Opdat u het maar even weet!

Zaterdag 30 September 2006 at 12:15 am


Als je op je Nokia-GSM de naam "Monique" intikt, dan maakt de T9 spellingsmodule daar automatisch "mooiste" van.

Misschien goed om daar even op te letten, voordat je het weet heb je heibel in de tent!

De eersten zullen de laatsten zijn...

Vrijdag 29 September 2006 at 09:53 am


"Ik heb nieuwe telefoons voor jullie", zei mijn cheffin triomfantelijk wijzend op een stapel dozen op het midden van haar bureau. Kleurige dozen waren het, en bovenop prijkte de merknaam Nokia, trots en opzichtig. Dat was goed nieuws, de oude telefoons waren namelijk nog net niet voorzien van draaischijf en slingergenerator, en veroorzaakten bij veelvuldig gebruik alleen al door hun gewicht allerlei gewrichtsproblemen.

Zelf was ik de eerste waarbij het Oude Ding de geest gaf, in de ab-so-luut waterdichte zak van mijn motorjack. Ab-so-luut waterdichte motorzakken zijn een uitvinding op zich: als het water er, na een slordige sluiting en een onverwachte hoosbui eenmaal in zit, komt het er n??it meer uit. De vervangende telefoon was nagelnieuw, maar duidelijk bedoeld als tussendoortje: enge, kleine plastic toetsjes, geen blauwtand of roodlicht en niet passend op onze standaard carkits.

Toen ik mij, door oprecht enthousiasme bevangen, op de stapel nieuwe telefoons wilde storten, pakte mijn cheffin me bij de arm. "Lieverd", zei ze. "Sorry, ik mocht er maar tien bestellen omdat we dit jaar veel schade hebben gehad. En aangezien jij de jouwe nog niet zolang hebt.."

Met de komende herfst in het vooruitzicht heb ik besloten weer wat meer op m'n motor te stappen...

Knopjes vinden

Donderdag 28 September 2006 at 12:00 pm


Feitelijk verschilde de nieuwe tandenborstel, afgezien van die lekkere, blauwe anti-slipcoating, in vrijwel niets van de oude. De oplader was hetzelfde, de opzetborsteltjes pasten probleemloos en ook het nieuwe model was voorzien van een nauwelijks vindbaar, in rubber verzonken aan- en uitknopje. Datzelfde knopje ontlokte aan de borstel een zacht ronken dat aanzienlijk minder krachtig klonk dan het nijdige zoemen van mijn oude model. Een wat minder luxe model dus, wat wellicht ook verklaarde waarom er tw?? tandenborstels in de doos zaten voor de prijs van één.

Na het poetsen zochten mijn vingers automatisch naar het aan- en uitknopje, doch dat liep op een teleurstelling uit. Ik kreeg het kreng niet meer ingedrukt, en hoe vaak ik het ook probeerde, het geronk hield aan en het borsteltje bleef ferm en onverstoorbaar doorvibreren. Dat was nou net niet de bedoeling, dus masseerde en stimuleerde ik het knopje op diverse wijzen in de hoop de verlossende 'klik' te bewerkstelligen. Om een eventueel defect aan het apparaat uit te sluiten startte ik borstel nummer tw?? op, om vervolgens te ontdekken dat ook dit apparaat niet meer uit te schakelen was.

Je voelt je knap lullig als je onder de douche staat met twee zoemende tandenborstels die je met geen mogelijkheid uit kunt krijgen, zo'n beetje als een vrouw die de draadloze afstandbediening van haar vibrator niet meer kan vinden terwijl ze de huissleutel van haar echtgenoot beneden in het slot hoort glijden. Even overwoog ik de beide borstelaars trillend en al via het badkamerraam aan de vrije natuur prijs te geven, maar op dat moment ontdekte ik op ??n van de trilapparaatjes een bobbeltje onder het rubber, vlak bij de aan- en uitschakelaar. Met een lichte klik zonk dit bobbeltje onder mijn vingers weg en plotsklaps hoorde ik nog maar ??n tandenborstel! Nog een klik en stilte daalde neer. Een tuimelschakelaar in plaats van de vertrouwde elektronische aan- en uitschakelaar. Daar had ik niet op gerekend, de rotzakken...!

