Vakantie (interlude)

Maandag 31 Juli 2006 at 11:56 am


Voorzichtig neem ik een nipje van mijn whisky. Eigenlijk iets te lauw naar mijn smaak, maar in goede whisky gooi je nu eenmaal geen ijs. De omstandigheden maken mij mild en ik klaag niet.

Ik kijk toe hoe de slagregen belletjes maakt in het wateroppervlak en hoe de enorme hoeveelheid vallend water het zicht op de directe omgeving belemmert. De regendruppels voelen koud aan en ik laat mijzelf iets onderuit zakken zodat mijn schouders onder de waterspiegel van het zwembad verdwijnen. De temperatuur van het water is heerlijk, net als de wetenschap dat een kleine tuin het niet per definitie onmogelijk maakt om samen met je gezin in je blote reet in je eigen zwembad te liggen en in de stromende regen een drankje te drinken.

Ergens in de verte rommelt onweer, de whisky in mijn glas lijkt zich in de regen te verdunnen. Maar ik klaag niet, ik heb niets te klagen...

De keerzijde van discretie

Vrijdag 28 Juli 2006 at 9:30 pm


"Papa, er ligt weer zo'n boekje met blote vrouwen en plastic piemels in de bus!"
- Hoe weet jij dat nou, heb je hem opengemaakt?
"Nee, maar er staat helemaal niets op de envelope.."

Het venijn en de staart

Vrijdag 28 Juli 2006 at 2:17 pm


"Trek je shirt maar even uit" zei hij. En dus deed ik dat, want als een huisarts zoiets aan je vraagt mag je er van uitgaan dat hij daar nobele bedoelingen bij heeft, tenzij je samen in een vage tent in de Amsterdamse binnenstad zit, of je alleen iets aan je kleine teen mankeert. Onbarmhartig begon hij met harde, priemende vingers in mijn ribbenkast te prikken.

"Doet dit pijn?"
"Nee.."
"En dit?"
"Nope.."
"Deze dan..?"
"Aaaaauuwww!!"
"Is dat een 'ja'..?"
"Humpf!!"

Met de achteloosheid van een belastingambtenaar die net een miljoenenaanslag had uitgedraaid gebaarde hij dat ik mijn shirt weer mocht aantrekken. "Niets aan de hand, gaat vanzelf weer over" zei hij. "Je zwevende ribben zijn ge?rriteerd, misschien een verkeerde beweging gemaakt of je buikspieren iets geforceerd..?" Verwachtingsvol keek hij me aan, alsof hij verwachtte dat ik in geuren en kleuren ging uitweiden over een wat ruw verlopen triootje of een flinke matpartij met iemand van het Koninklijk huis. In plaats daarvan schonk ik hem mijn meest schaapachtige blik, waarop hij enigszins teleurgesteld op een briefje begon te krabbelen, onderwijl mompelend dat ik mij in ieder geval nergens zorgen om hoefde te maken.

Toen hij me nog geen twee minuten later de hand schudde en de spreekkamer uitliet, drukte hij me nog even een papiertje in de knuisten. "Ga volgende week even naar de r?ntgen voor een thoraxfoto met rib-detail" zei hij opgewekt. "Gewoon om even uit te sluiten dat het ??n of andere uitzaaiing van iets kwaadaardigs is of zo. Tot kijk en de groeten aan je vrouw...!"

Op straat staarde ik vele ogenblikken lang naar het papiertje in mijn handen. "Prettig weekend" fluisterde ik zuur tegen de groeiende bal in mijn buik...

Doelgerichte journalistiek

Donderdag 27 Juli 2006 at 11:40 am


"Vorige week nog verklaarde Suffie, internetcolumnist en -publicist, tegenover een verslaggever van de regionale omroep dat er wel degelijk een simpele en voor alle partijen bevredigende oplossing voor het Midden-Oostenprobleem bestond. De verslaggever, op dat moment bezig met een impressie van de tweejaarlijkse bolderkardagen in Bloemenbuurt-West, had geen interesse."

Vakantie (3)

Donderdag 27 Juli 2006 at 11:01 am


Hoewel mijn therapeut een tamelijk strak schema voor mij in gedachten had, gebaseerd op kleine, overzienbare succeservaringen, heb ik gistermiddag geheel spontaan een enorme stap gezet in mijn queeste naar herdefini?ring van mijn Vakantiegevoel: Ik heb mijn werkmobieltje in het water gegooid!

