Yoda Verdonk

Zaterdag 28 Januari 2006 at 6:26 pm




It's no fun being an illegal alien....

Per spoor

Vrijdag 27 Januari 2006 at 2:05 pm


Na het succes van de supermarkt en de fiets als belangrijke bron van inspiratie voor de gemiddelde weblogger is het thans de trein die ernstig als zodanig in opmars is. Toen mijn lief mij vanmorgen liet weten dat zij vandaag graag de beschikking over de suffiemobiel zou willen hebben, besloot ik dan ook om het ijzer te smeden nu het heet was.

Even later nam ik dus strategisch plaats in de tweedeklas coup? richting werk, de ogen op steeltjes en de pen klaarliggend op het kladblok op mijn schoot. Maar dat viel vies tegen, mijn blik ontmoette slechts bescheiden en onopvallende medepassagiers, die behoudens af en toe een kuchje en het gebladder van de "Sp!ts!" geen herrie veroorzaakten of onverstaanbare gebeden ten gehore brachten.

Na de overstap werd dat er niet beter op: geen vingers in neuzen, geen hardop bellende bakvisjes, geen resonerende anussen, tikkende koffers, lekkere wijven, agressieve rabijnen, zacht soppende besjes of schaakspelende soepjurken. Slechts een groepje doorsnee leden van de grijze, Hollandse massa bevolkte mijn coup?. Ze tuurden afwezig door de ramen, kauwden zachtjes kauwgum en lieten keurig netjes hun kaartjes stempelen door een vriendelijk kijkende, maar uiterst onopvallende NS-dame.

Het moet de intense spanning der verwachtingen geweest zijn, maar ineens wierp ik mij grommend van frustratie op de verbouwereerde NS-dame, als ware zij het brandpunt van mijn creatieve onmacht. Terwijl mijn medepassagiers stijf naar het voorbijsnellende landschap keken, de MP3-spelertjes nu iets harder, vergreep ik mij aan haar, scheurde haar de kleren van het spartelende lijf en kneedde grauwend haar bescheiden lillende borstjes tot mijn vingers in het zachte vlees bleven staan. Ik gunde mijn instincten de overhand en twee banken verder sloeg iemand een blad van zijn Volkskrant om.

Van de spoorwegpolitie kun je zeggen wat je wilt, maar ze waren deze keer wel snel, correct en doortastend. Toen ik tien minuten later geboeid en wel door het gangpad naar de uitgang van de trein werd geleid, mijn ogen nog natranend van de pepperspray, werd ik door zeker een handvol mensen met glimmende ogen en verhitte gezichten glunderend nagekeken, terwijl hun pennen krasten over het kladblok op hun knie?n.

Prima, vond ik. Ik ben nu eenmaal niet ego?stisch van aard...!

Terugkeer

Vrijdag 27 Januari 2006 at 09:06 am


Vroeger was er de man met de gitaar. Dan was hij op mijn kamer en speelde mijn liefde en leed. Zijn stem soms onvast, zijn spel nauwelijks virtuoos, maar altijd raakte hij mij diep in mijn binnenste. Alsof hij mij was drukte hij op mijn knoppen en ontlokte de gevoelens die hoorden bij zijn spel. Ik was zijn instrument, hij streek mij aan.

Toen kwam de tijd dat hij steeds langer wegbleef. De meisjes kwamen, niet langer als doel van mijn driften, maar om deel te nemen aan mijn zijn. Mijn bed werd voor dromen en liefde, en verbande de rest naar over de drempel. En in het huis was geen plaats voor een man met een gitaar.

Nu en dan voelde ik de pijn en de zoete vervoering, ooit vergroeid met zijn spel, zijn liederen naklinkend in het bonken van mijn hart. De resonantie van zijn stem in mijn hoofd, zoals alleen ik dat hoorde, brachten mij dan terug naar die kamer. En mijn verlangens tot leven.

Ik bedenk mijn eigen kamer. Bloed stroomt warm en zoet uit verse wonden over oude litekens. L'histoire se r?p?te, maar niet als het spel van kinderen. Dit is het leven zoals het nu is.

Ik wacht op de komst van de man met de gitaar. Ik zal hem verwelkomen, als ware ik het zelf..

Writers block

Woensdag 25 Januari 2006 at 10:09 pm


De onbegrijpelijke blokkade die ik tegenkom bij het schrijven van een artikel waarin hexadecimale getallen worden uitgelegd aan volslagen dummies.

Journalistiek zuigt!

