Sleutels

Maandag 25 Juli 2005 at 4:10 pm


Sinds mijn verhuizing is mijn sleutelbos opvallend licht geworden. Voor mijn oude huis had ik sleutels voor de voordeur, het penslot in de voordeur, de garage, de achterdeur, de schuifpui en de schuur. In mijn nieuwe optrekje heb ik een voordeur, een zijdeur, een dubbele achterdeur, een dubbele deur naar mijn kantoor en een achterdeur in mijn kantoor. En al die deuren gaan open met slechts ??n sleutel, een economisch verantwoorde maatregel die een ongekend gunstig effect heeft op het metaaloverschot in broekszakken.

Ik mis mijn bos. Ik mis het vertrouwde gewicht in mijn broekszak, het tikken tegen mijn dij en het zachte gerinkel, de bobbel in mijn spijkerbroek die aanspant als ik plaats neem op mijn motorfiets. Maar vooral mis ik de tijd die ik nodig heb om in die bos de juiste sleutel te vinden als ik het huis in wil.

Elke dag komen mijn buurvrouw en ik tegelijkertijd thuis. Dan geef ik haar een kort knikje, pak mijn sleutel en stap naar binnen, terwijl ik haar daarna nog soms minutenlang hoor rinkelen met haar sleutelbos. Mijn buurvrouw is lang en blond en haar aanblik doet mijn hormonen opspelen. Stond ik bij thuiskomst maar wat langer voor de deur om te zoeken naar mijn sleutels. Dan hadden we tijd om naar elkaar te glimlachen en elkaar te groeten. We zouden iets zeggen over het weer, ik zou haar uitnodigen voor een bakje koffie. We zouden praten en lachen, ik zou haar een drankje aanbieden, daarna zou ik naast haar op de bank komen zitten. Mijn hand zou strelend langs haar dij omhoog glijden en uiteindelijk zou ik haar wild en hartstochtelijk nemen.

In mijn nieuwe huis is ieder slot geleverd met drie sleutels, allemaal gelijk aan elkaar. Dat betekent dat ik naast de sleutel aan mijn bos twintig reservesleutels heb liggen. Als ik er nu eens een stuk of vijf aan mijn sleutelbos hing? Dan kon ik elke dag voor de deur lekker lang rinkelend naar de goede sleutel zoeken en deze altijd precies op het juiste moment in het slot steken. Mijn fantasie zou werkelijkheid worden! Of toch niet! Mijn buurvrouw woont in hetzelfde type huis en heeft zelf ook maar ??n sleutel. Ze zou mijn bedrog onmiddellijk door hebben!

Aan de andere kant: waarom doet ze er zelf altijd zo lang over om die deur open te krijgen?

Doe er uw voordeel mee

Maandag 11 Juli 2005 at 8:11 pm


De actuele straatprijzen van een niet al te afzichtelijke raamprostituee liggen momenteel om en nabij de vijftig euro. Lang voor mijn geslachtelijke wasdom hebben financiëel ingeschoten grappenmakers reeds uitgevonden dat dit een stuk goedkoper is dan een uitgebreid avondje uit met een vriendin, in de hoop op een dagafsluiting met hartstochtelijke seks.

Reken maar uit: eerst een binnenkomertje met een bosje bloemen en een leuk flesje wijn. Daarna een luxe etentje, voorafgegaan door een duur aperitiefje en liefst gevolgd door een dito digestief. Vervolgens wordt er nog even flink nageborreld, misschien wel gedanst, en uiteindelijk moet je dan nog maar afwachten of er aan het eind van de avond nog geneukt wordt.

Maar alles heeft z'n keerzijde. Een hoer mag dan goedkoper zijn, als je prijs stelt op een beetje sfeer en gezelligheid dan is de voordelige wip misschien niet de meest logische keuze. Nog niet zo heel lang geleden, toen ik met een uiterst prettig afspraakje in een passende eetgelegenheid het eten wegspoelde met een glaasje eersteklas cognac, en zij mij complimenteerde met het verzorgen van een uitgelezen avondje uit, antwoordde ik -héél correct- dat het bezoeken van een hoer misschien wel voordeliger was geweest, maar dat ik dan al die gezelligheid maar wel mooi was misgelopen.

Toen ik mij een dik half uur later, met één vuurrode wang, meldde bij een Poolse schone in rood licht, besloot ik voor het eerst in mijn leven af te dingen. Anders ging het die avond wel héél erg in de papieren lopen.

Vaat & tablet

Zaterdag 09 Juli 2005 at 3:13 pm


In het voorbijgaan meende ik op mijn nachtkastje de lege verpakking te zien liggen van een afwastablet. Normaal doet zoiets je meteen twee stappen terugdoen, maar de anomalie van deze waarneming drong pas tot me door toen ik al halverwege de trap naar beneden was. Het onderwerp intrigeerde mij. Wat moest de lege verpakking van een afwastablet op mijn nachtkastje? En wat belangrijker was: waar was de bijbehorende afwastablet gebleven? Ik kon mij zo gauw even geen toepassingsmogelijkheden voor een afwastablet in een slaapkamer bedenken. Afwastabletten zijn onhandig vormgegeven, zijn te hard om je hoofd op te leggen, voelen vies en ruw aan en verkruimelen tot een smerig blauw prutje als ze vochtig worden.

Nu begon ik mij ongerust te maken. Wat nou als ik zo'n tablet in een vlaag van verstandsverbijstering had opgegeten? Had ik gisteravond gedronken? Of iets gebruikt? Ongetwijfeld waren afwastabletten giftig, ik kon er misschien wel een vaatziekte van oplopen. Mijn hart begon te bonken. Knarste er vanmorgen iets tussen mijn tanden? Rook ik naar afwasmachine? Schuimde mijn poep vanmorgen? Paniek bruisde door mijn aderen en prompt voelde ik een knallende hoofdpijn opkomen.

Ik stormde de trap op naar boven en stond in drie tellen bij mijn nachtkastje. De lichtval had me parten gespeeld: er was geen lege verpakking van een afwastablet te zien, wel een halfleeg stripje paracetamol.

Dat kwam dan wel weer goed uit!