Tijdens een kanotochtje met Kleine Suffie kreeg ik, wellicht onder invloed van het brandende zonlicht en de serene rust die op het zacht kabbelende water over mij heen zakte, plotsklaps de geest en bezorgde het ding in een opwelling een initi?el ongewild ballistisch zeemansgraf. Helem??l overwacht was deze actie overigens niet, in de afgelopen weken had ik reeds van diverse kanten suggesties ontvangen over het stiekem laten afzinken van de bewuste draadloze lultalie in achtereenvolgens de Kraaijenbergse Plassen, de Maas, het Sloterplas, het Gooimeer, het IJ en het stinkende slootje achter het huis van ??n van Kleine Suffies vriendinnetjes waar de laatste maanden zoveel kapotjes in drijven. Uiteindelijk is het dus het Almeerse Weerwater geworden, waar het onding een luid en voldaan uitklinkende 'ploemp' liet horen, daarbij nu eens zonder te worden onderbroken door het geluid van krijzende Bayliners, schuttende Duitse echtparen, grommende waterscooters en briesende wilde IJslandse paarden.

Twee kreten galmden na het gebeuren over het water: die van Kleine Suffie die in al zijn ontsteltenis meende dat ik de enige, werkende levenslijn met het vaste land definitief gekapt had, en mijn eigen onbedwingbare vreugdekreet, waarin een gevoel van totale bevrijding van alle kluisters, knelbanden, boeien, verplichtingen en verantwoordelijkheiden die mij in de afgelopen maanden geteisterd hadden te horen was. Nooit eerder had ik mij zo vrij gevoeld als in d?t ene, korte moment van overwinning....

Mijn therapeut was overigens een stuk minder enthousiast. Hij vond mijn daad onbezonnen, ondoordacht en veel te rigoreus. Maar daar had ik al een beetje mee gehouden.

Vakantie (2)

Woensdag 26 Juli 2006 at 09:32 am


Voor wie er voor open staat ?n voldoende gemotiveerd is, is het wel degelijk mogelijk om het begrip 'vakantie' persoonlijk te herdefini?ren. Het enige wat je daarvoor nodig hebt is jezelf. En een goede therapeut.

Gistermorgen boekte ik daarin mijn eerste, kleine succesje: maar liefst een vol uur lang stond mijn werkmobieltje op 'uit'! Dus geen vergader- of trilstand, maar echt volledig uitgeschakeld. Dat gevoel van bevrijding en triomf als het kookwekkertje uiteindelijk afgaat, dat is met geen pen te beschrijven. En wat fijn dat ik dat zo heerlijk kon delen met mijn therapeut, althans toen zijn gekwetste luchtpijp voldoende was hersteld om weer te kunnen ademhalen, want ook hij begreep dat ik toch even door dat moeilijke eerste kwartier heen moest (hoewel hij misschien die GSM beter niet voor me had kunnen verstoppen).

Vanavond gaan we een stapje verder. Niet alleen gaat mijn GSM dan wederom een heel uur uit, maar daarna mag ik deze keer niet meer naar m'n werk bellen of ze me misschien nog nodig gehad hebben...

Nee, het komt goed met die vakantie. Ik heb er vertrouwen in...

Afgelast

Dinsdag 25 Juli 2006 at 11:51 pm


Ik snap dat hele gezeur niet zo. De Elfstedentocht wordt vrijwel elk jaar afgelast omdat het te warm is...

Rockster

Dinsdag 25 Juli 2006 at 10:41 am


De Ierse rock-ster Bob Geldof, vooral bekend vanwege zijn bijdrage aan het benefietconcert Live Aid in 1985, heeft onlangs twee concerten in Italië afgelast vanwege tegenvallende kaartverkopen. Voor het eerste concert wist hij slechts 45 van de twaalfduizend kaarten kwijt te raken, waarop hij niet alleen dit concert, maar ook maar meteen het volgende afblies.

Het gekke is dat ik zelf héél diep in mijn geheugen moet teruggraven naar andere wapenfeiten van deze zanger. Uiteraard herinner ik mij The Boomtown Rats en hun wereldhit "I don't like Monday", een waar epos over de waanzin van zinloos geweld in een volstrekt egocentrische wereld, maar daarna houdt het wel een beetje op. Sterker nog, ik zou nauwelijks één ander nummer van Geldof of de Rats kennen en van de (toch nog) zes albums die het gezelschap ooit produceerde kan ik me "The Fine Art Of Surfacing" alleen nog maar herinneren vanwege de naam.

