Barbarij

Woensdag 31 Augustus 2005 at 2:40 pm


Mijn lief en ik mogen onszelf beroemen op een goed ontwikkeld historisch besef, althans op microniveau. Zo hebben wij onze auto, ondertussen alweer vijf jaar in ons gelukkige bezit, nog nooit gewassen, puur en alleen uit historisch respect voor de op en aan het voertuig aanwezige sedimentering. Alleen al het vuil in de wielkasten vertegenwoordigt een periode van ons leven. Stof, klei, gruis en dooie beestjes uit alle uithoeken van Europa, zij vormen de stille getuigen van een tijdperk waarin twee mensen vijf jaar lang een gezamenlijk bestaan leidden. Een ongewone erfenis van onschatbare emotionele waarde, die wij graag in een nabije toekomt hadden willen verzilveren door de verschillende lagen voorzichtig uit de wielkasten te bikken en vervolgens ons leven op een puur geologische wijze te reconstrueren.

Maar dan moet je natuurlijk niet zo'n bokkelul van een garagehouder treffen die bij wijze van dienstverlening de auto na z'n onderhoudsbeurt en APK ook nog even door de wasstraat heen jast. Kleine beurt en APK was de afspraak, niet en passant ook nog even vijf jaar persoonlijke geschiedenis het riool in spoelen. Maar kennelijk zijn dat soort simpele afspraken en opdrachten te moeilijk voor het autogilde!

Het spreekt vanzelf dat we naarstig op zoek zijn naar een andere garage. Daarnaast zal het ongetwijfeld jaren duren voordat we iets nieuws kunnen opbouwen. Misschien dat er in die tussentijd nog iets aan historie te redden is uit de binnenrand van onze WC-pot....

Van die momenten...

Dinsdag 30 Augustus 2005 at 3:02 pm


Als ik thuiskom van bezigheden elders wil ik graag op een willekeurige plek mijn kont op de vloer kunnen neervlijen, zonder daarbij te worden gehinderd door vreemde objecten als sleutels, portemonnee's, telefoons en andere troep die schade veroorzaken aan mijn tere huidje. Deze worden dus bij thuiskomst uit mijn spijkerbroek verwijderd en verspreid gedeponeerd. En hoewel die verspreiding meestal geheel intu?tief tot stand komt, weet ik over het algemeen de volgende dag mijn spulletjes vlekkenloos weer terug te vinden.

Toch moest ik deze keer, na een half uur driftig zoeken op alle al of niet voor de hand liggende bekende deponeerpunten, constateren dat ik mijn autosleutels niet kon vinden. Koortsig dook ik in hoeken en gaten, broeken en jassen, onder banken en tussen kussens, enkel om te ontdekken dat de afwezigheid van de door mij begeerde sleutels een snoeihard feit was.

En dus belde ik mijn lief op haar werk op, om haar vervolgens met een gepaste sneer te confronteren met de gevolgen van haar ongebreidelde opruimwoede, ongetwijfeld de oorzaak van mijn logistieke probleem. "Waar moet je dan naartoe?" vroeg ze onaangedaan. "Naar de garage, natuurlijk" smaalde ik vol woede. "Je was vast al vergeten dat ik de auto daar gisteren hebt gebracht voor APK en onderhoud, niet? En nu wil ik hem graag weer terughalen als het kan..!"

Even was het stil aan de andere kant van de lijn. Toen klonk de stem van mijn lief, onderkoelder dan ooit: "De garage? Voor onderhoud? Autosleutels? Denk eens na, liefje..."

Dat deed ik. Daarna hing ik op en liep de mij bekende deponeerpunten af voor een strippenkaart...

Momenten van hoop en verlangen

Vrijdag 26 Augustus 2005 at 09:36 am


Genietend zit ik op mijn bordes met een dampende bak koffie. Een donkerrode gezinsauto stopt voor mijn deur met daarin Fatal Flowers-gitarist Robin Berlijn. Achter het stuur zit Ellen ten Damme, haar lange donkere haren schikkend. Ik haal mijn wenkbrauwen op, artiesten komen bij ons namelijk meestal via de achterkant. In het geval van Ellen maak ik echter graag een uitzondering, de trap naar boven begint namelijk naast de voordeur.

