Terras

Zaterdag 30 April 2005 at 4:16 pm


Met z'n twee?n kijken ze vanaf hun plekje op het terras naar de jongeman die even verderop op een klein podium staat te zingen, tevergeefs proberend het publiek in vervoering te brengen.

"Dat klinkt nergens naar..." zegt de een. "Hij klinkt precies als Ren? Froger", meent de ander. Verwachtingvol kijken ze mijn richting op, maar ik hou mijn mond en neem nog een slokje. Waarom zou je iets zeggen over twee uitspraken die niet strijdig zijn met elkaar?

Moderne communicatie

Zaterdag 30 April 2005 at 1:29 pm


"Eigenlijk moet ik even met je praten..."
"Nou, doen we dat toch?"
"Dat gaat nu wat moeilijk, kleine potjes en grote oren in huis...."

"Hum, dat moeten we kunnen oplossen...."
"Ga je doen..?!"

"Naar m'n werkruimte. Als jij de laptop even pakt, kunnen we fijn even msn'en.."

Terras

Zaterdag 30 April 2005 at 12:03 am


Even héél eerlijk: Suffie mag dan bepaald geen onhandige jongen zijn, de grote klappers worden in Huize Suffie over het algemeen gerealiseerd door Suffinnetje, die onder meer verantwoordelijk was voor de realisatie van onderstaan terras.

In de wetenschap dat er zeker vier tot vijf lezers, behorende tot Suffie's sociale netwerk, zullen zijn die stukken uit hun beeldbuis happen en wellicht iets van hun afgunst in het reactieding laten blijken, dient Suffie te melden dat aankomende zondag de eerste offici?le recreatieve crematie van stoffelijke veeresten van dit seizoen op het tentoongestelde terras zullen plaatsvinden.

Speciaal voor hun volgt dan de mededeling dat dit vast niet de laatste keer zal zijn....

Div

Vrijdag 29 April 2005 at 11:14 am


Daar staat ze, onopvallend als altijd. Ik kijk en mijn hart bonst terwijl de pijn van angstig verlangen door mijn lijf raast.

Ik denk terug aan ons laatste samenzijn en het einde daarvan. De pijn en de schrik beheersen mijn herinneringen en weer schieten tranen in mijn ogen. Het deed pijn. Niet alleen op dat moment, maar ook de maanden daarna en ik bedenk me dat die klap voor haar minstens net zo hard is geweest.

De maanden dat ik haar negeerde, onbewust langs haar heen keek om de pijn te vergeten en de confrontatie te vermijden. Ik loop naar haar toe en voel de spijt mijn gezicht kleuren. Ik raak haar aan, laat mijn handen langs haar rondingen glijden en de warme gloed van mijn passie doet de kou verdwijnen.

Dan zijn we samen, net als ooit. Mijn lichaam juicht en mijn hartstocht doet me geluidloos schreeuwen als we ??n worden. Ik voel haar onder mij trillen en bewegen en langzaam lijken we in elkaar over te vloeien..

Dan is het afgelopen. Ze verbreekt het ritme, valt stil en weigert mijn verdere aansporingen te belonen. Ik wil niet, maar ik moet haar weigering accepteren. Het was te snel, te broos en te kort. Er is te veel te repareren, te veel te vergeten, het is nog te vroeg.

Teleurgesteld leid ik haar terug en neem opnieuw afscheid van haar. Maar er komt een dag...

Mooi niet!

Vrijdag 29 April 2005 at 09:06 am


Noem mij tegendraads of principiëel, maar ik beloof u bij deze zeer plechtig niets te zullen schrijven over de politieke ambities van Peter R. de Vries, net zoals ik er zeer weloverwogen voor heb gekozen niets, maar dan ook helemaal niets te schrijven over de overstap van Jack Spijkerman naar Talpa.

Peter R. de Vries en Jack Spijkerman, twee namen die u op dit log niet zult tegenkomen.

Bij het gezondheidscentrum

Donderdag 28 April 2005 at 1:31 pm


'En m'n bloeddruk, dokter? Nog steeds te hoog?'
'Laat ik het zo zeggen. Als we hier over twee weken klaar zijn met schilderen willen we een verbod op scherpe voorwerpen in jouw omgeving instellen.'

Terug

Dinsdag 26 April 2005 at 7:51 pm


Als ik d'r kamer binnenwandel steekt m'n cheffin grijnzend haar hand naar me uit. 'Kom' zegt ze, 'dan geef ik je een rondleiding'.