Tussendicht (2)

Woensdag 25 Januari 2006 at 10:08 am


In de kilheid der stilte
brengen zelfs bittere woorden
momenten van warmte

Snelle verstaanders

Dinsdag 24 Januari 2006 at 09:05 am


"Gezondheidscentrum X. Goedemorgen, waarmee kan ik u van dienst zijn?"
- Goedendag, U spreekt met mij. Ik zou graag een afspraak maken met mijn huisarts, vanwege mijn oren, ik heb het idee dat ik steeds minder hoor.
"Mmmm...daar is geen haast bij, neem ik aan?"
- Wat zegt U??
"Ik denk dat ik vanmiddag nog wel een gaatje heb..."

Bijna gejat

Maandag 23 Januari 2006 at 7:04 pm


Geachte meneer Albert Verlinde, mag ik u er op wijzen dat het door u zo achteloos op de buis geroepen programmaformat al een keertje door mij is bedacht??

Babbeloni

Maandag 23 Januari 2006 at 11:50 am


Als ik mijn vriendin uit het zuiden des lands aan de telefoon heb, moet ik haar regelmatig vragen een zin te herhalen. Dat heeft niet alleen te maken met mijn voortsluipende gehoorbeschadiging, maar ook met haar sappige, zuidelijke tongval die soms maar lastig tot mijn noordhollands geori?nteerde spraakcentrum kan doordringen. In het echte leven speelt dat net zo goed, zij het iets minder omdat er in dat geval meestal wel sprake is van enige ondersteunende mimiek.

Als het aan minister Verdonk ligt, is dat probleem binnenkort gelukkig voorgoed verleden tijd; dan worden wij namelijk geacht in het openbaar allemaal alleen nog maar Nederlands te spreken. En dat zal me een slok op een borrel schelen, zeg! Of niet?

Want wat is nou eigenlijk Nederlands? Ik kan me voorstellen dat een ploegje Marokkanen die in een tram in hun eigen taal tegen elkaar zitten te praten als 'niet integratie bevorderend' wordt beschouwd, maar hoe zit het met een plukje Friezen? Ooit heb ik eens een tijdje in een telefooncentrale mogen arbeiden en er was geen mooiere grap dan de telefoniste van een lokaal bedrijf uit Buitenpost stiekem doorverbinden met een collega uit Venlo, om vervolgens te mogen horen dat de beide dames elkaar met geen mogelijkheid konden verstaan. Hoe nu als de ??n bij de ander op werkbezoek moet? Nog meer vragen: Wat spreken een stel Groningers met elkaar op een terrasje op de Waalkade? Of een stel Hagenezen onder de Martinitoren? Mogen slechthorenden straks in een tram nog wel gebarentaal gebruiken? Is een Zuidafrikaan vrijgesteld? En zo ja, waarom dan Juul de kippenboer uit Putte niet?

Misschien moest ik mij er maar niet zo druk over maken. Zowel ik als mijn meeste vrienden en verwanten zijn namelijk tamelijk goed thuis in de taal die onze Rita momenteel zelf zo graag bezigt: vloeiend wartaal.

De appel en de boom

Dinsdag 17 Januari 2006 at 09:00 am


"Papa, ik heb met water gemorst op de trap."
- Hoe krijg je dat voor elkaar?
"Ik had in de keuken een beker water gepakt om m'n tanden te poetsen."
- Waarom doe je dat niet gewoon in de badkamer?
"Daar had ik toch geen beker..!"
- Dat had je toch gewoon een lege beker kunnen pakken en boven vullen...?"
"O ja..."

Het voordeel van het hebben van een adoptiekind is dat je het doorgeven van bepaalde karaktereigenschappen glashard kunt ontkennen, zonder daarmee je partner zwart te maken...!

Koe & Kont

Maandag 16 Januari 2006 at 8:23 pm


Een oneindig aantal tijdslijnen splitst zich op ieder moment in een oneindig aantal nieuwe tijdslijnen. Ieder moment kent een oneindig aantal alternatieven en werkelijkheden, waarvan er maar ??n de onze is. Iedere genomen beslissing brengt een definitieve werkelijkheid voort en verwijst een oneindig aantal andere werkelijkheden naar een ons onbekende staat van zijn.

