Sneldicht

Donderdag 31 Augustus 2006 at 10:33 am


Verboden vruchten
Zijn zuur
Maar zoet
Want verboden

Karpoelen

Donderdag 31 Augustus 2006 at 10:04 am


Iedere ochtend stapte hij bij ons in, sloot zijn ogen en doezelde weer verder. En iedere ochtend, als we de brug over het Amsterdam Rijnkanaal naderden, schrok hij geveinsd wakker, blikte wild om zich heen en voegde zich in de conversatie met een luidkeels 'Pijp me, kreng!' Daarna keek hij met zijn grote, bruine ogen ondeugend grijnzend om zich heen, pakte een boterham uit zijn attach?koffertje en voerde de rest van de rit het hoogste woord. Soms reageerden wij met valse verontwaardiging op zoveel seksisme, soms met een wild om ons heenblikken naar eventuele slachtoffers en een enkele keer met de vraag wat hij eigenlijk op zijn brood had. Maar meestal negeerden we hem minzaam, zoals het medestrijders betaamden.

En zo ontwikkelden we in de loop der jaren onze eigen rituelen. Onder de spoorbrug bij Watergraafsmeer kruisten wij onze vingers ter bescherming tegen dreigende zwerfstromen en bij aankomst rekten wij ons bij het uitstappen minutenlang uitgebreid en overdreven uit, daarbij pogend zoveel mogelijk spieren en gewrichten te laten kraken. Iedere acht weken organiseerden we in de nachtdienst 'Gadget Night', droegen clownsneuzen en lichtgevende kerstboompjes op onze revers, zaten elkaar in het gebouw achterna met brandslangen en stookten midden in de nacht de barbecue op in de achtertuin om sat? te eten. Onderweg naar huis haalden we bier bij het tankstation en gooiden de lege blikjes in de vuilcontainer op mijn oprit, omdat de vriendinnen van de anderen niet mochten weten dat er in de auto gedronken werd. Maar alle rituelen vervagen in de loop der tijd, bij ons toen de bedrijfsvoering het niet langer meer toestond dat we samen dezelfde werktijden aanhielden.

De herinnering overviel me toen ik van de week de brug over het Amsterdam Rijnkanaal naderde en ik voelde hoe een brede glimlach over mijn lippen trok. In een opwelling haalde ik diep adem, negeerde het openstaande raampje en brulde: 'Pijp me, kreng!' Naast me klonk een bescheiden toetertje. Een blondine keek me vanuit haar cabrio vragend aan terwijl ze haar wijsvinger tussen haar borsten plaatste. Onbeholpen grijnste ik terug en haalde mijn schouders op. Na een uitnodigend gebaar met haar vingers ging ze voor me rijden en gaf richting aan naar rechts.

Dat had ons met z'n viertjes dus nooit gebeurd...

Nieuwe onrust

Woensdag 30 Augustus 2006 at 10:52 am


'Niet dat ik je weg wil hebben', mailde mijn cheffin mij in mijn vakantie, 'maar volgens mij is d?t ?cht iets voor jou!'

'D?t' was een intern te vergeven functie, waarvan ze de omschrijving als bijlage had meegestuurd. Een functie voor de tijd van drie jaar die me aan het hoofd zou zetten van een afdeling met een behoorlijk uitdagend doel. Een functie die ik buiten de waan van de dag zou kunnen uitvoeren, die me in een hogere salarisschaal zou brengen en die me verantwoordelijk zou maken voor een vooral politiek gevoelig proces. Een functie die me het land in zou brengen, kansen zou geven waar ik anders alleen maar van kon dromen. Kortom, een functie die te mooi was om waar te zijn.

