De knoop en het afscheid (2)

Maandag 28 Februari 2005 at 10:37 am


Ik heb besloten iets te behouden, iets dat me niet alleen herinnert aan die tijd, maar me ook helpt mijn weg naar het nu te blijven vinden. Goede herinneringen gooi je niet weg, je koestert ze. En als ze pijn doen kan je ze altijd nog wegstoppen. Maar nu begrijp ik dat je ze altijd met je mee blijft dragen. Hoe? Daar ben ik vandaag mee aan de slag gegaan, hopelijk gaat het lukken. Berusting voelt goed...

Nieuw oorleed

Maandag 28 Februari 2005 at 09:23 am


Okay... Ik heb van het weekend plaatjes gezien van een zwembad, ik heb gedacht aan een boot en ook nog naar een film zitten kijken die zich zowel onder als boven het zeeoppervlak afspeelt. Vanmorgen stond ik op met een uiterst pijnlijke kraak in mijn oor...

Ik begin nu echt te geloven dat het psychisch is...

Trots & teleurstelling

Zondag 27 Februari 2005 at 10:16 pm


Niet iedere technologische ontwikkeling is een zegen voor de mensheid. Neem nou eens mijn eigen ontdekking dat ik mijn laptop, mits voorzien van speakers en microfoontje, kan gebruiken als draadloze spreek- en luisterset voor mijn GSM! De ongebreidelde trots en het onredelijke plezier dat ik vandaag aan deze vondst beleefde, woog niet op tegen de teleurstelling die ik voelde toen ik bedacht hoe de gemiddelde diender er tegenaan zou kijken als vanaf heden iedereen met een schootcomputer in de auto zou zitten!

Weggegooid geld, zo'n bluetooth-adapter...

De knoop en het afscheid

Zondag 27 Februari 2005 at 1:07 pm


Ik heb het gedaan, de knoop doorgehakt. Het deed pijn en dat zal nog wel erger worden. Het betekende een afscheid van iets wat me dierbaar was geworden, maar waar ik niet meer mee verder kon. Of liever: ik koos voor een andere richting, een richting die me minder avontuur opleverde, maar wel meer zekerheden en geborgenheid.

Gisteren heb ik er een eind aan gemaakt, per e-mail. Ik zou het nog terug kunnen draaien, maar ik doe het niet. De hobbel om deze stap te nemen was hoog, een tweede gang naar dat beslispunt zou wellicht te veel van me vergen. Ik laat het zo, draai me om en probeer m'n leven weer op te pakken. Eigenlijk deed ik dat al, maar het was altijd bij me. Hoewel het al lang niet meer het middelpunt van mijn leven was, bleef het altijd binnen handbereik aanwezig, klaar voor mijn beslissing om de draad weer op te pakken. En juist dat stak me: weten dat die verantwoordelijkheid bij mij lag, dat ik er ieder moment van zwakte gewoon weer mee door kon gaan en de weg in kon slaan die ik al zo lang geleden besloten had te verlaten.

Een ander zou er misschien niet eens zijn schouders voor ophalen, lachend en misschien zelfs zonder er over na te denken, maar mij doet het pijn. Misschien omdat ik gewoon een emotionele zak ben, maar misschien ook vanwege de intensiteit waarmee het zolang mijn leven be?nvloedde. Ik kan er niet meer over zeggen, ik zou anderen misschien op een idee brengen, aanmoedigen om achter mijn rug om een stap te zetten die het voorgoed van mij af zou nemen. Dat wil ik niet, ik eis voor mezelf de exclusiviteit op van hetgene waar ik nu afstand van neem. Dat is misschien niet eerlijk, maar wie zich ooit gevoeld heeft als ik in de afgelopen jaren, zou mij begrijpen.

Daar laat ik het bij. Voor nu...

Bed en beenderen

Zaterdag 26 Februari 2005 at 6:25 pm


Er zijn tijden geweest dat ik op elke ondergrond sliep waar ik mijn hoofd maar op kon neerleggen. Ik viel moeiteloos in slaap in talloze hemelbedden, ledikanten, stretchers, britsen en hangmatten, maar ook op sofa's, driezitters, bedbanken, divans, leunstoelen, ziekenhuisbedden en zelfs op operatietafels. Waren er geen reguliere zit- of ligattributen voor handen, dan kwam ik zonodig ook prima in slaap op gloeiende zandstranden, bevroren bergweiden, aan elkaar geschoven tafels, gangpaden van bussen en vliegtuigen en bodems van boten, en desnoods zelfs in badkuipen, gangkasten, hondenmanden en dakgoten.

In de afgelopen jaren is mijn lijf echter een stuk kieskeuriger geworden. Niet alleen leveren rotsbodems, grintpaden en asfalt tegenwoordig aardig wat problemen op met in slaap vallen, maar ook meer reguliere slaapplaatsen worden niet langer door mijn gestel gepruimd. Ongetwijfeld komt dat door mijn waterbed, dat kreng verwent mijn lijf gewoon te veel. Zoveel zachtheid, ondersteuning, warmte en comfort, geen wonder dat m'n botten en spieren hun neus ophalen voor minder.