Het is echter Berlijn die uitstapt en schroomvallig op mij toe komt stappen. Mijn eerste, meer lichamelijke reacties, maken plaats voor hogere fantasie?n, grotendeels gebaseerd op mijn eigen muzikale ambities en de hoop daarin ooit alsnog ontdekt te worden. Ben ik herkend? Niet dus. Of ik een benzinepomp weet? Door een computerstoring in het vorige station staan ze namelijk nu vrijwel zonder sap. Onbewogen leg ik uit hoe hij snel en effectief aan het door hem begeerde goedje kan komen. Als ze wegrijden wuift Ellen even vluchtig met haar vingertjes en mijn hart slaat alsnog een slag over.

"Dit geloof je nooit" zeg ik als m'n lief achter mij het bordes betreedt.
"Nee" zegt ze droog. "Jij nog koffie?"
"Graag" zeg ik.

Terras

Dinsdag 23 Augustus 2005 at 4:27 pm


Met glinsterende ogen neemt mijn lief een nipje van haar drankje, onderwijl druk het zonovergoten terras afspiedend. "Ik wil eigenlijk even bij die kraampjes verderop kijken" begint ze opgetogen. "Ik zag daarnet in het voorbijgaan hele leuke dingetjes voor in huis. Kun je me even missen?" Dat kan ik, en terwijl mijn lief overeind springt en wegdraaft richting commercie neem ik een juffrouw in observatie, gekleed in een topje dat zo strak zit dat het lijkt alsof deze met een penseel op haar naakte torso is aangebracht.

En dan begint het: "Meneer, is deze stoel vrij?" Een oudere dame met een veel te korte rok en benen in de kleurschakeringen van Italiaanse schimmelkaas kijkt me verwachtingsvol aan, haar handen alvast maar om de leuning van de zojuist door mijn lief verlaten stoel geklemd. Beleefd zeg ik van niet en teleurgesteld druipt ze af. Nog geen zes seconden later volgt nummer twee: "Is deze stoel bezet, meneer?" Al iets minder vriendelijk knik ik van wel en schuif de stoel iets verder onder de tafel, terwijl ik het halflege glas van m'n lief wat demonstratiever naar de leeggevallen plek toeschuif. Een halve minuut later: "Meneer, is deze stoel soms bezet?" Ik grom bevestigend en hang mijn jasje over de leuning van de lege stoel. Zesentwintig seconden later: "Meneer, deze stoel is zeker bezet?"

Vijtien minuten lang verdedig ik grauwend en grommend mijn territorium en de stoel van m'n lief tegen een oprukkende meute kwijlende en stoelbeluste parasieten die met graaiende vingertjes en steelse blikken op de gewraakte stoel om mij heen draaien en trachten het gewraakte meubelstuk onder de tafel vandaan te trekken. Dan verschijnt mijn lief, als een met goedkope plastic tasjes behangen engel der wrake. In ??n vloeiende beweging mikt zij de tasjes onder tafel, trekt haar stoel naar achteren, ploft neer en neemt een verrukte nip van haar drankje. De meute wijkt teleurgesteld terug en mijn hartslag zakt rustig terug naar een enigszins normaal tempo. "Dat was leuk" kirt ze voldaan, "ik heb allerlei leuke dingetjes gekocht. Ga anders ook even kijken, dan ga ik hier even rustig op adem komen."

Ik leeg mijn glas en sta op. In het voorbijgaan zoen ik mijn lief op haar voorhoofd en trek meteen mijn jasje van haar stoelleuning af. Mijn lief is dol op contacten leggen. Achter mij hoor ik de meute in beweging komen, eerst nog aarzelend...

Impulsmoment

Dinsdag 16 Augustus 2005 at 9:20 pm


De juffrouw die in het restaurant van de jachthaven de bediening verzorgde, althans mij mijn Grimbergen serveerde, was oogverblindend. Een lelieblank gezichtje vol vage sproetjes, door donkere lokken omlijst, twee enorme ogen van het diepste blauw en een figuurtje dat mijn hormonen deed opwarrelen zoals twee eendenpoten dat doen met het zand in een ondiepe vijver. Toen ik haar bedankte en een complimentje maakte voor de charmante bediening toonde ze mij een lach die het donkere interieur deed oplichten en mijn bloedsomloop enkele seconden deed stokken.

"We blijven" zei ik tegen mijn lief, toen deze met een handvol informatiefolders uit het kantoor van de havenmeester kwam zetten, "ik voel me hier nu al helemaal thuis, het lijkt me niet nodig verder te zoeken." Haar bedenkingen en protesten negerend vulde ik de benodigde papieren in, draafde naar het kantoor en voldeed meteen het verschuldigde liggeld voor de rest van het seizoen.