Als bazen je wijzen op een andere functie dan kan dat over het algemeen twee dingen betekenen: ?f ze willen je h??l graag kwijt vanwege het feit dat je geen fuck uitvoert, je herhaalde en ongedekt budgetoverschrijdingen, je nog nooit gehaalde target, je niet-begrepen humor, je vermeende erecties tijdens vertrouwelijke gesprekken onder vier ogen, je drankkegel in de ochtend en/of je interesse voor de geslachtsdelen van je vrouwelijke ondergeschikten, ?f ze zijn werkelijk begaan met de voortgang van je loopbaan, zien dat je op je nieuwe positie zoveel voor het bedrijf kunt betekenen dat zij er b?ter van kunnen worden, ?f begrijpen dat een collegiale relatie die uitsluitend is gebaseerd op brute seks alleen te handhaven is als de beide betrokkenen niet op dezelfde afdeling werken.

Daar ik eigenlijk geen enkele optie naar eer en geweten kon uitsluiten, besloot ik er een onderzoekje aan te wagen en mailde een reply: 'Mag ik dan over drie jaar wel weer bij je terug komen?' En ik wachtte. En ondertussen dacht ik na over de betekenis van een 'ja' of 'nee'. Nog niet zo heel lang geleden werd ik op mijn vorige werkplek gedwongen tot verkassen, hetgeen gepaard ging met een onverkwikkelijke en onvoorspelbare reeks gebeurtenissen en procedures die men in de huidige tijd vermoedelijk succesvol zou kunnen nomineren voor de 'Paarse Krokodil Bokaal'. Een situatie die me dwong tot een langdurige reeks zinloze, kansloze en twijfelachtige sollicitaties op afdelingen en onderdelen waar ik nog niet dood gevonden zou willen worden, alleen maar om daar vanwege beleid, procedures en papieren visies te worden afgewezen, keer op keer. Totdat ik mij dwars tegen alle protocollen en voorschriften in meldde op mijn huidige werkplek en daar als De Verlosser naar binnen werd gesleept.

Maar ik h?b dus iets met solliciteren. Iets dat me beschermt tegen al te onstuimige opwellingen, maar ook remt in mijn gezonde ambities. En dat deed me twijfelen...

Ondertussen arriveerde een korte mail met een luide 'pling' in mijn mailbox: 'Jij altijd', stond er in. Nou, in godsnaam dan maar...

Dubbelop

Zondag 27 Augustus 2006 at 11:11 am


Dat ze iemand misten, zei die. En of ik interesse had, vroeg ie. En of ik dat had, zei ik. En dat hij het ging voorstellen, beloofde die. Dat ik heel benieuwd was, zei ik.

Dat het hem erg spijt, mailde die. Dat anderen het al geregeld hadden, schreef ie. En dat het dus niet doorging, sloot ie af. Dat ik teleurgesteld was, antwoorde ik. Dat ik me er wel overheen zette, eindigde ik.

Dat teleurstelling in dit geval relatief was, dacht ik.

Heel relatief..

Afvraagje (3)

Zaterdag 26 Augustus 2006 at 1:14 pm


Worden de oorspronkelijke bewoners van Pluto nu ook meteen ontruimd??

Onderzoek de onderzoeker

Vrijdag 25 Augustus 2006 at 12:15 pm


Als ik de diverse media zo bekijk en beluister is dit het perfecte moment voor een uitgebreide carri?re-switch. Het uitvoeren van 'onafhankelijke onderzoeken' schijnt namelijk booming business te worden. Als ik er tenminste van uit mag gaan dat alle onafhankelijke onderzoeken die op dit moment overal worden aangekondigd ook daadwerkelijk worden uitgevoerd, want dat zijn er, getuige deze greep, best wel wat:

Van het weekend stortte in Utrecht een trap in elkaar tengevolge waarvan ??n persoon uiteindelijk overleed, de gemeente Utrecht heeft naast het gebruikelijke strafrechtelijke onderzoek een onafhankelijk onderzoek aangekondigd. Enkele weken geleden haalde de Amsterdamse politie een groot aantal GVB bussen van de weg in verband met technische gebreken, de directie van het GVB heeft ondertussen een onafhankelijk onderzoek aangekondigd. De organisatie van de Nijmeegse Vierdaagse heeft een onafhankelijk onderzoek aangekondigd naar de gang van zaken bij de laatste tocht, waarbij vier mensen aan de warmte bezweken. De KPN stapte in juli naar de rechter om een onafhankelijk onderzoek af te dwingen naar oneerlijke concurentie tussen kabelbedrijven.