Kennelijk ben ik best lang ziek geweest...

Vreemde zaken...

Zondag 24 April 2005 at 6:45 pm


Vol trots laat Suffinnetje mij ons opnieuw betegelde terras zien. Maar ik kan alleen denken aan de hoeveelheid oppervlakte daarvan die verloren gaat aan parkeerruimte voor Kleine Suffie's enorme Mammoet-skelter. Nog geen half uur later komt Kleine Suffie pruilend melden dat z'n mooie skelter gestolen is. Of het nu schuldgevoel is, verbazing, geamuseerdheid of onbehagen, in ieder geval geeft het me te denken...

Creatief moment

Zondag 24 April 2005 at 12:53 pm


Vannacht heb ik een werkelijk prima stuk geschreven over chocolade en wat dit goedje doet met de menselijke hormoonhuishouding (uiteraard rijkelijk ge?llustreerd met recente voorbeelden). Of liever gezegd, ik heb het verhaal bedacht! Had ik het maar meteen opgeschreven, want dan had het nu hier gestaan. Maar goed, dat heb ik niet en dus moet u het doen met dit stukje.

Ik vraag me af hoeveel loggers 's nachts uit hun bed springen om hun geniale invallen stel op sprong aan het internet toe te vertrouwen. En hoeveel er d??rvan een bloeiend gezinsleven hebben. Er zijn namelijk bar weinig weblogpartners die het gewoon vinden dat hun geliefde zo'n 1 ? 2 keer per week onder het slaken van enthousiaste eureka's uit bed rolt richting PC, of die niet verstoord worden door het plotsklaps oplichtende scherm van een laptop die in bed wordt opengeslagen. En daar zit hem de kneep: mochten die partners bestaan, dan heb ik er in ieder geval niet eentje getroffen.

Iedereen die schrijft, schildert, muziekmaakt of anderszins creatieve dingen doet kent het verschijnsel dat creatieve invallen altijd komen op een moment dat er geen vastlegging kan plaatsvinden. Vandaar ook dat veel schrijvers een opnoteerboekje in hun zak hebben, musici een memocorder en schilders een schetsboekje. Ik dus niet. Ik lig in bed met naast me een wekker, een telefoon, een lampje en mijn bril, en daar moet ik het mee doen.

Uiteraard wist ik vannacht al, liggend op mijn rug en volledig vervuld door mijn eigen genialiteit, dat dit er aan zat te komen. En dus bedacht ik mij hoe ik het straks in zou gaan kleden als ik u moest gaan vertellen dat ik u mijn meesterstuk moest gaan onthouden. Ik bedacht dit stukje, en om te voorkomen dat ook dit de mist in zou gaan sprong ik mijn bed uit, snelde naar beneden, klapte mijn laptop open, knalde het basisidee in Notepad en gleed terug mijn bed in, net op tijd om een aansnellende huwelijkscrisis te bezweren.

En toch heb ik ergens het idee dat ik daarmee mijn doel een beetje voorbijgeschoten ben...

Drie

Vrijdag 22 April 2005 at 10:27 pm


Als je eenzaam en alleen in een hotelkamer in den vreemde zit doe je wel eens rare dingen, een Pay-TV account activeren bijvoorbeeld. En zo kwam het dat ik enkele weken geleden op dergelijke wijze werd getracteerd op een cinematografisch meesterwerkje, waarin twee heren en een dame een erotische exercitie uitvoerden waaraan Lord Sandwich ooit, in zalige ontwetendheid van de uiteindelijke, tegenwoordige betekenis, zijn naam leende.

In deze manoeuvre worden twee technieken gehanteerd die op zich kunnen rekenen op mijn warme belangstelling, mits afzonderlijk uitgevoerd en niet tegelijkertijd. En dat heeft van alles te maken met de combinatie en de inzet van de deelnemende partijen. Ik ben niet homofoob of vies van intimiteit tussen mannen. Ik heb vechtsporten beoefend, ik zoen mijn broers en ik omhels mijn vrienden. Daarbij hoort echter niet het tijdens het liefdesspel tegen elkaar aanschurken van de scrota of het gezellig tegen elkaar aanpletten van de frenulae in de mondholte van de te penetreren dame, twee bijverschijnselen die bij het toepassen van de omschreven methode bepaald niet denkbeeldig zijn.

Het blijkt dat zowel mannen als vrouwen binnen hun relatie niet per definitie afwijzend staan tegenover een m?nage ? trois, maar dat er verschillend wordt gedacht over de samenstelling van zo'n bijeenkomst. Vrouwen fantaseren eerder over een vrijage met twee heren, terwijl mannen eerder uitgaan van een potje fleppen met twee dames.