Hoewel ik in de bloeitijd van de Rats redelijk diep in de punk en andere subversieve muziekstromingen zat, kan dit gebrek aan kennis en inzicht natuurlijk volledig aan mij liggen, maar toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de bekendheid van Geldof vrijwel uitsluitend is te danken aan zijn bijdrage aan de vele muzikale hulpacties die er in de afgelopen jaren hebben plaatsgevonden. Wat mij betreft is alle lof die hij daarvoor heeft mogen ontvangen, inclusief zijn verheffing in de adelstand, volkomen verdiend en mag Geldof daarmee doorgaan tot hij erbij neervalt. Maar de term Rockster, die is wat mij betreft een tikkie boven de maat...

Het bericht in de aanhef van dit stukje is afkomstig uit de Volkskrant van vandaag. Volgend jaar verwacht ik een dergelijk artikeltje in deze krant over Geldofs volgende tournee. Wat mij betreft zal deze beginnen met "De Ierse rock-ster Bob Geldof, vrijwel uitsluitend bekend vanwege zijn bijdrage aan het benefietconcert Live Aid in 1985...."

Vakantie

Maandag 24 Juli 2006 at 3:26 pm


Sinds afgelopen weekend heb ik vier weken vakantie.

Vakantie...

Lichaam en geest schreeuwen het uit als in een eeuwenoude, volledig instinctieve reflex: vakantie! Vakantie betekent vier weken lang geen werk, arbeid, geld verdienen, bazen en bazinnen behagen of zelf behaagd worden. Vier weken lang geen deadlines, geen telefoons, geen vergaderingen, geen crisismanagement, geen beoordelingen en functioneringsgesprekken, geen conflicten, geen opdrachten, geen klachten, geen improvisaties en geen stress. Vrijheid, vier volle weken lang....

Wel moet ik van de week ?ven naar het werk om me te ori?nteren op een andere functie die ik op het oog heb en waarbij een klein gesprekje met de plaatselijke opperbaas absoluut op z'n plaats is. Ook heb ik beloofd mijn cheffin ?ven bij te springen bij een bespreking met wat hoge omes, maar da's puur omdat zij zich dan niet urenlang hoeft in te lezen in mijn taakgebied, toevallig n?t het onderwerp van die bespreking, maar verder blijf ik verre van iedere plaats die ook maar iets met werk te maken heeft.

Misschien dat ik mijn GSM ook maar even aanlaat, ik wil namelijk graag bereikbaar zijn voor mijn personeel. Bart bijvoorbeeld, zit thuis een beetje moeilijk en kon best wel eens behoefte hebben aan een luisterend oor, net als Janneke die onlangs haar vader verloor en ernstig met het management in de clinch ligt over het inleveren van vrije dagen ten behoeve van de afwikkeling. Daarnaast wil ook graag een b??tje op de hoogte blijven van de laatste ontwikkelingen, niets zo frustrerend als op je werk komen en als verantwoordelijke geen barst afweten van de opstand die er onder je collega's is uitgebroken.

Aan de andere kant is dat ook een beetje de reden waarom ik mijn email naar mijn huisadres heb doorgeprikt, dat scheelt me na de vakantie weer urenlang bijlezen en bovendien kan ik mooi inspringen in de gevallen waarin zaken mis dreigen te lopen omdat ik toevallig net even vier weken afwezig ben. Kan ik ook mooi even reageren op de laatste toegezonden notulen en plannen van aanpak, zodat die lekker snel in de definitieve versies verspreid kunnen worden.

Maar verder kunnen ze wat mij betreft allemaal het heen en weer krijgen! Suffermans is vrij, onbereikbaar, inactief en volledig ontspannen. En als ik over vier weken weer ten strijde trek ben ik ??n bonk ruwe energie, klaar voor de strijd en volledig bijgetankt.

Of ik ben hard aan vakantie toe...

Ook liederen sterven

Vrijdag 21 Juli 2006 at 5:35 pm


Zijn verdriet was niet het mijne, evenmin als het mijn verlies was. Mijn opwellende tranen golden vooral zijn lijden, want met een echte vriend dien je mee te leven in het dieptepunt van zijn smart. Een Italiaanse bariton verbrak de stilte en vulde de ruimte met veilige en stemmige klanken, zoals zij daar al zo vaak hadden gedaan, galmend tussen beton en natuursteen. Door een ingehuurde man in het zwart lieten wij ons van de dode niets dan goeds vertellen, daarna viel de stilte in.

Toen pakte hij zijn gitaar en zong, eerst gesmoord en onzeker, maar dan krachtig en helder, met een maximum aan emotie en expressie. En in gedachten zong ik met hem mee, vulde ik de akkoorden in die hij miste en genoot van de aanvullende lijntjes en solo's die onhoorbaar voor anderen in mijn hoofd klonken. En wellicht ook in het zijne.

