Innovatieve geest

Donderdag 31 Maart 2005 at 11:11 pm


Op ??n of andere manier schijn ik bekend te staan als een seksueel innovatieve geest. In ieder geval zijn er zo af en toe mensen die mij vragen met hoeveel standjes ik wel niet bekend ben. Geen standaard vraag misschien, maar meestal ben ik daar heel open en eerlijk in: drie stuks, namelijk voorlangs, achterlangs en gehaakt onderlangs. Een nogal pover aantal naar het schijnt, in ieder geval levert het me meestal een schamper lachje op van de vragende heren, of een teleurgestelde blik van de dito dames, die vervolgens snel weer in het feestgedruis verdwijnen.

Dat baart mij overigens geen zorgen. In auto's onderscheid ik namelijk ook slechts twee types: personenauto's en vrachtwagens. Wat er verder rond rijdt aan cabrio's, hatchbacks, softtops, pickups, MPV's en mini-van's zijn niet meer dan variaties op een thema. Daarnaast ben ik van mening dat het meestal de slechtste chauffeurs zijn die de grootste mond hebben over uitvoeringen, specificaties en techniek. Hoe blufferiger alle technische grootspraak, des te magerder de prestaties. En dat geldt dus niet alleen voor auto's

Als jongeling draaide ik op mijn eerste PC een software-uitvoering van de Kamasutra. Naast brokkelige afbeeldingen in zestien kleuren en on-screen aanwijzingen, bood het programma de mogelijkheid om als gebruiker bij ieder standje notities in te voeren over plaats, tijd, omstandigheden en partner, alsmede op- en aanmerkingen over de uitvoering. Al gauw ontdekte ik dat de meeste standjes nauwelijks van elkaar verschilden. Zo heette de 'zwalkende kraanvogel' ineens 'hurkende lotusbloem' als je de dame bij de knieholtes vatte in plaats van bij haar kuiten, veranderde de 'splijtende zwam' in 'knellende zeekoeien' als je haar benen onder de oksels klemde in plaats van achter de oren haakte en werd de 'piepende korenmolen' plotsklaps een 'hellend varken' als stimulatie van het scrotum plaatsvond met de bal van de voet in plaats van de grote teen.

En dus haakte ik af. Variaties zijn namelijk in mijn ogen bedoeld om een bepaalde methode naar individuele behoefte bij te sturen om deze prettiger, spannender of genotvoller te maken, niet om te worden aangekruist op een scorekaart. En dus, dames, mocht het er ooit van komen dat bent u vast voorbereid: het wordt of voorlangs of achterlangs, maar dan wel in alle mogelijke variaties. De gehaakte benadering onderlangs bewaar ik liever voor speciale gelegenheden. Zelfs seksueel innovatieve geesten hebben namelijk zo hun geheimpjes....

Wie?

Maandag 28 Maart 2005 at 2:04 pm


-'Back at the flat my girl sat in the shower
And wasn't too keen on me sharing
She came out well after an hour
And by that time I was past caring'-

Oorleed (crash!)

Maandag 28 Maart 2005 at 11:20 am


I'll be damned! Ik hoef tegenwoordig alleen nog maar wat over duiken te schrijven en het is al weer mis...!!

Zomertijd

Zondag 27 Maart 2005 at 6:55 pm


Echt waar, ze hadden me vijftien jaar geleden alles kunnen wijsmaken, maar niet dat ik ooit gedwongen zou zijn mijn fotocamera op zomertijd te zetten...!

Rollen

Zondag 27 Maart 2005 at 3:54 pm


Als puppy was ik een uitstekende rolschaatser. Dat moest ook wel, want mijn rolschaatsen waren door generaties intensief gebruik zo versleten dat ik een absoluut technisch surplus nodig had om mijn vriendjes in de straten bij te houden. De wieltjes waren versleten, de lagers uitgelubberd en de stuurrubbers waren verpulverd. Voldoende factoren dus om me in de eerste fasen van mijn rolschaatsstudie met enige regelmaat gruwelijk op de bek te doen pleuren. Maar toen de slag er eenmaal inzat bleek ik onverslaanbaar, met name als ik het voor elkaar kreeg om van iemand een paar w?l goed functionerende rolschaatsen te lenen.

Enkele jaren geleden heb ik mijzelf een paar inline skates kado gedaan, in de uitverkoop. Niet dat ik er veel op reed, maar voor mijn toenmalige baas was het aanleiding om in het gebouw stickers neer te hangen met een expliciet verbod op rolschaatsen, skates en ander ongewenst speelgoed. En in alle eerlijkheid, eigenlijk waren ze n?t niet goed genoeg om er echt lekker op te rijden.

Van de week heb ik ze weer eens uit de kast getrokken en mijn collegae getracteerd op een staaltje indoor hogeschoolrijden. Het de baas spelen moet tenslotte ook wel eens wat privileges mogen opleveren. Helemaal soepeltjes ging dat niet. De lagertjes liepen een stuk minder soepel dan voorheen, de wieltjes gleden weg op de vloer en de o, zo handige sluitclips wilden niet goed meer dicht blijven zitten. Feitelijk was het dan ook slechts aan mijn na vele jaren succesvol aangeroepen routine te danken dat ik niet op mijn snuit ging.

En die gescheurde kuitspier, die krijgt de peut van de week ook wel weer aan de praat....!

