Personeelszorg

Maandag 31 Januari 2005 at 8:13 pm


Het is vroeg in de morgen
Of ik een stagiaire wil ontvangen
En even rond leiden
Dat wil ik wel
Daar heb ik wel een kwartiertje voor over
Ik schud haar de hand
Kijk in haar ogen
Besluit de lange rondleiding te doen
We zijn te laat voor de lunch
Maar dat dondert niet...

Slechte start

Zondag 30 Januari 2005 at 11:34 am


Een zondagmorgen in huize Suffie, twee gebeurtenissen:

1. Kleine Suffie zet een beker gloeiend hete koffie voor me neer. Vervolgens schenkt hij aan tafel een grote beker koude melk voor zichzelf in. Bij het zien daarvan bedenk ik mij dat ik dat ook wel wil, zo'n heerlijke beker ijskoude melk, net uit de koelkast. De gedachte doet me watertanden en in een automatisme pak ik in ??n beweging mijn beker en neem een enorme slok...

2. Het is 10:57 op het digitale tellertje van de magnetron. 'Wanneer zijn de tosti's klaar?' vraagt Kleine Suffie. Ik reken vijf minuten voor een lekker doorgebakken tosti, en dus zeg ik: 'Als de laatste twee cijfers op de klok 62 aangeven.'

Ik denk er hard over om er nog maar even in te duiken...

Dringende oproep

Zaterdag 29 Januari 2005 at 10:55 pm


Met spoed gezocht: alle films met Russell Crowe! Audio mag ook, als ik het accent er maar uit kan destilleren!

Ev. ruilen tegen schriftelijke zeilcursus...!

Stoppels

Vrijdag 28 Januari 2005 at 4:12 pm


Als begeesterd en fijnbesnaard beoefenaar van de edele kunst van de cunnilingus vind ik dat ik dit hardop mag zeggen: ik heb een hekel aan kutten met stoppels! Van die schuurpapieren kadetten, waar je je tong aan openhaalt, op ??n of andere manier geven ze me het onbedwingbare gevoel dat ik op zondagochtend de kin van mijn vader lig af te likken. En hoewel ik zielsveel van de man heb gehouden, is het idee al dodelijk voor mijn libido.

Het vervelende is dat ik enigszins dubbel in dit vraagstuk steek. Hoewel ik de meeste vrouwen au naturel -mits de bende niet als plukken shag uit de kleding steekt- niet per definitie stuitend en soms zelfs aantrekkelijk vind, beschouw ik genitale beharing bij de moderne mens als overbodig, rudimentair en vooral ook onpraktisch. Daarbij denk ik vooral aan de vriendinnetjes die ik vroeger soms minuten lang uitgebreid met een harde borstel moest uitkammen om de kuch-, reutel- en schraapgeluiden tijdens het voorspel nog enigszins in te perken. Of de relatie waarin ik na drie maanden moest concluderen dat ik gemiddeld per week m??r haarballen opgaf dan al h??r katten bij elkaar.

Maar goed, ontharen is ook niet altijd alles: half ontvelde lipjes door de wax, smerige, bittere marinades van de ontharingscr?me, rooie spikkeltjes van de ladyshave, en natuurlijk de grootste erectiekiller: stoppels! Sommige vrouwen maken nu eenmaal een zooitje van hun ontharingsbeleid.

In de loop der jaren heb ik aardig geleerd om aan de hand van het uiterlijk van notoire befgenotes in te schatten of er sprake zou kunnen zijn van overmatige haargroei en daarop te selecteren. Daarv??r echter ben ik er vaak toe overgegaan om de ontharing zelf ter hand te nemen. En daar was ik uiteindelijk best goed in: goeie hygi?ne, huidvriendelijke en verzachtende oli?n, scherpe en vooral veilige mesjes, veel geduld, warme handdoeken en vooral uitgebreide, persoonlijke nazorg.

Maar ook dat is niet vanzelf gekomen, in eerste instantie was mijn insteek namelijk vooral een historisch gegroeide: eerst inkwasten met 'De Vergulde Hand', daarna de Gillette G2 erover heen, stukjes vloei klaar voor de missers en tot slot afblussen met een flinke plens 'Old Spice'. Maar dat bleek voor beide partijen minder goed te werken. Al was het maar omdat ik dan wederom tegen de kin van mijn vader opliep.

Maar dan een uurtje later...

Bijdrage

Donderdag 27 Januari 2005 at 12:54 pm


Als gedichtendag ten einde is
Mag niemand mij betichten
Van boycot, spot of ergenis
Dus schrijf ik: da-ag gedichten..!

Felicitatie

Donderdag 27 Januari 2005 at 01:11 am


Als ik tegen middernacht naar huis rij, kom ik twee uitdagende bochten tegen die me van de ene snelweg naar de andere brengen. Op het moment dat ik in het scherpste gedeelte van bocht nummer twee rij, geeft mijn diensttelefoon een krijs ten teken van het feit dat er een sms'je is binnengekomen. Razendsnel geef ik het onbewuste gedeelte van mijn geest opdracht mijn fibrillerende hartkleppen tot rust te brengen, terwijl ik met mijn bewuste ikke mijn best doe een bruut en voortijdig einde in de vangrail te voorkomen.

In de afgelopen jaren heb ik mij van een absolute no-nonsense telefoneur ontwikkeld tot een verstokte sms'er, overwegend onder invloed van mijn omgeving. Maar deze communicatievorm praktiseer ik voornamelijk met mijn eigen telefoon, die slechts een verbaasd 'poingg!!' laat horen bij aankomst van een berichtje. De absolute teringherrie die de GSM van mijn werk maakt ben ik dus absoluut niet gewend, domweg omdat ik er vrijwel nooit sms'jes mee verstuur of ontvang.

Pas als het adrenalineschuim tot onder mijn oogbollen is gezakt, durf ik het aan om hem te pakken en de ontvangen boodschap te lezen. "Dank!" staat er, "Hoewel ik papa nog wel een beetje onwennig vind klinken." Ik denk na, who tha fuck stuurt mij midden in de nacht een mailtje met een tekst waarvan ik geen idee heb waar het op slaat. Dan schiet het me te binnen. Enige tijd geleden alweer stuurde ik mijn collega een sms'je op zijn eigen diensttelefoon omdat hij net vader was geworden.