Onwillekeurig moest ik terugdenken aan mijn eerste, echte vriendinnetje die mij gedurende onze eerste co?ti nog wel eens placht te plagen met het feit dat ik 'haar knopje niet kon vinden'. Nu is er als puber natuurlijk geen groter denkbare verschutting dan het niet overweg kunnen met de genitale bedieningsorganen van je laatste verovering. En dus wierp ik mij op een gedegen studie van de werking en bediening der vrouwelijke genitali?n en bereikte daarbij een redelijk vergevorderde graad van specialisatie. En hoewel de herinneringen daaraan nu even door mijn hoofd vlamden, bracht mijn borsteldrama geen enkele onrust met zich mee. Tenslotte heb ik nog nooit een vrouw 'uit' hoeven zetten..!

Positief punt

Donderdag 28 September 2006 at 08:55 am


Het fijne van tegenstrijdige adviezen is dat ze wel mooi aantonen hoe moeilijk zaken soms liggen!

Handig en toch leuk

Woensdag 27 September 2006 at 4:57 pm


Als je net als ik twijfelt tussen de sportschool en een bandje, dan is dit misschien een oplossing..!

Onverschrokken kwetsbaarheid

Woensdag 27 September 2006 at 10:56 am


Onbewust van het leed dat hij veroorzaakte spon hij zijn web, ijverig, volhardend en in al zijn dierlijke onschuld. Zijn geploeter op mijn huid deed mij huiveren, de kabeltjes die hij trok en verward raakten in mijn baardstoppels kietelden als de vederlichte vingers van een intens sadistische vrouw.

Adem in, adem uit. Ik probeerde een nieuw stuk bekabeling-in-aanleg te negeren terwijl ik voelde hoe de tranen in mijn ogen sprongen. Op mijn linkerneusvleugel maakte hij een pirouette die mij een ogenblik lang in een perverse, erotische vervoering bracht. Mijn handen begonnen te trillen, de steen in mijn maag gloeide op en ik voelde de eerste zweetdruppels op mijn voorhoofd verschijnen.

Hier was geen sprake van kansberekening of uitdaging. Gedreven door zijn instincten deed hij het werk waarvoor hij geschapen was, geen enkele aandacht schenkend aan het simpele feit dat een snelle beweging van mijn hand een vroegtijdig einde aan zijn meesterwerk-van-de-dag zou maken, en wellicht ook aan zijn leven.

Ongetwijfeld dacht hij ook niet na over mijn diervriendelijke instelling, of het ontbreken daarvan. Of over het al of niet respect hebben voor zijn nijver en zijn bouwsels. Maar heel vaag moest hij zich bewust zijn van mijn kwetsbaarheid, mijn onmacht en de relatief veilige situatie waarin hij zich nu bevond: in mijn motorhelm, met zo'n 160 kilometer per uur en een snelweg vol bestuurders, waarvan er altijd eentje is, die nooit heeft begrepen dat een motorrijder soms net zo kwetsbaar is als een spin op iemands neus.

Wisdom

Dinsdag 26 September 2006 at 7:27 pm


Real love never dies
It just gets burried!

Niet dus...

Dinsdag 26 September 2006 at 7:26 pm


Als ik binnenkom kijkt ze me met verschrikte ogen aan en staat op. Ze kent me, ze leest mijn stemming zonder woorden en komt met uitgestrekte armen op mij af. Ik begraaf mijn gezicht in haar lange, blonde haren en voel even later mijn tranen in haar hals vloeien. Ik haal diep adem, schokkend. "Mag ik alsjeblieft bij je blijven?" weet ik eruit te brengen. Ik voel haar greep verstrakken. "Dat hadden we toch afgesproken?" fluistert ze zachtjes.

Ik laat mijn emoties de vrije loop, zij strijkt zachtjes met haar hand over mijn haren. Dan laat ik haar los en leg mijn handen om haar middel, terwijl ze met haar beide handen mijn gezicht omvat. Ze glimlacht en kust zachtjes het puntje van mijn neus. Achter de glazen wand heffen mijn collega's een luidkeels gejoel aan en slaan met hun vlakke hand waarderend op het veiligheidsglas.