Eyeliner

Zaterdag 26 Maart 2005 at 04:58 am


Met haar mooi opgemaakte ogen keek ze hem over haar koffie heen aan. Iets ongemakkelijk haalde hij zijn vingers door zijn ongekamde haren en wreef het laatste beetje slaap uit zijn ogen. Hij lag nog in bed toen ze aanbelde, net als de dagen ervoor. Gisteren met een vraag over een oude tandartsrekening, de dag daarvoor over de katten. Vandaag kwam er geen vraag, zelfs geen inleidend babbeltje over niets. Stilletjes nipte ze haar koffie en keek hem aan, af en toe knipperend met haar aangezette wimpers.

Gisteren had hij het zijn vriendin verteld. Blij was ze niet geweest, wel ongerust. Maar ze begreep wel dat ze geen zeggenschap had over zijn verleden. En dus was ze vandaag weer gewoon naar haar werk gegaan, opvallend bleek en met opvallende tegenzin.

Hij doorbrak de stilte. 'Hoe is het eigenlijk met je?' vroeg hij. Ze haalde haar schouders op. 'Gaat wel' antwoordde ze. 'een kwestie van wennen denk ik. Ik kom om in de vrije tijd, kan in mijn bed blijven liggen zolang als ik wil en de afstandsbediening is de hele avond van mij.' Ze lachte gemaakt. 'De katten missen je', ging ze door.'Ze lopen het hele huis door te miauwen, willen niet spelen en ze willen ook niet eten'. Even was ze stil en haar gezicht verstrakte. 'Eigenlijk valt het mij ook tegen. Het is niet wat ik er van verwachtte' zei ze zacht.

Hij slikte en voelde het bloed uit zijn hoofd wegtrekken. 'Ik moet zo weg' zei hij schor, 'je moest maar eens gaan'. Ze zette haar inmiddels lege kopje neer en stond op. 'Natuurlijk' zei ze. Voordat ze de auto instapte draaide ze zich nog ??nmaal om en keek hem aan. Grote, blauwe ogen, smaakvol omtekend. Vroeger deed ze dat nooit, bedacht hij zich. Toen was ze altijd au naturelle, zelfs die keer dat hij koffie kwam drinken en zij hem wist over te halen te blijven slapen.

'Dag' zei ze en stapte in. En hij wist dat hij zich die laatste blik nog lang zou gaan herinneren. Nog vele jaren lang...

Bijl

Vrijdag 25 Maart 2005 at 01:03 am


Buiten kom ik tot rust. Ik neem plaats op een roestig stuk rioolpijp en veeg mijn tranen weg. Een vrouw op een fiets kijkt me onderzoekend aan, ongerust bijna. Ik negeer haar en haal diep adem om mijn misselijkheid te bestrijden. Ze fietst verder, zonder iets te zeggen.

Het is niet waar, het kan niet waar zijn en het mag ook niet waar zijn. Had ik me al niet eerder eens op het verkeerde been laten zetten? Dat was nu weer zo, anders had ik het wel geweten. Peinzend raap ik een stuk hout op en gooi het tegen een verderop gelegen metalen vat aan. 'Dong' zegt het vat, ik snuit mijn neus en krijg prompt een hoestbui.

Maar stel dat het deze keer wel waar was? Was ik dan wel in een positie om er iets van te vinden. 'Nee' zeg ik tegen mezelf, 'dat ben ik niet'. Twee kinderen die langs komen met een hondje kijken me aan alsof ik een spook ben. Ik glimlach tegen ze en draai me om. Ik hoor ze giechelen. Ik sta op, sluit mijn ogen en haal diep adem.

Het is nu tijd om verder te gaan. Net als die vorige keren, maar nu echt. Misschien...

Dag en nacht

Woensdag 23 Maart 2005 at 12:42 pm


Woorden als stroop, verward door mijn verschoven ritme. Ze stromen mistig en geklonterd uit mijn vingers, stuurloos en traag druipend als met voelbare tegenzin. Ze plakken aan mijn vingertoppen, vervagen en verliezen hun betekenis voordat ze de toetsen raken.

Ik zoek mijn gestolde gedachtes af naar een reden om door te gaan, maar vind deze niet. Het verdriet om de woede en teleustelling vanwege verspilde moeite achter een bewegingloos beeldscherm, maakt dat ik doorga. Onge?nspireerd en wetende dat het niets op zal leveren sla ik de lettergrepen van mijn handen af, in de vergeefse hoop dat ze op het beeldscherm alsnog ineens zullen vloeien tot iets waar ik gelukkig om kan zijn.

Ik stop ermee, klap het beeldscherm neer en pak een schone handdoek voor in mijn sporttas. Het gaat over, iedere keer weer. En nu wachten ze daar maar eens op...

Keuzes en kansen

Dinsdag 22 Maart 2005 at 4:59 pm


Ik zal er niet zomaar instappen. Menig paljas vindt zichzelf uiteindelijk terug met het leven zoals hij dat ooit had wreed uit zijn vingers gerukt en vervlogen tot een ontastbare herinnering. Terugkijkend naar de verbrande schepen achter zijn rug zal hij zich afvragen waar het mis ging, nutteloos omdat het antwoord duidelijk is en vol spijt om zijn eigen onbezonnenheid. Waardering voor wat je hebt komt pas nadat je het bent kwijtgeraakt.

Ik zal het niet uit de weg gaan. Als je niet meer openstaat voor kansen en vernieuwingen in je leven, ben je eigenlijk al dood. Ambitie en verlangen doen je bloed stromen en laten je lichaam tintelen. Wie leven wilt neemt beslissingen en aanvaart de risico's als een prikkel om het goed te doen. Het onbekende en onverwachte zijn je vrienden in een leven dat je zelf kunt inrichten zoals je dat zelf wilt. Geluk is een keuze, geen lot.