Gezien ook al die andere aangekondigde, ingestelde of andere anderszins ter sprake gekomen onafhankelijke onderzoeken naar aanleiding van onterechte vonnissen, besmettingen, instortingen, budgetoverschrijdingen, vastgelopen rechercheonderzoeken, declaraties, spellingswijzigingen en andere drama's, moet het haast wel zo zijn dat de onafhankelijke onderzoeksbureau's als paddenstoelen uit de grond schieten. En misschien juist ook d??rdoor is de vraag gerechtigd of wij als burger nog wel vertrouwen hebben in de overheid als onafhankelijk onderzoeksorgaan.

Op zich geen gekke vraag. De Schiedamse parkmoord heeft bewezen dat onze overheidsdiensten bepaald niet onfeilbaar zijn en er zijn voldoende andere voorbeelden te verzinnen waarin de ambtenarij ons onderzoektechnisch ernstig in de steek heeft gelaten. Toch is er voor mij ??n belangrijke reden om het verschijnsel 'onafhankelijk onderzoek' kritisch te volgen: ambtenaren mogen dan bij vlagen incompetent zijn, ze hebben over het algemeen geen direct belang bij het welzijn van de betrokken partijen. Onderzoeksbureau's daarentegen hebben wel belangen. Voornamelijk economische belangen. Onderzoeksbureau's worden namelijk ingehuurd, ingehuurd door mensen die dat doen omdat ze er een bepaald belang in hebben dat te doen en daar geld voor over hebben. Onderzoeksbureau's zijn commercieel, uit op het maken van winst en daardoor wellicht minder onafhankelijk dan dat ze doen voorkomen. Want zeg eens eerlijk: als je met een conclusie op de proppen komt die volkomen haaks staat op wat de inhurende instantie eigenlijk hoopte te aan te tonen, dan is de kans wel bar klein dat diezelfde organisatie nogmaals een beroep op je doet. Toch? Tenzij je als instantie de mogelijkheid hebt om je gage aan het onderzoeksbureau zodanig op te hogen dat de onderzoekers wellicht de mogelijkheden krijgen om nog een ander licht op de uitkomst te werpen. Toch?

En dat geeft mij vervolgens weer ??n belangrijke reden om mij niet al te negatief over de positie van onderzoeksbureau's uit te laten en even terug te keren naar de opening van dit stuk. Maar nu moet ik eerst ?ven langs de Kamer van Koophandel...

[Gastlog] Niet alleen voor poesjes!

Dinsdag 22 Augustus 2006 at 6:24 pm


"Schatje ..." zegt hij voorzichtig, "zou je iets voor me willen doen?"
Gemene actie zo net na wreed lekkere sex. Ik zou nu ?lles voor hem doen en dat weet hij maar al te goed. Hij wacht dan ook niet op antwoord. "Zou je je voortaan elke dag willen scheren? Ik voel nu dat er stoppeltjes gaan komen."
Ik was net bij zijn navel aangekomen maar in plaats van richting dij verder te gaan spring ik bijna uit bed. "Je voelt dat er stoppeltjes gaan komen?! H?llo! Ik heb gister alles geschoren, stel je niet zo aan!" bijt ik hem toe terwijl ik meteen maar even gemeen aan zijn weelderig tierende schaamhaar trek. "Alsof jij het zo netjes snoeit. Eikel!"
Nog geen uur later ben ik thuis en behoorlijk pissig.

Omte ontaauwen....

Dinsdag 22 Augustus 2006 at 5:45 pm


Utnadeel van zelluff zzangrijaah make...?
Ju weenooid hoefeel alkehool dur uitijnlik insit....

