Variaties op een begin

Zaterdag 31 December 2005 at 7:18 pm


Het jaar ging zijn laatste minuten in...

...en hij nam gedachtenloos een hap van zijn voorverpakte oliebol. De televisie van de buren dreunde door de gipsen muren heen en er klonk ergens gelach. Hij zuchtte, onwennig met zijn pas herwonnen vrijheid, pakte zijn GSM en bladerde door het adresboek heen. Bij een enkele naam wachtte hij even, maar belde niet. Toen stond hij op, pakte zijn lege flesje van de krakkemikkige tafel en stapte het balkonnetje op om een nieuwe te pakken. Boven hem galopeerden kinderen met een dolle draf door de gang en in de straat passeerde een tram, knarsend en piepend. Hij zuchtte weer en keek hoe de damp van zijn adem in het donker verdween.

...en hij keek op van haar stem: "Jij nog een biertje, pa?" Hij keek op en lachte trots naar de ranke verschijning tegenover hem. Naast hem verbrak een stem snibbig zijn gedachten: "Nee, hij heeft genoeg gehad. We moeten straks nog naar huis." De jonge vrouw tegenover hem vertrok haar gezicht. "Jezus, Ma!" zei ze bits, "jullie kunnen toch wel ??n keer blijven slapen?" De vrouw naast hem haalde haar neus op. "Niet zolang h?j hier woont", zei ze kortaf en knikte in de richting van de keuken. Een donkere gestalte verscheen in de keukendeur, een dampende schaal voor zich uit dragend. "Surinaamse hapjes, mensen" zei hij, met een glimlach van oor tot oor.

...en hij gaf nog even gas Met piepende banden draaide hij het parkeerterrein op, de dubbelde streep en een luid claxonerende tegenligger negerend. Ze stond al op hem te wachten. "Wat ben je laat!" riep ze, het portier openend. "Het was druk, ik kon niet eerder weg" verontschuldigde hij zich. "Was het gezellig?" Ze zuchte en rolde met haar ogen. "laat maar" lachte hij. Ze kusten en met grommende motor draaide hij de weg weer op. Kreunend keek ze op haar horloge. "Owww! We zijn nooit meer op tijd!" "Nou en" lachte hij en stuurde de auto naar de kant toe. Hij pakte een fles en twee plastic bekertjes van de achterbank. "Nergens voor nodig" zei hij.

...en de wind ritselde in enkele droge bladeren. In de verte blafte een hond en ergens ontbrandde een vroege vuurpijl, na enkele seconden gevolgd door een zwakke knal. Hij merkte er niets van, net zoals hij van het einde niets had gemerkt toen de overmaat aan medicijnen zijn laatste wens vervulde. In het licht van de vuurpijl lichtten even de ogen van een kat op, die schichtig speurend over het verlaten uitstrooiveld sloop. Het licht verzwakte en de duisternis keerde terug.

...en hij ontkurkte de fles alvast, niet zoals het hoorde maar met een onbeschoft harde knal waarbij de champagne over de tafel stroomde. Ze juichden. "Voorzichtig" zei ??n van zijn gasten, "die heb ik nog helpen verven". Hij grinnikte en duwde de aanwezigen een voetloos glas in de hand, waarna hij ze schuimend volschonk. Hij zocht haar op en pakte iets verlegen haar hand. Ze glimlachte, duidelijk ge?motioneerd en samen keken ze naar de klok op de televisie. "Dit jaar wordt het echt beter", fluisterde hij.

En toen was het zover..!