Ik ben in evenwicht met mijn keuzes en heb zicht op mijn mogelijkheden. Ik kan reageren op mijn wereld en verantwoord kiezen tussen hart en verstand. Die keuzes maak ik overwogen en helder, maar ook intuïtief en met mijn gevoel, afhankelijk van de weg die ik kies en de gelegenheid die zich voordoet.

Volwassenheid is een last die slechts weinigen zich kunnen veroorloven. Ik in ieder geval niet...

Queeste

Dinsdag 22 Maart 2005 at 08:31 am


Het moet hier ergens zijn, weet ik. Even sta ik stil en laat de motor tot rust komen. Dan geef ik gas en grommend komen de paardenkrachten onder mij tot leven. Ik draai snel heen en weer, laverend tussen palen, bomen en fietsen en kom vloekend tot stilstand voor een hek dat me in de donkere nacht onverbiddelijk de toegang verspert. Achter het hek grijnst het duister me tegemoet, zoals een eeuwenoude tegenstander dat doet tegen een jonge held die vecht voor een nobel en hartstochtelijk doel.

De versnellingsbak kraakt als ik de pook in zijn achteruit ram en piepend jaag ik de compacte Duitser terug over zijn eigen remspoor. Twee snelle, piepende halen aan het stuur en ik kies een alternatief pad door de nacht. De lichtbundels zwiepen voor me uit over het asfalt en verdwijnen plotsklaps in het niets over de kaderand. Ademloos tuur ik het duister in, zie de reflecties van de natriumlampen aan de overzijde in het water.

Dan zie ik het: rood licht! Uitnodigend, trots, krachtig, maar overduidelijk op dat moment alleen voor mij bestemd. Ik lach triomfantelijk en mijn bijrijder kijkt verstoord op. 'Joepie' zegt hij verveeld terwijl ik met mijn vuisten op het stuur trommel. En omdat ik de baas ben weet hij er een glimlach uit te persen. Want al is hij jong, hij heeft gevoel voor loopbaanbeleid en dus is hij blij, samen met mij. Tevreden rij ik naar het meer, met die ene, triviale wetenschap die alleen voor mij bestemd is. En voor haar natuurlijk. Maar daar zal ik u nu niet mee lastig vallen.

Nu nog niet....!

foto: Thomas Schlijper, eerlijk is eerlijk!

Weg van hier

Maandag 21 Maart 2005 at 8:46 pm


Ongeveer 10 kilometer van de landingsbaan meldt de gezagvoerder doodleuk dat we in verband met het slechte weer terugkeren naar de plaats van herkomst. Ongeveer een uur later bij de incheckbalie vertelt een verrukkelijke brunette ons stralend dat er op de komende vlucht geen plaats meer voor ons is.

Het hotel, dat eruit ziet alsof het in 27 jaar geen regen heeft gezien, blijkt zodanig te zijn verzakt dat mijn koffer spontaan omvalt als ik deze naast het bed neerzet, een natuurkundige manifestatie waar overigens tussen bed en muur nauwelijks plaats voor is. Mij vergaat het, aan het eind van de eerste fles, nauwelijks beter maar gezien de soepelheid van mijn gewrichten blijk ik in gevallen vorm beter tussen muur en ledikant te passen.

De eerste bezienswaardigheid wordt vrijwel volledig aan het oog onttrokken door tentjes waarin goedkope replica's, gemaakt van een legering van blik en karton, voor woekerprijzen aan achteloze toeristen worden verkocht. Taxichauffeurs bieden schreeuwend hun diensten aan terwijl bardames de koffie rinkelend en morsend op het tafeltje smijten, wetende dat ze hun fooi vanwege de hoge prijzen toch wel op hun buik kunnen schrijven. Een straatartiest imiteert een standbeeld en kijkt verstoord op als iemand een muntje in zijn hoed gooit.

Harde muziek. Het meest aanstaarbare dienstertje dat ik ooit heb aangestaard veegt met een natte doek de tafels af terwijl haar nurkse chef haar onverstaanbaar afblaft. Twee straalbezopen patsers laten champagne komen voor twee wanstaltige trafo's met supervrouwelijke gebaartjes en hoog opgetrokken slipjes die maar niet op hun heupen willen blijven hangen. Een dronken ruziezoeker krijgt klappen van een ober die even later verontschuldigend zijn schouders ophaalt als hij nog een glaasje komt brengen.

Toeristen. Drukte. Flarden van leven, zowel plaatselijk als ingevlogen. Onduidelijk, inwisselbaar, multicultureel en herkenbaar. Een beeld dat overal vandaan zou kunnen komen maar geen uitsluitsel geeft over plaats of lokatie.

Een Algerijn met een stokbrood onder zijn arm wordt bijna van zijn sokken gereden door een toeterende taxichauffeur die een verkeersdrempel aan de verkeerde kant passeert. Twee politieagenten kijken verveeld een andere kant uit en zetten even verderop streng kijkend een Hollands Fordje aan de kant.

Ahh... Parijs..!

Nakend(e) weekend

Donderdag 17 Maart 2005 at 1:05 pm


Verzamelde uitspraken met betrekking tot mijn weekendplannen:

'Smerige hond!'
'Vergeet geen digitale fotorolletjes te kopen'
'Wat is de koers van de Franse euro?'
'Wat moet je daar en waarom ga ik niet mee?'
'Meteen vragen of je ook aan de Hare mag zitten'
'Bij wijze van laatste redmiddel?'
'Welke wedstrijd speelt er?'
'Ontaarde ouders zijn jullie!'
'En je vrouw dan?'
In godsnaam! Niet met de auto!'
'Ja? Nou ?n...?'