Toen ik vele jaren geleden alweer mijn eerste waterbed in Huize Suffie liet installeren, was dat vooral omdat Suffinnetje nogal wat last had van haar rug. En inderdaad, het hielp. Maar tegelijkertijd begon ik een intollerantie op te bouwen voor slaapplaatsen die minder comfortabel lagen. Ik begon slechter te slapen op vakantie of bij logeerpartijtjes, lag soms hele nachten wakker als ik na een fiks conflict in het logeerbed terechtkwam en een uurtje de oogjes sluiten op de bank was er al helemaal niet meer bij.

Afgelopen week verbleef ik in het kader van een training enige dagen in een hotelletje aan de Nederlandse kust. Resultaat: een gebroken rug en een gevoel in mijn ribbenkast alsof de intercity Utrecht-Roosendaal en Tabo de Witte Olifant er een ruzie om een parkeerplek op hadden staan uitvechten. Als een gebroken, oude man beweeg ik me door het huis, 'au' roepend bij elk kuchje en de adem inhoudend bij elke onverwachte beweging. En als ik zo, al lijdend door mijn huis beweeg, vraag ik mij af of het dit allemaal wel waard is. Zou ik niet beter een gewoon matras aanschaffen? Misschien minder gerieflijk, maar wel beter voor mijn mobiliteit!

Dat brengt dan wel weer een volgend probleem met zich mee: Suffinnetje. Zij zal het absoluut vertikken om afstand te doen van haar geliefde waterbed, met alle gevolgen van dien. Maar goed, er zijn tijden geweest dat ik bij elke vrouw in bed sliep, waar ik mijn hoofd naast kon leggen. En dat is gelukkig nog steeds zo...

Suffie gaat voor de elite (2)

Zaterdag 26 Februari 2005 at 11:11 am


In verband met het feit dat veel bezoekers en reagenten toch problemen hadden met het hanteren van de silly question tag, heeft Suffie deze per omgaande vervangen door OSA, een snippet dat spambots tegenhoudt door middel van een automatische verificatiecode. Geen Maartje van Weegen meer dus, maar lekker onbesuisd en intuïtief reageren.

De ééncelligen knijpt Suffie wel met de hand fijn...

2 Dagen

Vrijdag 25 Februari 2005 at 10:38 pm


Kernkwadranten, Roos van Leary, Elementen, Kwaliteitenspel, Hirschie & Blanchard, Johnny Walker, Grand Marnier, Leffe, Nog meer Johnny Walker..., (..) Paracetamol, Aspirine, Ibuprofen, Naproxen, Douwe Egberts, Ui van Hofstede, Stephen Covey, Cirkels van invloed en betrokkenheid....

Maar nu is het weekend...!

Goed gejat (7)

Woensdag 23 Februari 2005 at 8:27 pm


'As je een smurf wurgt, welke kleur krijgt hij dan?'

Toch?

Dinsdag 22 Februari 2005 at 6:13 pm


Als hypochonder
Verwacht je bij ieder lief
Een gebroken hart

220V

Maandag 21 Februari 2005 at 8:22 pm


Spanningszoekers, u weet wel: van die doorzichtige schroevendraaiers met van die rode mutsjes op, die kunnen dus kapot. Of in ieder geval zijn ze niet altijd even betrouwbaar. Dat kan zomaar blijken als je een stuk zolderverlichting monteert, waarna de gloeilamp die je er bij wijze van afronding indraait spontaan gaat branden.

Pas dan ga je je ook afvragen hoe je de draadjes eigenlijk hebt vastgehouden en waarom je haar nog zo mooi in de plooi zit...

Knijpen

Maandag 21 Februari 2005 at 11:29 am


'Ga even zitten' zei Suffinnetje met een voor haar ongewoon serieuze intonatie. Kleine Suffie was net ten bedde vertrokken en ik liep vanuit de keuken de huiskamer in met twee glazen wijn. Zowel het gesproken woord als het uiterst strakke gezichtje van Suffinnetje deden mij de beide glazen met een klap op tafel zetten. 'Nu moet je even heel eerlijk tegen mij zijn' ging ze verder, 'beloof je dat?' Ik haalde mijn schouders op en keek onschuldig. Ze pakte mijn hand en kneep er zachtjes in. 'Ik heb een vraag. En ik wil gewoon dat je daar heel eerlijk op antwoordt...'

