Tweelingen

Maandag 29 Maart 2010 at 10:44 am


Vroeger had je Marjolein en Jacqueline, twee identieke tweelingzusters die mijn emotionele groei ernstig beïnvloeden. De eerste had na twee weken nadat ze in mijn klas kwamen al een eerste huwelijksaanzoek mijnerzijds te pakken, nummer twee drie dagen later. Normaliter beschouwt men zulks als absoluut afkeurenswaardig, maar als je vijf bent oordeelt men daar gelukkig een stuk soepeler over.

Pas echt vervelend werd het toen de dames iets ouder werden en zich volledig overeenkomstig de geldende schoonheidsnormen tot vrouw begonnen te ontwikkelen. Ik kon namelijk geen keus maken. En aangezien dat ingevolge de toenmalige opvattingen wel een beetje van me werd verwacht, koos ik voor de gemakkelijke weg: ik koos voor geen van beiden.

Een soortgelijke ervaring beleefde ik enkele weken geleden toen ik reageerde op een advertentie voor een prachtig mooie Allparts Telecaster-body, die mij een mooie basis leek voor mijn eerste zelfbouw-gitaar project. Toen ik na afspraak in de werkplaats van de verkoper arriveerde, bleek hij echter twéé van dergelijke bodies te hebben, beiden van prachtig alder, beide met een onweerstaanbaar mooie 'flamed' maple top en een donkergroene 'burst'. En uiteraard met twéé bijbehorende 'skunkstripe' halzen!

Onwillekeurig schoot mij de periode met de identieke tweeling te binnen, maar deze keer besloot ik te doen wat ik toentertijd had nagelaten: ik maakte geen keuze, ik nam ze gewoon allebei! Ongetwijfeld had deze keuze in het eerste geval geleid tot interessante tijden, in ieder geval op z'n minst tot maatschappelijke afkeuring. Terugkijkend levert dit in ieder geval voldoende inspiratie op tot de bouw van twéé bloedmooie, zelfbouw Telecasters, wellicht een mooi item om op dit log nader over te berichten. Indachtig mijn gewoonte om mijn gitaren een naam te geven, zou ik daar al iets over kunnen verklappen.

Maar dat zal niemand verbazen....

2010-03/img_2406.jpg

Rillen

Maandag 29 Maart 2010 at 08:40 am


Van de week reed ik achter een bestelwagen met het opschrift "Grote maten leggings", gevolgd door een website.

Daar kan ik dan een hele nacht zwetend van wakker liggen....!

Tussend-oortje

Donderdag 11 Maart 2010 at 10:51 am


Watervogel met perfecte schutkleuren: Stealthloper.

Een blik op de binnenzijde

Donderdag 11 Maart 2010 at 07:58 am


Enkele weken geleden deed mijn zoon een opmerkelijke aanschaf: de DVD van de film "Mamma Mia", met onder meer Colin Firth, Pierce Brosnan en Meryl Streep. En wat meer is: met de muziek van Abba. Misschien wel net zo opmerkelijk is dat ik de film, als fervent ABBA-bewonderaar, nog niet heb gezien en ook vermoedelijk niet eens ga bekijken.

Mijn fascinatie voor het Zweedse viertal stamt uit de tijd dat ik ergens in een vunzig boekje een foto tegen kwam van zangeres Anni-Frid Lyngstad, in een pose die menig aankomend gyneacoloog in die tijd extra studiepunten moet hebben opgeleverd. In de daaropvolgende fase van basale puberale geslachtsdrift raakte ik dusdanig de weg kwijt dat ik me in de muziek van de beide dames ging verdiepen en toen de ergste testosteron-rush begon weg te ebben had ik voldoende muzikaal inzicht in het verschijnsel ABBA verworven om het succes aan de hand van technische criteria te verklaren.

Het grootste gedeelte van het ABBA-repetoire bestaat uit makkelijk in het gehoor liggende, aanstekelijke Middle-Of-The-Road niemendalletjes die op zich weinig verschillen van wat er in de jaren 70 en 80 aan commerciële meuk geproduceerd werd. De kracht van ABBA lag echter niet zo zeer in de kwaliteit van de deuntjes, maar in de wijze van arrangeren en produceren. Ulvaeus en Andersson ontwikkelden namelijk in de studio een wijze van kommaneuken die resulteerde in multigelaagde en zeer gedetailleerde orkestraties, maar ook in tot in de puntjes verzorgde opnames. Kenmerkend was bijvoorbeeld de truc om de zangpartijen niet "bovenop" de begeleiding te leggen, maar ze qua niveau ongeveer gelijk te trekken met de andere partijen, waardoor niet zo zeer het deuntje, maar het totaalgeluid belangrijk werd; geen liedje plus begeleiding dus, maar een totale compositie waarin de zang wel leidend, maar zeker niet het belangrijkste onderdeel was.

Maar goed, zo ging dat dus met mij. De dames van Abba paaiden mij op non-verbaal niveau, de heren wisten vervolgens mijn interesse voor muziekopnames en -producties op te wekken en zetten mij en passant ook nog eens op het spoor van andere grootheden als Phil Spector, Alan Parson, Steve Lilywhite en Trevor Horn, zomaar wat mensen die behoorlijk bepalend zijn geweest voor hoe muziek in de afgelopen decennia heeft geklonken.

Terug naar 'Mamma Mia'. Daar kan ik kort over zijn: de Abba-magie ontbreekt hier geheel. De liedjes zijn duidelijk ondergeschikt gemaakt aan het geheel, de zang is gemixt op verstaanbaarheid en de zangers zijn weliswaar acteurs die een leuke partij kunnen zingen, maar geen zangers. Wat overblijft is een vrolijke familiefilm vol makkelijk in het gehoor liggende, aanstekelijke Middle-Of-The-Road niemendalletjes die op zich weinig verschillen van wat er in de jaren 70 en 80 aan commerciële meuk geproduceerd werd. En volgens mij had ik al laten doorschemeren daar ik dáár niet op zat te wachten. Daar helpt zelfs een blik op de interne huishouding van Meryl Streep me niet van af...