Bedacht

Donderdag 17 Maart 2005 at 10:44 am


Schoot me in mijn slaap even te binnen:

'Bevlekt met respect'

Nu nog een goed referentiekader en een briljante uitspraak is geboren...!

Kortstondig leed

Dinsdag 15 Maart 2005 at 10:20 pm


Als die afwas nou eens af was...

Marketing voor dummies

Dinsdag 15 Maart 2005 at 5:57 pm


Gezien in de boekenwinkel, het volgende Dan Brown boek in de schappen:

'De Da Vinci Code'
- van de auteur van Het Bernini Mysterie -

Daarnaast:

'Het Bernini Mysterie'
- van de auteur van De Da Vinci Code -

Ja, doeg! Zo ken ik het ook....!

Vreemde verwarringen

Dinsdag 15 Maart 2005 at 10:28 am


Toen ik vanmorgen vroeg ontwaakte werd ik overvallen door het besef dat ik vreemd was gegaan. Ik lag in een vreemd bed, in een vreemd huis en naast me lag een vreemde vrouw. Terwijl ik deze bijzondere gewaarwording even op mij in liet werken begonnen in mijn achterhoofd een aantal processen razendsnel in gang te komen teneinde deze onverwachte situatie het hoofd te bieden.

Een tweede blik om mij heen leerde mij echter dat ik mij schromelijk had vergist. Toen ik gisteravond naar bed ging lag Suffinnetje op mijn plek in diepe slaap, waarop ik, om haar niet te wekken, geheel tegen mijn gewoonte in, aan haar kant in bed kroop en in slaap viel. Het verschoven perspectief waar ik vanmorgen mee werd geconfronteerd toen ik mijn ogen opende bleek kennelijk genoeg om mij het idee te geven dat ik in een vreemde omgeving was, met alle gevolgtrekkingen van dien.

Nu denk ik dat iedereen wel eens fantasieën heeft over vreemdgaan of seks met een ander, daar is op zich ook niets ongezonds aan en ook ik kende mijn zwakke momenten. Waar ik me wel over verontrustte was de uiterst pragmatische en geroutineerde wijze waarop mijn onderbewuste de situatie analyseerde en aanpakte met vragen als: Waar was ik? Wie lag er naast me? Hoe sprak ik haar aan? Hoe kwam ik hier? Waar stond mijn auto? Was ik beschermd? Had ik mijzelf thuis voldoende ingedekt? Had ik nu afspraken? Had ik onhaalbare beloftes gedaan? Hoe kwam ik hier ongeschonden weg? Geen vragen die je paraat hebt op basis van een enkel keertje uit de bocht vliegen, lang geleden. Zou ik dan toch zijn geconfronteerd met een diep in mij sluimerende behoefte? Stond ik onbewust op het punt om dingen te doen die ik voor mijzelf niet kon billijken?

Schuldbewust en vol schaamte boog ik mij over Suffinnetje heen en kuste haar zachtjes op haar voorhoofd, als in een poging daarmee mijn schuld af te kopen. Nog diep in haar halfslaap rekte ze zich uit en een flauwe glimlach verscheen op haar lippen. Toen zei ze zachtjes, vanuit een ver bewustzijn:"Liefje, wil je alvast een taxi voor me bellen...?"

De sloerie....

De roep der natuur

Maandag 14 Maart 2005 at 12:18 pm


Een vriend van me heeft een chinchilla als huisdier. Een mooi beest, maar weinig sociaal. Als ik op bezoek ben kijkt hij me wantrouwig en nurks aan vanuit zijn zitplaatsje midden in de kooi, waar hij stilletjes ineengedoken zit. 'Aai hem maar niet, dat vindt hij niet prettig' zegt m'n vriend dan, liefdevol en licht vergoeilijkend, met zo'n stem die je ook hoort bij mensen die hun straalbezopen vriendin van een feestje naar de auto dragen en je vragen even een stapje opzij te doen.

Hoe goed en hoe liefdevol zo'n beest ook in de watten wordt gelegd, het totaal ontbreken van enige vorm van knuffelbaarheid stoot mij af. Net zoals ik mij afvraag waarom mensen tegenwoordig van die rare huisdieren moeten hebben. De dierenwinkels staan vol degoes, gerbils, varanen, agames en grondeekhoorns, terwijl de 'echte' liefhebbers zich storten op halfapen, genetkatten en andere vreemdsoortige en weinig knuffelbare beesten die vanuit hun natuurlijke habitat de Nederlandse huiskamers in worden gesleept.

Andersom gebeurt nog vaker. Huisdieren die in de loop der jaren in gevangenschap zijn stukgefokt en ontdaan van onwelgevallige instincten worden zonder pardon door hun liefdevolle baasje de straat op geschopt omdat 'een kat nu eenmaal buiten hoort.' Dat ze vervolgens de buurt afstropen, tuinen verwoesten, vuilnisbakken plunderen en het biologisch evenwicht verstoren door de plaatselijke fauna te belagen wordt dan snel afgedaan met een vergoeilijkend 'zo is de natuur nu eenmaal'. En wat dacht u van de hond? Deze vaak tot potsierlijke vormen gekweekte nakomeling van de wolf richt niet zelden onherstelbare schade aan in de natuur onder het mom van 'een hond moet los kunnen lopen'. En laten we het dan vooral niet hebben over de gezondheidsrisico's als gevolg van hetgeen ze in de natuur of op straat achterlaten.