Zelf heb ik daar vrij liberale idee?n over, uiteraard indachtig de bovenstaande denkbeelden. Trio's zijn acceptabel, mits gemodeleerd naar ICT normen: parallel of seri?el, waarbij de eerste situatie staat voor de combinatie 2 dames/ 1 heer en de tweede dus net andersom. Oftewel, twee dames tegelijkertijd in de sponde is helemaal goed. Twee heren die een dame delen is ook geen enkel probleem, mits niet tegelijkertijd en met enige tijd er tussen in, liefst een week of drie.

Helaas kan daarvan in een sociaal antropologische natuurstudie van veertig minuten geen sprake zijn. En dus was ik gedwongen mijn investering in betaalde lichtbeelden terug te verdienen met het kijken naar The Incredibles. Heel gezellig en verantwoord, geens schurende scrotums en bovendien niet nagesynchroniseerd. En da's ook wat waard.

Mooi...

Vrijdag 22 April 2005 at 4:27 pm


- 'Hey don't look now
There goes God
In his sexy pants and his sausage dog
And he can't stand Beelzebub
Cos he looks so good in black, in black' -

Asymetrie is geil?

Vrijdag 22 April 2005 at 11:44 am


Dat je niet bij de pakken neer gaat zitten na zo'n mislukte borstvergroting, daar kan ik alleen bewondering voor opbrengen. Maar ik zou er toch niet zo mee te koop lopen....

Dag van de Leerplicht

Woensdag 20 April 2005 at 11:50 pm


Gisteren was het Landelijke Dag van de Leerplicht, een intiatief van het Ministerie van OCW dat met name door justitie en leerplichtambtenaren in Almere werd aangegrepen om het belang van de schoolgang en de zonde van het spijbelen er nog eens lekker in te stampen. Van de gemeente Almere is reeds jaren bekend dat ze in dit soort acties graag het beste jongetje van de klas spelen. Tenslotte moet je je als nagelnieuwe stad wel een beetje profileren, toch?

En dus werden er scholen bezocht, leerlingen aangesproken, ouders opgebeld en allerlei andere acties uitgevoerd om iedereen ervan te overtuigen dat je als spijbelaar of niet-schoolgaande gedoemd bent om tot zwervende crimineel te verworden. Daarbij werd nog eens fijn benadrukt dat dit soort gespuis niet alleen zorgt voor onveiligheidsgevoelens bij eerzame burgers, maar de maatschappij ook nog eens scheppen geld kost door de schade die ze met hun crimineel gedrag veroorzaken. Om over de onevenredige druk op de sociale voorzieningen nog maar te zwijgen.

In dat licht is het opmerkelijk dat die zelfde gemeentelijke instanties het kennelijk prima vinden dat Kleine Suffie, die ondertussen al weer bijna een jaar geleden naar huis werd gestuurd omdat zijn school niet bij machte was hem passend onderwijs te bieden, nog steeds thuis zit. Al een jaar lang is speciale commissie, bestaande uit leden van verschillende Almeerse onderwijsinstanties bezig een goede leerplek voor hem te zoeken. Tot nu toe hebben ze zich daarbij vooral bezig gehouden met het afschuiven van verantwoordelijkheden, het beschermen van budgetten, het afwachten van initiatieven van anderen, het schoonvegen van eigen straatjes en het verzinnen van excuses vanwege niet nagekomen afspraken. Er wordt druk gebrabbeld over potjes, clusters, rapportages, trajecten, veilige milieus, commissies en testen. Maar ondertussen zit Kleine Suffie nog steeds thuis en bestaat zijn scholing slechts uit wat hij zelf op eigen initiatief tot zich neemt, aangevuld met de paar uur scholing per week die wij zelf noodgedwongen voor hem moeten verzorgen.

En ondertussen verliest Kleine Suffie langzaam maar zeker zijn zelfvertrouwen, zijn gevoel voor eigenwaarde en het vertrouwen in de maatschappij. Ondertussen komt hij steeds verder achter in zijn ontwikkeling en wordt de kans om zijn achterstand nog in te lopen kleiner en kleiner. Ondertussen moet hij toezien hoe zijn ouders steeds meer onder druk komen te liggen, het steeds moeilijker hebben om het gezin normaal te laten functioneren -of zelfs bij elkaar te houden- en het steeds moeilijker hebben om maatschappelijk op normale wijze te functioneren.