Terug in het restaurant trotseerde ik de bittere woorden van mijn lief en wenkte het object van mijn meest onrustige fantasi?n om mijn glas opnieuw vol te schenken. "Deze is van mij" zei ze met een stem die het bloed in mijn aderen deed stollen, waarop ze een nieuw glas Grimbergen op een viltje naast het vorige glas plantte. Mijn hart maakte een sprongetje en even vergat ik de wereld om mij heen, inclusief boot, havenmeester, lief en liggeld. "Vanwaar deze eer?" vroeg ik met mij meest zwoele stem. "Omdat het vandaag mijn laatste dag is" antwoordde ze. "Ik heb hier zes jaar gewerkt om mijn studie te bekostigen en ben net afgestudeerd. Volgende week begin ik in de personeelszorg en om dat te vieren geef ik een rondje."

Peinzend nam ik een slokje van mijn bier en bestudeerde de factuur van de havenmeester. Eigenlijk was dat best nog een behoorlijk bedrag...!

Onderbroekenlol

Vrijdag 12 Augustus 2005 at 09:53 am


Mijn lief heeft momenteel efficiënt en tamelijk grondig de pest op mij in. Aanleiding: ik heb te weinig onderbroeken meegenomen op vakantie. Ik ben daar op zich niet zo moeilijk in, iets langer aanhouden dan gebruikelijk en desnoods een dagje binnenste buiten keren, zo kun je het gebruik van een initi?el schone slip aardig oprekken. Maar goed, twee stuks voor drie weken vakantie is wat weinig. Wassen was ook geen optie, mijn tere huidje bleek het plaatselijk leidingwater namelijk minder geschikt te maken deze klus naar behoren te klaren. Oftewel, ik moest terug naar huis om schone onderbroeken te halen en dat was voor mijn lief voldoende om enigszins boven haar theewater te geraken.

"Allemaal onzin, dat onderbroekenverhaal" blies ze, "je gaat alleen maar terug om achter die kutcomputer van je te kruipen en een kutstukje te plaatsen op dat kutweblog van je!" Dat deed pijn. Verontwaardigd als ik was, nam ik niet eens de moeite deze belachelijke beschuldiging tegen te spreken, maar stapte ik op de trein en reed met gezwinde spoed naar huis. Ik ben geen computerverslaafde, ik kan best een weekje of wat zonder. Als ik zo af en toe even mijn mail kan checken, ben ik best bereid om voor langere tijd afstand van dit medium te doen. Geen probleem...!

Maar dit deed pijn, deze woorden raakten mij in mijn ziel. Alsof ik er zo ernstig aan toe zou zijn dat ik een onderbroekendeficiëntie zou simuleren om te kunnen mailen en loggen. En pijn, daar moet je wat mee. Dat moet je kwijt. En op zo'n moment ben ik blij met dit weblog, dat mij in staat stelt mijn pijn met u te delen en als zodanig de druk van mijn verdriet te verlichten. Vandaar dan ook dit stukje, geen dwangmatig product maar een spontane uiting van oprechte gekwetstheid.

Nu nog even een paar onderbroeken uit de kast trekken. Twee stuks, dat lijkt me voorlopig wel weer voldoende...!

Sluikreclame

Donderdag 04 Augustus 2005 at 10:59 am


In mijn beleving heeft softwaregigant MicroSoft slechts één doel: wereldoverheersing. En al hun producten worden enkel en alleen voor dit doel op de markt gezet. Zo kan het dat je ineens wordt geconfronteerd met een product waarvan je van te voren al weet dat het alleen maar rottigheid met zich mee kan brengen, bijvoorbeeld de "Word complexbeveiliger". Ik las het gisteren in de file op een wit busje dat me net iets te snel passeerde om te kunnen bepalen wat de rest van het opschrift was, maar dit was voor mij voldoende om mijn onrust optimaal aan te wakkeren.

Al jarenlang is MicroSoft bezig te infiltreren in de netwerken en computers van particulieren en bedrijven. Ik denk aan koppelverkoop en oneerlijke monopoliepraktijken, ik denk aan alle opdringerige pogingen om de beveiligingen van bedrijven op afstand te gaan "regelen", ik denk aan Microsoft's plannen om actief illegale gebruikers op te gaan sporen door via het internet actief computers te gaan scannen, ik denk aan Anti-spyware met een tamelijk selectief toelatingsbeleid. Is het dan gek dat mijn haren overeind gaan staan bij een term als "Word complexbeveiliger?"