Ik tel de uren die er tussen de beide berichtjes heeft gezeten. Gelukkig ben ik niet de enige die niet gewend is om met zijn werktelefoon te sms'en...!

Weblogdildo (2)

Woensdag 26 Januari 2005 at 11:05 am


Misschien kent u dat spelletje, van een training of gewoon uit de klas. Iedereen zit in een kring en ??n van de aanwezigen schrijft een zinnetje op. Vervolgens fluistert hij of zij dit zinnetje in het oor van degene die naast hem zit en zo gaat de boodschap al fluisterend de wereld rond. Meestal zal blijken dat er uiteindelijk een zin overblijft die niets meer van doen heeft met de oorspronkelijke boodschap, hetgeen voor trainer of docent reden is om kraaiend van plezier rond te huppelen omdat het truukje dat hij op de opleiding leerde weer heeft gewerkt.

Maar er zit wel degelijk een clou in dit spelletje, namelijk dat communicatie over meerdere schijven de neiging heeft te vervormen. Bij iedere zender en ontvanger treedt een bepaalde mate van ruis op, afhankelijk van korte termijngeheugen, interpretatie en referentiekader, waardoor uiteindelijk de boodschap zelf in betekenis verliest.

Dat geldt in zekere mate ook voor de weblogdildo die ik gisteren mocht doorgeven. Terugkijkend naar de oorspronkelijke bron van het stokje, blijkt namelijk allereerst dat ik deze link in mijn postje had moeten opnemen, waar de spelregels van de weblogdildo nog eens uitgebreid staan opgenoemd. Daarnaast had ik een foto moeten plaatsen van een dildo van mijzelf of eentje die ik op het net had gevonden, en als laatste moest ik de weblogdildo niet naar ??n andere weblogger werpen, maar aan drie!

Met name dat laatste punt is interessant, omdat dit inhoudt dat nog twee mensen een weblogdildo van mij tegemoet kunnen zien. Ik heb voor mijzelf besloten om daar heel even over na te denken, op m'n gemak. Dat geeft namelijk de mensen die zichzelf als potenti?le kanshebber zien de gelegenheid om eens voor zichzelf te kijken of die veel te dure anti-stress training die ze onlangs gevolgd hebben nu echt z'n vruchten gaat afwerpen...

Weblogdildo

Dinsdag 25 Januari 2005 at 12:41 pm


Het schijnt hip te zijn om weblogstokjes stom te vinden en derhalve dus te weigeren. Weblogstokjes worden omschreven als virtuele kettingbrieven, kunstmatige kijkcijferverhogers en verbloemde toenaderingspogingen. Een beetje weblogger haalt zijn neus er voor op en gaat verder met wat hij bepaald had dat zijn lezers leuk vinden. Eigenlijk wilde ik dat dus ook, maar waar ik niet omheen kan is de mij inmiddels toegeworpen weblogdildo, met name ook omdat dit staafje mij -volgens de afzender- op het lijf is geschreven. Tsja...

Heb je ooit een hulpmiddel gebruikt tijdens de sex?
Als kind experimenteerde ik al met de achterkant van de WC-borstel, maar merkte al gauw dat mijn anatomie niet voor dit soort dwalingen geschikt was. Bovendien vonden mijn huisgenoten het smerig. Ik ben meer een dienstverlener geworden, waarbij ik zo'n beetje elk hulpmiddel gebruikte dat niet leefde of ernstig tegenspartelde. Daarbij moet je, naast de reguliere hulpmiddelen, vooral denken aan zaken als hopjesvla, pindakaas, spuitslagroom, dieetmargarine, schommels, opengeknipte hangmatten, ijsblokjes, GSM's, skippyballen, fruit, trombonestandaards en auto-onderdelen.

Wat me overigens bij de reguliere middelen wel opvalt is dat er heel veel te krijgen is voor dames, maar dat de middelen die voor heren worden aangeboden mij over het algemeen meer aan verminking doen denken dan aan plezier.

Zou je overwegen om (opnieuw) een hulpmiddel bij de sex te gebruiken?
Ik ben een vaderlandslievend mens en ik heb het goed voor met de Europese economie. Nu stoppen met de aanschaf en het gebruik van hulpgoederen zou de wederopbouw van ons land vermoedelijk ernstig belemmeren en uiteindelijk de werkloosheidscijfers negatief be?nvloeden. Bovendien zou het een enorme kapitaalvernietiging zijn om alle aangeschafte artikelen nu uit het circuit te halen.

Overigens ben ik op dit moment voornemens om zelf iets te bouwen op basis van het binnenwerk van een op afstand bestuurbare modelauto en een beertendervaatje. Ik heb alleen wat moeite met het bepalen van de doelgroep.

Wat is je meest ondeugende fantasie/kinky wens?

Die vertel ik liever niet, het zou bepaalde relaties ernstig verstoren. Maar op de tweede plaats: Een gewild en prestigieus damesvolleyball toernooi op een warm Italiaans strand. Ik ben scheidsrechter en het enige jurylid. De avond voor het toernooi komen de dames om de beurt uitproberen hoe omkoopbaar ik ben terwijl ik met mijn drankje aan de branding zit en over de zee staar.

Van wie heb je dit gekregen?
Ik heb deze dildo gekregen van CiNNeR, met wie ik al enige tijd en tamelijk ranzige, maar innige virtuele relatie onderhoud. Zo'n meid kan je niets weigeren..!

Aan wie geef je de dildo door?
Laat ik de meest voor de hand liggende keuzes nu eens overslaan: aan Opa Buiswater, omdat ik heel benieuwd ben naar hoe men met dit soort dingen omging toen er nog geen penlight batterijen waren.

Relativeren

Maandag 24 Januari 2005 at 8:48 pm


Van het weekend lag MSN er een tijdje uit...!

Ik heb drie telefoons, elk met een eigen nummer. Wie me wil bellen weet me te vinden, en als het even niet uitkomt heb ik een stuk of tig emailadressen die dagelijks meerdere malen worden uitgelezen. Vrienden en familie kennen die procedure, de andere mensen met wie ik via MSN contact heb zijn mensen met wie ik alleen contact heb omdat MSN bestaat. Vanwege de laagdrempeligheid raak je soms in contact met mensen waar je eigenlijk geen behoefte hebt, maar die je speels aanhaalt omdat je er nu eenmaal geen moeite voor hoeft te doen. Zoals een hond die je in het voorbijgaan aait omdat hij z'n kop tegen je hand duwt.