Stel nou dat ik die vier jaar en drie dagen geleden niet met webloggen was begonnen, hoe had mijn wereld er dan uitgezien? Vermoedelijk had ik een bandje opgericht, voor een carri?re gekozen, zelfmoord gepleegd of mijn lidmaatschap voor de tennisvereniging verlengd. Misschien was ik tot de Islam bekeerd, gescheiden, tot criminaliteit vervallen of miljonair geworden. Wat meer is: wat had U daarvan gemerkt? In hoeverre heeft mijn beslissing uw leven veranderd?

Via dit weblog heb ik ondertussen aardig wat mensen leren kennen en met een klein aantal zelfs vriendschap gesloten, vakanties gedeeld, zaken gedaan of recepten uitgewisseld. Wat was er van deze mensen terecht gekomen als dat niet was gebeurd? Hoe had hun leven eruit gezien? Of laten we de zaken eens omdraaien: Als ik gekozen had voor de tennisclub, de popscene, de open inrichting of de carnavalsvereniging, dan had ik daar ook mensen leren kennen, wellicht ook vrienden gemaakt. Hoe ziet het leven eruit van deze mensen, die het nu zonder mij moeten doen?

Soms schaam ik mij er voor dat ik d?? mensen het leven laat leiden dat ze nu leven, simpel en alleen omdat ik zo nodig moest gaan hobbyschrijven. Vervolgens schaam ik me dan weer tegenover de mensen die me nu zouden hebben moeten missen, als ik t?ch voor een andere hobby had gekozen. Oftewel, het is eigenlijk nooit goed; wat je ook kiest, er waren altijd andere keuzes mogelijk, ontelbare keuzes. En soms zou ik best wel eens h??l stiekum een kijkje in zo'n alternatieve werkelijkheid willen nemen.

Achteraf kijk je een koe in z'n kont, zei iemand eens tegen mij. Geen flauw idee wie, maar in een ander leven was er vast iemand geweest die het ook had kunnen zeggen...

Leuk blond is niet lelijk

Zondag 15 Januari 2006 at 7:55 pm


Als man van de wereld kan ik over het algemeen een goede blondjes-mop best waarderen!

Inkoppertje

Woensdag 11 Januari 2006 at 4:15 pm


Na voor de zoveelste keer de hele buurt in rep en roer te hebben gebracht door m'n potentieremmers niet te slikken, bedacht ik mij dat het goed zou zijn een medicijn te ontwikkelen dat het menselijk geheugen zodanig stimuleert dat mensen hun medicijnen niet meer vergeten in te nemen.

Maar goed, het belangrijkste bezwaar had ik natuurlijk ook meteen kunnen bedenken...

Music for Non-thinkers

Dinsdag 10 Januari 2006 at 01:19 am


Gewoon, vanuit een onweerstaanbaar gevoel van jeugdsentiment....!

(Hit 'm, Opa!)

Warrige paranoia

Maandag 09 Januari 2006 at 12:21 pm


Soms voel ik me het middelpunt van een groots en langdurig complot, een ingewikkeld en veelomvattend plan met als doel mijn leven ingrijpend overhoop te gooien. Soms heb ik dat niet en dan moet ik tot mijn spijt concluderen dat ik gewoon een iets te levendige fantasie heb.

En soms vraag ik me af wat beter is...

Kwestie van spieren

Vrijdag 06 Januari 2006 at 12:36 pm


Die ?ne meid van die belspelletjes, Arlette Adriani, volgens mij kan die w??nzinnig pijpen.

Da's een knap gevaarlijke opening, neigend naar kwalificaties als seksistisch, goedkoop, geenstijlesque, makkelijk en vrouwonvriendelijk. Zelf ben ik van mening dat zo'n opening artistieke zelfmoord betekent als je daar geen h??l goed verhaal bij hebt. In ieder geval baseer ik mijn veronderstelling op een overduidelijk fysiek kenmerk: haar opvallend krachtig ontwikkelde kaaklijn.

Tijdens de biologieles leerde ik ooit dat de ontwikkeling van spierweefsel hoofdzakelijk wordt gestimuleerd door regelmatige training en belasting van de desbetreffende spiergroepen. En daar zit hem nou net de kneep: bedenk maar eens een activiteit die zo intensief is dat hij kaakspieren ontwikkelt. Praten? Certainly not! Ik heb voldoende dames om mij heen die me de oren van de kop kwetteren, maar geen van hen mag zich beroemen op een geprononceerde kaaklijn. Eten? Geloof ik niets van, tenzij er dames zijn dit het prettig vinden om dagelijks hondenbrokken te consumeren. En aangezien ik in de sportschool nog nooit iemand met een dumbell tussen de tanden heb zien trainen, blijf ik eigenlijk hangen bij de enige intensieve activiteit waarover ik ooit dames heb horen klagen dat ze er kramp in hun kaken van krijgen...!