Langzaam zie ik Kleine Suffie belanden in een situatie die door sociologen, criminologen en deskundigen op het gebied van jeugdzorg als 'uiterst risicovol' wordt bestempeld. En in angstige spanning wacht ik op de eerste tekenen van het gelijk van de mensen achter de Landelijke Dag van de Leerplicht. Het is ooit eens geroepen: leg bij het uit de bocht vliegen van probleemkinderen de aansprakelijkheid bij diegenen die verantwoordelijk zijn voor de problemen van het kind. In dat geval hoop ik dat die Dag van de Leerplicht een groots en jaarlijks terugkerend evenement wordt.

Kunnen ze meteen een collectebus meenemen...

Twee huizen

Dinsdag 19 April 2005 at 11:39 pm


Vandaag hebben wij onze handtekening gezet onder een stuk waarin de verkoop wordt geregeld van ons oude huis aan een jong stel dat nu nog ergens in een flatje in Utrecht resideert. Als de verkoop definitief is heeft dit rustieke kavel vanaf september 2003 te koop gestaan.

Eigenlijk zou ik blij moeten zijn....

Sinds mei vorig jaar verblijven wij op ons huidige landgoed en sinds die tijd leven we met dubbele lasten. Met het nodige aan listige kunstgrepen en handige schnabbels kunnen we net het hoofd boven water houden, wat dat betreft is de verkoop van ons oude stulpje meer dan welkom.

En toch lukt het me niet om blij te zijn...

Eigenlijk is het een clich? wat we allemaal kennen: als je ergens maar lang genoeg woont neemt het huis bezit van je, gaat deel uitmaken van je leven, net zoals je gezin dat doet. Je huis groeit met je mee, rijpt met je mee en weerspiegelt de stadia die je in je leven doormaakt. Strak en wit, kakelbont en rommelig, knus en kleurig, vloekend en chaotisch, net zoals je zelf de jaren laat passeren. De lagen verf op het raamkozijn groeien aan, worden verwijderd en groeien weer aan. De keuken wordt volgebouwd, gesloopt, geplaatst en weer volgebouwd. De tuin wordt groen, groeit en verwildert, om vervolgens te worden gekortwiekt waarop het proces opnieuw begint. De buurkinderen leren praten, gaan naar school, groeien op en gaan uit huis.

Maar je huis blijft je huis. De contouren, de geluiden en het tikken van de verwarming blijven jaar in, jaar uit hetzelfde klinken en geven je het gevoel dat je eeuwig zou kunnen blijven leven, je eeuwig zou kunnen verstoppen in die o zo vertrouwde kamer, met het bed altijd tegen dezelfde muur, het licht van de lantaarn dat altijd op dezelfde manier binnenvalt en het bijna automatische loopje naar de WC of de wasbak.

Over twee maanden woont er een jong, Utrechts stel in mijn huis. Met twee kinderen die elk hun eigen kamer krijgen en heerlijk zullen gaan spelen in het parkje voor het huis, waar de gemeente net nieuwe speeltoestellen heeft neergezet. Terwijl ze vriendjes maken in de buurt plant Mama nieuwe plantjes in de tuin en gooit de oude in de biobak, terwijl Papa en zijn broers vakkundig de keuken slopen om plaats te maken voor een nieuwe.

En dus lukt het me niet om blij te zijn. Nog niet...

Benedictus XVI

Dinsdag 19 April 2005 at 6:59 pm


Kennelijk is het conclaaf de heren kardinalen wel bevallen. Als je een paus van 78 kiest is de kans groot dat we er binnen niet al te veel tijd weer eentje hebben...

Ajax-Feijenoord

Dinsdag 19 April 2005 at 2:01 pm


Bijzonder...

Al het hele weekend en de dagen erna worden we minutieus op de hoogte gehouden van de laatste verwikkelingen rondom de wedstijd Ajax-Feijenoord, de arrestaties, de claims van teleurgestelde supporters, het verweer van Burgermeester Opstelten, de meningen van commissies, taskforces, justitie en voetbalbobo's, het gemor van het volk, het gestook van de media en het gedraai van de politiek.

De uitslag van de wedstrijd zelf bereikte mij vanmorgen pas...

Dingen van deze tijd

Dinsdag 19 April 2005 at 09:39 am


Met ieder z'n eigen iPod wordt seks wel een stuk minder bewegelijk...