Ik heb zelf cavia's. Nog wel, want de kans is groot dat ik binnenkort wegens allergie gedwongen wordt een nieuw baasje voor ze te zoeken. Cavia's horen helemaal niet in de natuur, zeker niet in de Nederlandse. Soms laat ik ze een stukje los lopen in de tuin. Mochten ze daarbij in een moment van onoplettendheid gekaapt worden door één of andere roofvogel, dan heb ik dat volledig aan mijzelf te wijten. Aan de andere kant, mocht het beestje ten prooi vallen aan een loslopende hond, kat, varaan of agaam, dan bijt ik het desbetreffende dier persoonlijk de kop af.

Agaam 'Picasso' met warme spinaziepuddinkjes en aardappelpuree. Klinkt niet eens zo gek...

Benauwd

Zondag 13 Maart 2005 at 10:00 pm


In de laatste jaren van haar leven was mijn moeder een actief en fanatiek astmapati?nt. Als ze op bezoek ging nam ze een tas vol medicijnen, inhalators, pompinstallaties en ander wapentuig mee, om deze vervolgens op gezette tijden voor zich uit te stallen, waarna ze de hele bende, genietend van alle aandacht, tot zich nam. Voor haar was haar astma een teken dat ze toch geen hypochonder was, maar ook een manier om de zorg en aandacht die ze sinds de dood van mijn vader meende tekort te komen, alsnog op te eisen. Dat ze met haar 'discrete' wijze van medicijngebruik en het bijbehorende circus de mensen eerder afstootte dan dat ze hun aandacht won zag ze niet. Dat wilde ze niet, maar uiteindelijk kon ze dat ook niet meer.

Ondertussen heeft zich ook bij Suffinnetje een vorm van astma geopenbaard, een vorm waarmee goed te leven is maar die haar onder ongunstige omstandigheden behoorlijk dwars kan zitten. En ook in Huize Suffie staan momenteel voldoende medicijnen op tafel opgesteld om onze apotheker aan een nieuwe Mercedes te helpen. Alleen gaat Suffinnetje er iets anders mee om. Volwassener, zou je kunnen zeggen, maar in ieder geval discreter. Feitelijk staat die uitstalling er ook alleen maar omdat ze op dit moment door de bomen het bos niet meer kan zien en ze het overzicht geheel kwijt dreigt te raken. Anders dan mijn moeder heeft ze maar één wens, en ik met haar: die hele chemische pleurisbende zo snel mogelijk wegsodeflikkeren.

Tot dan doet het 'Stilleven met Inhalators' oude tijden herleven. Dat dan weer wel...

Sloop & onderdelen

Zondag 13 Maart 2005 at 4:51 pm


Op zich een goeie discussie, over dat donorcodicil. Alleen vraag ik me een beetje af wie er in hemelsnaam zit te wachten op een stukje Suffie. Niet dat er iets mis is met mijn onderdelen, op zich staat mijn lijf er nog best puik bij. Beetje ruim in het vel, wat lichte slijtage op sommige scharnierpunten en wat oude schade aan de longen, maar voor de rest zit er nog voldoende bruikbare troep in om sloop na afschrijving te rechtvaardigen. Bovendien zitten vrijwel alle bewegende delen netjes weggewerkt onder een zorgvuldig gekweekte schokdempende en isolerende beschermlaag.

Het is denk ik het idee dat me tegenstaat. Bij de term 'orgaandonatie' denk ik onwillekeurig aan de koelvitrines bij de kanibalistische keurslager om de hoek, waarin licht vergrote levers ('vandaag in marinade van bier en wijn') zowel in ??n stuk als in makkelijk te verwerken plakken worden verkocht en je bij niertjes een gratis recept meekrijgt voor roomsaus met champignons, Provencaalse kruiden en calvados. Alsof over het bed van de overledene heen al een uitverkoop in losse onderdelen wordt gehouden: pak wat je nodig hebt en de rest gaat naar de sloperij.

Hoe dat komt? Angst, denk ik. Angst om per ongeluk levend te worden gesloopt en verdeeld. Angst dat anderen over jouw lot beslissen en daarin meewegen dat ze onderdelen van je nodig hebben. Angst voor het onomkeerbare, de onredelijke wetenschap dat er na het einde geen weg meer terug is: na sloop is geen reparatie meer mogelijk.

Mensen die een donorcodicil bij zich dragen, geven daarmee blijk van een grenzenloos vertrouwen in hun medemens en in de medische wetenschap. Maar bovenal geven ze blijk van een kalme berusting in, en een praktische acceptatie van onze eigen stervelijkheid, een aanvaarding die ik bij veel mensen, en misschien ook wel bij mezelf, nog wel eens mis. Ik heb ooit een donorcodicil gehad, maar ben het ondertussen ook al heel lang kwijt. Misschien is dit een mooie gelegenheid om mijn eigen gedachten eens te overwinnen en weer zo'n ding aan te vragen.

Wel zal ik daarop een aantal beperkingen aantekenen. Mijn lever dient verdeeld te worden. Na enkele tientallen jaren plezierig alcoholgebruik is er namelijk genoeg om vier mensen een nieuw leven te schenken. En ook van mijn geslachtsorganen blijven ze af. Ik moet er niet aan denken dat iemand ze mogelijk gebruikt om een groot aantal nesten vervalste sharpei-pups op de markt te zetten. Verslijt ik ze eigenlijk nog liever voor die tijd...