Maar goed, MSN lag er dus een tijdje uit...!

Als je een volledige baan hebt is het weekend heilig. En broodnodig. Niet alleen om uit te stuiteren van een zware werkweek, maar ook om het gat in je gezin te dichten dat je gedurende die werkweek hebt laten ontstaan. Dan heb je, zoals ik, misschien ook nog een tamelijk veeleisende nevenactiviteit en zit je n?t in een fase waarin het even driftig aanpoten is om de zaak deze week nog rond te krijgen. Je hebt geen tijd voor beuzelarijen, je wil je ding doen, daarna een filmpje kijken en je seksuele leven opvijzelen.

Okay, maar MSN lag er dus een tijdje uit...!

Een vliegenpoepje op een pasgewassen rijnaak, de trilling van een nerveuse molekuul in de wereldgeschiedenis. Donner laat zich ongestraft afzeiken door de Telegraaf terwijl de ene Irakeze groepering in Bagdad de andere opblaast. Bush beliegt, misleidt en bedriegt de wereld met een uitgestreken gristelijk smoelwerk terwijl hij plannen maakt diezelfde wereld met zijn vuige waarden en idee?n te bezoedelen. In Azi? is ondertussen het offici?le dodental opgelopen tot het bevolkingsaantal van de vierde gemeente van ons land.

Maar waar het om ging, MSN lag er dus van het weekend een tijdje uit...!!

Vanmorgen, bij het opstarten des computers, zag ik dat MSN het weer deed. En waar ik me op dat moment echt ernstig zorgen om maakte was dat ik daar zo'n enorm 'coming out of the dark' gevoel bij had...

Primeur

Maandag 24 Januari 2005 at 10:15 am


Als je in een nieuw huis gaat wonen ben je je bij elke nieuwe gebeurtenis bewust dat het de eerste keer is. De eerste keer eten, de eerste keer in bad, de eerste keer slapen, de eerste wip en de eerste keer douchen. Later komen de eerste lekkage, de eerst barbeque, de eerste verjaardag, de eerste kerst, de eerste oud & nieuw en de eerste winter.

Al die eerste keren zijn mini-mijlpaaltjes, nauwelijks opmerkelijk maar altijd goed voor enkele korte gedachtenflarden vol trots, avontuur en een heel klein beetje spanning en sensatie. Mijlpaaltjes waar je heel even een kort 'kijk mij hier nou eens zitten' gevoel van krijgt, meer eigenlijk niet.

Bij ons vorige huis lag de huiskamer aan de tuinzijde, daarvoor woonde ik enkel in flats en etagewoningen. Dan is het passeren van de eerste strooiwagen, die in het voorbijrijden zijn gele zwaailicht in lange banen door de donkere woonkamer werpt, een gebeurtenis om even opgewonden over na te praten...

Lekker puh!

Zondag 23 Januari 2005 at 4:56 pm


"De Telegraaf is een kut-krant!"

Het schijnt dat je door die aanhalingstekens geen problemen krijgt met dit soort uitlatingen. Handig om te weten!

Eeuwigheidswaarde

Zondag 23 Januari 2005 at 11:32 am


Van belangenbehartigers moet je het maar hebben! Vorige week kreeg ik een afschrift van mijn bank in de bus met daarop een bijschrijving van ? 68,50, afkomstig van de Buma/Stemra. Voor mij was dat een reden om een mal dansje in de keuken te doen, niet vanwege de astronomische hoogte van het bedrag maar om hetgene wat deze betaling impliceerde.

Geld, roem en overvloedige seks beschouw ik persoonlijk als een zeer valide motivatie om muzikant te worden, maar veel muzikanten en componisten streven bovendien ook naar een stukje eeuwigheidswaarde. Mijn laatste compositorische wapenfeit aan een commercieel uitgebrachte CD stamt uit het eind van de vorige eeuw en de storting van een klein bedrag door de organisatie die de rechten daarvan op eerlijke wijze verdeeld, was voor mij het bewijs dat er nog steeds mensen moesten zijn die zich af en toe een exemplaar aanschaften of in ieder geval in het openbaar ten gehore brachten. Zoveel jaar na dato toch een stukje dichterbij eeuwigheidswaarde, meende ik zo.

Gisteren lag er een brief in mijn bus van de Buma....:

'Geachte heer Suffie,

Uit onze administratie is gebleken dat u uw abonnementsbijdrage voor 2004 tweemaal heeft voldaan. Het teveel betaalde bedrag, ? 68,50, hebben wij ondertussen naar uw rekening overgeboekt.

Hopende u hiermee van dienst te zijn geweest...(..)'


Natuurlijk, eigen stomme schuld. En als ze het niet hadden gedaan had er vermoedelijk geen haan naar gekraaid, want mijn financi?le administratie is te vergelijken met een die van een na het overlijden van de hoofdfiguur snel in omvang en geloofwaardigheid slinkende politieke partij.

Maar wat een kutmanier om iemand zijn illusies te ontnemen....!

Lopen

Zaterdag 22 Januari 2005 at 12:36 pm


Misschien wel de grootste ontdekking in de ontwikkeling van de hedendaagse erotiek is het telefoonboek. Van telefoonboeken gaan vrouwen namelijk mooier, sierlijker en geiler lopen. Dat lijkt op een ingewikkeld en vergezocht proced?, maar in feite is zowel het idee als de uitvoering kinderlijk eenvoudig, en bovendien bij een aantal lezers misschien zelfs al bekend.

De tante van een vroeger vriendinnetje had ooit bedacht dat haar nichtje precies het juiste figuurtje bezat om mannequin te worden, iets wat overigens niet eens zo vergezocht was. Tantelief was in haar -inmiddels toen al lang voorbije- tijd zelf een redelijk succesvol model geweest en herkende in de tengere vormen van haar nichtje wellicht een waardige opvolger. Om haar te laten oefenen met het lopen over een catwalk, liet zij het meisje regelmatig in de kamer heen en weer lopen met een telefoonboek op haar hoofd.