Het heeft me altijd verbaast hoe fanatiek en agressief een miljardenbedrijf als MicroSoft actief bezig is om zelfs uit de kleinste gebruikers met grof geweld nog wat winst te persen. Zelfs Jantje die op zijn zolderkamertje een PC'tje draait waarop hij papa's duurbetaalde Windows XP heeft gekopi?erd, wordt bedreigd met hel, verdoemenis en lange gevangenisstraffen. In tegenstelling tot een softwareboer als WordPerfect die kleinschalig gebruik van illegale software gedoogde omdat dit een groei aan potenti?le legale gebruikers opleverde, laat MicroSoft geen kwartje op straat liggen, met alle Big Brother-achtige gedrochten als tekenend gevolg.

Toen ik enkele minuten later een tankstation binnen reed stond datzelfde busje bij de pomp naast mij. Een man in een blauw uniform draaide net de tankdop dicht, terwijl een tweede man in eenzelfde uniform terug van de kassa kwam lopen met een armvol verpakte broodjes. Ik keek naar het busje. "Dienst Justiti?le Inrichtingen" stond er op de zijkanten. Achterop de stevig beveiligde deuren las ik de complete leus: "Geef jezelf vandaag nog aan, word complexbeveiliger".

Dat Justitie aan sluikreclame doet kan ik nog bedenken, maar dan niet voor een bedrijf dat tot doel heeft gesteld de wereld te beheersen.

Even dimmen..!

Maandag 01 Augustus 2005 at 11:20 am


"Je hebt gisteravond het keukenlicht weer eens vergeten uit te doen", bitste mijn lief toen ik haar op weg naar de ontbijttafel passeerde. Nou zal je mij nooit horen beweren dat ik geen fouten maak, bovendien sta ik altijd open voor kritiek. Een term als 'weer eens' impliceert echter een stelselmatige achteloosheid, en dus ging ik met de hakken in het zand.

"Nietus" reclameerde ik, terwijl ik mij bedacht of het misschien w?l zo was. Maar mijn lief liet zich niet zo snel uit het veld slaan. "Wel waar", ketste ze terug, "Toen ik vanmorgen beneden kwam brandden de lampjes onder de keukenkastjes volop! En dat is al de zoveelste keer deze week!" Maar ik wist dat ik gelijk had, de teen die ik de vorige avond in het stikkedonker tegen de ijskast stootte vormde daar het pijnlijk kloppende bewijs van. En dus was het nu mijn beurt om in de aanval te gaan: "Niet waar, ik weet zeker dat ik de boel uit heb gedaan en dat doe ik iedere dag!"
"Nietus! De boel stond ??n!"
"Wat? Ga jij mij voor leugenaar uit staan maken?"
"Leugenaar? Ik vertel je de feiten! De rest mag je zelf invullen!"
"Kortom, ik ben een leugenaar! Als je dat vindt kan je net zo goed meteen je koffers pakken!"
"Zoals je wilt, wat mij betreft kan je afbranden met je schijnheilige gekwetstheid!"

Enige minuten later, terwijl de klap van de voordeur nog door het huis galmde, ging de telefoon. Of liever: h??r telefoon, die op het aanrecht in de keuken aan de adapter lag bij te laden. Prompt ging het licht onder de keukenkastjes aan en moest ik ineens denken aan de woorden van de installateur die de keuken toentertijd had geplaatst: "Mooi, de elektronische dimmers, maar persoonlijk had ik voor gewone gekozen. Deze zijn namelijk nogal gevoelig voor elektrische velden: als de verwarming aanslaat, de magnetron uitgaat of uw GSM contact met het net zoekt, heeft u kans dat de dimmers daar op reageren".

Ik staarde even naar haar telefoon, griste deze van het aanrecht en stoof naar de voordeur. Als ze nog maar niet weg was! Ik opende de deur en zag dat ze net vanuit haar parkeerplaatsje de straat op draaide. Met ??n strakke beweging smeet ik de telefoon snoeihard richting auto en zag tot mijn grote genoegen hoe deze de achterruit van de wegrijdende auto aan gruzelementen sloeg. Vol overtuiging brulde ik er achteraan: "En neem die kuttelefoon van je ook mee!"

Ik laat me namelijk niet voor leugenaar uitschelden, zeker niet als het onterecht is...!