Zuchten in de nacht

Dinsdag 31 Oktober 2006 at 12:32 am


All the vampires walkin' through the valley
Move west down Ventura Boulevard.
And all the bad boys are standing in the shadows
All the good girls are home with broken hearts

In de herhaling...

Maandag 30 Oktober 2006 at 09:09 am


Vier jaar oud, en toch actueel...!

Over weemoed en melancholie gesproken....

Dingen die je beter niet kan doen (1)

Zondag 29 Oktober 2006 at 11:51 am


Een boek waarvan je weet dat de pagina's loslaten meenemen in bad.

Tijd om je relatie te herijken als:

Zondag 29 Oktober 2006 at 09:21 am


Zij je sperma niet meer wil doorslikken omdat Sonja Bakker niet expliciet heeft gezegd dat dat m?cht.

De valkuil van de ergonomie

Vrijdag 27 Oktober 2006 at 11:29 am


Nu het gros van de in Huize Suffie aanwezige speelgoedjes-voor-volwassenen het einde van hun economische levensduur beginnen te naderen, verricht Suffinnetje momenteel driftig marktonderzoek in verband met eventuele vervangingsaankopen. Zelf zie ik daar zo het nut niet van in. Sommige, op siliconenbasis gebaseerde modellen mogen dan in de loop der jaren ietwat zijn verkleurd, de gebruikte materialen vertonen nog steeds geen tekenen van slijtage of oxidatie en voelen nog steeds glad en aangenaam aan. Ook de gebruikelijke tekenen van verwaarlozing, slijtage of het inwerken van agressieve stoffen, zoals haarscheurtjes, brokkelige stukjes en het afbladderen van coatings, zijn vooralsnog achterwege gebleven. Maar goed, het zijn h??r speeltjes en het is h??r zakgeld, dus waar hebben we het over...

Wat mij echter zorgen baart is dat Suffinnetje er voor heeft gekozen om de Neo-romantiek vaarwel te zeggen en zich meer te gaan richten op kubistische motieven, hetgeen betekent dat de traditioneel realistische, barokdooraderde siliconenlullen van welleer gaandeweg worden vervangen door ergonomisch verantwoorde, zachtgekleurde en klinisch ogende machinerie?n die nog het meest doen denken aan de wat knullig ontworpen ruimteschepen uit de eerste "Star Trek" series in de jaren 60 en 70.

Persoonlijk heb ik Suffinnetjes bonte verzameling, natuurgetrouwe en anatomisch correcte speeltjes nooit als een bedreiging ervaren, zolang ze maar paars, groen, transparant of blauw waren. In ieder geval schiep hun vormgeving duidelijkheid over doel, status en gebruiksmogelijkheden, en zolang ze mij qua kleurstelling maar niet deden denken aan het afgerukte lid van Umberto Tan voelde ik mij op geen enkele wijze beconcurreerd.

Maar dit ligt anders: een vrouw die in haar blote togus door de kamer danst en een dubbele dong in de rondte zwiept biedt duidelijkheid over haar stemming, haar intenties en haar gevoelens. Een vrouw met een vrouwvriendelijk en ergonomisch stuk medicinale kunststof tussen haar benen roept alleen maar vragen op: werkt ze nu haar Brazilian bij met een door Jan de Bouvrie ontworpen Tell Sell-apparaat? Maakt ze in het kader van zelfzorg een thuis-echo? Onderzoekt ze of die nieuwe infrarood-muis ?cht op alle oppervlaktes goed werkt? Installeert ze een nieuw apparaat voor elektronische detentie? Of laat ze zich simultaan uitwonen door de voltallige bemanning van de Bazoriaanse ruimtevloot?

Voor mij werkt de futuristische koppeling tussen mens en elektronica in ieder geval niet lustverhogend. En dat betekent dat ik Suffinnetje nogmaals ga proberen te overtuigen van mijn voorkeur tot het gebruik van voorwerpen die duidelijk zichtbaar bestemd zijn om in het lichaam te worden ingebracht, ook al zien sommige daarvan er ondertussen qua kleurstelling uit alsof ze daar oorsponkelijk ook vandaan kwamen. En mocht ik die strijd verliezen, dan weet ik in ieder geval hoe 'Trekkies' eigenlijk aan hun naam komen....