Kritische lezers zullen nu ongetwijfeld opmerken dat gespierdheid vaak ook een kwestie van erfelijke aanleg is, die zich ontwikkelt z?nder dat er sprake is van intensieve belasting. Absoluut waar, maar ook waar is dat zo'n erfelijke aanleg vaak een enorme voorsprong betekent in latere prestaties. Ook in dit geval betekent dat hooguit een kip-of-ei vraagstuk: wat was er eerder, de spieren of het pijpen?

Uiteraard zit er een zwak punt in mijn onderbouwing: een gebrek aan veldonderzoek. Eigenlijk zou ik moeten infiltreren in het SBS/Net5 imperium en een plekje moeten verwerven in de belspelletjes-organisatie. Daarna zou ik mij op moeten dringen aan het ploegje rondom Arlette en vervolgens met haar aanpappen. Dan zou ik vertrouwelijk met haar moeten worden, mij opwerpen als vriend en fijn persoon om mee samen te zijn. En uiteindelijk zou ik haar voor een borreltje bij me thuis uit moeten nodigen, haar in de juiste stemming brengen en vervolgens het lot laten beslissen over de al of niet bevestigde status van dit artikel. En mocht ik uiteindelijk toch ongelijk hebben, dan kan ik voor het ontbijt altijd nog een pak hondenbrokken in huis halen...!

Licht verteerbaar leesvoer

Donderdag 05 Januari 2006 at 3:31 pm


Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: we maken er met z'n allen een potje van, poependerwijs dan. Trek in een willekeurig Nederlands huishouden de medicijnkast open en er rolt in negen van de tien gevallen een tube Sperti uit. Trekken we daar vervolgens het te verwaarlozen percentage aan topmodellen die deze troep gebruiken om 's ochtends van de wallen onder hun ogen af te komen vanaf, dan is er nog steeds maar ??n conclusie mogelijk: we besteden te weinig tijd en aandacht aan onze dagelijkse defaecatie.

Verwonderlijk is dat niet. We moeten van onze regering steeds m??r werken, van onze partners steeds m??r socialiseren of neuken, en met onze kinderen steeds vaker naar allerlei sportclubjes en verenigingen toe. En aangezien de meeste mensen daarnaast ook graag nog wat tijd overhouden om te eten, de krant te lezen en CSI:Miami te kijken, wordt er automatisch beknibbeld op onze meest verscholen bezigheid: schijten. Alles moet maar even tussendoor; men stapt een toilet binnen, ragt de broek van de bips en het is druk opbouwen geblazen. En dat is op zich vreemd; want waar we tegenwoordig van kinds af aan al meekrijgen dat anale seks een stuk makkelijker en plezieriger wordt als je van tevoren een beetje de tijd neemt op te ontspannen, vinden we het heel normaal om op de pot vanwege de tijdsdruk w?l onze halve binnenvoering samen met de slavink van gisteren naar buiten te persen.

Iedereen zou zichzelf aan moeten leren om voor elke stoelgang minimaal tien minuten uit te trekken en eerst iets ontspannends te doen. Voor sommigen is dat klassieke muziek, yoga of masturberen, voor mij is dat een stukje lezen. Liefst iets licht verteerbaars natuurlijk, anders schiet het nog niet op. Zo kunt u in de diverse toiletgroepen in Huize Suffie momenteel het volgende leesvoer vinden:

- Liefde is vreemd (Herman Finkers)
- De Slagwerkkrant (laatste nummer)
- Keyboard Plus (laatste nummer)
- De Vara-gids (die met Carice van Houten erop)
- Lied van Macht en Aarde (Greg Bear)
- Cakewalk Sonar3 Producer Edition user manual
- De Machines van Maz (Jack Vance)
- Het Land Co?ta 2 (diverse auteurs)

Maar goed, dan nu de kardinale vraag: wat leest u zo'n beetje om de boel een beetje vlot te trekken?