Het effect van deze simpele, doch geniale oefening is indrukwekkend: de draagster van het boek dient hoofd en bovenlichaam stil te houden om te voorkomen dat het boek valt. Om toch stabiliteit te behouden is ze vervolgens gedwongen om corrigerende bewegingen te maken met haar billen en heupen, hetgeen een uiterst gracieus schrijden tot gevolg heeft, waarbij de draagster een weldadige en beheerste sierlijkheid uitstraalt. Die gratie wordt nog versterkt door bij het lopen de voeten op een denkbeeldige, rechte lijn te zetten.

Vriendinnetje is nooit mannequin geworden, hetgeen niet te wijten was aan haar anatomie, maar aan een niet geheel perfect uitgevoerde correctie aan haar voortanden, wat haar het onberispelijk glimlachen onmogelijk maakte. Toch maakten wij dankbaar gebruik van de geleerde technieken. In die tijd gebruikten wij geen videorecorder om ons voor geplande intimiteiten op te warmen, een paar rondjes naakt om het bed lopen met een stapeltje Wehkampgidsen op haar hoofd, liefst op hoge hakken, was voor mij over het algemeen voldoende om mijn klieren tot optimale prestaties te prikkelen.

Helaas is deze methode in de afgelopen jaren steeds meer in ongerede geraakt. Telefoonboeken zijn namelijk, als gevolg van alle zoekmogelijkheden op internet, de KPN CD-Roms en de telefonische doorschakeldiensten, vrijwel geheel uit de Nederlandse huizen verdwenen. Mocht u dus vinden dat de vrouwen in uw omgeving zich over het algemeen met de gratie van een caravan voortbewegen, dan mag u daarvoor de schuld gerust bij de opkomst van de PC leggen.

Toch schijnt er een lichtpuntje. U dient op zoek te gaan naar vrouwen met een laptop. Ze hoeven er niet mee overweg te kunnen en ze hoeven er geen telefoonbestanden mee te kunnen raadplegen. Belangrijk is namelijk slechts dat de moderne laptops tegenwoordig ongeveer hetzelfde formaat en hetzelfde gewicht hebben als een ouderwets telefoonboek.

Nomi Nee!

Vrijdag 21 Januari 2005 at 4:07 pm


Wat ik eigenlijk al vermoed had, is vandaag uitgekomen: ik ben niet genomineerd voor een Dutch Bloggie!

Voordat u nu mijn reactiesding volspamt met nummers van telefonische hulpdiensten, is het misschien goed om even op te merken dat ik daar niet ontdaan van ben. Integendeel, het lucht me op. Ik kan namelijk niet tegen de enorme druk die je als genomineerde moet doorstaan. Vorig jaar, toen ik in meerdere categorie?n werd genomineerd, ging ik het voorjaar in als een lopend wrak, compleet met halve maagzweer, hartritmestoornissen en een huwelijk op half zeven! Ik kan die ondraaglijke spanning gewoon niet aan, vandaar dat ik dit jaar dan ook geen campagne heb gevoerd.

Toch wil ik het gebeuren niet helemaal aan mij voorbij laten gaan, ik roep met name de juryleden op om te stemmen op een aantal mensen die ik graag zo'n Bloggie zou gunnen. Niet omdat ik ze goed vind, maar omdat ik in de loop van de vorige alinea een dusdanige afgunst tegen deze knurften heb opgebouwd dat ik ze graag een enkeltje rat-race naar Bloggieland gun. Oftewel: maak ze gek die ratten en stem vooral op:

Opa Buiswater als beste nieuwkomer (ouwe lullen moeten weg..!)
Verbal Jam als beste politieke log (hoe verzin ik het...)
Zijperspace lifetime award (alleen die kleuren al!!)
Bicat als meest humoristische log (rechtse ballen moeten lijden!)
Amsterdam Centraal als beste collectieve log (De eerste hoofdstedelijke linkse kibboets!)
Maanisch als best geschreven log (hysterie schijnt zijn vruchten af te werpen...)

En uiteraard staat het u vrij op de andere categorie?n een eigen keuze te maken. Dat zal ze leren....!

Boek

Vrijdag 21 Januari 2005 at 11:03 am


Ik heb er wel eens aan gedacht om een boek te schrijven. Het zou moeten gaan over een man die geconfronteerd wordt met een weggedrukte gebeurtenis uit zijn verleden, worstelt met twee liefdes en al zoekende naar een waarheid die in hem zelf verscholen ligt gevangen wordt in een complot van ongekende magnitude. Het verhaal zou sterk autobiografisch moeten worden, maar wel met verwijzingen naar en projecties vanuit mijn eigen dromen en fantasie?n. Het boek zou een multigelaagd motief moeten hebben en verschillende, verstrengelde thema's. Er zou functionele en taboedoorbrekende seks in moeten voorkomen, maar ook stille humor die tussen de regels door accenten legt op de tragiek van het leven van de verschillende personages.

Werkconversatie

Donderdag 20 Januari 2005 at 6:37 pm


"Ieneke, wil je me even pijpen?"
"Nee dank je, ik heb net een zak drop op!"

Ontwikkelingshulp

Donderdag 20 Januari 2005 at 1:16 pm


Ooit viel ik tijdens een verjaardagsfeestje in een gesprek tussen mijn toenmalige en haar iets oudere zusje, waarin de laatste klaagde dat ze zo'n moeite had met klaarkomen. Mijn vriendinnetje, nooit te beroerd om een ander de helpende hand toe te steken, stelde prompt haar vibrator ter beschikking om te kijken of dat misschien verbetering bracht. 'Zoja', zei ze, nippend van haar Bailey's, 'dan kan je er mooi zelf eentje kopen en dan krijg ik deze wel van je terug.' En aldus geschiedde, aan het eind van de avond vertrok zusjelief met een hardplastic mini-amsterdammertje, compleet met een setje extra batterijen, een foudraaltje voor het vervoer en een aangebroken doosje non-alcoholische reinigingsdoekjes. En gezien de manier waarop ze met haar toch al niet onbevallige bipsje heen en weer schudde toen ze naar de auto liep, had ze er vertrouwen in.

Wakker worden

Woensdag 19 Januari 2005 at 11:22 am


Toppunt van verwarring: 's morgens kijken op je weblog om te zien of je al iets gepotst hebt...