Honderden malen hadden we het eerder gespeeld, altijd met respect voor de emotionele lading die het in zich droeg, maar met de geruststellende afstand van muzikanten die het leed van een ander bezongen. Altijd had het ons bewogen, zoals een goed verhaal de ouder treft terwijl hij het voorleest aan zijn kind, een gevoel dat altijd verdween met het uitklinken van het laatste akkoord. Nu zou dat voor ??n van ons nooit meer zo zijn, want hij koos er voor er zijn eigen afscheid en verdriet mee te bezingen. Nooit meer zouden we gelijken zijn in het lied waar we beiden zoveel mee hadden, nooit meer zouden we beiden de lading wegen en een evenwicht vinden.

En zo doodde hij een lied dat me dierbaar was, nam het van mij af om er zelf de troost in te vinden die hij nodig had. En ik liet hem, glimlachend.

Weird Wisecracks

Donderdag 20 Juli 2006 at 3:53 pm


"Wie af en toe zichzelf niet bijt
Is gedoemd tot suffigheid..!"

(Schoot mij te binnen vlak v??rdat ik wakker werd. Bizar!)

Keuzes en kleuren

Maandag 10 Juli 2006 at 1:16 pm


Enigszins gejaagd been ik naar binnen, grijp in het voorbijgaan een mandje en begeef mij met grote stappen richting verpakte vleeswaren. Een jong-middelbare vrouw met stroblond haar en een licht verschoten bloemetjesjurk bekijkt me van top tot teen. Veelbetekenend laat ze haar tong langs haar lippen glijden en werpt me een kushand toe, terwijl haar andere hand tussen haar benen verdwijnt in de stof van haar jurk, zodat deze om haar vlezige benen spant. Geschrokken gooi ik mijn verpakte cervelaat in het mandje en draaf ik door naar de zuivel.

Een jonge vrouw met een spichtig gezicht en haar borsten los in een mouwloos slobberhemd dringt zich aan mij op. "Ga je met me mee?" fluistert ze in mijn oor, daarbij zachtjes op mijn lelletje knabbelend, "Of ik liever met jou?" Ze laat twee vingers langs mijn gulp glijden en tot mijn grote schrik bemerk ik dat mijn lichaam onwillekeurig op deze prikkeling reageert. Met een zacht kreetje werk ik mij los, grijp een pak melk uit de schappen en maak me uit de voeten richting frisdrank. Mijn weg wordt versperd door een vrouw als een oorlogschip met een hardroze legging, waarvan de bovenzijde aan het gezicht wordt onttrokken door een stel tieten als Egyptische waterzakken in een gifgroen uitgelubberd T-shirt. "Zal ik je eerst even pijpen, schat?" juicht ze, "Of stop je 'em er meteen bij me in?" Ter illustratie van dat het haar qua stadium niet uitmaakt, toont ze me de snel natter wordende plek in haar kruis.

Ik moet hier weg. Met nog niet de helft van de boodschappen die ik nodig heb zet ik koers richting kassa en ledig mijn mandje op de band. De kassi?re, bruine ogen, donkere krullen en kauwgum, kijkt me indringend aan. Terwijl ze met haar ene hand het bordje "Deze kassa gaat sluiten" achter mijn spulletjes op de band zet, wrijft ze met twee vingers van haar andere hand langzaam over de tepel van het rechterborst, die al gauw brutaal door de dunne stof van haar bedrijfshemdje heenprikt.

Er knapt iets in me. Of ik in een gekkenhuis ben beland, roep ik, en of iedereen van de ratten is besnuffeld. Dat ze me met rust moeten laten, roep ik erachter aan, en dat dit de laatste keer is dat ik hier boodschappen doe. De kassi?re barst in snikken uit en de bedrijfsleider snelt toe om poolshoogte te nemen. De andere klanten kijken me verstoord aan, verwijtend zelfs, en enkelen van hen lopen teleurgesteld de winkel uit, zonder te betalen. Hakkelend maak ik mijn excuses voor mijn uitbarsting en trek mijn pasje door het pinapparaat. De kassi?re, nog nasnikkend en met zwarte mascaravegen op haar wangen, geeft me mijn bonnetje.

"Ach, lieve meneer" zegt ze met gebroken stem. "Waarom pakt u dan ook niet meteen het goede mandje...?"