Verplicht eindejaarslijstje (2)

Vrijdag 30 December 2005 at 5:15 pm


15 zaken die in 2005 grote tijd steenden, hoewel sommige dingen bij de ??n wat meer dan de anderen:

  1. Snarfje
  2. Nieuwe tegelwand in de keuken
  3. Raccoon
  4. Hotel Terminus
  5. Mijn cheffin
  6. De Fuut (Compromis 720)
  7. Cakewalk Sonar 5 Producer Pack
  8. Ballistisch ontbijt op bed
  9. Japanse befstuk
  10. Arkemeyde
  11. Nieuw Terras
  12. Full color
  13. Trui met halfhoge col
  14. Line6 TonePort
  15. Brasserie Bakboord

Verplicht eindejaarslijstje

Dinsdag 27 December 2005 at 4:15 pm


10 dingen die ik eigenlijk al een hele tijd op de computer had moeten doen, maar waar ik niet aan toe ben gekomen omdat ik zonodig moest webloggen terwijl ik daar eigenlijk geen tijd voor heb maar hey ik ben ook maar een mens met behoeften en wensen:

  1. Vier edities schrijfwerk factureren wat me al gauw een dikke duizend euri's oplevert (hetgeen ik goed kan gebruiken want in januari moet ik m'n belastingaanslag betalen en die is al met al lekker opgelopen.)
  2. M'n vakantiefilm afmonteren (wat best nog een klus is omdat het thans overgebleven filmmateriaal wellicht niet zonder commentaar door de censuur heenkomt, hetgeen misschien wat overdreven is want van een paar tepels onder een nat shirt is nog nooit iemand in mijn familie of vriendenkring flauwgevallen voor zover ik weet)
  3. Vieze plaatjes weggooien (niet eens uitsluitend vanuit ethisch oogpunt, maar vanwege de belasting van mijn netwerk, hoewel het beveiligen daarvan ook een optie zou zijn, ongetwijfeld tot teleurstelling van de buren)
  4. M'n iPod updaten met zo'n kleine 20 nieuwe of vergeten CD's (en het liefst meteen de meuk verwijderen die KaZaa er in heeft gemieterd hoewel het misschien leuk is om sommige dingen te houden als de kwaliteit dat toelaat want sommige mensen schijnen hun muziekcollectie met een snoeischaar te bewerken alvorens deze op het net te pleuren)
  5. M'n VST-plugins installeren (wat betekent dat ik ze ook op de ouwe PC moet de?nstalleren en hopen dat de authorisaties kunnen worden meegepiept, wat inhoudt dat ik die ouwe PC wel nog even op het internet moet aansluiten en dat is gezien de leeftijd nog een hele klus, mede ook omdat die PC na mijn verhuizing, vorig jaar, nog steeds moet worden aangesloten, maar dat is weer een ander lijstje)
  6. Achtergebleven stukjes video ruimen van de harde schijf (en dat niet alleen vanwege de buren en de eer en goeie naam van mijn lief, hoewel iedereen best snapt dat je met zoiets als een nieuwe digitale videocamera een experimentele fase doorloopt, maar vooral vanwege de aanslag op mijn harde schijfruimte)
  7. Een pissige, maar veel te lang uitgestelde email versturen (hoewel het misschien juist goed is om even te wachten omdat je nooit weet of zoiets niet averechts werkt, ofschoon het in de loop der tijd natuurlijk wel steeds moeilijker wordt om nog iets aan de bestaande situatie te veranderen zonder juist nog meer zeer naar boven te halen)
  8. Uitzoeken waarom mijn draadloze netwerk zo vaak hapert (wat inderdaad best vreemd is omdat mijn twee andere machines vlekkenloos op dezelfde verbinding draaien en ik in de configuraties geen enkel verschil kan ontdekken, wat zou kunnen betekenen dat er toch een storing in de hardware is, hetgeen betekent dat ik nu echt moet opschieten voordat de garantietermijn is verstreken)
  9. Mijn berichtengeschiedenis wissen (wat zo z'n voors en tegens heeft omdat sommige passages wellicht compromiterend of pijnlijk kunnen zijn, maar ook uitstekend geschikt om vastgelopen processen los te trekken)
  10. Een paar spelletjes voor Kleine Suffie installeren (hetgeen misschien wel het belangrijkste punt is, maar wat vanuit strategisch oogpunt misschien beter kan wachten tot de punten 1 tm. 9 zijn afgewerkt, wil ik nog enigszins kunnen profiteren van mijn nu nog redelijk ongeschonden vaderlijke imago)

Damn.. achteraf genomen had ik er wel een top 25 van kunnen maken...