Ik ging naast haar zitten en voelde hoe een allesverlammend gevoel van paniek langzaam bezit van me nam. Suffinnetje en ik hadden wel vaker serieuze gesprekken met elkaar, maar die werden nooit zo dramatisch ingeleid. Ze weet iets, flitste het door mijn hoofd. Iets wat ik zorgvuldig voor haar achter had gehouden en wat ze bij toeval had ontdekt. Ik voelde mijn lippen droog worden en het bloed uit mijn gezicht trekken toen ik probeerde te bedenken wat mij nu voor de voeten gegooid zou worden. Misschien de korte, maar hevige buitenechtelijke affaire van enkele jaren geleden, of mijn verzameling extreme hardcore op CD-rom (hoewel we 's avond nog gewoon kip hadden gegeten). Misschien was ze iets tegengekomen in mijn archieven wat ik per ongeluk had laten staan, of had ik midden in de nacht een naam uitgeroepen. Ik voelde de eerste zweetdruppeltjes op mijn voorhoofd verschijnen, maar ik zou me niet laten kennen....

'Als jij me in mijn borst knijpt' vroeg ze, 'denk jij dan bij jezelf ook "toet!"...?'

Rotmens... Ik besloot het dan ook meteen uit te proberen. Keer op keer...!

Suffie gaat voor de elite

Zondag 20 Februari 2005 at 1:38 pm


Wellicht is het u wel eens opgevallen dat Suffie er op dit weblog een vrij elitair regime op nahoudt. Geen of weinig plaatjes van blote vrouwen of snelle auto's, geen verslagen van dart-, boks- of voetbalwedstrijden en weinig tot geen foto's van brute stapfestijnen, orgies, gangbangs of andere personeelsuitjes. Nee, Suffie probeert op zijn log iets te cre?ren met een hoog intellectueel niveau en een bijna voorbeeldige beschaafdheid.

Om deze hoge standaard te kunnen handhaven heeft Suffie in zijn reactietool een functionaliteit ingebouwd die het ??ncelligen tamelijk lastig tot vrijwel onmogelijk maakt om een reactie te plaatsen. Wie voortaan een reactie wil plaatsen, zal eerst een eenvoudige vraag moeten beantwoorden om op 'plaats reactie' te kunnen drukken. Het gniepige zit hem echter in de eenvoud van de vraag. Staat er bijvoorbeeld een vraag als 'wat is de voornaam van Maartje van Weegen', dan zullen velen daar een dubbele bodem in verwachten en antwoorden geven als 'Johan Vlemminckx', 'seksloze truttigheid' of 'KRO', terwijl de echt nadenkenden onder ons deze list feilloos zullen doorzien en met het enige juiste antwoord komen: Maartje.

Suffie hoopt met deze simpele, doch eenvoudige maatregelen het niveau van dit log hoog te houden. Bovendien schijnt het ook goed te werken tegen geautomatiseerde spam, en dat is ook mooi meegenomen.

(Ook een elitefilter cq. anti-spamtool nodig? Kijkt eens op http://www.i-marco.nl/pivot-blacklist/, ook voor andere logtools)

Dumb Blonde Chick

Zaterdag 19 Februari 2005 at 10:24 pm


Via about:blank kwam Suffie in contact met ene Debbie Schlussel, die een wel heel bijzondere kijk heeft op onze euthanasiewetgeving. Voor Suffie een reden om deze mevrouw even een emailtje te sturen:

Dear ms. Schlussel,

Thank you very much for your eye-opening view on The Netherlands. So true, so complete! What a research you must have done!

Did you know that most of our police-officers actually walk in wooden shoes all day? No problem, for most of our criminals wear them also. Just like all those murdering doctors en nurses you wrote about, not only do they wear wooden-shoes in operating rooms (which are mostly established in special Medical Windmill Centers), but they euthanize their patient by poisoning them with a special highly toxic tulip-essence. Then after, the deceased are burried in special dikes, with their fingers in wholes to prevent the dikes from leaking and having the whole country drowned in Heineken beer en genever.

But off course you already know...thanks to the marvelous research you did on our country, our laws and our habbits.

With kind regards,

Suffie from the Netherlands


Benieuwd of Suffie's steenkolen-Amerikaans reden voor haar is om er een nieuwe beschouwing over Nederland aan te wagen...

Suffie kijkt vooruit

Zaterdag 19 Februari 2005 at 9:18 pm


Basta ende finito! Het moest maar eens afgelopen zijn met al dat benepen gedoe! Tijd dat Suffie de ketenen, die hem als sinds lange tijd creatief tegen de grond houden, van zich afwerpt en als vanouds het pad van vuur en verdoemenis opzoekt. Suffie wenst zich niet langer door zijn beperkingen te laten binden, ofwel door zijn bindingen te laten beperken. Suffie gaat weer loos!

