Br?nte kan ook in het kort...!

Vrijdag 30 September 2005 at 12:31 am


- Lieve schat, ik zal voor altijd op je wachten..!

- Voor altijd? Meen je dat, mijn liefste?

- Voor altijd, ik denk alleen aan jou....!

- Maar lief, ik weet echt niet hoe lang.....

- Al is het voor eeuwig, m'n lief, jij bent en blijft de enige die ik wil....!

- Maar als je nou iemand anders tegenkomt..?

- Ja doeg! Dat zien we dan wel weer...

Licht verontwaardigde verbazing

Woensdag 28 September 2005 at 08:56 am


Het hedonistische supermodel Kate Moss schijnt in de Londonse party-wereld te boek te staan als een dame die met zoveel mogelijk mensen seks probeert te bedrijven.

Waarom is het dan zo moeilijk om aan haar telefoonnummer te komen?

Afgeschrokken

Vrijdag 23 September 2005 at 7:56 pm


Door snel drie grote stappen te nemen is hij net iets eerder bij de kassa dan ik. Met een stuurs gezicht zet hij zijn boodschappen op de band, een pak mie, een groentepakket, een pot sat?saus, een zak kroepoek en een pak varkenspoulet. Het meisje achter de kassa straalt naar hem. "Nou meneer, gaat u lekker bami maken? Kan ik vanavond niet bij u eten?" kwinkeleert ze met een prachtige glimlach. Woedend kijkt hij haar aan. "Gaat je niets aan wat ik eet" snauwt hij haar toe, en met een ongeduldig gebaar houdt hij een briefje van 20 euro voor haar neus.

Met een sip gezichtje haalt ze zijn boodschappen over de scanner, rekent af en schuift hem de bon toe waarop hij stampend de zaak verlaat. Voorzichtig leg ik het pakje condooms op de band dat ik zojuist van een display heb afgegrist en wacht rustig af wat er gebeurt. Met dichtgeknepen mond haalt ze het doosje over de scanner heen en noemt het bedrag dat ik moet betalen. Even wacht ik op de eerdere glimlach, maar ze is al met de volgende klant bezig.

Als ik over het parkeerterrein loop rijdt net de man met het bamipakket voor me langs. In het voorbij rijden geef ik een snoeiharde trap tegen zijn linkerachterdeur en zie met enige voldoening dat er een fikse deuk in achter blijft. Goed zo, dit soort mensen verpest het klimaat voor zijn medemens. Op weg naar mijn auto deponeer ik het pakje condooms in een afvalbak.

Snuiven

Woensdag 21 September 2005 at 10:56 pm


Het schijnt dat sperma naar kastanjebloesem ruikt. Mij kunnen ze op dat gebied van alles wijsmaken, ik heb namelijk geen kastanjebloesem in de tuin en de herinneringen uit mijn kinderjaren van urenlange omzwervingen in het met kastanjes volgepropte Vondelpark geven onvoldoende knooppunten tot herkenning. Op zich kan ik goed leven met dit gemis, het enige wat me opvalt is de voortdurende koppeling tussen seks en etenswaren. Sperma ruikt naar kastanjes, kut naar zeebanket, oksel naar ui en eikel naar rijpe kaas, andere voorbeelden bespaar ik u graag.

Die koppeling tussen seksuele gewaarwordingen en eten, die trek ik dus niet. Eerder kan ik me iets voorstellen bij het tegenovergestelde: de geur van zeevruchten die doen denken aan orale seks, de geur van noten die associaties oproepen met het mannelijk orgasme en het aroma van ui of prei dat beelden oproept van langdurig zwoegende lijven. Een avondje fusion-koken of tapas eten moet dan haast wel vanzelf een culinaire gang-bang opleveren.

Mijn lief en ik hebben een kleine tuin, met daarin overwegend stenen. Voor ons geen struiken, bloembedden of bomen, hooguit wat kruidjes achter een border om vers te plukken en in het eten van die dag te verwerken. Nu ik er over nadenk, vroeger hadden we wel degelijk een kastanje in de tuin. Vaag herinner ik me nog de mensen die langskwamen, stil bleven staan en de geur opsnoven, vervolgens grijnzend over het tuinhek blikten en met iets van jaloezie in hun stem lieten vallen: "Jullie hebben gisteren vast een prima avond gehad".

Zucht...

Dinsdag 20 September 2005 at 09:29 am


"Lieverd, wordt wakker! Je wekker gaat zo...!!"
"Humpf... Dank je, fijn dat je even waarschuwt..."