Roosteren

Woensdag 19 Januari 2005 at 12:50 am


Mijn broodrooster stamt uit de vorige eeuw. Toen ik lid werd van de VARA kreeg ik hem als nieuw abonnee kado, een uiterst nuttig en socialistisch geschenk waar ik in de loop der jaren veel plezier van heb gehad. Na een wat onwennige start leerden we elkaar waarderen, werden een team. Ik stopte er witte sneetjes brood in en hij maakte ze bruin. Later buitte ik zijn talenten verder uit, maakte er tosti's mee en nog veel later merkte ik dat ook pitah's er prachtig geroosterd uitkwamen. Hij roosterde broodjes voor me met salami, ham, Old Amsterdam, Maaslander, Coburgher en andere exotische kaas- en vleeswarensoorten, altijd trouw en zonder morren. En ik op mijn beurt haalde af en toe het schuifje aan de onderkant los om de soms blauwgroene en pluizige overblijfselen van vele maaltijden te verwijderen.

Van het weekend weigerde hij ineens dienst. Toen Suffinnetje hem wilde corrigeren kreeg ze prompt een oplawaai van hier tot aan Jericho en sloegen meteen alle stoppen door, waardoor netwerk, wekkers en andere gevoelige apparaten prompt volledig van streek raakten. Van de broodrooster was in ??n klap ??n ding overduidelijk: hij was stuk!

In de loop der jaren heb ik een aardige reputatie opgebouwd voor wat betreft het reanimeren van witgoed. Zo wist ik -zoals u wellicht in mijn archieven terug kunt vinden- enige tijd geleden onze vaatwasser in een langdurig gevecht succesvol nieuw leven in te blazen, deed ik hetzelfde bij die van mijn schoonouders, en wist ik middels een zware, maar uiteindelijk succesvolle operatie, de wasmachine van een medelogster van een bijna fatale BH-beugel te bevrijden.

Maar mijn broodrooster laat ik met rust. Het is goed zo. Jarenlang heeft hij mij trouw gediend, honderden broodjes en tosti's heeft hij me geschonken en ik vind dat de tijd is gekomen dat hij zijn verwijderingsbijdrage mag gaan verzilveren. Het is mooi geweest, zijn tijd zit er gewoon op. Morgen breng ik hem weg naar een inleverplaats, uiteraard met het nodige respect en eerbetoon. En misschien, h??l misschien zelfs, zoek ik in de loop van volgende week wel een opvolger uit. Niet uit gebrek aan respect, maar omdat een gezin nu eenmaal een broodrooster nodig heeft.

Overigens gaat het met Suffinnetje ondertussen een stuk beter. Als ze de komende nacht goed doorkomt, mag ze morgen van de beademing af!

Misstandje 69

Dinsdag 18 Januari 2005 at 01:33 am


Toen ik met de fles en twee glazen richting woonkamer liep, voelde ik de eerste krampjes opkomen en meende ik ergens onderin mij een diep geborrel te horen. Toen ik binnenkwam keek ze op en glimlachte. 'Jammer dat je niet thuis was met eten' zei ze. 'Maar wel fijn dat je er toch bijtijds bent'. Ik haalde mijn schouders op, zette de glazen neer en schonk in. 'Werk kan wachten' zei ik, 'ik wilde gewoon naar huis toe. Naar jou..'.

Ze glimlachte weer. Heel lief. Heel anders dan van de week, toen ze bulderend en snikkend door de lakens rolde terwijl ik, zittend op de rand van het bed, naar adem hapte en probeerde het kokhalzen te onderdrukken. 'Ik kan er echt niets aan doen', schaterde ze. En ik, dom als ik me voelde, stond op om een raam open te zetten.

Maar nu glimlachte ik terug, sloeg mijn armen om haar heen en kuste haar zachtjes in haar nek. 'Zullen we er vanavond eens vroeg ingaan?' vroeg ik. 'Strak plan', zei ze met fonkelende ogen en pakte haar glas. Ik stond op en pakte de fles, ze volgde me de trap op. Op weg naar boven voelde ik iets in mijn buik samentrekken, gevolgd door een felle, korte steek. Chili Con Carne uit de bedrijfskantine, bedacht ik me tevreden. Een betere garantie voor succes kon ik me niet wensen.

Ik ben namelijk niet rancuneus, maar ik vergeet niets!

Goed gejat...(??)

Maandag 17 Januari 2005 at 01:42 am


"Vernuft is geordende waanzin"

Weer thuis

Zaterdag 15 Januari 2005 at 11:12 pm


Het was goed
Het was leuk
Het was gezellig
Het was lachen
Het was lekker
Het was het net niet....

Ochtenddilemma's

Vrijdag 14 Januari 2005 at 12:53 pm


Als ik 's morgens onder de douche sta, bevind ik mij meestal nog in het onbewuste voorstadium van ontwaken. In dit stadium geschieden de meeste processen, zoals haar natmaken en inzepen, tandenpoetsen en haar uitspoelen, nog volledig autonoom. Het wordt pas interessant als de eerste indrukken van de dag ook daadwerkelijk mijn bewustzijn bereiken, meestal het verwarrende besef dat er iets mis is met de temperatuur van het water. Hoewel ik namelijk schijnbaar redelijk in staat ben om in mijn diepslaap zowel de warme als koude kraan open te draaien, is het uiteindelijk nooit helemaal goed. Soms is het net iets te koud, maar meestal zweeft de watertemperatuur ergens in de schermerzone tussen comfortabel en eerstegraads.

En daar begint de ellende, ik kan namelijk nooit onthouden welke kant ik de kraan op moet draaien om de bende op de goeie temperatuur te krijgen. Deels komt dat natuurlijk door het recente ontwaken, maar ook de opstelling van de badkranen, zoveel anders dan de kranen op de wastafel, is verwarrend. En dan volgt het dilemma: draai ik de ene kant op en word ik door het koude water woest uit mijn relatieve gevoel van welbehagen gerukt, of draai ik de andere kant op en loop ik de rest van de dag met een pijnlijke, rode rug?!

Geen situatie om keuzes te nemen, net iets te warm is tenslotte net iets beter als net iets te koud. Liever het gevoel van zachtgekookt haar dat sissend en stomend op mijn hoofdhuid plakt en dat meestal na de eerste lik gel is verdwenen, dan een wrede, klaarwakkere schijndood gevolgd door minimaal een half uur bibberende kippenvel. Dan maar laf en dan maar veilig n?t iets te warm...