Zo'n dikke drie jaar geleden begon Suffie dit log als uitlaatklep voor zijn creatieve gedachten, zieleroerselen en andere vormen van verbale ongein. De afgelopen tijd echter werd Suffie steeds meer en vaker gedwongen beperkingen in te voeren met betrekking tot uitingen die voor zichzelf of voor anderen wellicht schadelijke gevolgen konden hebben. Zo stopte Suffie met al te persoonlijke uitingen van emoties om mensen in zijn omgeving niet te kwetsen of op het verkeerde been te zetten. En stopte Suffie met bespiegelingen over zijn buitenechtelijke leven om z'n familie niet te shockeren. Ook stopte Suffie met de beschrijvingen van lichamelijke kwaliteiten van vrouwelijke collega's om te voorkomen dat dit hem op het werk zou worden nagedragen. En uiteindelijk ruilde Suffie zelfs zijn eigenste en unieke 'Suffie-style' in voor een wat meer conventionele schrijfstijl omdat er loggers en lezers waren die niet de plooibaarheid van geest hadden om daar doorheen te lezen.

Daar maakt Suffie dus met ingang van heden een einde aan. Suffie waagt zich niet langer geforceerd aan grotemensendingen maar keert terug naar de essentie van het Kleine Leven, inclusief emotionele verwikkelingen binnen de eigen kring, liefde & leed en erotische trivialiteiten. Geen hoogdravende en ultramooi geschreven bespiegelingen meer, geen gekunstelde seksuologie of hoogdravende maatschappelijke beschouwingen, maar terug naar het kleine leven met al zijn verwikkelingen, schoonheden en flauwiteiten.

Suffie gaat er vanuit dat Suffie's familie, vriendenkring en collega's flexibel genoeg zijn om het ware leven te onderscheiden van de ruwe wereld zoals geschetst en geschapen in deze virtuele werkelijkheid. En zoniet, dan dat zet Suffie die aap met liefde op hun schouder.

Suffie is terug! Van ongemerkt weggeweest...

Wees niet ongerust. Komt wel vaker voor zo'n periode, gaat vanzelf weer over...

Traditiegetrouw..

Zaterdag 19 Februari 2005 at 12:35 pm


Van harte in den verre...!

Tactisch theater

Woensdag 16 Februari 2005 at 8:48 pm


De Almeerse wethouder Huis wil de theatershow 'Leven van de straat' van rapper Ali B. verplichte kost maken voor de gemeenteraad, zodat zij de problemen van de straat beter gaan begrijpen. De voorstelling, die de wethouder volgens eigen zeggen steil achterover deed slaan, zegt 'meer dan honderd nota's' aldus Huis, die daarmee vooral doelt op de vele nota's over de jongerenproblematiek in Almere waarmee in de loop der jaren geen fuck is gebeurd.

Uit de inbox

Woensdag 16 Februari 2005 at 8:28 pm


Spam van anti-spamsoftware...

What's next ?!?!

Suffie kijkt terug

Maandag 14 Februari 2005 at 08:55 am


Na een kleine blik terug in de archieven denkt Suffie er hard over na een oude gewoonte weer in ere te herstellen. Suffie daagt u uit om te raden welke...!

Respect en waardering

Zondag 13 Februari 2005 at 08:05 am


Bieperdebieperdebiep..!!
'Hallo..?'
'Ha, met Die en Die. Ehhh...zie jij misschien even kans om bij ons langs te komen om wat beleidsbeslissingen te nemen en te tekenen?'
'Euh.. jawel. Maar hebben jullie zelf geen chef in het gebouw rondlopen?'
'Nou, die loopt hier vast wel ergens rond...'
'Waarom bel je die dan niet?'
'Nou, eigenlijk doen we liever zaken met jou...'
'Ow, dank je...'
'En je hebt zo'n lekker makkelijk telefoonnummer...'

Bruine post

Zaterdag 12 Februari 2005 at 4:24 pm


In de gang staat een doos, bezorgd door de post. Een bruine, kartonnen doos zonder enige opschrift. Alleen een sticker met mijn naam en adres. Het is zaterdag, en overmorgen is het dus maandag. 'Close finish' denk ik bij mezelf. Bedrijven die spullen verzenden in bruine dozen zonder enig opschrift, met alleen een sticker met de naam en het adres van degene voor het bestemd is, hebben het druk in deze dagen.

Ik was er ruim op tijd mee, maar werd nu wel een beetje zenuwachtig. Na vandaag had het namelijk gewoon een bruine doos met inhoud geweest die er lang over gedaan had om bezorgd te worden. Nu zou het nog de opmaat zijn van iets dat meer waard is dan slechts de doos met inhoud. Maandag wordt er namelijk geen post bezorgd in Almere.

Ik maak de doos open en leer iets. Er zijn meer bedrijven die mij spullen sturen in bruine dozen zonder enig opschrift, met alleen een sticker met de naam en het adres van degene voor het bestemd is. Deze doos komt van zo'n bedrijf.

Maandag is het Valentijnsdag. Maar ik doe mooi niet mee aan die onzin...

Schoftentuig

Zaterdag 12 Februari 2005 at 07:45 am


Van die gasten die bij oversteekplaatsen nog gauw even voor je auto springen terwijl jij groen hebt, maar ondertussen in het voorbijgaan nog wel even de knop van het voetgangerslicht indrukken.