Marco

Vrijdag 27 Oktober 2006 at 12:46 am


Zo'n kwalificatie, "on-Nederlands"... Ik weet nooit welke kant ik daarmee opmoet..!

['title' removed by content filter]

Donderdag 26 Oktober 2006 at 08:45 am


['introduction' removed by content filter]

['body' removed by content filter]

Ui'tje

Zondag 22 Oktober 2006 at 10:09 pm


Geen TGV maar Intercity
Geen Montmartre maar Westerhaven
Geen Seine maar Nieuwe Waterweg
Geen Eifeltoren maar Euromast

So what....?

Extragratis

Woensdag 18 Oktober 2006 at 11:49 pm


Vrouwen en mannen behoren ieder hun eigen leven te hebben. En dus had ik er geen enkel probleem mee dat Mijn Lief met haar collegae een zogenaamde "Women's Only" party bezocht, zo'n verkoopfeestje waarop allerlei speelgoed wordt verkocht die je niet in de grote Bart Smit kerstgids aantreft.

Ik keek dan ook raar op toen ze thuis kwam met twee uiterst grappige, maar absoluut niet erotiserend ogende clownspoppen. "Gekregen", verklaarde ze. "Iedereen die boven een bepaald bedrag aan spulletjes had besteld mocht zo'n pop uitzoeken."

Ik knikte begrijpend en keek het olijke stel, inmiddels op de keukentafel naast elkaar geschikt, nadenkend aan. Iets klopte er niet...

Bevergeoordeeld

Woensdag 18 Oktober 2006 at 12:26 am


"Relevante omstandigheden die het functioneren hebben beïnvloed (volgens de betrokken werknemer en/of de beoordelaar) of andere bijzonderheden:"

Ja! Nee! Hahaha!! Daar trappen we dus mooi niet in!!!

Genot tegen de klippen

Dinsdag 17 Oktober 2006 at 08:16 am


Als een bepaald liedje al enkele weken in je hoofd zit, gaat zelfs Crowded House vervelen...!

Eind goed, al goed

Maandag 16 Oktober 2006 at 9:41 pm


Haar vingers glijden over mijn rug. "Heb je even?" vraagt ze. Dat heb ik, ik volg haar. Ze sluit haar glazen deur en monden om ons heen verstommen zonder te sluiten. We zwijgen, sluiten vrede zonder woorden. Uitleg is overbodig, onze blikken en zenuwachtige lachjes zeggen genoeg. Althans, voor elkaar.

"Ik heb wat voor je" fluistert ze en duwt me een doosje in mijn handen. Ik schud mijn hoofd en wil het teruggeven, maar beslist houdt ze me tegen. "Ik wil het" zegt ze en ik kijk haar aan. Ze glimlacht en de lage herfstzon schijnt door haar lange, blonde haar. Ik sta op en even kijken we elkaar aan. Dan doe ik de deur open en loop terug naar waar ik vandaan kwam.

Onderweg kijk ik even naar de doos in mijn handen. Een 6230i, zie ik. Het kon slechter.

V??l slechter...

Nooit meer een jetlag...!

Maandag 16 Oktober 2006 at 09:00 am


"Als ik groot ben," zegt mijn zoon, "begin ik een horecatent die 24 uur per dag open is!"
"24 uur per dag?" antwoordt mijn lief. "Wanneer denk je dan te gaan slapen?"
"24 uur per dag, mam!" zegt hij smalend, "niet per nacht!"

Ik moet hier iets mee. Maar weer eens met school gaan praten...?

Onderlinge verbondenheid

Vrijdag 13 Oktober 2006 at 6:33 pm


Na een aantal succesvolle vingeroefeningen in het veld hebben mijn lief en ik besloten onze relatie op te pimpen met het naar elkaar sturen van erotisch getinte emailtjes. En om het geheel nog iets spannender te maken doen we dat vanaf onze respectievelijke werkstekken, opdat wij na werktijd optimaal van de bereikte gemoedstoestand kunnen profiteren.