Meestal is een afwijzing een ontkenning van het nieuwe, soms ook een bevestiging van het vertrouwde..

Stom

Maandag 25 September 2006 at 10:14 am


Blijk je een sprenkel gewoon aan twee kanten te kunnen tuien..

Weet ik veel...

Integratietrein

Vrijdag 22 September 2006 at 12:02 pm


Op weg naar een vergadering over integratiebeleid neem ik in de trein plaats tegenover een meisje dat op gedempte, maar duidelijk verstaanbare toon een telefoongesprek voert met haar vriendje. Na een aantal wetenswaardigheden over het doel van haar reis, wordt het gesprek wat intiemer en draait ze zich enigszins van mij af. Af en toe giechelt ze, dan wordt het ineens wat luider: "Natuurlijk kom ik klaar. Ik ben toch altijd klaargekomen? Ik kom iedere keer klaar!"

Ik kan het niet helpen dat ik haar aankijk. Ik keek namelijk al naar haar en ik vind het hypocriet om in zo'n geval ineens mijn blik af te wenden. Wel onderdruk ik met moeite een grijns, dit soort spontane openhartigheden kan ik namelijk goed waarderen. Enigszins gegeneerd kijkt het meisje me aan, geschrokken van haar eigen openbaring. Ze trekt haar hoofddoek iets meer naar voren en zet het gesprek voort in rap, maar onverstaanbaar Marokkaans.

Best of both worlds, denk ik. Er is nog hoop....

Laatste avondoraal

Donderdag 21 September 2006 at 10:15 am


Misschien valt het wat koud op uw dak, maar ik werk momenteel bewust aan mijn eigen overlijden.

Dat moet u niet zien als een absolute doodswens of een suicidale neiging naar aanleiding van ondervonden leed. Hoewel ik qua geestelijk lijden in de afgelopen jaren voldoende voor mijn kiezen heb gekregen om mijn onderhoudscontract met de Allerhoogste per omgaande te beëindigen, put ik nog ruim voldoende levenskracht uit de met name lichamelijke geneugten des levens die mij zo dagelijks ten deel vallen. Zelf zie ik mijn drang tot zelfdoodmakerij meer als een weloverwogen aanvaarding van de risico's die juist die geneugten met zich mee blijken te brengen.

Onlangs werd bekend gemaakt dat je van zowel pijpen als beffen allerlei verschrikkelijke ziektes kunt krijgen. Hoewel de berichtgeving hierover expliciet ging over het overdragen van kankervirussen door orale seks, is het een kwestie van logisch nadenken om tot de conlusie te komen dat iedere voorwaartse actie met de vleeskwast het risico van besmetting met zich meedraagt. En daar blijft het niet bij. Van de weekmakers in dildo's kun je allerlei enge dingen oplopen, anale seks levert bacteriële problemen op, de latex in condooms kan vervelende allergische reacties veroorzaken, ongewassen piemels veroorzaken gezwellen en van masturberen weten we al enkele decennia lang dat je er doof van wordt.

Maar dan de reacties van al die mensen op nieuwsgroepen, fora en weblogs! Alsof ze van hun laatste stukje Lego beroofd zijn storten ze zich in een mistroostig celibaat en treuren om het verlies van al die ongezonde bezigheden die het leven zo leuk maakten. En daar begin ik dus niet aan. Mijn gehoorschade is aantoonbaar veroorzaakt door harde muziek en nergens anders door, en dat is voor mij reden genoeg om mijn dagelijkse lustbeleving niet te laten bederven door statistische risico's. Liever te kort geleefd, dan niet geleefd, zeg ik maar.

Zo'n statistisch bekorte levensverwachting houdt natuurlijk wel in dat het ook ineens allemaal afgelopen kan zijn. En dat betekent dat je ook op dit gebied geen kansen moet laten liggen. Dus dames, mocht u er ooit over hebben gedacht of getwijfeld om nog eens een aantal hoogstaande erotische momenten met Uwe Sufheid te delen, dan is het nu, nu het nog kan dus, een uitgelezen moment om een afspraak te maken.