Die zouden ze nou eens moeten aanpakken!

Culture meets lust

Vrijdag 11 Februari 2005 at 7:16 pm


Leve Google! Deze fantastische dienst bracht mij op het spoor van een verloren gewaand stukje archief van iemand bij wie ik enkele jaren geleden eens gastlogde. Lezing van het desbetreffende stukje leerde mij dat ik in die tijd best wel eens goeie idee?n had. Bijvoorbeeld het bij afwezigheid van de desbetreffende logger organiseren van een wedstrijd voor de meest vunzige porno-haiku. Ik was in die tijd namelijk nogal in de haiku, weet u nog?

De absolute genialiteit van dit -overigens uit pi?teit met de familie nooit uitgevoerde- verzinsel van eigen hand slaat mij heden als een dweil in het gelaat. Waarom heb ik in hemelsnaam nooit iets met dit briljante hersenspinsel gedaan? U raadt het al, bij deze nodig ik u uit voor het insturen van uw meest vunzige porno-haiku. Over de te winnen prijs hoeven we het niet te hebben, die mag als bekend worden beschouwd. U kunt uw creaties uiteraard kwijt in mijn commentaarding, onder voorwaarde dat uw inzending zowel cultureel als hormonaal verantwoord is, en bovendien voldoet aan de opbouw en ritmiek van de haiku. Om dat laatste nog even te verduidelijken, nog even een voorbeeldje:


'Ze vult de leegte
Ontvangt haar zoemend bezoek
De benen gespreid'

Kleine Suffie scant virussen

Vrijdag 11 Februari 2005 at 12:20 pm


Toen ik een klein half uurtje geleden naar boven liep om even een doekje door de jacuzzi te halen, lag Kleine Suffie nog in diepe slaap. Voor wie Kleine Suffie kent zal dit bericht wellicht reden zijn om de wenkbrauwen in een diepe frons te trekken. Kleine Suffie's faam voor wat betreft het opstaan op onchristelijke tijden is namelijk onovertroffen, die voor wat betreft zijn ochtendlijke overactiviteit wellicht nog meer.

Maar goed, alles heeft een reden: Kleine Suffie is ziek. Ook dat zal een aantal mensen opmerkelijk vinden, door zijn verblijf in een Roemeens kindertehuis in de eerste 22 maanden van zijn leven heeft Kleine Suffie namelijk een weerstand opgebouwd waar een rioolrat uit New Dehli stinkend jaloers op zou moeten zijn. Om het maar eens in computertermen te gebruiken (wat voor veel mensen nou eenmaal veel begrijpelijker is): Suffie heeft een dijk van een analoge virusscanner. Edoch, ook de beste virusscanners moeten af en toe worden ge-updated, en daar is Kleine Suffie nu dus hard mee bezig.

Juist omdat hij door z'n opmerkelijke weerstand vrijwel nooit ziek is, komt zo'n virusje hard bij Kleine Suffie binnen. Vooral op psychisch niveau. Kleine Suffie zwelgt bij ziekte in zieligheid, met zo'n gevoel voor drama en grandeur dat alleen al het aanhoren van de amechtige geluidjes die hij in zijn bed maakt je de tranen in je ogen doet schieten. Suffie is intens zielig en trekt werkelijk alles uit de kast om dat te laten merken. Na een nacht vol hoesten, kuchen, snotteren, jammeren en andere uitingen van ziekte en drama, is hij duidelijk op. Geen wonder dus dat hij nu uitgeteld zijn uurtjes ligt in te halen.

Ik denk dat ik er zo nog even bijkruip. Niet omdat ik ziek ben of zo, maar omdat ik als gewetensvolle vader nu eenmaal vind dat je met dit soort hulpkreetjes iets moet. Ook 's nachts....

Jimmy Smith overleden

Donderdag 10 Februari 2005 at 1:27 pm


Laten we het eens over uitgerangeerde ouwe lullen hebben. Gisteravond overleed in zijn huis in Scottsdale, Arizona de inmiddels 79-jarige Hammondorganist Jimmy Smith. Nu zullen de meeste mensen die uit dit berichtje de termen '79' en 'hammondorgel' destilleren ongetwijfeld roepen: 'so what, plaatsje in het bejaardentehuis over. Val ons hippe muziekliefhebbers met dit soort geneuzel lastig!'. Daar heb ik wel een antwoord op: sommige mensen hoeven niet meer vernieuwend te zijn, die zijn het namelijk al geweest. Dat geldt voor bands als Pink Floyd of Genesis, misschien ook voor iemand als Bono, maar zeker ook voor deze ouwe toetsenworstelaar. Jimmy Smith heeft namelijk zijn sporen in de vernieuwende muzieksector ruimschoots verdient. Sterker nog, zonder Jimmy zouden mensen als Keith Emerson en John Lord, maar ook mensen als Nico Brandsen (Kane) en Jasper Geluk (The Sheer) niet zijn geweest wie ze nu zijn.