10 minuten

Dinsdag 27 December 2005 at 08:12 am


Om tien voor twaalf werd de wereld ineens wit. Tien minuten lang vierden we een witte kerst. Tien minuten lang dolden we als jongens door de sneeuw, zaten elkaar achterna en gooiden sneeuwballen naar elkaar en naar voorbijgangers. Tien minuten lang zochten we open ramen en probeerden zoveel mogelijk sneeuw naar binnen te gooien tot de bewoners het benul kregen op ze dicht te doen. Tien minuten lang zongen en schreeuwden we in de straten, probeerden we het lijf van een sneeuwpop te rollen en gleden we onderuit tot onze broeken drijfnat waren.

Toen liepen we naar binnen, hervonden onze volwassenheid, en terwijl we onze handen behaaglijk warm lieten worden tegen de radiator van de centrale verwarming bedachten we ons dat de sneeuw misschien beter weg had kunnen blijven...

Kort kerstverhaal

Maandag 26 December 2005 at 6:01 pm


In haar nog niet zo lang voorbije kinderjaren was ze ooit therapeutisch te werk gesteld op een kinderboerderij hier in de buurt. Toch was het niet eens een heel gelukkig weerzien toe ze de deur van mijn koelkast opendeed.

Kleine Suffie's Groene Boekje

Zondag 25 December 2005 at 4:36 pm


Categorie: kerst

Nawijn: Witte, meestal zoete wijn voor bij het dessert.

Vogelvrij: Tot pluimvee en gevogelte beperkt vegetarisch.

Zicht op haar

Maandag 19 December 2005 at 12:25 pm


Vanmorgen slaagde ik er voor het eerst sinds vele jaren in om mijn haar vanaf mijn voorhoofd tot aan het puntje van mijn neus te trekken. Okay, daarvoor moest ik weliswaar mijn neus dusdanig maltra?teren dat het leek alsof iemand een industri?el stopcontact in mijn gezicht had bevestigd, het maakt de euforie van het moment er niet minder om; Uwe Sufheid heeft lang haar!

Al vanaf het moment dat ik in staat was de schoolkapper eigenmachtig te ontvluchten hebben mijn ouders mij het beheer over mijn eigen kapsel gelaten, een keus die mij in ieder geval gedurende vele jaren een veelheid aan verschillende coupes heeft opgeleverd. Zo ondervond ik al gauw dat er niets fijners was dan verstrooid op een lok van je eigen haar te sabbelen om vervolgens de shampoo te determineren die je die ochtend op de tast van de badrand had gegraaid. Of hoe het was om je eerste vriendinnetje je haar te laten vlechten, na ijverig te hebben geoefend op haar Barbie. Ik heb haar tot over mijn schouders gehad, een hanekam, een matje, zo'n volkomen fout jaren '80-vlechtje en zelfs een golvend permanent. Toen, op een kwade dag, werd ik mij eensklaps ernstig bewust van de onverenigbaarheid van haarverzorging en ochtendhumeur en ging voor het eerst de tondeuze er overheen. En dat is tot op heden altijd zo gebleven, zij het met een aantal variaties, uiteenlopend van de PeeWee Herman-look tot het militaire blokhoofd.

Vanwaar nu die ommekeer? Ach, dat blijkt bij mij altijd op hetzelfde neer te komen: Seks! De eerste juffrouw die mijn haar milimeterde was uiterst bevallig, fr?le en wulps, had lange blonde lokken en wist mij alleen met haar glimlach al tot uiterste hormonale activiteit te brengen, zodanig zelfs dat alleen het geluid van haar tondeuze mijn klieren reeds deed klotsen. Mijn Lief, die in deze groeiende seksuele obsessie echter een ernstige bedreiding van onze huwelijkse geneugten zag, maakte korte metten met dit fenomeen door mij onder te brengen in de thuiskapperij van mijn buurvrouw, die weliswaar heel aardig en bijzonder kundig met de schaar was, maar ook de gratie en bevalligheid bezat van een poffertjeskraam. Daarna was het jarenlang rustig, maar na mijn verhuizing ging het weer mis; De donkergekrulde juffrouw in de door de buuv aanbevolen salon, die mij al meteen confronteerde met haar gewoonte om haar tepels vanonder een veel te kort topje in mijn nek op te laten stijven, was in dat kader niet echt een stap in de juiste richting en zelfs de sporadisch thuiskappende moeder van Kleine Suffie's beste vriendje is, sinds ze afgelopen zomer in onze tuin haar nieuwe navelpiercing kwam laten zien, als risicodragend geclassificeerd.