Eerherstel voor een douchekraan

Maandag 18 April 2005 at 10:17 pm


Van de week kwam ik na een dag intensieve buitenlucht onder een douche terecht die niet de mijne was en bovendien was voorzien van een thermostaatkraan. In mijn vorige huis had ik ook zo'n ding. Heerlijk, maar in de loop der tijd steeds minder betrouwbaar. Het ding werd steeds moeilijker in te stellen omdat de knoppen steeds rottiger liepen. Uiteindelijk stond het kreng rotsvast op een temperatuur die voor de doorsnee gebruiker aanvaardbaar was, mits iedereen er met z'n jatten van af bleef.

Bij deze douche werd ik verblijd met een heldere stroom heerlijk warm water, die echter steeds heter werd. Sommige mensen vinden het heerlijk om heet te douchen, maar dit werd mij wat te gortig. Misschien dat ook dit apparaat niet helemaal goed functioneerde, maar het zou ook kunnen dat het warmer aanvoelde omdat ik nu eenmaal tot op het bot toe nat, koud en verkleumd was.

Wat nu? Aan die knop draaien, iets stuk maken en de toorn van de bewoner over mij afroepen? Mijn broek weer aantrekken, naar beneden lopen en klagen dat de douche zo heet was om vervolgens voor watje te worden versleten? Mijn haar natmaken en net doen alsof? Of gewoon gokken dat mijn warmtebeleving door alle geleden kou subjectief was en er gewoon onder stappen? Ik besloot tot het laatste.

Een goed kwartier later zat ik doezelend aan tafel met een glas rode huiswijn, mijzelf afvragend of mijn hoofdhuid nu zo trok van een overdosis aan buitenlucht of van de eerstegraads verbranding die ik zojuist mogelijk had opgelopen. In ieder geval was ik mij er ernstig van bewust dat ik een kop had als een biet. Ik keek opzij en zag dat mijn metgezellin van die dag, die rozig aan haar wijntje nipte, er niet veel beter aan toe was.

Vertwijfeld zocht ik in mijn GSM naar het nummer van het brandwondencentrum, maar toen bedacht ik me dat zij nog helemaal niet gedoucht had. Ik besloot enkele dagen te wachten of het vel van mijn hoofd los zou laten, maar dat gebeurde niet.

Toch de kou dus. Misschien tijd om weer eens aan thermostaatkraan in Huize Suffie te denken. Als boetedoening voor een slecht geweten...

De juiste toon

Maandag 18 April 2005 at 3:17 pm


'Zijne Excrementie"..?!

Gat

Vrijdag 15 April 2005 at 10:27 pm


Plotseling word ik geconfronteerd met een gebeurtenis die me terugvoert naar vroeger tijden. Tijden waar ik soms met weemoed aan terugdenk, maar die een katalysator nodig hebben om zich binnen mijn herinneringen te onvouwen.

Het zijn de tijden waarin ik samen met een aantal vrienden en medemuzikanten op koninginnedag de binnenstad in trek om plaats te nemen op een stukje Heiligeweg, Kalverstraat of Dam, teneinde onder begeleiding van onze gitaren een vierstemmige ode te brengen aan de muzikale helden van die tijd. Het is ook op dat moment dat ik op een moment van onoplettendheid, precies tijdens de mooiste passage van ons meest harmonieuze lied, de grip op mijn plectrum verlies, waarop deze met een boogje in het klankgat van mijn gitaar verdwijnt en rammelend in de diepte van de body verdwijnt.

Vloekend hef ik mijn instrument in de lucht, met het klankgat naar beneden, en schud het apparaat als in een woedend ritueel heen en weer om het verloren kleinood langs de zangbalken te loodsen en terug in de bewoonde wereld te doen belanden, terwijl mijn muziekbroeders huilend van het lachen in elkaars armen lachen. Als het pestding vervolgens uit de kast valt belandt het prompt in mijn linkeroog, toentertijd nog niet beschermd door bril en derhalve pijnlijk kwetsbaar in dit soort gevallen. We spelen verder, ik mijn plectrum stevig vastknijpend en al mijn teksten uit het hoofd omdat ik op dat moment het zicht mis om van papier te lezen.

De katalyse is totaal en glimlachend zit ik in mijn huiskamer op mijn nieuwe bank terwijl het plectrum narammelt in mijn gitaar. Ouder geworden, en daardoor vaardiger en krachtiger, gebeurde dit soort ongelukjes gedurende mijn loopbaan als gitarist steeds minder vaak en uiteindelijk eigenlijk niet meer. Net als toen schud ik mijn gitaar boven mijn hoofd heen en weer en na enige ogenblikken valt het plectrum uit het klankgat, recht in mijn linkeroog.