(lees ook het bijpassende artikel op Verbal Jam)

Stokkermans

Donderdag 10 Maart 2005 at 10:36 am


Volgens mij heb ik enige weken geleden al een keertje besloten dat alle bedenkers en verspreiders van weblogstokjes dienen te worden opgesloten, mishandeld en levenslang te worden afgesloten van enige vorm van digitale communicatie. Heel af en toe, als het stokje afkomstig blijkt van een tamelijke onverwachte, nog niet zo bekende maar wel enthousiaste en leuk overkomende logster, wil ik nog wel eens een uitzondering maken. Stokjes zijn namelijk in mijn visie voornamelijk bedoeld om de mens achter de logger te prikkelen, niet om van bekende naar bekende te worden geslingerd. Dus bij deze, nog ??n keer, een stokje van Jannie:

1) Omschrijf jezelf in vijf woorden.

man, blond, gezellig, emotioneel, schepper
2) Wat vind je mooi aan jezelf?
Lichamelijk? Moeilijke vraag, tenslotte moet dit wel een beetje een gezinslog blijven. Ik vind dat ik hele mooie, krachtige voeten heb. In ieder geval de rechter, de andere is nog steeds wat verkleurd. En het blauw van mijn ogen, dat mag er ook best wezen.
3) Hoe voel je je op dit moment?
Emotioneel ingedikt, uitgerekt en verward. Daarnaast heb ik kiespijn, last van mijn teen en ben ik heftig op zoek naar het Grote Doel dat ik schijn te dienen.
4) Zou je wel eens iemand anders willen zijn?
Ooit heb ik een imaginair alter ego uitgedacht waaraan ik bepaalde fantasi?n kon ophangen, zij het met een hele specifieke opdracht. Zodra je iemand anders bent blijkt het echter vrij lastig om jezelf te blijven.
5) Aan wie geef je het stokje door?

Misschien moest ik ook eens iemand kiezen die niet zo voor hand ligt omdat ik haar eigenlijk helemaal niet ken. Ik geef het stokje door aan Karin.

Drama van het vergiet

Dinsdag 08 Maart 2005 at 10:13 pm


Van alle logbare dingen die ik vandaag gehoord of meegemaakt heb -en dat waren er vandaag disproportioneel veel- is er maar één waarvan ik iets heb onthouden. En volgens mij had dat iets met mijn geheugen te maken....

Suffie wil weg

Maandag 07 Maart 2005 at 6:24 pm


Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek zijn er vorig jaar 49.000 mensen uit Nederland geëmigreerd, het hoogste aantal sinds de jaren 50. Officiëel zijn de belangrijkste redenen die voor emigratie worden aangevoerd buitenlandse relaties, gunstige belastingregelingen elders en de hoge woningprijzen. Ook zouden veel voormalige buitenlanders wegens allerlei redenen terugkeren naar hun eigen geboorteland.

Dat kon wel eens anders liggen. Ik hoef namelijk geen krant open te slaan, geen weblog aan te klikken of geen nieuwsrubriek in te zappen en ik wordt geconfronteerd met de inmiddels nauwelijks meer lachwekkend te noemen strapatsen van ons huidige kabinet. Vaak zijn het niet eens de schreeuwerige proefballonnetjes die continu over ons worden uitgestort, of de meestal volslagen asociale maatregelen om het bedrijfsleven te spekken, maar vooral de manier waarop ons land achter onze rug om internationaal wordt verkwanseld om maar vooral een goeie beurt te maken bij Ome George of de Europeze Gemeenschap.

Ik ga er niet eens meer op in, ik denk alleen nog maar aan die 49.000 mensen die het al veel eerder dan mij hebben begrepen...

Lijn is de goeiste

Maandag 07 Maart 2005 at 1:34 pm


Lijn roeleert heftig en schopt bovendien grote tijd kont! In deze post komt zij namelijk met een prima werkende oplossing voor het gesodemieter met Blogroll van de afgelopen tijd. Klikken, downloaden en installeren dus!

Macht doet grijpen

Maandag 07 Maart 2005 at 10:54 am


Toen ik van de week bij de sportschool onder de douche stond, kwam N., een oud-studente van me de doucheruimte binnen. Ze stapte naast me onder de warme straal, maakte haar lange, donkere haren nat en vroeg of ik een beetje shampoo voor haar had. Nadat ik de flacon had overhandigd, legde ze haar armen om mijn nek, wreef haar natte, gladde lijf tegen het mijne en liet me weten dat ik altijd haar favoriete docent was geweest.

Prettige bijkomstigheid was dat N. anatomisch gezien ruimschoots binnen de gangbare normen valt, ogen heeft als de oceaan en een glimlach die biljartbalfabrikanten tot wanhoop drijft. Iets minder prettig was het feit dat ik alles gedroomd bleek te hebben, tot het moment dat ik onder het luidkeels roepen van haar naam probeerde mijn shampoo in N.'s haar te smeren, iets waarvoor Suffinnetje weinig waardering kon opbrengen.

Toch zijn ook dromen vaak gebaseerd op essentiële vraagstukken. In mijn bedrijfstak zijn amoureuze of seksuele ontwikkelingen binnen de verhouding student/docent of ondergeschikte/leidinggevende absoluut 'not done'. Meerderen zouden zich kunnen laten be?nvloeden, hun objectiviteit verliezen of zelfs chantabel worden terwijl diezelfde meerderen hun machtsverhouding ook zouden kunnen misbruiken om hun discipelen dingen te laten doen die niet in reguliere arbeidsverhoudingen geregeld zijn.

