel 'get of my back!' op hun voordeur. Da's knap verwarrend. Voor de ??n is klagen namelijk een manier van leven, voor de ander is juist het schulpkruipen ??n grote schreeuw om aandacht. Andersom kan het plotseling zwijgen van een notoire klager net zo alarmerend zijn als het onverwacht aan de bel trekken van iemand die normaliter in alle talen zwijgt.

Maar waar houdt je verantwoordelijkheid als 'naaste' eigenlijk op? Moet je van iedereen in je kennissen-, vriendenkring of familie een persoonlijk psychologisch profiel opmaken om te kunnen bepalen hoe je iemand aanpakt? Er bestaat ook nog zoiets als een vrije wil, een verantwoordelijkheid voor het eigen welbevinden. Iemand die ?cht geholpen wil worden zal er uiteindelijk wel in slagen om iemand te bereiken die daar voor open staat. Zo niet, dan kan je het goedwillende deel van zijn omgeving niet verantwoordelijk voor stellen, tenslotte zijn we nu eenmaal niet allemaal psycholoog. Die kat hoort hooguit thuis bij de mensen die zich niet bereid hebben betoond om signalen op te vangen, of die voor dit soort zaken consequent te oogkleppen hebben opgehouden.

Zelf ben ik een aanhanger van de vasthoudende lijn: luisteren, vertrouwen opbouwen en weerstand overwinnen door mee te veren. Soms werkt dat, soms ook niet. Maar ach, je doet het toch nooit goed.....

Of juist wel?

Passen en meten

Vrijdag 17 December 2004 at 10:38 am


"Small, medium of large?" vroeg de zilversmid met een uitgestreken hoofd. Ik zweeg en dacht na. Wie bij wijze van verrassing een ring koopt voor zijn vrouw of vriendin, haalt het niet in zijn hoofd om dat te doen zonder eerst de juiste maat te achterhalen, desnoods door stiekem een andere ring tijdelijk achterover te drukken. Een ringmaat laat zich namelijk dermate nauwkeurig meten, dat het simpelweg vertrouwen op je timmermansoog gegarandeerd tot een teleurstelling leidt.

Dat dit voor het aanmeten van tepelsierraden net zo goed gold had ik me echter nooit gerealiseerd. En dus stond ik met een mond vol tanden terwijl de smid geduldig op mijn antwoord wachtte. Schattend en proevend tuitte ik mijn lippen en liet ze op basis van mijn herinneringen rondom een denkbeeldige tepel sluiten, zette mijn tanden erop in de hoop dat deze onbewust geconditioneerd een virtuele weerstand zouden ontmoeten van waaruit ik een redelijk adequate meting zou kunnen verrichten. "Het meet niet zo nauw, hoor", zei de smid, die mij in de lucht zag happen. "Je kunt ze met een tangetje nog redelijk op maat buigen."

"Medium", besloot ik, resoluut de veiligste kant kiezend. Ik zag mezelf niet in bed met een schuifmaat in de weer en Suffinnetje meetronen naar een juwelier om haar door een baardige en met ringen doorboorde zilversmid de tepels te laten opwrijven ging me ook te ver. En dus verliet ik enige minuten later de smederij, met de kronkelende kleinoodjes in een papiertje gewikkeld, brandend in de zakken.

Toen sloeg de twijfel toe. Als ze nu toch te klein waren? Of juist te groot? Of als ze in het gladde, veerkrachtige weefsel onvoldoende grip zouden vinden? Hoe bleven die krengen dan zitten? De smid had de mogelijkheid geoperd om te piercen. Geen optie. Suffinnetje blieft geen lichaamsperforaties. Bovendien deed het me te zeer denken aan een incident waarbij een loodgieter moest worden gewaarschuwd om een onwrikbare, spontane verstrengeling tussen beugel en clitorispiercing te verbreken, een ervaring die des te pijnlijker werd toen deze voorstelde om in ruil voor de inmiddels zonder mijn toestemming genomen foto's geen voorrijkosten te berekenen. Lijm dan? Lijm stinkt, lijm laat op vervelende momenten los en lijm smaakt smerig.

Ik besloot het los te laten. Het ging om het gebaar, om de exclusieve intimiteit van het aanbieden van iets bijzonders en verleidelijks. En dat zou gewaardeerd worden, los van de vraag of die dingetjes ooit gedragen zouden worden. En mochten ze in een la dreigen te verdwijnen, dan kon ik ze altijd nog wegschenken aan een vriendin. Ik tuitte mijn lippen en knaagde in de lucht. Binnenkort was er eentje jarig, bedacht ik me. Diverse zelfs...

Drank

Vrijdag 17 December 2004 at 01:14 am


Ik heb al veel gezien, geloof in het meest extreme ongeloofwaardige. Maar als de brug voor mijn neus opengaat om een Boeing 747 door te laten begin ik ernstig te twijfelen aan mijn verstand...!

Aan de andere kant, er kwam er ook al eens eentje m'n flat binnenvliegen....

Bijzonder...

Zondag 12 December 2004 at 10:30 am


Mijn grootmoeder is begraven, mijn ouders gecremeerd en vervolgens uitgestrooid...

Prins Bernard echter, is bijgezet....!

Op één of andere manier doet juist die term mij ernstig aan tuinieren denken...!