Deze keer draag ik echter een bril. Ouder worden heeft zo zijn voordelen. Glimlachend speel ik verder. Eénstemmig, dat dan weer wel...!

Zzzzoeff!!!!

Donderdag 14 April 2005 at 4:01 pm


Wat ging er nou eigenlijk snelderder: die auto ophalen uit de bush of die wortelkanaalbehandeling?

Hoe het ook zij
het is fijn
pijnvrij
niet in de trein.

Nu nog die chloorsmaak uit mijn bek en de benzinelucht uit de auto.

Alternatief en toch praktisch

Donderdag 14 April 2005 at 1:02 pm


Ik sta in een grote, dichtgevouwen kartonnen doos met wanden in kleuren die thuishoren in een babykamer. In de wanden tegenover me en links van me zitten vensters uitgesneden van ongeveer zeventig centimeter in het vierkant. Het venster voor me biedt uitzicht op een open plek in een bos, dat thuis hoort in een sprookje van Grimm, vol bloemen, vrolijke bosjes en primaire kleuren. Een kleurig en goed onderhouden pad loopt kronkelend het bos in. Als ik door het venster stap wordt ik door onzichtbare handen zachtjes teruggetrokken in de doos, die er van buiten uitziet als een peperkoeken huisje met vrolijke perkjes er voor.

Het venster links van me geeft vanaf een bergachtige kust uitzicht op zee, een late middagzon werpt zijn goudgele stralen in prachtige schakeringen over het water en doet de nevels die boven de kust hangen wegtrekken. Als ik door het venster heen probeer te klimmen, kantelt de doos, waardoor ik weer naar binnen tuimel.

De therapeute neemt een slokje koffie en glimlacht naar me. 'Je hoeft niet meteen te kiezen, hoor', stelt ze me gerust. 'Neem rustig de tijd, kijk goed rond en probeer voor jezelf uit welk venster het beste voelt.' Ik doe mijn ogen weer dicht en ontspan me. Heb ik misschien mooi even de tijd om eerst even langs de tandarts te gaan...

Niet chronologisch verward

Donderdag 14 April 2005 at 09:03 am


De auto wacht in de nacht en we drinken champagne uit plastic. Dan huilt de telefoon en dansen we samen op het beton. Over drie dagen ben ik gered. We toeteren tegen iemand die er niet is en bewegen kaarsrecht naar het licht dat niet brandt. In stilte zakken we langzaam omlaag en zwaaien beschaamd naar de man die ons al had gezien. Ik smeer de broodjes die we niet opeten en we nemen nog een slokje omdat de fles inregent.

Ik balanceer succesvol met vijftien liter, ongelijk verdeeld in mijn armen. Dan zakken we weer, ik lieg over onze lengte en betaal de prijs die er voor staat uit het muntgeld dat we bij elkaar kunnen schrapen. We lachen om wat er over ons uit wordt gestort en als je roept dat het niet erger kan worden, gebeurt dat toch. Ik zwaai en vraag om zonnebrandolie, maar we worden niet begrepen. Ik tintel en gloei terwijl mijn kleren zoemend in de rondte draaien en voel de huiswijn door mijn aderen stromen.

We zijn afgetuigd en daarom opgetogen omdat we overal passen, behalve bij de rand van het bos. Ik schat onze hoogte, maar we besluiten te wachten tot de camera onze richting opdraait en het kwartier voorbij is. Toch lopen we in op onszelf en halen we de tijd in die we ons eerder hadden gegund om op gang te komen. We rollen mooi en surfen zachtjes naar een gesloten restaurant waar een aannemer hekken plaatst en hout voor de ramen timmert.

Bij gebrek aan pin laat ik me slingeren naar de luchthaven. Te vroeg nemen we afscheid vanwege de prijs van een Economisch Delict. In de trein glimlach ik mijn slaap weg en weiger mijn gedachten te ordenen. Alles is van belang, maar niets is belangrijk. Alleen het nu...

Bod! (2)

Maandag 11 April 2005 at 6:23 pm


172,5!

Update:
Voorlopig akkoord op 180!

Geen kattenvoer meer...!

Maandag 11 April 2005 at 10:38 am


Maar wel weer terug: Els! Of liever gezegd: Beatmeisje, en die naam doet haar eer aan....!