Niets aan de hand

Maandag 21 Augustus 2006 at 11:38 am


Dat zijn geen voortijdige zaadlozingen, ik heb gewoon super-enthousiast zaad!

Onlogica

Zaterdag 19 Augustus 2006 at 3:34 pm


Dat brood hard wordt als het oud wordt, en beschuit zacht. Dat ze dat toch beter andersom hadden kunnen doen..!

Oude wijn

Vrijdag 18 Augustus 2006 at 3:09 pm


Als de dames en heren van het CDA een beetje indruk hadden willen maken met het nieuwe concept verkiezingsprogramma dan hadden ze die in stenen tafelen moeten laten uitbikken.

Plaatselijk duinvervlakking

Donderdag 17 Augustus 2006 at 11:34 am


"Hey Pa, waar heeft het tuincentrum dat ophoogzand neergegooid?"
- Gewoon op straat, op een paar parkeervakken...
"Vier kuub zand, onverpakt? Wie gaat dat straks naar de tuin brengen?"
- Joop komt zo, met een kruiwagen en een paar scheppen. Hoezo..?
"Nou, laat ie ook maar een goeie meenemen...."

En ze leefden...

Woensdag 16 Augustus 2006 at 2:50 pm


Wegens het niet voorhanden hebben van kiezelsteentjes strooide korporaal Klein Duimpje memorysticks om de weg uit het grote Afghaanse woud weer terug te kunnen vinden.

Sublimatie van vuur en genoegen

Woensdag 16 Augustus 2006 at 11:20 am


Ik ben er heilig van overtuigd dat in ieder mens een pyromaan schuilt. Net als dat ik er van overtuigd ben dat niet die aanwezigheid een bedreiging voor de samenleving vormt, maar de mate waarin het gezond verstand de impuls tot brandstichting al of niet onder controle houdt.

Neem nou mijzelf. E?n uitgebrande auto mag ik op mijn conto schrijven, meer niet. En daar moet bij worden aangetekend dat het uitgebrande wrak daarv??r al acht maanden stond weg te rotten op een parkeerterrein zo leeg en groot, dat men er met gemak en zonder brokken een Boeiing 747 op had kunnen laten landen en parkeren (een handigheid die overigens in een later stadium aan de andere kant van de stad best van pas had kunnen komen, maar dat even terzijde). En wat meer is, de omwonenden hadden met al die brullende politie- en brandweerwagens ongetwijfeld de dag van hun leven. Alle reden dus om met niet al te veel wroeging op mijn beperkt pyromane episodes terug te kijken.

Mijn overtuiging wordt overigens gesterkt door mijn omgeving. Ik denk dan aan mijn broer die ooit een vuurspuwact uitvoerde op een vakantiepark, zijn snor in de fik stak en vervolgens zijn bek verbrandde aan een glas brandende sambucca. Of aan de collega die de muggen op onze afdeling te lijf gaat met een ge?mproviseerde vlammenwerper, bestaande uit een spuitflacon whiteboard-cleaner en een aansteker. Ik denk aan de vriend die zo graag experimenteert met het toevoegen van extreem brandbare vloeistoffen aan kampvuren en daarmee dusdanige successen boekt dat zijn verontruste medekampeerders een extra emmer water naast hun tent zetten. Ik denk ook aan waanzinnige vreugdevuren op het strand waarvoor mijn zoon met glimmende ogen van heinde en verre aan komt slepen met complete boomstammen, oude palets en vermoedelijk elders gejat brandhout, daarmee een hitte forcerend die bij de omstanders de borstharen tot schroeiens verwarmd.