Jimmy Smith is de uitvinder van het scheurende orgel, zoals we dat kennen van zoveel 'hippe' en 'vernieuwende' platenproducties uit de afgelopen 40 jaar. Hij mocht dan oud zijn geweest en in de afgelopen jaren nauwelijks iets baanbrekends te hebben gedaan, hij heeft ons wel geholpen aan het geluid dat muziekgeneratie na muziekgeneratie nog steeds al basis dient voor veel nieuwe stromingen.

Je kan namelijk wel vernieuwend zijn, maar ook het punt waarop je begint is ooit door iemand voor je bedacht...!

Afvraagje

Woensdag 09 Februari 2005 at 11:31 pm


Maar als je op zo'n training molotov-cocktails hebt leren maken, moet je jezelf dan van de AIVD elke week bij de brandweer melden?

Zwarte markt

Woensdag 09 Februari 2005 at 11:15 am


Behalve die smerige pestlijers van Texas Holdem en andere tyfusspammers (mocht u voor het eerst hier komen, normaliter vloek ik niet zo...), is er een nieuwe categorie etterbakken die van mij tot aan hun teennagels mogen affikken: zwarthandelaars. Toevallig hadden Suffinnetje en ik namelijk bedacht dat we in het voorjaar graag naar U2 zouden willen. Tenslotte was het al weer een aantal jaren geleden dat wij voor het laatst samen naar een concert waren geweest en de komst van deze Ierse Goden der Delay-rock leek ons een prima gelegenheid.


Nada dus, in anderhalf uur uitverkocht. Extra concerten, zelfde laken een pak! En dan moeten lezen dat nog geen dag daarna via E-bay stampen kaarten worden aangeboden voor minimaal het dubbele van de oorspronkelijke prijs! Daar kan ik dus ongelooflijk pissig om worden! Dat je voor je vriendenkring een bende kaartjes koopt, daar kan ik inkomen. Dat er een aantal niet kunnen, daar heb ik beelden bij. Dat je vervolgens de bende te koop aanbied en met de opbrengst daarvan je eigen kaartjes meent te moeten financieren, okay! Maar een hele partij kopen en deze vervolgens voor de dubbele prijs te koop aanbieden vind ik een schofterige vorm van verrijking, je reinste cultuurspeculatie!

Ik zou zeggen: opsporen die handel. IP's opvragen, providers onder druk zetten, handelaars identificeren en deze vervolgens uit hun sokken schieten of opblazen. Wapentuig en plofspul moet geen probleem zijn, die zijn namelijk vrijelijk op de zwarte markt verkrijgbaar...

Andersom...

Dinsdag 08 Februari 2005 at 6:40 pm


Gelukkig is alles thuis hier een beetje in zijn normale doen. Dat wil zeggen: ik lig ziek te bank en Suffinnetje zet proestend en kuchend een bekertje thee voor me neer...

Huh..?

Maandag 07 Februari 2005 at 11:13 pm


Nou hoorde ik zojuist toch ?cht iemand op de reclame een baan aangeboden krijgen als erectiesecretaresse! Volgens mij moet ik nu echt eens een afspraak maken met een oorarts. Of met het uitzendbureau..!

Hoe ken dat nou?

Maandag 07 Februari 2005 at 10:31 pm


Ik snap het niet. Suffinnetje ligt snotterend in bed, Kleine Suffie ligt ernaast naar een DVD'tje te kijken. Ik loop op en neer naar boven om af en toe wat vitamines te uploaden, drinken te brengen en af en toe ??n van de beide lijven een beetje op te warmen cq. af te koelen. Daarna ga ik boodschappen doen en maak een tamelijk uitgebreide maaltijd met veel sla en verse waar, voor de vitamientjes. Direct ga ik de vaatwasser vullen en de cavia's voederen.

Maar wie liep er nou eigenlijk in de ziektewet??

Schnappi

Maandag 07 Februari 2005 at 10:56 am


Ik zal maar eerlijk zijn: ook ik was eens een actief carnavalsganger. Niet als feestvierder, maar als trombonist in een blaaskapel. Dat had weinig van doen met muzikale ontwikkeling, maar alles met dansmariekes. Dansmariekes en muzikanten waren namelijk tijdens de carnavalsviering organisatorisch gelieerd aan elkaar en trokken dus veel met elkaar op. Daarnaast werden dansmariekes over het algemeen min of meer op vorm geselecteerd, hielden van een goede slok en hadden kleren aan die tijdens de pauzes in de kleedruimte vrij gemakkelijk even opzij te schuiven waren.