Stuur in dit geval zo snel mogelijk (morgen kan het al te laat zijn!) een mailtje naar suffie@suffie.nl onder vermelding van uw persoonlijke gegevens, uw maten en uw orale voorkeuren. Voeg als bijlage twee foto's toe (1 x pas, 1 x ten voeten uit, liefst bloot) en u ontvangt zo spoedig mogelijk een uitnodiging voor een wellicht laatste verpozing op Suffie's landgoed.

Wel ??n kleine opmerking: Op het landgoed wordt binnenshuis niet gerookt! Als het om mijn gezondheid gaat ben ik daar h??l principi?el in..!

Ouwelullenwetenschap

Woensdag 20 September 2006 at 8:46 pm


Coquilles St. Jacques afblussen met een jonge Chardonnay blijkt een gouden greep...

Maar waarom heb ik nou het gevoel alsof ik met deze vaststelling mijn laatste beetje jeugdig elan van me heb afgeschud...?

Gepoetste incompetentie

Woensdag 20 September 2006 at 10:16 am


Leden van de familie Suffie,

Het gaat goed met ons gezin. Mede door de inspanningen van ondergetekende is de koopkracht van de gemiddelde Nederlander dit jaar met zo'n 1% gestegen en over de verbijsterende invloed van mijn handelen op de wereldeconomie zal ik het, ingefluisterd door mijn natuurlijke bescheidenheid, verder niet hebben. Met enige trots mag ik concluderen dat de door mij in de afgelopen winter gedane belofte dat het in de maanden juli en augustus een stuk warmer zou worden gestand is gedaan, met de opmerking daarbij dat de nasleep van de maatregelen die ooit door de oppositie zijn ingezet er wellicht toe zullen leiden dat de temperatuur in de maanden oktober tot en met februari nog even flink doch tijdelijk kunnen dalen.

De wind die wij momenteel in de rug hebben zal vooral ten goede komen aan het gezin. Kleine Suffie zal in de komende periode niet ??n, maar tw?? nieuwe Lego-autootjes ontvangen en daarbij ruimschoots worden gecompenseerd voor de drie Curver-bakken vol Lego en Playmobiel die ik vorig jaar aan de Kringloopwinkel heb moeten verpatsen om de weg naar een gunstiger economisch klimaat te kunnen plavijen. Ook de visstand in de vijver van het Landgoed Suffie lijkt zich te stabiliseren. Mijn maatregel om de vissterfte van vorig jaar weg te boeken onder "overige verliezen aan voedselketen" na de signalering van een loslopende kat even verderop in de straat, hebben een daling van de vissterfte door ziekte en ondervoeding van bijna 80% gehad. Na het opnieuw vaststellen van de minimale visstand van 12 stuks naar 4 kunnen we genoegzaam vaststellen dat het vorig jaar gemeten tekort van 5 karpers is opgehouden te bestaan.

Ook het huishoudbudget van deze familie zal komend jaar worden aangepast aan de verbeterende omstandigheden. Anders dan vorig jaar, toen er een tekort was van bijna 1,6%, zal het kledingbudget dit jaar vermoedelijk een substantieel overschot kennen, dat maar z??r ten dele te danken is aan het innemen van creditcards, de verhoogde parkeerbelasting in de omgeving van de PC Hooftstraat en de Nieuwendijk, en de opening van zowel een "Hans Textiel" en een "Wibra" aan het einde van de straat. Ook het in de begroting overhevelen van een post gereserveerd voor "onvoorziene uitgaven ten behoeve van het groen schilderen van mammoettankers" naar het kledingbudget en het afschrijven van onbetaalde rekeningen van kledingbedrijven naar de post "Algemene Verliezen" zullen slechts geringe invloed hebben.