Overigens zijn er na dit ontweken dilemma nog wel andere hobbels te nemen. Denk maar eens aan het bereiken van dagdekkende okselfrisheid. Deodorant, intiemspray, haarlak, voetenspray, voegenreiniger, ontstopper.... Tering! Die bussen voelen in je halfslaap allemaal hetzelfde aan...!!

Zwoegen

Donderdag 13 Januari 2005 at 3:49 pm


Op school en tijdens mijn studie was ik bepaalde geen goede leerling. Ik kon het allemaal wel, maar ik vertikte het gewoon. Dat had niets met niet-willen te maken, maar vooral met het stellen van prioriteiten. Na de eerste jaren tamelijk braaf te zijn geweest, bepaalde ik namelijk al vrij gauw dat mijn hormonale ontwikkeling interessanter was en meer voldoening schonk dan mijn cognitieve. En dus maakte ik keuzes die mij weliswaar geen windeieren hebben gelegd, maar die het mij onmogelijk maakten om op te klimmen tot het niveau der echte intellectuelen.

Misschien dat ik daarom zo'n bewondering heb voor mensen die al die rijtjes nog uit hun hoofd hebben: hulpwerkwoorden van modaliteit, de voorzetsels van de derde en vierde naamval, het periodiek systeem, allemaal rijtjes die er op school werden ingestampt en die door veel mensen, als bij wijze van traumatische inprenting, nog steeds feilloos kunnen worden gereproduceerd.

Zelf heb ik één zinnetje dat mij nog regelmatig als vanzelf te binnen schiet en dat mij er aan doet denken dat je sommige vaardigheden en ontwikkelingen bepaald niet kado krijgt, een zinnetje dat bij mij staat voor de voortdurende worsteling tussen kennis, motivatie, ontwikkeling en verzet:

"de aal is in de gaaskas"

Wie dit zinnetje uit een ver en grijs verleden herkent zal onmiddellijk begrijpen dat mijn type-diploma uiteindelijk een zwaar bevochten document is geworden...

3 jaar!

Donderdag 13 Januari 2005 at 07:56 am


Alweer....!

Kado's worden na 17:00 uur in ontvangst genomen. Wilt u zelf uw eigen sjampoepel meenemen? Ik heb even geen tijd gehad iets in huis te halen...!

Badderen

Woensdag 12 Januari 2005 at 7:33 pm


Sommige dingen moet je gewoon ervaren om ze volledig te kunnen begrijpen. Het subtiele verschil tussen badolie en badgel bijvoorbeeld. En dan met name het verschil in reactie wanneer toegepast in een badkuip met bubbelmat. Suffinnetje, die zichzelf onlangs zo'n ding kado deed, beleefde van de week met betrekking tot deze wetenschap de perfecte aha-erlebnis, waarbij ze ter illustratie van de impact van haar ontdekking een bijzonder skala aan krachtdadige verzoeken aan Onze Lieve Heer gepaard liet gaan met een emotionele beschrijving van haar belevenissen in deze.

Omdat zij boven zat en ik beneden, haar dus niet goed verstond en gezien de gebezigde toon het vermoeden had dat ze in haar bad werd gewurgd, spoedde ik terstond naar boven, om haar vervolgens aan te treffen in een wolk van wit schuim dat het licht duidelijk zichtbaar temperde en zich als een nieuwe versie van The Blob richting overloop bewoog. Het was duidelijk dat er in deze substantie geen kwaliteit van leven mogelijk was en Suffinnetje's krachtdadige verbale verwijzingen naar die wetenschap bleken dus geenszins uit de lucht gegrepen.

Suffinnetjes conclusie was duidelijk: de helse machine diende onverwijld tot onschuldige reepjes plastic te worden verknipt om vervolgens te worden opgevoerd aan de afvalverwerkende industrie. Slechts onder het mom van zinloze kapitaalvernietiging wist ik haar ervan te overtuigen het bad leeg te laten lopen, opnieuw te vullen en het nog één keertje te proberen, nu met gebruikmaking van de daartoe beter bestemde etherische oliën.

Minuten later klonken de eerste kirrende geluidjes van genoegen uit de badkamer, om vervolgens aan te zwellen tot zulke luidkeelse uitingen van puur genot dat ik mij ernstig begon af te vragen welke uitwerking de continue stroom van warme luchtbellen eigenlijk op de intieme delen van het vrouwelijk lichaam zou kunnen hebben. Toen de kreetjes uiteindelijk in een trillend hoogtepunt leken te worden gesmoord moest ik onwillekeurig met enige weemoed denken aan de verzameling al of niet waterdichte speeltjes die we in de afgelopen jaar bij elkaar gespaard hadden om onze lichamelijk interactie speels te verrijken.

Hoezo, zinloze kapitaalvernietiging..?

Geweest...

Woensdag 12 Januari 2005 at 08:35 am


Wel in Bangkok, Casablanca, Dubai, Parijs, De Sahara en London. Maar nooit in Madame Tussaud!

Wat een saaie pier ben ik eigenlijk!

Broodroof

Dinsdag 11 Januari 2005 at 4:58 pm


Gisteren bedacht ik me dat ik vorige week precies een jaar op mijn huidige werkplek zat. Dat de tijd daar ongemerkt zo gladjes en soepel voorbij was gedribbeld was voor mij een teken dat ik het daar kennelijk prima naar mijn zin heb. Dat klopt ook wel. Het werk is leuk, er is voldoende parkeergelegenheid en de kantine is prima.

Ook niet onbelangrijk: het klikt fijn met de collegae, iets waar ik vorig jaar nog enige zorg over had. Tenslotte worden frisse bazen in oude gezelschappen niet altijd als de messias ontvangen. Vorige week nog hoorde ik het verhaal van een collega die als teamchef op een andere lokatie werd neergepoot en vervolgens stelselmatig door de aanwezigen werd genegeerd en getreiterd omdat men nu eenmaal vond dat een chef binnen de eigen gelederen moest worden opgekweekt. Na een dikke week meldde hij zich in wanhoop op z'n oude vertrouwde stek en hernam daar zijn eigen plekje weer.