Los van de mij niet onaangename nostalgische aspecten van mijn huidige dracht, ben ik mij terdege bewust van de eventuele gevolgen van mijn uitbundige haargroei. Nu al rijst het ochtendlijke onderhoudsgebeuren de pan uit en dat zal er niet minder op worden als ik er straks uitzie als een mengeling tussen Matthijs van Nieuwkerk, een Afgaanse windhond met overgewicht en professor Sneep. Derhalve ben ik ernstig op zoek naar een nieuwe kapster. Maar dan wel eentje die aan de door mijn lief gestelde eisen voldoet.

Anders moet ik straks ook nog op zoek naar iemand op wiens haarlokken ?k kan sabbelen....

Muurtje in de winter

Maandag 19 December 2005 at 09:50 am


- Lieverd! Wat heb je die muur waarlijk prachtig in de structuur gezet!
"Ja he, ben je echt tevreden? Volgens mij dekt die verf in twee lagen helemaal goed!"

- Zo te zien wel. Ik ga morgen bij daglicht nog even goed kijken, maar volgens mij heb jij hier de muur van de week neergezet!
"Haha, dank je wel. En ik hoor het wel...!"

Okay... moet het deze maand nog wel een keertje daglicht worden...!

Brok

Zondag 18 December 2005 at 10:15 am


Won't you be my number two
Me and number one are through
There won't be too much to do
Just smile when I feel blue

And there's not much left of me
What you get is what you see
Is it worth the energy
I leave it up to you

Moderne tijden (2)

Zaterdag 17 December 2005 at 11:29 pm


"Weet je papa, het kan in de auto ook z?nder televisie best gezellig zijn..!"

Suffie's platenkast (5)

Vrijdag 16 December 2005 at 3:21 pm


Zanger Gil Scott-Heron was in de jaren zeventig vooral bekend als ge?ngageerd muzikant en fanatiek voorvechter van de emancipatie van zwart Amerika. Malcolm X was zijn grote voorbeeld, maar ook figuren als Martin Luther King en Ruben 'Hurricane' Carter hadden zijn warme aandacht en sympathie. Scott-Heron's teksten waren vlijmscherp, sociaalbewogen en politiek geladen, meestal toonden ze een geestdriftige afkeer tegen misstanden in de maatschappij.

'Secrets' maakte Scott-Heron samen met Brian Jackson, met wie hij zowel daarvoor als daarna regelmatig samenwerkte. Los van de doordachte teksten is 'Secrets' vooral ook een plaat vol fijne en doordachte muziek, soms jazzy en melancholiek, soms funky en uitdagend. Wat overheerst is het warme geluid en de voor die tijd (we schrijven 1978!) zeer smaakvolle synthesizerklanken die een perfecte harmonie vormen met Scott-Herons wat neuzige, maar vooral ook warme en soepele stemgeluid. 'Secrets' is echter ook Rythm 'n Blues uit een tijd dat de R&B zoals we dat nu kennen nog niet eens bestond. 'Secrets' neemt je muzikaal mee in een surrealistische, warme wereld, maar laat je daarna tekstueel achter in pessimistische overpeinzingen. Een bijzondere mix, vind ik zelf..