Maar ik heb mijzelf onder controle. Lang geleden heb ik reeds besloten dat het vage litteken op mijn bovenbeen, afkomstig van een onstuimige aanvaring met een kolenkachel, voldoende reden is om mijn hete aandriften te beteugelen. Dat ik er wellicht onbewust voor gekozen heb om tegenover een brandweerkazerne te gaan wonen doet daar niets aan af. Brandweerwagens rijden namelijk altijd ergens naar toe om te blussen, slechts zelden laten ze de brand voor dat doel naar de kazerne toe komen. Vrijwel dagelijks kijk ik toe hoe brandweerauto's met veel herrie van sirene's in de verte verdwijnen, om later rustig tuffend weer terug te keren. En nooit maak ik iets mee van de heldendaden die deze zwetende, dappere brandweermannen plegen in hun dagelijkse strijd tegen het allesverzengende vuur.

Ik klaag niet. Er zijn andere dingen waar ik voor warm loop en die me eigenlijk meer doen dan een brandende auto of stapel hout. Want waar ik op het gebied van de pyromanie nogal lauw ben geworden, ben ik op andere gebieden van genotsbeleving over het algemeen tamelijk licht ontvlambaar. Sommige vormen van sublimatie moet je vooral prijzen..

Momentje hoor...!

Maandag 14 Augustus 2006 at 8:23 pm


1 x Kawai MP4
1 x GEM PRP-800
1 x Hartke KM-60
1 x Hartke KM-100
1 x Hartke KM-200
1 x Cakewalk Sonar 6

En dan bent ? weer aan de beurt...

Update: Okay, ik zal het niet te moeilijk maken... *klik* op de moeilijke namen...!

Hoezo, schone schijn?

Maandag 14 Augustus 2006 at 10:25 am


Een Amerikaanse denktank heeft Nederland uitgeroepen tot de nummer ??n op het gebied van armoedebestrijding. Minister van Ardenne voelt zich erkend.

Mag ik de inkoppertjes aan u overlaten?

Zomaar een parallel

Woensdag 02 Augustus 2006 at 11:49 am


Als een rechter kan bepalen dat een leerling van een school geweigerd mag worden omdat zijn ouders thuis TV hebben en zijn zusje af en toe een lange broek draagt, dan vind ik al die ophef over leerlingen of leraren met hoofddoekjes of burka's wel héél verwarrend worden...

Vakantie (4)

Woensdag 02 Augustus 2006 at 11:45 am


Als er één ding in staat is om het broze zelfbeeld van een gemiddelde werknemer grondig en voorgoed te vermorzelen dan is het wel de wetenschap dat iemand voor geen enkele baas onmisbaar is.

Toen ik mijzelf gisteravond onder toezicht van mijn therapeut toestond om éven mijn werkmobieltje aan te zetten om mijn voicemail en berichtjes te checken, werd ook ik getroffen door deze doodsklap der doodsklappen: er stond geen enkel berichtje of belletje van mijn werk op! Feitelijk stond er zelfs maar één berichtje op en die was van een vriendinnetje dat mij ondertussen ook al op mijn priv?-GSM had bereikt, uiterst welkom maar ook absoluut niet te relateren aan welke werkomstandigheid dan ook!

De situatie liep vervolgens nog erger uit de hand toen ik in paniek mijn cheffin thuis opbelde met de wellicht iets te vage mededeling dat ik zonder onze dagelijkse contacten niet bij machte was als maatschappelijk persoon te functioneren, waarop ze me onmiddellijk uitnodigde om -met medeneming van een prettige fles wijn- even bij haar langs te komen. Gelukkig waren mijn gezin en mijn therapeut bij machte mij er van te overtuigen dat deze uitnodiging nooit zou leiden tot een oplossing van mijn geestelijk lijden, daar ik bij mijn cheffin wellicht verwachtingen schiep die niets met het werk te maken hadden.

Het gaat nu iets beter. De GSM staat weer uit, maar vanmorgen belde mijn therapeut reeds met de mededeling dat er onder de huidige omstandigheden uiteraard geen sprake kon zijn van de eerder voorgestelde afbouw van medicatie.

0900-8844

Dinsdag 01 Augustus 2006 at 3:05 pm


"Nee meneer, onze afdeling Gevonden Voorwerpen heeft niet hetzelfde adres als Peter R. de Vries..!"