Splits & Fuseer

Vrijdag 09 April 2010 at 2:08 pm


Je moet de afgelopen jaren wel zo'n beetje onder een steen geleegd hebben wil je niets hebben meegekregen van het succes van de Blue Man Group: drie blauwgeschilderde, haar-, oor- en stemloze mannen die op het podium een absurdistisch stuk rocktheater neerzetten met behulp van trommels, liters waterverf en PVC-pijpen. De eerste Blue Man Group werd ooit gevormd door drie New Yorkse straatartiesten, maar tegenwoordig maakt de organisatie gebruik van een internationaal netwerk van artiesten die steeds per lokatie als drietal kunnen worden ingezet, waardoor de shows op meerdere plaatsen en in meerdere landen tegelijk kunnen worden uitgevoerd.

Je kunt er op wachten dat dit concept een keertje binnen de popmuziek wordt ingevoerd, het moet namelijk enorm winstgevend zijn om acts als U2, Coldplay of The Rolling Stones in meerdere landen tegelijk te laten touren. En bovendien ook een stuk minder belastend voor de musici zelf! Even een blik in het verleden voor wat -wellicht onbedoelde- voorbeelden: de symfonische rockgroep Yes versleet in de 40 jaar van hun bestaan zoveel musici dat een jaar of 20 geleden twee formaties tegelijkertijd door Engeland tourden, de ene bestaande uit bassist Chris Squire met een handvol oudgedienden, Tony Kaye, Trevor Rabin en Allan White, de andere bestaande uit vier leden uit de meest succesvolle bezetting, optredend onder de naam Anderson, Bruford, Wakeman & How.

Een soortgelijke situatie speelt bij de Australische Little River Band, waarvan geen enkele muzikant van de succesvolle periode meer meespeelt, terwijl de oorspronkelijke zangers, Glenn Shorrock, Graeham Gobble en Beep Birtles, die tevens alle hits schreven, nog regelmatig onder hun eigen naam als trio plus band optreden.

Toch speelde dit soort dingen niet alleen in het pleistoceen van de popmuziek. Ook de succesvolle, Britse meidengroep de Sugababes, kent ondertussen een tegenhanger bestaande uit de dames Keisha Buchanan, Mutya Buena en Siobhán Donaghy, die de groep 12 jaar geleden oprichtten en nu de messen slijpen om onder de oude naam weer te kunnen optreden.

Uiteraard speelt hier wel een factor die bij theater wat minder bepalend is voor het geheel: de authenticiteit van het geluid. Zou een tweede U2 bijvoorbeeld levensvatbaar zijn zonder de heren Bono en The Edge? Wat als zij zich zouden splitsen in twee afzonderlijke U2's? Ziehier het principe van Splitsing & Fusie: de gezichts-, sfeer- of geluidsbepalende leden van een grote band stappen ieder in een nieuwe versie, met dezelfde naam en hetzelfde repertoire. Zodra het publiek aan de nieuwe situatie is gewend en iedere afsplitsing als zodanig heeft erkend splitst iedere bezetting zich op in en volgende generatie, net zolang tot er sprake is van een wereldomvattend commercieel popconcern, dat waar dan ook kan optreden, componeren en opnemen. Zodra het even inkakt treedt de band een keertje grootschalig op in de oorspronkelijke bezetting en de kassa rinkelt weer als nooit tevoren!

Het lijkt ideaal, zo'n model, maar er zijn wel degelijk keerzijden. Ik noem er maar één: op hoeveel Toppers zitten we te wachten?

Kortom, vergeet dit stukje maar weer net zo hard. Iemand onlangs nog iets van The Beatles gehoord?