Suffie's platenkast (the return of)

Vrijdag 16 December 2005 at 11:21 am


Enkele jaren geleden al gunde Suffie zijn lezers een blik in zijn CD verzameling. Geen zorgvuldig geselecteerde keuzes uit cultureel verantwoord materiaal, geen "kijk mijn eens hip zijn" onthullingen, maar een lukrake greep tussen de schijfjes die in Huize Suffie rondzwerven, inclusief de krijgertjes, de miskopen, de geleende plaatjes, studiemateriaal en jeugdzonden. Suffie toonde u dus niet alleen de trots van zijn collectie, maar ook de meer genante keuzes, de lachertjes en de cultureel onaanraakbaren, inclusief commentaar en beoordeling.

Daar Suffie tot de generatie behoort die de overgang van LP naar CD nog enigszins bewust heeft meegemaakt, heeft Suffie gemeend deze serie -ooit onderbroken omdat Uwe Sufheid zich in die tijd nog iets aantrok van de meningen van zijn lezers- uit te breiden met een greep uit Suffie's vinylverzameling, ook al omdat er vaste plannen bestaan om ook deze verzameling binnenkort te digitaliseren.

Afvraagje (2)

Vrijdag 16 December 2005 at 09:35 am


Als een obsessie op den duur een gewoonte wordt, is het dan nog wel een obsessie?

Hernieuwde liefde

Zondag 11 December 2005 at 1:36 pm


Zo'n twee weken geleden werd ik ineens overvallen door een allesverterende verliefdheid. Niet zo eentje die kalmpjes groeit en evolueert, maar eentje die onverhoeds als een valse kater in je nek spring en bezit neemt van je lichaam, ziel en persoonlijkheid. En dat dan compleet met roze bril, klonten in je maag en dat heerlijke gevoel van verscheurende gelukzaligheid.

Overigens is de oorzaak van deze mentale onbalans geen wezen van vlees en bloed, maar mijn inmiddels al weer bijna zeventien jaar oude Fender Stratocaster. Al sinds mijn verhuizing vorig jaar stond deze, samen met nog een handjevol andere lotgenoten, keurig in haar gigbag te wachten op hernieuwde muzikale activiteiten. Toen ik haar naar aanleiding van de aankoop van een ander muzikaal speeltje uit de hoes trok, sloeg de vonk andermaal over en ontvlamde als een hete frituurpan in een plostklapse stortbui; Ach, dat halsje! Die vormen! Die heerlijk, felle toon! Die toets waarop mijn vingers zichzelf qua snelheid en souplesse overstegen...! En dan te bedenken dat ik het apparaat een jaar of zeven geleden nog op de brandstapel wilde laten eindigen, omdat ze bromde en kraakte, vrijwel onbespeelbaar was en alleen maar ruimte in nam. Mijn gitaarboer weerhield mij van een onherstelbare misstap en voorzag het ding van nieuwe hardware, waarop ik nog eens goedertierend met mijn hand over mijn hart streek.

En nu was ik als was, een murmelend wrak, een stompzinnig hoop gelukzalige vettigheid...

Gisteren trok ik, misschien ge?nspireerd door de voorgaande gebeurtenissen mijn Fender Telecaster uit de hoes, en raakte prompt in volledige verwarring. Vlinders in mijn buik, weemoed en verlangen, helemaal de weg kwijt; het schizofrene gevoel van een uitgehongerde labrador met tw?? botten in zijn mand! Mijn hart scheurde en de roze wolk om me heen verstikte me. En het werd er niet beter op toen ik me bedacht dat er nog eens drie ongeopende hoezen op mijn zolder op opening stonden te wachten.

Mijn psychologe zei eens dat ik op relationeel gebied licht ontvlambaar was. Welnee, ik ben gewoon een hartstochtelijke hoerenloper!

Moderne tijden

Vrijdag 09 December 2005 at 8:41 pm


Het besef dat het allemaal voorgoed voorbij was kwam pas toen hij in zijn navigatiesysteem een nieuwe bestemming als 'Thuis' moest configureren.