Uiteraard zie ik in dit kader het liefst berichtjes verschijnen die het effect van mijn vunzige fantasie?n bevestigen, maar soms komt er wel eens iets anders tussendoor. Dat mijn lief een ranzige reply klaar had staan, maar in plaats van de "send" button per abuis op "print" klikte, dat de printer op haar afdeling defect is, dat ze dus hals over kop de trap op moest naar de afdeling boven haar, dat ze vermoedelijk net iets te laat was geweest en dat ze vage vermoedens had over op handen zijnde veranderingen in haar werkklimaat.

Ik besloot er in dit geval niets van te zeggen. Mijn kritiek van gisteren dat mijn collegae het door haar gebruikte lettertype eigenlijk n?t iets te klein vonden was al hard genoeg aangekomen...

De middelen en het doel

Donderdag 12 Oktober 2006 at 4:31 pm


In het voorbijgaan wierp ze een grote envelope op mijn bureau. "Asjeblieft" zei ze hooghartig, "je telefoon weer terug. Volgens de TD kan hij gewoon gemaakt worden. Ze hebben een nieuw frontje besteld en die verwachten ze over drie weken in huis te hebben. Mag ik dat leentoestel meteen terug?" Zwijgend gaf ik haar, na de SIM-kaarten te hebben verwisseld, mijn leentoestel terug en stopte mijn vertrouwde, gebutste Lego-toestel demonstratief in het kleinste zakje van mijn jas.

Triomfantelijk glimlachend nam ze enkele ogenblikken plaats op mijn bureaublad. "Nou", zei ze zachtjes, "wat ben je er nou eigenlijk mee opgeschoten? Al die moeite, helemaal voor niets!" Ze stond op en liep de kamer uit. Ik keek haar na, zag hoe haar broek om haar billen spande. "Dat zie ik toch anders", zei ik. Net niet hard genoeg...

Logica der tweewieligen

Woensdag 11 Oktober 2006 at 12:02 pm


"Vind je het nou niet zonde om die fiets zo onder de blote hemel op straat te laten staan? In de regen en zo..?"
"Ik had al een hoes in huis, maar die bleek te klein voor mijn motor. Ik heb een grotere besteld."
"Wanneer komt die?"
"Geen idee."
"Dus hij staat nu nog gewoon in de open lucht?"
"Nee, ik heb hem zolang in de tuin neergezet..."

Dilletante wijsheden

Woensdag 11 Oktober 2006 at 09:24 am


Tijd heelt alle wonden, zegt men. Over litekens hoor je ze nooit...!

Dubbelleven

Dinsdag 10 Oktober 2006 at 8:50 pm


Ze lagen er samen, zij het apart...

Hij noemde zich "jong bejaard" en hij wachtte op zijn zoveelste dotterbehandeling. Hij maakte zich er niet druk om, want feitelijk leefde hij al in "geleende tijd" zoals hij dat noemde. Wat hem soms dwarszat was dat hij was overgebleven in plaats van de vrouw die hem al die tijd liefdevol had verzorgd. Maar zijn levenslust en kracht hadden hem er van weerhouden bij de pakken neer te zitten toen het lot haar van hem wegnam. Hij vond nieuw geluk, maar nam zijn oude kwaal mee en dus lag hij daar en wachtte op zijn zoveelste dotterbehandeling. Net als iedere keer was hij zich bewust van de kans dat er iets mis zou kunnen gaan, maar ook nu had hij vertrouwen, gesteund door zijn ervaringen en in de wetenschap dat mensen die van hem hielden op hem zouden wachten. Terug op zaal verbeet hij zijn teleurstelling voor het uitblijven van een behandeling en hoorde gelaten aan dat het onderzoek "weinig aan het licht had gebracht". Voor het eerst maakte hij zich écht zorgen, niet om wat men gemist had, maar om wat men al w?l gevonden had.