Voor het eerst sinds vele jaren zal er aankomend seizoen weer een vakantie in het buitenland inzitten. Door de aanpassing van de definitie van 'buitenland' (was: buiten de grenzen van het Nederlands Grondgebied, wordt: buiten de grenzen van Almere-Buiten) is ruim voldoende budget vrijgekomen om een meerweekse buitenlandse reis te bekostigen, een resultaat dat naar mijn bescheiden mening slechts voor een klein deel aan mijn eigen inzet te danken is, maar voor een groot deel ook aan mijn durf, mijn inzicht, mijn slimheid, mijn intelligentie, mijn kennis en mijn inmiddels legendarische bescheidenheid.

Mocht u ook dit jaar besluiten om Uwe Sufheid niet met koffers en al op straat te zetten, dan garandeer ik u aan de hand van de ingezette koers dat er geen prijsstijgingen voor ingeademde lucht zullen volgen (een heffing op uitgeademde lucht is niet uit te sluiten), dat ze zon in het westen zal blijven ondergaan en dat de eerder aangekondigde voetgangersheffing voor trottoirgebruikers -na een te verwaarlozen en slechts piepkleine verdriedubbeling van de benzineaccijns- niet zal worden ingevoerd.

Leve Suffie! Hoera, hoera, hoera.....

Pino-gyurcsany

Dinsdag 19 September 2006 at 10:09 pm


Eigenlijk hebben we het hier best goed! Onze politici liegen gewoon in het openbaar!

Ontzetting

Maandag 18 September 2006 at 9:00 pm


Wat is de grens tussen grenzenloze onbaatzuchtigheid en volkomen egoïsme toch dun...

Leve de vooruitgang

Vrijdag 15 September 2006 at 08:38 am


Ik bedoel, heeft u wel eens geprobeerd een diarolletje te formateren?

Eigenbelang & Gouden Dromen

Woensdag 13 September 2006 at 12:11 pm


Met blonde, verleidelijk wapperende lokken en een stralende glimlach stapte ze op mij af. "Lieve Suf" zei ze tegen me. Feitelijk zei ze geen "Suf", maar noemde ze mijn voornaam, en daarvan had ik mij voorgenomen deze niet op dit weblog te noemen. En eigenlijk zei ze ook geen "Lieve", maar dat past nu eenmaal leuk in dit verhaal. "Ga jij vanmiddag nog met mij mee naar dat stuurgroepoverleg?", vroeg ze met zwoele stem, "Jij bent veel beter op de hoogte van alles dan ik en ik vind het belangrijk dat wij daar iets goeds neerzetten."

Ik dacht na. Over eerder weg gaan die middag. Over 25 graden of warmer en een boot die al heel lang tevergeefs op me wachtte. Maar die ogen, die lach... Een cheffin met zo'n lach maakt leiderschaps- en motivatietrainers overbodig. "Natuurlijk ga ik met je mee" zei ik dan ook, want hormonen doen rare dingen met mannen en een boot is nu eenmaal slechts een boot.

Na de lunch kwam ze bij me en legde een hand op mijn schouder. Ik keek haar aan, verdronk in haar ogen, maar voelde mij geenszins een drenkeling. "Weet je", zei ze, "Ik keek net even op internet. Het wordt vanmiddag 28 graden, dus ik denk dat ik maar eens een paar uurtjes vrij neem en lekker een middagje op de boot ga liggen. Jij redt het toch wel alleen op dat overleg?"

Innerlijke strijd. Ooit had ik mij voorgenomen 'nee' te leren zeggen, beter op te komen voor mijn eigen belangen. Carriéres zijn niet afhankelijk van hielenlikkerij of slaafsheid, maar van persoonlijkheid, balans en prioriteiten stellen. Mannen maken carri?re met behulp van beslissingen, standvastigheid en doelgerichtheid. Maar goed, die mannen hebben geen cheffin met strakke, zomerse truitjes, welgeschapen vormen en een glimlach die kaarsen doet smelten. En dus zei ik: "Tuurlijk, ga jij maar lekker naar je bootje. Ik geef ze wel van katoen."

Een flits van tanden, vingers die over mijn arm streken en weer die hypnotiserende warreling van gouden lokken. En weg was ze. Rotwijf...