The Rabbit Files (2)

Donderdag 08 December 2005 at 7:44 pm


Vanmorgen meldde mijn collega zich ziek bij mij. Bij een confrontatie met haar konijn raakte zij zodanig ernstig gewond dat zij zich in het ziekenhuis moest laten behandelen. Behalve een aantal hechtingen waar het dier haar had gebeten, hield zij er een tetanusprik aan over, alsmede een penicilinekuur en minimaal een week rust.

Voor wat betreft de collega mag gezegd worden dat haar wereldbeeld na dit incident vermoedelijk onherstelbare schade heeft opgelopen.

Voor wat betreft het konijn mag gezegd worden dat deze er, gezien de tijd van het jaar, een knap beroerd gevoel voor timing op na houdt.

8-12-1980

Donderdag 08 December 2005 at 7:27 pm


De zoon van God was terug op Aarde
Zelfde boodschap, zelfde haar
En All you need is Love zo mooi
Maar kennelijk niet waar....

Trouw en trots

Woensdag 07 December 2005 at 12:36 pm


Het geld in zijn zakken gaf hem weinig voldoening toen hij naar zijn auto liep, net zo min als voorgaande jaren. Weer had hij het hoofd gebogen en was hij degene geweest die had toegegeven.

Hij zag zichzelf staan, heel nadrukkelijk naast de rijk versierde stoel, en met de staf in zijn hand voelde hij zich meer als een levende paraplubak dan als een volwaardig meedelende partner. Volwaardig? Me reet! Hij had nog nooit in een rijk versierde stoel gezeten, hij was nog nooit het middelpunt van alle aandacht geweest. Hij had nog nooit de gelegenheid gehad om stiekum een borreltje onder de baard door te gieten, want daar liep zijn schmink maar van uit. En wat meer was; hij kreeg nooit jonge moedertjes op schoot die hij met gehandschoende hand zachtjes over de billen wreef.

Die kinderen deden hem niets meer. In het begin had hij nog wel voldoening gevonden in die blije gezichtjes. Maar zoetjes aan was dit verloren gegaan in een gevoel van redeloze jaloezie toen hij merkte dat zijn partner hele andere genoegens aan hun bezoekjes beleefde. Als ze de kinderen hadden afgewerkt was het de beurt aan de moeders en die wilden maar wat graag op schoot. Om te worden bevoeld, befriemeld en opgegeild met dubbelzinnigheden en woordjes die niet te horen waren voor de in alle onschuld toekijkende kinderen, de dove Opa's en Oma's en de vaders die het veel te druk hadden met hun digitale camera's en camcorders. Maar h?j hoorde het wel. En hij zag de witte handschoenen bewegen over de strakke billen en dijen, gehuld in pikant gespannen feestjurkjes, de bewegingen onder het onderkleed en de nauwelijks verhulde blikken in open halsjes en d?colet?'s.

Ieder jaar weer bracht hij de mogelijkheid ter sprake om eens van rol te wisselen. En ieder jaar werd dit lachend van tafel geveegd, uiteraard op basis van goede en doordachte argumenten: een te jong uiterlijk, geen ervaring, 'het gaat zo toch goed', het pak is op maat gemaakt te opvallend voor de kinderen die al meerdere jaren achtereen werden bezocht. En dus stond hij ieder jaar weer trouw naast de rijk versierde stoel, met z'n zak in de ene hand en de staf in de andere, terwijl hij met lede ogen moest toezien hoe naast hem de jonge moedertjes tot ongekende hoogten werden opgegeild.

Maar volgend jaar zou het anders gaan. Vertrouwen in het argument had hij al lang niet meer, maar er waren andere manieren. Ongelukjes gebeurden nu eenmaal; een misstapje vanaf de loopplank van de boot, een onverwachte beweging van het paard, een gladde dakgoot.... Nee, volgend jaar werd alles anders. Hij versnelde met hernieuwde energie zijn pas naar de auto en veegde een zwart korreltje uit zijn ooghoek, een veeg achterlatend op zijn wijsvinger.

Maar dat vond hij al lang zo erg niet meer...

Vergrijzen

Dinsdag 06 December 2005 at 10:08 am


Ook bij de politie wordt al ernstig rekening gehouden met de afschaffing van het Functioneel Leeftijds Ontslag

Dingen die ik eigenlijk al veel eerder had moeten doen...