Al diverse malen heb ik collega's om mij heen voor de bijl zien gaan, al of niet tot plezier van beide partijen. Zelf ben ik vrij strak in de leer, niet vanuit monogame overwegingen, maar uit het oogpunt van integriteit en onafhankelijkheid. Niet altijd eenvoudig, zoals in het geval van N. die mij met haar aanhaligheid en kekke vormgeving niet zelden tot grote hormonale wanorde bracht.

Toch is 'strak in de leer' niet hetzelfde als 'principieel'. Bij K. bijvoorbeeld, die mijn team vorig jaar is komen versterken en met wie er een duidelijke gezagsverhouding bestaat, ligt dat anders. K. is iets minder toeschietelijk dan N., maar maakt dit qua vormgeving ruimschoots goed. En wat meer is: mocht het onwaarschijnlijke geval zich voordoen dat er iets moois tussen ons zou bloeien, dan kan ik de verantwoordelijkheid met een gerust hart bij haar neerleggen. Tenslotte moest zij zo nodig mijn chef worden....

SemiProIllegaalWinterlandschap

Zondag 06 Maart 2005 at 10:45 am


Het eerste, officiële weblog-sneeuwfoto verbod lijkt deze week nog realiteit te worden. Als het aan de desbetreffende autoriteiten ligt, wordt er vanaf deze week geen enkele foto van een sneeuwlandschap meer op weblogs geplaatst. Terecht natuurlijk, want ineens blijkt iederen logger die toevallig zo'n digitaal kreng in huis heeft een would-be fotologger te wezen. En dat kunnen we natuurlijk niet hebben, daarmee zouden we het aanzien van de echte fotologgers ernstig kunnen schaden!

Maar omdat ik nu eenmaal een mens ben, en van nature tamelijk anarchistisch, hieronder mijn eigen bijdrage dit jaar. Onscherp natuurlijk, om de pro's niet te kort te doen...

Oeps...

Zondag 06 Maart 2005 at 10:21 am


Best bijzonder om Kleine Suffie in bad terug te vinden met dit speeltje, luidkeels mopperend over het feit dat het motortje wel draait, maar het kreng maar niet wil varen!

Gelukkig zijn we tamelijk selectief in wat we vergeten op te ruimen....

Deskundologie

Zaterdag 05 Maart 2005 at 8:35 pm


Op één of andere manier bestaat in mijn omgeving het idee dat ik een deskundige ben op het gebied van dildo's en vibrators. Ongetwijfeld vindt dit idee zijn oorsprong in de vrij expliciete stukjes op dit weblog over dit onderwerp, maar ook het feit dat ik een vriendin heb die 'in de industrie' werkzaam is, zal zeker ook een rol spelen. Niets mis met zo'n label, maar soms is er wel eens enige sprake van gewetensnood.

Vorig jaar zat ik op de koffie bij een vriendin die mij onomwonden meedeelde dat ze in het bezit was van een 'klassieke' tarzan en graag van mij wilde horen of een eventuele overstap naar de Tarzan 'Jane' te overwegen viel. Nu weet ik natuurlijk best wel iets van die krengen af, maar hoe kan ik nou oordelen over een apparaat dat ik zelf niet kan gebruiken? Ik kan meepraten over de zichtbare effecten op dames die ik ooit met zo'n ding heb bewerkt of over de prestaties van onze huisvoorraad, ik sta open voor de ervaringen die vrouwen op verjaardagsfeestjes met elkaar uitwisselen en ik lees aandachtig de recensies en besprekingen in de bladen. Maar zelf zo'n ding naar binnen proppen is anatomisch onverantwoord en dus, vond ik op dat moment, kon ik er eigenlijk niets over zeggen.

Mijn eerste ingeving was dan ook om te antwoorden: 'allebei bagger, lieverd! Wellicht kunnen we beter een uurtje spenderen aan het oefenen van wat organische technieken die goedkoper, effectiever en v??l gezelliger zijn!' Toen bedacht ik me (helaas) dat deskundigheid niet perse aan empirisme ontleend behoeft te worden. Er zijn zat gitaarverkopers -en zelfs gitaarbouwers- die zelf geen noot gitaar kunnen spelen en toch als eminent op hun vakgebied worden beschouwd. En dat zelfde geldt voor deskundigen op heel veel andere gebieden. Waarom zou mijn expertise minder waard zijn omdat ik mij moest verlaten op de ervaringen van anderen? Hoeveel uitstekende voetbalcommentators lopen er niet rond die nog nooit een bal hebben aangeraakt?

En dus antwoordde ik naar waarheid 'dat is afhankelijk van model en uitvoering, maar het grootste voordeel van de "Jane" is dat je hem ook onder de douche of in bad kan gebruiken.' Vriendinlief was tevreden, ik minder. Sommige mensen pochen graag over hun deskundigheid, maar soms lijkt het me véél spannender om dat een keertje om te draaien...

Kutvibrators ook...!

The bright side

Vrijdag 04 Maart 2005 at 6:51 pm


Het voordeel van zo'n impulsaankoop is dat je lijn er wel bij vaart. De rest van de maand heb ik namelijk niet meer te eten....!

In de ban van de brief

Vrijdag 04 Maart 2005 at 12:21 pm


Zo af en toe duiken er mensen op die mijn stukjes infantiel vinden, meestal vergezeld van het vriendelijke verzoek om wat volwassener te gaan schrijven. Ik vraag me wel eens af of je dat wel moet willen. Op één of andere manier wordt er namelijk vanuit gegaan dat volwassen worden een stap vooruit in je ontwikkeling is en juist dat waag ik te betwijfelen.