Niet op de bank

Dinsdag 12 September 2006 at 11:51 am


De trap naar de bovenwoning in Amsterdam was hoog en kraakte bij elke stap, anders dan ik in mijn luxe flatje gewend was. Met nabonzend hart van de klim gaf ik haar de bloemen die ik bij me droeg terwijl haar katten blazend een heenkomen zochten.

Ze was leuk, op een opgeruimde en onbezorgde manier. Aantrekkelijk ook. Veel te snel ging de middag voorbij en naderde de avond. Het voelde alsof ik haar al heel mijn leven kende. Ik had haar een paar keer eerder ontmoet, onder andere en soms minder leuke omstandigheden. Nu kletsten we als oude bekenden, lachten en keken elkaar steeds dieper in de ogen. De belofte van meer, bedacht ik mij.

's Avonds kookte ze voor me, simpel en lekker. De ramen van haar bovenwoning gingen open en met de frisse lucht die de geur van gebakken uitjes verdreef, kwamen flarden binnen van voorbijsnellend verkeer en een in de verte passerende trein. We keken in oude fotoboeken. Ik herkende mijzelf en we lachten verbaasd en geamuseerd tegelijk. Ze pakte een zoveelste biertje voor me en ik besefte mij dat het niet goed was om in de auto te stappen. Het werd bedtijd.

Ik zou op de bank slapen, vond ik. Maar ze herkende zowel mijn twijfelachtige blikken op de overduidelijk door katten beslapen bank als mijn beginnend allergische snifje. "Of bij mij in bed?" Ja, dat kon ook. Gewoon slapen? Gewoon slapen...

Toch was er die tinteling in mijn binnenste en het trillen van mijn handen verraadde de strijd tussen mijn verstand en mijn gevoel. Ik draaide me om en keek haar aan, zag haar glinsterende groene ogen, haar lange blonde haren. Welterusten, zeiden we...

Ik lag op mijn rug en staarde naar het plafond. In verwarring. Onrustig. Haar adem klonk diep en regelmatig, maar mijn slaap wilde nog niet komen. Toen draaide ze zich om, sloeg een arm en een been om mij heen en kroop dicht tegen mij aan. Ik verstijfde, luisterde naar haar ademhaling. Ze sliep verder. Onschuldig, alsof het zo hoorde. En ik staarde verder naar het plafond. Overweldigd, te bang om me te bewegen.

Toen ik opstond was ze het bed al uit. Moeizaam bewoog ik naar de woonkamer. "Goeiemorgen" begroette ze mij stralend. "Ik heb heerlijk geslapen!" Ik glimlachte. "Fijn voor je" zei ik werktuigelijk. Ik gaapte en wreef uitgebreid in mijn heftig prikkende ogen. "Ik moet nu echt naar huis" zei ik. Slapen. Maar dat laatste zei ik niet hardop.

(Niet al te vrij naar "Hij had de bank niet opgemaakt" van Karin. Als grapje, maar wel degelijk serieus)

Verlichting

Zondag 10 September 2006 at 09:59 am


In mijn dromen bewaar ik een drukkend geheim, zo zwaar en noodlottig dat het mijn ziel verduistert. En bij iedere poging het met iemand te delen en mij zo van deze last te verlossen, schrik ik wakker.

Het volgende is namelijk het geval:

Weke delen

Vrijdag 08 September 2006 at 5:07 pm


Voor de mannen van vrouwen die hun seksleven verlevendigen met seksspeeltjes is de term weekmaker nu ineens wel héél beladen geworden..!

Vanavond onbeperkt steengrillen!

Vrijdag 08 September 2006 at 3:46 pm


U mag het plakje vlees er net zo lang op laten liggen als u zelf wilt!

Valse verontwaardiging

Vrijdag 08 September 2006 at 09:00 am


Niet dat het dus toch zo is, maar dat ze het niet hebben verteld!

Wacht maar!

Vrijdag 08 September 2006 at 08:50 am


In het oneindige
Kruisen rechte lijnen
Elkaar
Loodrecht middendoor
Ooit...

Afvraagje (4)

Donderdag 07 September 2006 at 09:40 am


Maar zeg eens eerlijk, wie van u is om 09:40 uur wel eens aangenaam aangeschoten zónder dat hij daar een probleem in ziet?