Zij was jong en mooi. Althans, dat was ze voor haar noodlottige valpartij. Die morgen had ze voor het eerst de moed gehad om in de spiegel te kijken en was de betekenis van 12 meter vrije val ineens heel tastbaar geworden. De pennen in haar benen kende ze alleen van de foto's en de bonzende pijn werd nog steeds redelijk effectief door medicijnen onderdrukt. Maar die morgen had voor het eerst de wanhoop toegeslagen, de angst dat haar ranke en sportieve lijf nooit meer zou functioneren als voorheen, maar vooral ook de angst dat haar glimlach voor altijd verloren zou gaan. Collega's, vrienden en familie pakten haar hand vast en verzekerden haar er van dat men nog veel, héél veel voor haar kon doen. Ze beloonde hun optimisme met een glimlach die steken door haar gebroken kaken joeg en de hechtingen in haar gezicht onbarmhartig deed trekken. Ze wist dat een gedeelte van die lach was achtergebleven in een plas bloed, onherstelbaar en onvervangbaar...

Ze lagen er samen, zij het apart. Ik liep van de één naar de ander...

Branche-verbreding

Dinsdag 10 Oktober 2006 at 7:16 pm


Greenpeace heeft zich pessimistisch uitgelaten over de kansen van Linux als concurrent ten opzichte van Windows. Greenpeace is ook de organisatie die enkele weken geleden de noodklok luidde over de hoeveelheden weekmakers in seksspeeltjes.

Zijn er geen walvissen meer of zo..?

Oktoberkoorts

Maandag 09 Oktober 2006 at 9:43 pm


"Ik ga even weg" zei mijn lief, min of meer vanuit het niets. Verrast draaide ik me om, ze had haar jas al aan. "Waar ga je naar toe?" vroeg ik onschuldig. Even bleef ze staan, zichtbaar ge?rgerd, met fonkelende ogen. "Ik ga even w?g" zei ze, iets snibbiger dan ik gewend was. Onder bepaalde omstandigheden voelen mannen precies aan wanneer ze hun mond moeten houden en dit was zo'n omstandigheid. De deur sloeg dicht en even later hoorde ik de auto knorrend langs de voorzijde van het huis rijden, richting stad.

Iets minder dan een uur later piepte ineens mijn telefoon. Een SMS'je: "Ik ga het niet doen, maar zou het nu wel kunnen". Mijn hart sloeg over en een wild gevoel van onrust borrelde in mij op. Mijn lief was niet van de vage boodschappen, die rol was al van oudsher aan mij toebedeeld. In gedachten vulde ik de boodschap aan tot een bestaande situatie en een snelle reeks van spookbeelden schoot door mijn hoofd: mijn lief met haar handen op de leuning van de brug, mijn lief met een gloednieuwe koffer in de vertrekhal van Schiphol, of in de deuropening van een TGV. Ik zag mijn lief, kijkend in de ogen van een donkere klerenkast die haar zojuist thuis had uitgenodigd. Ik zag mijn lief, in een angstig nieuw perspectief...

In tijden van spanning of onbalans heeft ieder mens zijn eigen methode om negatieve energie af te laten vloeien. Ik had altijd mijn rust gevonden in muziek maken, mijn lief in retail therapy, liefst in het tuincentrum. Die gedachte deed het besef met een schok bij me terugkeren. Snel pakte ik mijn GSM en berichtte terug:"Je koopt mooi géén kerstspullen!" Nog geen halve minuut later slaakte mijn GSM wederom een amechtig archa?sch piepje. Ik las:"Shit! Je hebt me door!"

Tevreden draaide ik de muziek iets harder en leunde achterover. Als je elkaar zo lang kent, verrast niets je meer...

Het doel en de middelen

Zaterdag 07 Oktober 2006 at 3:00 pm


"Nu we de tijd even aan onszelf hebben", begon ik voorzichtig, "wilde ik het eigenlijk even met je over mijn telefoon hebben". Ze draaide zich om en trok vragend haar wenkbrouwen op. "Je telefoon?" antwoordde ze, "hoezo? Wat is daar mee dan?"

Ik probeerde mijn woorden zorgvuldig te kiezen: "Nou, eigenlijk kan ik er niet zoveel mee. Ik vind hem zo fragiel, zo speelgoedachtig. Bovendien kan ik hem nergens op aansluiten en word ik een beetje iebel van die rare piepjes. Eigenlijk vind ik hem gewoon niet zo passend..."