Een doodnormale vraag

Dinsdag 20 September 2005 at 12:06 am


Of je verkoudheid ook via orale seks kunt overdragen...!

Staan ze je toch raar aan te kijken, zeg..!

Overleven

Maandag 19 September 2005 at 10:55 am


"Jongens, sorry. Ik geloof niet dat ik het kan..."

"Merdre! Je moet! We hebben het afgesproken..!"

"Nou, afgesproken, ik heb het korste strootje getrokken.."

"Kom nou, we kunnen nu niet meer terug! Het is nu of nooit, het moet stoppen!"


"Maar wat als ze me in de gaten hebben? Dan zullen ze me..."

"Anders doen ze dat de volgende keer wel! Daar gaat het juist om, het moet stoppen! We kunnen het niet langer meer pikken, we zijn met steeds minder!"


"Ahh... je suis fou! Okay, ik doe het..!"

"Goed zo! Nou even diep ademhalen en dan er in. Pak die ouwe dikke, volgens mij is dat zo'n beetje de baas"

"Jongens...als ik niet terugkom.. Zorg voor m'n kinderen..."

"Dat zweren we! Ze zullen trots op je zijn... Nou go, goo.. GOOO!!!..!!!"

Hapje?

Zondag 18 September 2005 at 3:41 pm


In het winkelcentrum komen mij twee meisjes tegemoet, bloedmooi, hooguit 16 jaar en heftig met elkaar in gesprek. In het voorbijgaan pik ik een stukje conversatie op:
"...Ties zei nog tegen me: ik eet je onderbroek, zei die..."
"Ja, dat hoorde ik hem ook zeggen. Ik dacht nog...."

Verward overdenk ik deze communicatieflard terwijl de beide meisjes, heftig bilwiegend uit mijn zicht verdwijnen. Geschokt ben ik niet, meisjes van 16 waren ook in mijn generatie al vrijelijk seksueel actief en gezien mijn eigen hormonale behoeftes was ik ook op die leeftijd niet echt de juiste persoon om daar wat van te zeggen. Het eten van ondergoed was echter in die periode nog geen gemeengoed. Okay, af en toe wat op een slipje sabbelen of met je tanden een lastige panty verwijderen werd niet onmiddellijk beschouwd als een uitzonderlijk geval van fetisjisme, maar volledige comsumptie van textiel was in principe uit den boze.

Omdat ik er van uitga dat het domein van de eetbare slipjes ook voor deze, relatief jonge tieners nog een stapje te ver is, kan ik nog maar één conclusie trekken: ik heb het niet goed verstaan. Dat is op zich niet zo gek want mijn gehoor is er in de afgelopen jaren, onder invloed van jarenlang snoeihard muziek maken, bepaald niet op voorruit gegaan. Opgelucht haal ik adem, de Nederlandse tiener is nog niet door en door verrot, ik wordt gewoon doof! En dat is maar goed ook, want het zijn juiste deze misverstanden die de leukste stukjes opleveren...!

Heen en terug

Vrijdag 16 September 2005 at 4:10 pm


Ik stopte voor het zebrapad en zij stak over. Terwijl ze voor mijn auto langsliep wierp ze mij een diep blauwe blik toe, smeulend en uitnodigend tegelijk en ik wist dat mijn leven zonder haar nooit meer betekenis zou hebben. Ze was perfect, juist omdat ze het niet was. Het ietwat scheve lachje dat ze me vanuit een ondeugend gezichtje toewierp, de rijkelijk gevulde bips waarmee ze mijn wereld heen en weer wiegde en de enorme wolk goudkleurig haar die achter haar aangolfde, maakten dat ik haar verdoofd nakeek terwijl ze in de richting van het park wegliep, een klein wit hondje met zich voerend.

De hele verdere dag bleef ik ernstig van de leg. Ik schudde de handen van de verkeerde cli?nten, liet mijn baas drie keer uitleggen waarom hij de pest op me in had en liet in totaal vier bakken koffie koud worden omdat ik het te druk had met uit het raam staren. Toen ik aan het eind van de dag naar huis reed en bij het bewuste zebrapad aankwam, zag ik haar tot mijn intense verbazing met haar hondje uit het park komen. Ik liet haar oversteken en weer voelde ik haar smeulende blik langzaam en verlangend over mijn gezicht trekken.

Beleefd glimlachte ik terug en reed achter haar langs de kruising op. Toen ik even verderop de snelweg opdraaide was ze al half uit mijn gedachten verdwenen. Iemand die er zo lang over doet om haar hond uit te laten kan nooit tijd genoeg overhouden om een fastoenlijke relatie op te bouwen...