Daar heb ik gelukkig geen last van. De collegae zijn altijd vriendelijk tegen me, de koffie die voor mij gehaald wordt heeft nooit een vage urinesmaak, men lacht ook buiten beoordelingstijd om mijn grapjes en er vallen geen opvallende stiltes als ik plotseling de kantine binnen kom. Daarnaast krijg ook ik gewoon de aan iedereen gerichte schunnige mailtjes toegestuurd, maken de mensen plaats aan tafel als ik met mijn blaadje eten aan wil schuiven en bieden de vrouwelijke collega's niet uitsluitend hun geslacht aan als er sprake is van promotierondes.

Tot gisteren dan! Gisteren ging iemand er met mijn broodjes vandoor. Lekkere, witte bolletjes met sesamzaad en belegd met kipfilet, liefdevol door mijzelf klaargemaakt en meegebracht in zo'n groen tasje van de C1000, waarin ik ook een stripje paracetamol en een paar schone sokken vervoerde. Even draaide ik mij om, tasje weg! Met mijn broodjes!

Als er binnen mijn organisatie al een beeld bestond van de duivelse tiran die vuurspuwend en gif kwijlend zijn gramschap uitstrooide over de ongelukkige horigen, daarbij een spoor nalatend van dood, verderf en andere ellende, dan zal men dat beeld ondertussen aardig naar mijn beeltenis hebben bijgesteld. Niet alleen was ik verbaal onaardig, maar ook maakte ik mijn discipelen duidelijk dat mijn minzaamheid niet als vanzelfsprekend moest worden beschouwd. Effect had dat wel, want enige tijd later werd het betreffende tasje met de complete inhoud door een doodsbange onderdaan terugbezorgd, vergezeld van de mededeling dat hij zich toch ?cht in het tasje had vergist.

Uiteraard heb ik hem gespaard, hoewel ik mij naderhand afvraag in hoeverre deze episode uiteindelijk van invloed zal zijn op het verloop van onze werkrelatie in het komende jaar. Maakt ook niet uit. Ze mogen me namelijk gerust negeren, zolang ze maar van m'n eten afblijven...!

Hoge bloeddruk

Dinsdag 11 Januari 2005 at 4:03 pm


Nu pas snap ik hem...

...en trek ik de haren uit mijn hoofd!

Plaag uw vriendin!

Dinsdag 11 Januari 2005 at 2:31 pm


Maar probeer dan eens wat anders dan die lullige veer..!

U-bocht

Zondag 09 Januari 2005 at 9:45 pm


Au!

Automatismes

Zondag 09 Januari 2005 at 12:07 pm


Hoe vanzelfsprekend is het eigenlijk om 's morgens bij het ontwaken automatisch twéé padjes in het houdertje voor twéé kopjes te doen...

En hoe schokkend is het dan wel niet om een kopje onaangeroerd en koud in de keuken terug te vinden....

Hoor het me zeggen

Zaterdag 08 Januari 2005 at 5:53 pm


"Zo'n gemiste kans krijg je maar één keer!"

Zoenen

Vrijdag 07 Januari 2005 at 10:29 pm


Nieuwe richtlijnen voor nieuwjaarswensen tussen collegae:

- Tot 7 januari: mannen hand geven, vrouwen zoenen;
- Tot 14 januari: vrouwen zoenen;
- Tot 14 maart: vrouwen selectief zoenen.

Kutstokje!

Vrijdag 07 Januari 2005 at 7:04 pm


Als serieuze weblogger dien je een hekel te hebben aan stokjes, zeg maar de kettingbrieven van weblogland. Ik heb het dan ook, weblogstokjes zijn vervelend, on-origineel en bovendien ook over het algemeen tamelijk flauw en voorspelbaar. Stokjes zijn echter niet altijd te negeren, bijvoorbeeld als ze afkomstig zijn van de enige, echte Opa Buiswater! Deze socialistische senior-logger (die u overigens bij de Dutch Bloggies absoluut moet aanklikken als beste nieuwkomer!!), zadelde mij op met het volgende muzikale stokje:

1: Wat is de totale grootte aan muziekbestanden op je computer ?

Dat kon wel eens zo'n 200 Gigabyte zijn, maar daar zit veel multitrack lineaire audio bij die ik zelf heb opgenomen.

2: Wat is je laatst gekochte CD ?

The Zombies - As far as I can see.... Ik neem het letterlijk en reken dus de aangeschafte DVD's niet mee!

3: Wat is letterlijk het laatst geluisterde nummer voordat je dit bericht las ?

Anastacia - Sick and Tired

4: Geef drie nummers door waar je vaak naar luistert of die veel voor je betekenen.

The Tubes - Don't wanna wait anymore
CSNY - Run from Tears
Don Henley - New York Minute

5: Aan welke personen geef je dit stokje door en waarom:

Aan Eric omdat hij me ooit opzadelde met een soortgelijk stokje en ik tamelijk rancuneus ben.
Aan Marti omdat ze onlangs mijn CD kast plunderde en ik benieuwd ben wat er is blijven hangen.

Gisteren

Donderdag 06 Januari 2005 at 10:15 pm


Vandaag vind ik dat ik eens lekker mag kankeren. Bijvoorbeeld omdat mijn oude huis nog niet is verkocht en de bodem van onze schatkist aardig in zicht dreigt te komen. Of omdat Suffinnetje voor de kerst nog even te horen kreeg dat ze een andere baan moet gaan zoeken. Ik vind ook dat ik mag kankeren omdat ik kiespijn heb. En omdat m'n huis volstaat met piano's en andere troep die nog getest moet worden.

Ik mag ontevreden zijn omdat ik dingen wil die niet kunnen, omdat ik stiekem verlang naar dingen die ik mezelf principieel heb ontzegd. Ik mag mopperen over onbereikbare doelen, over onrealistische verlangens en dromen die niet uit zullen komen. Ik mag me ongelukkig voelen omdat ik mezelf soms aan de kant vind staan, omdat mijn leven niet is zoals ik zou willen....

Daarnaast mag ik ook best zeiken over mijn zwembandje, waarmee ik ondertussen een kleuterklas drijvende kan houden, over mijn moeizaam genezende schouder en over dat mijn nog relatief nieuwe schoenen zo snel stinken. En natuurlijk mok ik over dat mijn televisie nog steeds niet hangt, dat mijn auto steeds meer olie lekt en ik volgende week weer voluit in de file ga staan.