Kaarten en gleuven

Zaterdag 09 April 2005 at 11:58 am


Daar sta ik dan, in de gang van het hotel, met een keycard in mijn hand voor twee vrijwel identieke deuren. En ik kan maar geen keuze maken. Was het nu kamer 204 of 205? Mij treft eigenlijk, ondanks het late tijdstip en de niet geringe hoeveelheid genuttigde alcohol, geen blaam. Meteen vanaf het station te snel ingecheckt, koffer naar binnengeflikkerd en de stad in. Te kort binnen geweest om de route goed in mij op te nemen, en welk hotel laat in godesnaam keycards maken zonder het kamernummer erop?

Maar goed, daar sta ik dan. In ernstige twijfel. Achter de ene deur wacht mijn koffer, in het donker en klaar om uitgepakt te worden. Achter de andere wordt een half bed bezet door de medewerkster van ons team die samen met mij incheckte en die niet uitsluitend, doch wel mede door haar anatomische strakheid binnen het reisgezelschap zeer wordt gewaardeerd. Geen straf om daar per ongeluk in licht benevelde toestand bij binnen te vallen, maar afgezien van de schrik ongetwijfeld aanleiding voor kritische vragen vanuit het veld.

Keycards als deze worden vaak in paren of meervouden aangeleverd, wat dat betreft is het ontsluiten van de deur dus ook geen garantie voor een correcte instap. Maar als ik me nou eens verliet op mijn reflexen? Net zoals vingers in staat zijn om autonoom een pincode in te toetsen, zelfs als de eigenaar deze zich niet bewust meer kan herinneren, zou mijn onderbewuste in staat moeten zijn om die ene gang naar mijn kamer instinctief te reconstrueren. Ik maak mijn geest leeg, sluit mijn ogen en haal diep adem. De kaart in mijn hand beweegt naar een deur en verdwijnt in het slot met een zacht geratel van verende kogeltjes. Ik hoor dat de schoot van het slot in de deur springt. Victorie, het is kamer 205!

Opgelucht duw ik de klink naar beneden om naar binnen te stappen, maar dan bedenk ik mij dat er iets niet klopt. Dit ging te gemakkelijk en te snel. En waarom voel ik mijn lichaam in bepaalde regio's zo enthousiast op dit triviale succesje reageren? Ik trek de kaart eruit en drie minuten later sta ik bij de receptie mijn kleine probleem uit te leggen. De receptioniste glimlacht begrijpend en steekt mijn kaart in een lezer die onmiddellijk het juiste kamernummer op een schermpje presenteert: 204...

Als ik naar de lift loop bedenk ik mij dat het fijn is als je onderbewuste en je hormonenhuishouding het beste met je voor hebben, maar een beetje overleg met je rationele ik zo af en toe kan echt geen kwaad...

Tis weer zo ver...

Dinsdag 05 April 2005 at 10:25 pm


Het schijnt dat ze hier dit jaar wifi hebben, dus wie weet....

Bod!

Maandag 04 April 2005 at 8:26 pm


170!

Update:
En daar bleef het bij.... Gotver!!!

Dokter

Maandag 04 April 2005 at 3:51 pm


Vanmorgen heb ik kennis gemaakt met mijn nieuwe huisarts en nu al heb ik een hekel aan de pestvent. Hij lijkt namelijk op me. Dat houdt niet alleen in dat hij fysiek op mij lijkt, maar ook nog dat hij verrotte goed in de gaten heeft hoe ik in elkaar steek. Da's irritant, want dat betekent dat ik geen dingen voor hem kan verzwijgen. Moeiteloos prikt hij door alle gebakken lucht heen, legt zijn vingers op zere plekken en weet hij precies die pijnpuntjes aan te stippen die ik zo zorgvuldig probeer te vermijden. Wat hij daarmee doet is natuurlijk wel de essentie van mijn klachten blootleggen. En dat is op zich weer niet zo gek, omdat dat weer openingen biedt om die klachten adequaat aan te pakken.

Misschien ook wel beter, des te eerder ben ik van die ellendeling af...

Paus

Maandag 04 April 2005 at 11:53 am


De paus is dood. Eindelijk. Dat heeft nogal wat voeten in de aarde gehad, in ieder geval was het maar al te duidelijk dat hij er weinig zin in had. Zielig, zo'n oude man die doodgaat, vindt u niet? Hij heeft tenslotte zoveel voor ons betekend. Ik bedoel, in 26 jaar de hele religieuze beweging 500 jaar terug in de tijd schoppen, da's een aardige prestatie. Daar moet je niet te licht over denken.