Dinsdag 06 December 2005 at 09:52 am


...maar daar door allerlei uiteenlopende omstandigheden, vari?rend van schijterigheid en onvoorschilligheid tot onwetendheid en extreme drukte nooit eerder aan ben toegekomen, maar daar achteraf wel enige spijt van heb:

De keuken betegelen
M'n veldcontacten versterken
Een groepsdag plannen
Beoordelen
Een jaarplan maken
Het stadsdeel achter z'n broek zitten
Met de vuist op tafel slaan
De navigator inbouwen
Een audio-interface aanschaffen
M'n zak scheren
Vingeroefeningen doen
Drie edities declareren
M'n losgelaten spalk weer laten vastzetten
Speciaal glijmiddel gebruiken
M'n sociaal netwerk configureren
Sorry zeggen
M'n zoon naar de beugelsmid slepen
Het kerstmenu definitief vaststellen
M'n abonnement bij de sportschool ophogen
M'n aangifte invullen
Open kaart spelen
M'n Playboy's naar de papierbak brengen
M'n grenzen aangeven
Een Dremel kopen

Maar gelukkig blijft er voldoende staan voor volgend jaar...

Suffie doet aan Sinterklaas

Maandag 05 December 2005 at 08:00 am


Het is niet aan mij, oh zwarte Piet
Om deugdzaamheid te preken
Met de buurvrouw onder mijn deken
Doe ik dat liever niet

Het is niet aan mij, oh goede Sint
Om Klaasliederen te kwelen
Terwijl mijn edele delen
Oraal worden bemind

Ik zet ook niet, Goedheiligman
Mijn schoentje voor de open haard
Geen wortel voor uw lieve paard
Omdat ik dat niet maken kan

Vergeeft u mij, ik ken mijn plaats
Ik zal u echt niet hinderen
Laat pakjesavond voor de kind'ren
En mij mijn scheve schaats

U mag vandaag mijn huis passeren
De tijd van kind-zijn is geweest
Volwassenen vieren thans uw feest
Door elkander te f?teren

Een slachtoffer heb ik geloot
En ik mag u thans verklappen
Mijn wrede muzikale grappen
Zijn dit jaar voor Meneer Boot

Misverstanden

Zondag 04 December 2005 at 07:47 am


- Heb jij trouwens nog iets gehad met Sinterklaas?
"Pardon? Wie heeft er nou weer lopen roddelen??"

Weg

Vrijdag 02 December 2005 at 09:41 am


Dan ineens is ze weg, midden in de nacht. Terwijl de lichten van haar auto over het plafond van de slaapkamer vegen en de motor wegsterft, slaat de paniek toe en wordt ik plotsklaps bewust van al die dingen die zo vanzelfsprekend zijn, maar door de kracht van slechts ??n telefoontje op het verkeerde moment onherroepelijke onbereikbaar zouden kunnen worden: haar ogen op mijn netvlies, haar haren in mijn neus, haar eten op mijn bord, haar woorden in mijn hoofd, haar kind op mijn schoot, haar liefde in mijn mailbox, haar voeten in mijn rug, haar tong in mijn knoflooksaus, haar lippen om mijn schacht, haar billen in mijn uitzicht, haar mening in mijn twijfels, haar nagels in mijn rug, haar sokken op mijn spijkerbroek, haar parfum in mijn overhemd, haar benen naast mijn oren, haar aap op mijn schouder, haar stem in mijn slakkenhuis, haar muziek op mijn iPod, haar batterijen in mijn afstandsbediening, haar foto in mijn portemonnee, haar pasta in mijn borstel, haar kaartje op mijn prikbord en haar stempel op mijn leven.

De stilte drukt, de angst groeit en het onderbewuste wordt ineens heel bewust. Totdat de deur open gaat en zij haar koude lichaam tegen het mijne vleit. Dan bedenk ik mij dat zo'n inbraakalarm soms onverwachte gevolgen kan hebben.