Gisteren mopperde ik niet. Toen vond ik dat ik gerust even mocht nadenken over de vele miljoenen mensen hier ver vandaan, mensen die ternauwernood een leven hadden en voor wie het bestaan voorlopig een gevecht op leven en dood zal blijven.

Vandaag mag ik mopperen over mijn eigen leven. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet meer aan gisteren denk...

Lekker puh!

Dinsdag 04 Januari 2005 at 10:43 am


Ik heb een besluit genomen.

Als Remkes straks door de volksvertegenwoordiging (zeer terecht) eindelijk naar huis wordt geschopt, ga ik mooi niet naar hem toe om zijn hand vast te houden!

Daad van protest

Maandag 03 Januari 2005 at 9:52 pm


Om te voorkomen dat de gevolgen van nieuwe wetgeving uiteindelijk alsnog volkomen langs mij heen gaan, neem ik vanaf heden geen legitimatiebewijs meer mee. Er moet tenslotte niet gezegd kunnen worden dat ik me er helemaal niets van aan heb getrokken..!

Stomp uitstekende delen

Maandag 03 Januari 2005 at 2:15 pm


Ik heb niet zo veel met goede voornemens, maar als er iets is waar ik dit jaar echt iets aan moet gaan doen dan is het wel mijn obsessieve compulsieve fixatie voor gefrituurde aardappelkroketjes. Op zich misschien geen al te serieuze kwaal, maar wel eentje die me steeds meer in de weg gaat zitten.

Het dubbele daaraan is dat ik er relatief niet zo vaak mee wordt geconfronteerd, nog niet eens jaarlijks. Maar als het mis gaat, dan gaat het ook goed mis. Vorige week was ik met mijn teampje een avondje uit, waarbij ik bij het diner werd geconfronteerd met onbeperkt geserveerde aardappelkroketten. Zoiets trek ik dus niet, in zo'n geval blijf ik bunkeren tot er in de gehele tent geen aardappelkroket meer over is of tot mijn fysieke gesteldheid zulks verder onmogelijk maakt, afhankelijk van welke situatie zich als eerste voordoet. In dit geval werd ik door mijn collegae met geweld uit het betreffende etablissement verwijderd en voor medische hulp bij de eerste de beste EHBO gepresenteerd.

Meestal hebben dit soort dwangmatige stoornissen een verdrongen traumatische achtergrond. Therapie dus? Dat moet je ook niet altijd willen. Ooit las ik het verhaal van een man met een kattenfobie. Bij de hypnosesessies die hij volgde bleek die angst niet van katten afkomstig, maar van Kathy, zijn kindermeisje. Hij genas van zijn poezenangst, maar ontwikkelde wel een grondige afkeer tegenover vrouwen.

En daar zit mijn angst, dat er iets naar boven komt waar ik niet op zit te wachten. Een verdrongen homoseksueel oraal verlangen, een suicidale wens (aardappel=in de grond, kroket=door de mens gefabriceerd) of misschien zelfs verborgen lustgevoelens voor Cora van Mora! Reden genoeg dus om eventuele psychologische interventie zo ver mogelijk voor me uit te schuiven. De andere kant is dat dit soort fixaties Zich verder ontwikkelen. Een volgende stap is misschien wel uitbreiding naar friet, naar kroketten, naar alles wat gefrituurd, gebakken of kunstmatig verwarmd is!

Ik laat het er dit jaar op aankomen, het moest maar eens gebeuren. Mocht u uw favoriete weblogger in de loop van de komende maanden een keertje tegenkomen terwijl hij zijn best doet om zoveel mogelijk fricandellen, kroketten, komkommers, bananen, wapenstokken, bezemstelen, kunstpenissen, honkbalknuppels of amsterdammertjes naar binnen te werken, tikt u hem dan gerust eens op de schouder om hem mee te delen dat het nu echt tijd is om therapie te nemen.

Daarna is het beter om de kuierlatten te nemen, al naar gelang hoe ver het kwaad reeds is geschied bent u namelijk wellicht uw uitstekende lichaamsdelen niet zeker...!

Niet doen...!

Maandag 03 Januari 2005 at 01:13 am


En dan, als alle drukte achter de rug is, en je 's avonds laat na een drukke dag vol bedrijvigheid terugkeert in huis en iedereen in bed ligt. Dan pak je een glaasje goeie whisky, bladert wat door teletekst, weblogs en zondagskrant en neem je voor jezelf de tijd om eens even rustig over een aantal dingen na te denken...!

Sukkel....!

'Slack'

Zaterdag 01 Januari 2005 at 5:57 pm


Soms is het onderhoud en beheer van goede voornemens een struikelblok op zich! Zo was één van mijn meest belangrijke goede voornemens dat ik in het nieuwe jaar efficiënter om zou gaan met tijd, geld, relaties, bandbreedte, papier, afval en voedsel. Uiteraard was dit niet mijn enige goede voornemen, ook dit jaar had ik er velen. En daar kwam ik al meteen in de knoop!

Van alle goede voornemens die ik ieder jaar bedenk, belanden er uiteindelijk in de loop van het jaar zo'n 60% in de prullebak. Zou ik dus een lijstje van goede voornemens willen publiceren, dan zou ik in het kader van efficiency afkunnen met een lijstje dat ruim de helft korter is dan gangbaar. De pest is echter dat ik van te voren niet weet welke goede voornemens er uiteindelijk overblijven, wat inhoudt dat je onvermijdelijk vast zit aan het potsen van een grote hoeveelheid slack, of een lijstje dat bij voorbaar niet volledig, en dus informatief van onvoldoende niveau is.

Daar het potsen van valse lucht strijdig is met mijn nieuwe efficiency policy, zou het dus beter zijn om gewoon geen lijstje met goede voornemens te publiceren. Dat doe ik bij deze dan ook niet, het publiceren van non-informatie is met ingang van heden afgelopen. Wat dan vervolgens wel weer vervelend is, is dat het potsje wat u momenteel leest feitelijk behoorlijk tegenstrijdig is met het goede voornemen van efficiëntie: aan de hand van één van mijn goede voornemens leg ik u namelijk uitvoerig uit waarom ik u niet ga lastig vallen met mijn goede voornemens. Had ik dus beter kunnen laten!

Verdomme! Kut-voornemens...!