JP2 koos voor een sterven zonder medisch ingrijpen, hij wilde namelijk het lijden van Christus eens ervaren. Een tamelijk kansloze missie, de messias was namelijk 33 toen hij aan zijn lijdensweg begon en Karol al bijna 85. Daar valt natuurlijk niet tegenop te lijden. Dan kan je een leuk gebaar maken door een plastich buisje in je strot te duwen, maar dat steekt toch wel wat magertjes af tegen de roestige spijkers die je voorganger door zijn ledematen liet slaan.

Overigens, als je het aan de andere kant bekijkt mag je ook best stellen dat hij zich er met een jantje van lijden vanaf heeft gemaakt. Dat hele medische team om hem heen, daar zal vast de dorpschirurgijn niet bij hebben gezeten. Al dat verzamelde medisch specialisme moet ongetwijfeld in staat zijn geweest om het lijden van de paus met nog zeker een week te verlengen, net zoals hij dat altijd al wilde van de leden van zijn kudde. In dat licht heeft hij straks nogal wat uit te leggen aan alle verlaten schapen die boven op hem zitten te wachten. Al die bijna letterlijk in hun sterfbed verscheurde zielen die maar niet mochten gaan slapen, al die misvormde vruchten die nog zo nodig enkele maanden tot jaren hun lijdensweg moesten volgen. En dat allemaal omdat onze Karel vond dat je het door god gegeven leven geen handje bij z'n vertrek mocht helpen om iemands lijdensweg te bekorten.

Maar goed, voor leiders gelden nu eenmaal andere regels dan voor volgers. En ongetwijfeld vindt onze voormalige kerkleider er straks een uitdaging in om dat aan zijn kudde te gaan uitleggen.

Vieofdigmud (2)

Maandag 04 April 2005 at 09:40 am


De bedrukte linnen tasjes die Suffinnetje ooit voor haar baas heeft laten maken ter ondersteuning van promotionele activiteiten, en waarvan zij er zelf bergen heeft meegekregen, blijken als ze nat worden ontzettend naar hondenbrokken te ruiken.

Raak!

Zondag 03 April 2005 at 8:55 pm


Voorheen vroeg ik mij altijd ernstig af hoe spammerds in hemelsnaam wisten dat ik behoefte had aan Viagra, een penisvergroting of een zesvoudige boost in mijn zaadproductie. Dat vond ik zo knap! Teken dat de ontwikkeling in de gepersonificeerde spam-mail bepaald niet stil stond!

Nu snap ik best dat veel spammerds de behoeften van hun doelgroepen min of meer kunnen filteren uit bijvoorbeeld de URL's waar ze emailadressen vandaan halen en dat ze daarmee hun mailtjes verregaand kunnen personificeren. De accuratesse waarmee de onderstaande kwakzalver in viagra, valium en Xanax mij persoonlijk heeft weten te treffen vind ik echter wel heel bijzonder!

Vieofdigmud (1)*

Zaterdag 02 April 2005 at 10:49 pm


De mooiste spijkerbroek waar ik ooit in rondliep was een exemplaar van het merk Lois. In een dronken bui sprong ik er een zwembad mee in waar net iets te veel chloor in zat. Na afloop van het zwempartijtje trok ik de broek uit en flikkerde hem nat en gekreukt in een hoek.

Toen ik de volgende morgen mijn broek aantrok bleek deze uiterst fraai gewolkt te zijn, alsof de reflectie van water verstild in de stof was getrokken. Drie jaar lang droeg ik hem, tot hij van pure slijtage uit elkaar viel. Drie jaar lang had ik aanspraak van allerlei mensen die graag wilden weten waar ik deze helemaal te gekke jeans vandaan had.

Ik probeerde het nog een keer. Sprong met mijn nieuwe Lois het zwembad in en flikkerde hem vervolgens in een hoek, om er daarna achter te komen dat het kreng volkomen verpest was.

Sommige dingen die door een samenloop van toevalligheden ontstaan kunnen niet worden gereproduceerd. Ik hou het er op dat het kwam omdat ik de drank was vergeten..

(*) Volstrek Irrelevante En Oninteressante Feitjes Die Ik Graag Met U Deel

Wat denkt u?

Vrijdag 01 April 2005 at 11:04 pm


In maart 2002 bleek uit een publieksonderzoek voor het Ikon programma 'Voor uw kiezen' dat 60% van de D66 leden de partij overbodig vonden geworden. Ik ben benieuwd wat we daar morgen van terug zien...!