Suffie's platenkast (6)

Dinsdag 03 Januari 2006 at 1:07 pm


Crackin' - Special Touch

Vraag aan een reeks willekeurige voorbijgangers of zij wel eens van de groep Crackin' hebben gehoord en ze zullen je vrijwel allemaal aankijken alsof ze water zien branden. Crackin' is dan ook zo'n typisch Amerikaanse band die aan het eind van de jaren 70, begin jaren 80 alleen in het thuisland populariteit genoot en waarvan de platen in Nederland alleen via de importkanalen werden verspreid. Crackin' maakte typisch semi-blanke disco-funkmuziek, perfect geproduceerd door Michael Omartian, maar ook tamelijk braaf, vol keurige synth-lijntjes en uitgelezen koortjes. Opvallend op deze plaat zijn de nadrukkelijk aanwezige en zeer helder knorrende basgitaar en de soms ook iets te gesophisticeerde jazz-grooves, zoals we die ook kennen van acts als Shakatak, Rodney Franklin en Level 42 op hun eerste elpee's. In Nederland kreeg Crackin' overigens navolging van bands als Fruitcake en Spargo. Deze laatste band had het Crackin' nummer 'Double Love', afkomstig van deze elpee, overigens jarenlang in hun liveset staan en nam het begin jaren tachtig op voor ??n van hun latere albums.

Buttonesque

Maandag 02 Januari 2006 at 9:24 pm


Ik trok mijn das recht en liep met vooruitgestoken hand in de richting van een plukje vrouwelijke collega's, onderwijl een beschaafd en neutraal "gelukkig nieuwjaar" ten gehore brengende. Met een opvallend sierlijke beweging ontweek ??n van hen mijn handdruk en drukte haar omvangrijke boezem in mijn gezicht terwijl ze met haar handen mijn beide billen omvatte. "De beste wensen" hijgde ze wulps in mijn oren en toen ik haar geschrokken van mij afduwde gaf ze nog net een flinke kneep in mijn zitvlees.

Daar was de volgende al. Kronkelend wreef ze haar lichaam tegen het mijne, knabbelde op mijn oorlelletje en liet haar vingers onderwijl ondeugend langs de binnenkant van mijn dij heen en weer wandelen. Ik slikte en voelde het bloed uit mijn hoofd trekken, een duidelijk signaal dat mijn lichaam van mening was dat het elders harder nodig was. Nummer drie was een stuk minder subtiel; zonder omhaal duwde ze haar tong in mijn oor en trok mijn hand tot onder haar bloesje, waar mijn vingers kennis maakten met haar pedant gesteven nieuwjaarswensjes.

Zwetend stapte ik achteruit, in blinde paniek ondertussen. Maar nummer vier was sneller; Ik voelde hoe ze met ??n hand mijn onwillekeurig zwellende kruis kneedde, terwijl ze haar andere hand via de achterzijde langs mijn broeksband trachtte te werken. Ik schreeuwde het uit, draaide mij om, struikelde en viel languit op de grond. Ik voelde hoe een stel handen de rits van mijn broek zocht, en vervolgens de warme sensatie ten teken van dat dit gelukt was.

Ik schreeuwde, schopte, worstelde en wist me uiteindelijk te bevrijden uit de kluit krioelende vrouwenlijven. Blind holde ik het gebouw door in de richting van de heren-WC. Nadat ik daar mijn bonkende hart tot rust had laten komen, pulkte ik met bevende vinger de "Ik zoen je niet" button van mijn overhemd af.

Want uiteraard had ik de boodschap volledig begrepen...!

Een goed begin..

Zondag 01 Januari 2006 at 3:57 pm


De afgelopen jaren heb ik traditiegetrouw afgesloten met gezwollen stukken vol eloquent gekanker over de afgelopen periode, gevolgd door de vaststelling dat het daaropvolgende jaar onmogelijk kutter kon zijn.

Dat moet je niet doen, da?s namelijk een uitdaging aan het lot om het tegendeel te bewijzen. Toegegeven, het afgelopen jaar heeft mij aardig wat vreugdevolle gebeurtenissen bezorgd, maar ook een meer dan gewenste hoeveelheid shit. Toch laat ik de jaarlijkse azijnzeikerij plus semi-optimistische moraal dit keer liever achterwege en ga ik het anders aanpakken. Ik ga jullie namelijk vooral g??n gelukkig nieuwjaar wensen!

In plaats daarvan heb ik besloten al die gemeende positieve energie voor eigen doeleinden aan te wenden en volledig in mijn eigen voorspoed te investeren. Dat mag dan wel knap ego?stisch staan, maar als je niet voor jezelf zorgt doet niemand het. En dus vandaar:

Ik wens mijzelf en mijn naasten een voorspoedig en gelukkig 2006 toe!

En omdat ik nu eenmaal niet de kwaadste ben spreek ik tevens de hoop uit dat U allen dit jaar op mijn persoonlijke voorspoed zult meeliften.