Suffie's grote compleet foute kerstlay-out wedstrijd

Zaterdag 11 December 2004 at 2:42 pm


Misschien kunt u zich nog herinneren dat de Geest van het Heilige Kerstfeest vorig jaar in Weblogland ernstig in discrediet werd gebracht door een aantal mafkezen cq. -kezinnen die meenden de lay-out van hun weblog op gruwelijke wijze te verminken op een wijze die als uiterst kerst-onwaardig mag worden beschouwd.

Om te voorkomen dat een dergelijke actie dit jaar ons kerfstfeest wederom verziekt, heeft Suffie gemeend deze webvlerken eens een koekje van eigen deeg op te voeren. Daarom zou Suffie u bij deze zeer dringend willen uitnodigen om met uw weblog deel te nemen aan:

Suffie's grote compleet foute kerstlay-out wedstrijd!


U raadt het al, de bedoeling is dat u op uw weblog speciaal voor de kerstdagen uw creativiteit inzet voor het ontwerpen van de ultieme, compleet foute kerstmis layout. Fout moet u deze context niet zien als domweg lelijk of stuitend, maar als fout in de zin van zwellende kerstelfen, irritante belletjes, knusse clich?'s en de kleffe gezelligheid die kerst zo leuk maakt.

Om te bewijzen dat het ernst is, stelt Suffie nu eens geen halve gevulde koek ter beschikking, maar wacht de schepper van de meest foute kerstlayout een prima fles wijn, mits deze layout daadwerkelijk op diens weblog wordt gebruikt in de periode van 24 tot en met 27 december 2004.

Kortom, doe mee! Cre?er uw meest wanstaltige kerstlayout, gebruik hem vier dagen op de hoofdpagina van uw weblog en maak kans op een prima fles wijn, u geschonken door en namens de redactie van dit schone log. Om te melden dat u meedoet en om de aandacht op uw verminkte weblog te vestigen, kunt u uw link achterlaten in het onderstaande reactieding...!!

Moge de foutste winnen!

Horror...!

Maandag 06 December 2004 at 8:28 pm


"Als het goed is, is de boel van binnen behoorlijk schoon. De buikholte in ieder geval wel. We hebben het gat in de huid wat groter gemaakt zodat je de wond goed kunt uitspoelen met jodiumoplossing. Er kunnen wat ontstekingsresten mee naar buiten komen, maar dat is alleen maar goed. Blijf spoelen tot de vloeistof die eruit loopt goed helder is en er geen vlokken meer in zitten, daarna spuit je een flinke dot desinfesterende zalf in de wond, zo ver mogelijk onder de huid. Vergeet de antibiotica niet, drie maal daags en kom zo snel mogelijk terug als de wond gaat stinken..."

Pffff...! Als je cavia's houdt moet je ook van alle markten thuis zijn...!

Aanloopje

Maandag 06 December 2004 at 09:40 am


Vol trots kondigt Chello voor half december de komst van een gratis spamfilter aan. Om de zegen van deze extra service nog eens extra te benadrukken, laten ze voor die tijd nog even drie keer zoveel spam door....!

Heerlijk avondje

Zondag 05 December 2004 at 12:22 pm


"Zijn dat de kado's voor vanavond?"
"Yep"

"Volgens mij zit er een fles bij...."
"Mja...?"

"Dan is voor mij de avond al geslaagd...!"

Extra stimulatie

Zondag 05 December 2004 at 12:41 am


Denkt u ook niet dat Linda Lovelace dolgraag de tijd van de ribbel-chips had willen meemaken?

Kutconcert

Zaterdag 04 December 2004 at 12:03 am


Opnametechnisch gesproken een absoluut kutconcert vanavond bij Veronica: Queen in The Milton Keynes Bowl, een opname uit 1982 die klinkt alsof hij stiekum met een cassetterecorder in het publiek is opgenomen. Een slechte cassetterecorder wel te verstaan!

Wel tekenend dat sommige acts dat gewoon kunnen hebben....! Zou goede muziek de techniek dan echt kunnen overstijgen..??

Half

Donderdag 02 December 2004 at 09:44 am


Ik ben half mens...

Een half jaar geleden betrok ik dit huis, dat ook nu nog maar half af is. De vloerbedekking ligt nog maar half en de helft van de muren moet nog behangen worden. Ook de keuken is nog maar half afgemaakt en de tuin is voor de helft betegeld. Het oude huis staat nog half vol met bende waarvan de helft naar de vuilnisstort kan.

Het blad dat ik halverwege de volgende week uit moet uitbrengen is nog maar half af. Vandaag kan ik er nog een halve dag aan werken omdat ik bij mijn baas nog steeds maar halve dagen aanwezig ben. Halverwege de salarismaand merk ik dat ik de helft van mijn rekeningen niet kan betalen.

Nu, op grofweg de helft van mijn leven (mijn familie sterft doorgaans jong), merk ik dat ik maar half leef. De helft van mijn tijd besteed ik aan dingen waarmee ik mij niet bezig wil houden, maar waar het lot mij toe dwingt. In de andere helft probeer ik het leven te proppen wat ik leven wil, hetgeen voor nog niet de helft lukt...

Mijn wederhelft leeft mijn leven, samen proberen wij één te zijn. En zo dragen wij een lot waar wij niet voor hebben gekozen.

Ieder de helft...

Ben

Woensdag 01 December 2004 at 9:32 pm


Yo Bennie! Goeie reis....!