Reden tot nadenken over lot en voorbestemming

Woensdag 06 September 2006 at 3:43 pm


Sinds ik het plan heb opgevat op een staatslot te kopen krijg ik ineens allemaal reclamemateriaal van autodealers in de post...

Ga in stijl!

Woensdag 06 September 2006 at 08:15 am


Zouden ze die Steve Irwin nou in een kist van Lacoste cremeren?

Boot op je hoofd

Zondag 03 September 2006 at 7:36 pm


Als je weet dat je binnenkort een gesprek gaat hebben over het wijzigen van je hypotheek, ga je soms heel raar fantaseren...!

Mond op mond

Zaterdag 02 September 2006 at 6:13 pm


Hoewel ik best wel een geile donder ben, is het aantal vrouwen van wie ik het toelaat dat ze me bij begroetingen of andere uitingen van genegenheid op de mond zoenen, nogal klein. Feitelijk betreft het maar een klein clubje van wat directe familieleden en een paar intieme vriendinnen die deze eer ten deel valt. Dat heeft niets te maken met preutsheid of remmingen. Tijdens een flinke pot wrede seks duw ik zonder enige g?ne mijn tong in alle natuurlijke lichaamsholtes van het vrouwelijk lichaam, mits daar geen haren in groeien en mits de bezitter dezes vaardig is in, en bereid is tot het ruimhartig hanteren van een nat washandje.

Maar zoenen heeft weinig met seks te maken. Zoenen is een ritueel dat hoort bij de dynamiek der menselijke interactie, waarin zaken als respect, genegenheid en onderwerping op non-verbaal niveau worden uitgewisseld. Daar ben ik niet alleen heel terughoudend in, ik hanteer ook een paar eenvoudige voorwaarden: er moet sprake zijn van een duurzame en wederkerige vriendschappelijke of familierelatie, er gelden minimale esthetische en hygi?nische eisen en de eventuele hormonale opspelingen mogen geen directe gevolgen hebben voor bestaande relaties en verstandhoudingen. En bovendien moet het zoenen op zich 'passen' in de contekst van het moment en de omgeving.

Geen universele visie, heb ik gemerkt. Afgelopen zomer werd ik tot mijn grote verbazing na afloop van een groot tuinfeest bij het afscheid door de gastvrouwe vol op de bek gezoend. Geen tong, geen hand in 't kruis of schitter-oogjes, maar gewoon plat op de plaat. Twee keer achter elkaar. Kennelijk zijn mijn principes en denkbeeldingen op dit gebied aan herijking toe. De 'dynamiek der menselijke interactie' is tenslotte ook onderhevig aan veranderende tijden, net als de seksuele moraal. En dat betekent dat denkbeelden soms moeten worden bijgesteld aan het actuele, geldende tijdsbeeld.

Ik heb begrepen dat mijn zoenende gastvrouwe binnenkort w??r een feestje heeft gepland. Dat lijkt me een uitstekende gelegenheid om een gedeelte van het voor de herijking noodzakelijke veldonderzoek een aanvang te laten nemen. Maar dan steek ik voor de zekerheid maar wel alvast een washandje bij me...

Weerzien

Vrijdag 01 September 2006 at 01:05 am


Ik zou er iets heel emotioneels van kunnen maken...

Ik zou het kunnen hebben over angst en overwinning, over motivatie en volharding. Ik zou kunnen beginnen over de waarde van vriendschap, zelfopoffering en dierbaarheid.

Wellicht zou ik ook iets kunnen schrijven over weemoed en verlangen, over verdriet, schaamte en verborgen trauma's. Dan zou ik het ook hebben over samenwerking, synergie, de som der delen en de uiteindelijke triomf. Ik zou dan doorgaan over het terugvinden van een verloren droom, het succesvolle einde van een dappere queeste, ooit alleen begonnen maar be?indigd temidden van mijn paladijnen, de terugkeer van mijn jeugd, het hervinden van mijn mannelijkheid...!!!

Maar dat doe ik dus niet. Ik volsta met de mededeling dat ik van plan ben om vanaf dit weekend weer als vanouds met de motor naar mijn werk te gaan.