Even voorstellen (LET OP: Cynisme-alert)

Zaterdag 08 Juli 2006 at 1:09 pm


Mijn naam is Ren?, maar ik reageer ook als Wilco. Ik ben een trol, dus iemand die een reactie plaatst en het vervolgens onder een andere naam vreselijk met zichzelf eens is. Ik vind het fijn om op die manier mijn agressie met betrekking tot bepaalde niet nader genoemde bevolkingsgroepn lekker anoniem op het internet te botvieren. Van ip-adressen heb ik nooit gehoord (de mijne is overigens 84.107.202.98), dus de abuse-melding die naar mijn provider Multikabel/Quicknet gaat, zal me -naast de permanente ban- wel koud op het dak vallen.

Oh ja, en mijn naam is Jonnie, en ik sta mijzelf terzijde onder de naam Remco, wat laf is omdat er ook een andere Remco reageert die w?l ter goeder trouw is. Ook ik vind dat bepaalde wereldburgers onheus bejegend dienen te worden. Mijn ip-adres is 194.109.22.149 en ik zit bij XS4ALL. Ook zij zullen we blij zijn met de door Suffie verzonden abuse-mail.

Maar goed, we hebben hier wel onze '20 seconds of fame' gekend...

UPDATE: Op verzoek van het Meldpunt Discriminatie Internet (MDI) is een deel van deze tekst aangepast. Jammer dat het MDI noch de melder aan dit orgaan het cynisme in deze posting niet heeft weten te herkennen. Waar het op neer komt: als je wilt trollen of op andere wijze wilt zieken, doe dat dan vooral ergens anders...

Van der Hoefnietmeer

Woensdag 05 Juli 2006 at 7:24 pm


De fratsen van je eigen coalitie aanzien en dan nog steeds willen aansturen op het invoeren van "Intelligent Design" in het onderwijs?

Als CDA'er moet je wel ?rg loyaal wezen...

Body (2)

Dinsdag 04 Juli 2006 at 1:47 pm


*Bipperdibip, bipperdibip*

- Ehhh... hallo??
"Dag mevrouw, u spreekt met Hummelien Huppelkut van ECI boekenclub. Ik bel u omdat ik u vandaag een hele interessante aanbieding mag doen"

- Mmmm... sorry, ik heb geen interesse...
"Dat zou jammer zijn, want uw voordeel kan daarbij aardig oplopen"

- Ehh.. dat zal wel, maar ik heb geen interesse...
"Staat u mij toe dat ik u dan eerst even vertel wat onze aanbieding inhoudt"

- N..nee, laat u maar, ik heb geen interesse, zoals ik u al zei..
"Maar wilt u dan echt niet weten welke voordelen een lidmaatschap van de ECI allemaal te bieden heeft?"

- Nee, ik zei dat ik geen interesse heb. Dat zou voldoende moeten zijn, toch?
"Maar mag ik u vragen waarom u geen interesse heeft?"

- Nou, als je dat dan zo graag weten wilt: omdat ik momenteel met m'n tieten op de keukentafel lig en door mijn lief snoeihard achterwaarts genomen word, stomme koe!
"Eh.. ow.."
- Dus als je het niet h??l erg vindt...
"Eh... nee, natuurlijk niet. Ik wens u nog een fijne dag verder..."

RTFM in time!

Maandag 03 Juli 2006 at 2:35 pm


De golven kabbelen zachtjes tegen mijn bootje en veroorzaken een vederlichte, aangename deining. Een hongerige zwaan beweegt zich als een majestueus slagschip richting achterkuip, waar ik met toegeknepen ogen de ochtendzon verwelkom. Waar ik thuis soms uren na mijn ontwaken nog in vegetatieve staat door het huis dwaal, beweeg ik mij nu doelgericht richting kombuis en klap mijn nagelnieuwe draagbare oven open. Terwijl mijn nieuwe aanwinst op het gascomfort langzaam op temperatuur komt, lees ik alvast de gebruiksaanwijzing op de verpakking van de afbakbroodjes die ik gisteren bij de Appie Happie heb laten halen.

'Thuis afbakken' staat er op.

Ik draai het gas uit en bedenk mij of ik nog ergens aan boord een rol beschuit heb staan.

Juiste man op de juiste plaats

Zaterdag 01 Juli 2006 at 07:42 am


Gezien zijn ijzersterke analyse van de tekortkomingen en uitglijers van Rita Verdonk is het zeer aannemelijk dat de Koningin maandag Johan Cruyff zal aanwijzen als formateur van een rompkabinet. Geruchten dat Jan Pieter Balkenende hem al twee keer heeft aangegeven als vice-premier onder hem te willen dienen worden vooralsnog naar het land der fabelen gewezen.