Ondertussen heb ik toch enigszins afstand genomen van die tijd. Dat heeft te maken met een gegroeid moreel besef over seksualiteit en de plaats van de vrouw daarin, maar ook met de inmiddels van huwelijkswege opgelegde monogame beperkingen. En in alle eerlijkheid, schrap je de belangrijkste attracties uit het carnavalsgebeuren, dan blijft er niet zo veel meer van over.

Toch kon ik tot voor kort met enig plezier aan die tijd terugdenken, totdat onze oosterburen de carnavalshit van dit jaar introduceerden: "Schnappi, das Kleine Krokodil", de titelsong van de gelijknamige kinderserie waar heel Duitsland -en ondertussen ook zo'n beetje alles onder de grote rivieren in Nederland- spontaan van uit de bocht vliegt.

Nu heb ik in de loop der jaren al aardig wat carnavalskrakers voorbij horen komen die zowel tekstueel als muzikaal gezien een ernstige belediging waren voor het intellect van de gemiddelde luisteraar. Maar Schnappi slaat werkelijk alles! Okay, Schnappi zal wellicht in eerste instantie zijn gemaakt voor de allerjongsten, maar iemand is kennelijk ooit op het idee gekomen om deze treurigheid in het carnavalscircuit in te voeren. God hebbe zijn ziel...!

Deze gruwel dient te worden bestreden. Gisteren, tijdens de rampzalige carnavalsuitzending van 'Alive and Cooking', waarin Schnappi zo'n beetje elke vijf minuten voorbijkwam, bedacht ik mij dat ik bereid was om al mijn herinneringen met betrekking tot carnaval op te geven als dit duivelse feest met terugwerkende kracht zou ophouden te bestaan. Moeiteloos en zonder enige spijt!

Voor die loslopende dansmariekes hadden ze toentertijd vast wel een andere invulling gevonden...

Nieuwe taalvondsten

Zondag 06 Februari 2005 at 11:14 am


De 'zondersokkenfilm'

Denkt u daar maar eens wat bij....

Kidnappers Walz

Vrijdag 04 Februari 2005 at 6:36 pm


Lijfwachten van de walskoning Andr? Rieu hebben onlangs een poging tot ontvoering van hun broodheer weten te voorkomen. De Poolse misdadigers die het op de zachtplastic violist hadden gemunt wisten te ontkomen.

Het is te hopen voor het Poolse volk en vaderland dat het de arme drommels uitsluitend om het geld te doen is geweest...!

Typische MSN-conversatie

Vrijdag 04 Februari 2005 at 12:52 pm


E zegt: 'Jo'
S zegt: 'Yo!!'
E zegt: 'ja, ben ik..'
E zegt: 'Haha'
S zegt: 'ehh..'
E zegt: 'maar waar kan ik u mee van dienst zijn?'
S zegt: 'Euh... zei jij geen 'jo' dan?'
E zegt: 'Nee, jij zei het eerst..!'
E zegt: 'Kijk maar:
- S zegt: 'Yo..!!'
- E zegt: 'Jo'
- E zegt: 'ja, ben ik..'
- E zegt: 'Haha'
- S zegt: 'ehh..'

E zegt: 'Haha!'
S zegt: 'Euh... MSN gehacked?'
E zegt: 'hahaha'
E zegt: 'nee, jij hebt het een uur geleden gezegd, denk ik'
E zegt: 'en toen was ik er niet'
S zegt: 'Klopt.,... ik heb um....'
S zegt: 'Sowwie....'
E zegt: 'aaaaaah... hahaha'
E zegt: 'wat wat wat dan??'
E zegt: 'beetje doen alsof ik gek ben!'
E zegt: 'tsssssk'
S zegt: 'Nee heb um! Dat was een 'Yo' op jouw 'thankx laterzzzz' van net daarvoor'
E zegt: 'hahahaha, ja, jesus he!'
E zegt: 'dit gaat helemaal nergens over '
S zegt: 'LOL!'
E zegt: 'ongelooflijk!'
S zegt: 'hehehe!'
E zegt: 'Nou, ik spreek je laters!'
E zegt: 'yo!'
S zegt:'Yo!!!'

De nieuwe vlam

Woensdag 02 Februari 2005 at 10:19 pm


Ik heb een nieuwe vlam. Een vlam die zo veel om me geeft dat-ie het liefst de hele tijd bij me is. Hartstikke leuk natuurlijk, die belangstelling. Ik ben niet vies van een portie ego-streelende aandacht! Toch doe ik mijn best mijn vlam er van te overtuigen dat hij beter een ander vriendinnetje kan zoeken. Vlam & ik, ik & vlam: het past niet helemaal lekker. Dat blijkt vooral uit het feit dat vlam op alle mogelijke manieren probeert te voorkomen dat ik mijn tijd deel met, bijvoorbeeld, jullie. Dat is op zich tot daar aan toe; er zijn meer mensen die niet uit de voeten kunnen met een computerverslaafde en webloggende partner. Dat kan best even wennen zijn, en daar is op zich helemaal niks mis mee.