Volgens mij was het Adriaan Morriën die ooit riep: 'Een volwassene is een mislukt kind' en daar had hij toch even mooi hartstikke gelijk in. Een volwassene is doorgeschoten: te lange armen, te lange benen, haren die groeien op ontsierende en niet functionele plekken en een vel dat steeds ruimer om zijn lijf gaat zitten. Logisch dus dat mensen bij het bereiken van de volwassenheid een enorme drang krijgen hun eigen opvolger te fabriceren: seks is niet meer dan het proces tot vervaardiging van een reservekopie!

Rekenen voor dummies

Vrijdag 04 Maart 2005 at 11:45 am


Hard de trap aflopen + een trui op de derde trede + gravitatie + niet uitkijken = een blauw opzwellende teen

Zomaar tussendoor

Vrijdag 04 Maart 2005 at 02:00 am


Zomaar een raadseltje:

Wie stuur je op pad met een héél lang verlengsnoer en een béést van een föhn??

Witte wereld

Donderdag 03 Maart 2005 at 01:09 am


Dat onbedwingbare gevoel om in de auto hardop kerstliedjes te gaan zingen, dat nekt me dus..!

De knoop en het afscheid (3)

Woensdag 02 Maart 2005 at 09:26 am


Eigenlijk vind ik mezelf een beetje flauw, maar ik ben nu eenmaal een emotioneel type. Ik kan ook moeilijk dingen weggooien. De eerste schoolkrant waarin ik schreef, het eerste computerblad waarin stukken van mijn hand verschenen, de eerste probeerselen in mijn huidige blaadje, ik heb ze allemaal nog. Ergens in een doos liggen ze te wachten tot ik een keer de ingeving krijg ze eruit te halen om ze vervolgens vol weemoed door te bladeren. Of tot ze door de tijd en de zilvervisjes tot stof worden gereduceerd. Maar weggooien? Nooit...

In dat licht vind ik het opzeggen van mijn eerste domein, suffie.com, een hele stap. Maar het gaat me gewoon teveel geld kosten om iets dat niet gebruikt wordt in de lucht te hangen. Toch vertik ik het om de boel op de vrije markt te gooien. Alleen al het idee dat suffie.com ooit op naam van een ander zou kunnen worden geregistreerd geeft me slapeloze nachten. De inhoud is al lang volledig overgekieperd naar mijn huidige stek, wat dat betreft gaat er niets verloren. Maar het gaat me om het idee...

Om aan beide wensen een beetje tegemoet te komen, heb ik van de week een verhuizing geregeld. Vanaf volgende week wordt suffie.com automatisch doorverwezen naar suffie.nl. Voor u verandert er niets, wellicht kan het u niet schelen en misschien vindt u de uitkomst van mijn zieleroerselen een regelrechte anticlimax. Maar ik slaap er een stuk rustiger op...

9 - 1 =..

Dinsdag 01 Maart 2005 at 8:47 pm


Toen ik vanmorgen de Suffiemobiel opstartte werd ik prompt getracteerd op een aantal verontrustende bijgeluiden. Na een moeizaam op gang komen van de motor, wat gepaard ging met het nodige aan geschok, geschud en geratel, klonk er een harde bonk die klonk alsof er iets stevigs tegen motorkap of schutbord klapte. Toen de motor zijn gebruikelijke geknor hervatte zag ik nog net hoe een grijswitte kat onder de auto vandaan spoot, om vervolgens onder de auto van de buren post te vatten, mij onderwijl met wraakzuchtige ogen aankijkend.

Het eerste wat ik me na de aanvankelijke schrik vol opluchting bedacht, was dat het beest een tamelijk ongeschonden indruk maakte. Toen herinnerde ik mij ineens die buurman die ooit meende iets aan zijn V-snaar te moeten doen terwijl de motor nog draaide en waarvan ik even later samen met de ambulancebroeder een handvol vingerkooitjes uit het motorcompartiment stond te vissen om op ijs te leggen. Ik bedacht mij dat het vrijwel onmogelijk was een verblijf in zo'n krappe ruimte, vol bewegende, draaiende en scharnierende delen te overleven zonder ook maar iets aan poot, oor, vinger of oog op te offeren. Het simpele feit dat de betreffende kat mij nu schijnbaar volledig intact vanonder een andere auto dood zat te kijken, kon maar tot ??n conclusie leiden: de kat was daadwerkelijk gesneuveld, had ??n van zijn negen levens ingeleverd en was vervolgens ongeschonden herverschenen.

Toen ik vervolgens wegreed vanuit mijn parkeerplek en er geen stoffelijke resten op straat bleken te zijn achtergebleven, groeide mijn ongerustheid tot een nieuw hoogtepunt. Waar waren alle losse onderdelen van dat kreng gebleven? Zaten die vastgedraaid en bekneld in de bewegende delen? Moest ik wachten tot de ontbinding zodanig was gevorderd dat de stoffelijke resten als geurige drab van de motor af op straat zouden druipen? Of zou rivaliserend ongedierte de overblijfselen vannacht uit het motorcompartiment wegroven, met het risico morgenochtend zelf slachtoffer te worden van het ontbranden van de vierpitter?

Ondertussen weet ik ??n ding zeker: zolang er geen olielampjes beginnen te knipperen of ruitensproeiers beginnen te schuimen, blijft de voorklep dicht. En dat zelfde geldt voor eventuele geurtjes vanuit de verwarming. Over een maand of drie is de Suffiemobiel aan de beurt voor z'n APK. En de garagehouder die deze schone taak al vele, tevreden jaren op zich neemt mag best wel een keertje weten waarom hij iedere keer zo'n dikke fooi krijgt...