Tweestrijd

Zondag 11 September 2005 at 7:48 pm


Toen ik gisteravond de onderste lade van de vriezer opentrok trof ik, ingeklemd tussen de bladspinazie en twee diepgevroren zalmmoten, een vlammetje aan, zo'n klein en pittig loempiaatje dat al of niet in rooie saus gedoopt de binnenvoering uit je bek brandt. Normaliter behoort zo'n vondst niet tot de categorie gebeurtenissen die ernstige gemoedsbewegingen bij mij veroorzaken. In dit geval werd ik echter dwarsgezeten door twee fundamentele waarden die ik ooit van huis uit had meegekregen en mij nu een zwaarwegend dilemma in de maag splitsten.

In mijn ouderlijk huis werd allereerst geen voedsel verspild. Restjes van de maaltijdbereiding werden de volgende dag in een nieuw recept verwerkt, kliekjes werden bewaard om aan het eind van de week te worden genuttigd en principieel was er niets in de koelkast dat de kans kreeg een uiterste datum van houdbaarheid te halen. Aan de andere kant predikten mijn ouders vooral ook zuinigheid met energie. Toen de spaarlamp uitkwam, hing deze nog geen week later in ons trappenhuis, de kachel ging pas hoger als een trui niet meer hielp en vaak was de avondschemer al uren voorbij voordat in huis de eerste lamp werd ontstoken.

Het kwam mij dus als een gruwel voor om het eenzame vlammetje zomaar uit de lade te vissen en een afscheid per grijze jas toe te bedelen, maar ook huiverde ik bij de gedachte om voor ??n enkel vlammetje een complete frituurpan op temperatuur te brengen. En zo bevond ik mij ineens in een verrassend spanningsveld tussen twee volkomen tegenstrijdige imulsen, een situatie waar ik zeker een uur geen enkele raad mee wist, totdat ik in een opwelling naar de supermarkt reed, een doos vlammetjes kocht en uiteindelijk thuis de stekker van de vetpan in het stopcontact duwde. Toen herinnerde ik me dat mijn ouders nog een belangrijke stelregel hadden, iets over vet en ongezond eten, en over de beperking van levensduur die dit met zich mee kon brengen.

En terwijl ik het rijk gevulde mandje in het hete vet liet zakken bedacht ik me dat die ouwelui soms ongelooflijk konden zeuren...!

Misrekening

Vrijdag 09 September 2005 at 11:50 am


"Ik wil een gitaar kopen" vertel ik mijn lief. "Alweer één?" antwoordt ze, haar standaard reactie in dit soort gevallen.

"Dit is een twaalfsnarige gitaar" leg ik uit, "die geeft een heel bijzonder en specifiek geluid, echt heel mooi!" Vrouwen willen graag argumenten horen. Geen simpel 'ik wil het', dat werkt niet.

Maar ze geeft het niet op: "Is dat nodig dan? Je hebt al zes van die dingen staan!"
"Nietus" roep ik uit, "het zijn er vijf!". Samen tellen we hardop, tot en met de Fender bas die ik begin dit jaar naar binnen sleepte, en een exemplaar dat ik ooit leende maar vergeten ben terug te brengen. We komen op zeven stuks.

Ik geef het op. Tegen dit soort grove mathematische kunstgrepen is geen argumentatie bestand...

Ver te zoeken logica

Donderdag 08 September 2005 at 8:03 pm


Krijg je van je baas de allergoedkoopste Nokia die er op de markt te krijgen is, doet ie er wel een echt 'Pierre Cardin' tasje bij...

Hier haak ik dus af...

Gewichtsdicriminatie

Woensdag 07 September 2005 at 12:53 am


Als een sardientje zich op het strand werpt hoor je er geen hond over..!

Kort (2)

Maandag 05 September 2005 at 10:42 pm


De meeste zelfmoorden schijnen te mislukken door een gebrek aan ervaring...!

Doordenken

Zondag 04 September 2005 at 10:54 pm


Ze schrikt op van de flits, maar als ik mijn camera laat zaken glimlacht ze. "Waarom doe je dat?" vraagt ze blozend. "Omdat mijn vakantiealbum niet compleet is zonder jou" antwoord ik adrem.

Ze hervindt zichzelf en haar glimlach krijgt een ondeugend trekje. "Leugenaar" zegt ze spottend. "Natuurlijk", zeg ik, en dat klopt, want zonder haar is mijn vakantiealbum niet compleet...

Kort (1)

Vrijdag 02 September 2005 at 08:51 am


Uiteindelijk begrijp ik wel waarom de Daklozenkrant niet huis-aan-huis bezorgd wordt..