Helaas bedient mijn vlam zich van elk mogelijk middel om zijn doel te bereiken. Niets is te laag of gemeen voor hem, en dat ben ik inmiddels he-le-maal zat! Het begon nog relatief onschuldig: het beschadigen van mijn Office-cd, het verstoppen van mijn blauwtanddinges voor de desktop, het verstoppen van de lader van mijn MP3 spelerd en meer van dat soort vervelende geintjes. Later werd het vervelender: hij verstopte de voeding van mijn flaptop en pielde net zo lang met m'n desktop tot die elke keer begon te mekkeren dat hij geen IP kon krijgen op m'n wireless verbinding en ik slechts na tig keer rebooten & 'herstellen' weer kon internetten. Dat laatste heb ik tot op heden niet kunnen fixen.

Maar het kon erger: hij verneukte mijn adsl-verbinding zodat ik 3 weken zoet was voor die het weer deed. Toen heeft hij zich op mijn site gestort met als gevolg dat ik via FTP al mijn bestanden zie staan maar ze via het web niet bereikbaar zijn. Hoe hij dat geflikt heeft weet ik niet; of de boel binnenkort weer bereikbaar is valt nog niet te zeggen. De heren van het datacenter in Amsterdam zijn bezig maar voorlopig vooral met zich achter de oren krabben.

Misschien komt het omdat mijn vlam van de oude stempel is. Letterlijk en figuurlijk. Zo'n ouwetje snapt natuurlijk niks van de (internet)technische ontwikkelingen. Maar hij is niet dom en hoewel hij tegen de ontwikkelingen is weet hij er verdomd veel van. Of het is gewoon een slimme, jaloerse etterbak - zo simpel kan het natuurlijk ook zijn. Ik weet het niet. Het boeit me ook niet, belangrijker dan de 'waarom doet-ie dat?' is de vraag 'hoe kom ik van hem af?" Tips zijn uiteraard welkom!

Tot slot lijkt een waarschuwing me op zijn plaats. Anders heeft mijn vlam straks een ander slachtoffer en dat gun ik (vrijwel) niemand. Normaal gesproken zet ik nooit namen on-line maar in dit geval doe ik het toch maar wel. Het publiceren van zijn naam is immers niets vergeleken met wat hij zelf meent te mogen doen. En wie weet kan ik iemand behoeden voor deze ellende! Dus, lieve lezer, als u ene Edward A. Murphy ontmoet: wees op uw hoede!

Leeg

Dinsdag 01 Februari 2005 at 10:25 am


De mens heeft niet het exclusieve alleenrecht op de ziel, die deelt hij met zijn omgeving. Met zijn huis bijvoorbeeld, dat na jaren bewoning doortrokken wordt met de essentie van zijn bewoners. De muren ademen hun geur, de stenen absorberen hun ziel en uiteindelijk zal het huis zijn eigen leven hebben met een ritme dat gelijk is aan dat van de mensen die hun leven binnen zijn beschutting voorbij zien glijden.

Een verlaten huis zal langzaam zijn ziel verliezen, de geur en de onstoffelijke aanwezigheid van zijn bewoners kwijtraken en uiteindelijk terugvallen in de puur stoffelijke staat waarin hij zich bevond voordat hij bewoond werd. Langzaam maar zeker zal hij in een staat van eeuwig sterven geraken, maar zonder ooit echt dood te gaan. Want dat kunnen huizen nu eenmaal niet.

In die staat trof ik mijn oude woning aan. Doodstil, verkild en zonder de hartstochtelijke en zinnelijke geest die er tijdens ons verblijf rondwaarde. Alsof de herfst er was gestorven. Vorige week, was het. Ik was in de buurt en moest er langs omdat me iets stoffelijks dwars zat, iets waar ik me van moest ontdoen en wat niet kon wachten tot ik andere, meer ge?igende plaatsen had bereikt.

Ik doolde door de kamers, ruimtes waarin zelfs de herinneringen waren verstild. Zelfs in de slaapkamer leek de echo van leven en harstocht die altijd bijna hoorbaar aanwezig was geweest, bevroren in de tijd. Ik trok mij terug in de meest benauwende ruimte en ontdeed mij van mijn last. En toen dit achter mij was en ik verlicht en voldaan opnieuw door het huis liep, voelde ik voorzichtig wat warmte en leven terugkeren, alsof het huis mijn geur en mijn ziel opnieuw opsnoof en door zijn betonnen aderen liet stromen. Ik was herkend en werd omarmd als een oude bekende, werd ??n met mijn vertrouwde omgeving. En ik voelde mijn essentie opnieuw door het huis trekken en diep in de poreuze wanden van het zandbeton verdwijnen.

Met een gevoel van opluchting en hervonden geluk liep ik door de woonkamer terug naar de voordeur. Twee dode bladeren vielen knisperend uit een reeds lang gestorven kamerplant.

Maar in mij keerde de lente terug.