Even knipperde ze met haar donkere ogen en zei: "Hij doet het toch? Wat is er dan mis mee?"
"Op zich niet zoveel", zei ik snel, "maar hij is ook gevallen, en..."
"Gevallen? Uit je GSM-tasje?"
"Nou, eigenlijk uit mijn motorjack. Niet zo erg, maar er zit wel een barst in. En nu wij zo...nou je weet wel...dacht ik dat je voor mij misschien nog...."

Met fonkelende ogen keek ze me aan en siste: "Dus daar was het je allemaal om te doen..?" Snel schudde ik mijn hoofd en zei: "Nee nee! Natuurlijk niet, dat heeft er niets mee te maken, hoe kan je dat denken..?!" Even keek ze me verachtelijk aan, toen gleed ze snel en soepel uit bed en greep haar shirt en spijkerbroek van de vloer af. "Nou" zei ze minachtend, "ik zal nog wel een keertje in mijn bureaulade kijken. Volgens mij heb ik nog wel iets voor je liggen..."

De weg naar het licht

Vrijdag 06 Oktober 2006 at 9:28 pm


Volgens de leer van mijn Guru is het verspilling van energie om je druk te maken over zaken waar je geen invloed op kunt uitoefenen. En dus neem ik gelaten en in alle rust plaats op de vangrail, leg mijn helm, met daarin mijn handschoenen in het gras achter me en observeer in alle rust de file die langs mij heen schuift. Vanuit mijn ongebruikelijke positie zie ik de bestuurders en passagiers in de auto's die mij passeren in een nieuw perspectief. En zij mij vermoedelijk ook..

Ik zoek de ogen van de mensen die achter hun stuur zitten te telefoneren. Sommigen wenden schuldig hun blikken af, anderen kijken onverschrokken terug, uitdagend en provocatief. Een tussen de auto's door laverende mede-motorrijder houdt in en kijkt me vragend aan. Als ik mijn duim omhoog steek groet hij en geeft gas. Een mooie blondine kijkt me vanachter het stuur meewarig aan. In de hoop dat ze stopt en me meeneemt naar kan me niet schelen waar, houd ik mijn hoofd scheef en kijk haar pruilend en zo zielig mogelijk aan. Maar ze rijdt verder en laat me alsnog in de steek.

Dan passeert een bestelauto met daarachter een viskar. Uit Spakenburg, staat erop. De vrouwelijke passagiere wijst schaterlachend naar me, vol leedvermaak om die arme sukkel die zo graag de file voorbijrijdt. In de auto daarachter zwaait een ogenschijnlijk zwaar dementerende, oude dame vol geestdrift naar me, als ware ik de Messias zelf. Als ik welwillend terugzwaai schiet de bestuurster, zo te zien haar dochter, in de lach en werpt een blik vol waarderende verstandhouding in mijn richting.

Het kost de twee heren van de Wegenwacht uiteindelijk bijna een uur om de boel weer draaiende te krijgen. Langzaam en onspannen laat ik de motor tussen de file door rollen, onbewust hopend op een nieuwe ontmoeting met de mooie blondine. Tevergeefs, uiteraard. De rij auto's is lang vandaag, bedenk ik mij, erg lang zelfs. Thuis pak ik nog net een staartje mee van de verkeersinformatie: twaalf kilometer file op de A1 vanwege een ongeval. Een gekantelde viskar...

Tevreden pak ik een flesje herfstbok uit de koelkast. Life stinks..!

Wie is er nou gek..?

Donderdag 05 Oktober 2006 at 3:35 pm


De Commissie Gelijke Behandeling heeft de gemeente Rotterdam succesvol op de vingers laten tikken omdat zij een sollicitant afwezen die weigerde om vrouwen een hand te geven.

Alvorens te reageren zou ik u willen verzoeken de bovenstaande zin nóg eens te lezen....!

Bewustwoording

Zondag 01 Oktober 2006 at 4:49 pm


Feitelijk werd het me pas duidelijk hoeveel flessen ik al in de glasbak had gedeponeerd toen iemand naar me roep: "Hé, Bonnie! Wat heb je met je haar gedaan?"