Uit Suffie's platenkast (7)

Zondag 31 Juli 2011 at 12:48 pm


America - America

Zul je net zien: blaas je een oude rubriek nieuw leven, trek je een CD uit je rek en hoor je vervolgens dat één van de oprichters van de betreffende band, Dan Peek, vorige week op 60-jarige leeftijd is overleden. "America" was het eerste album van de gelijknamige band, bestaand uit drie Amerikaanse zonen van in Engeland gestationeerde militairen, gestoeld op de toen groeiende interesse voor country- en softrock.

De vocale prestaties op deze plaat doen denken aan het werk van Crosby, Stills, Nash & Young, zij het dat het gekweel van de soldatenzoontjes net iets lieflijker en correcter klinkt. Opvallender zijn de multi-gelaagde, akoestische gitaarbegeleidingen, zowel 6- als 12-snarig, die niet zijn beperkt tot het obligate jengel-jengelwerk, maar afzonderlijke partijen vormen die perfect op elkaar aansluiten, wat nog versterkt wordt door het mooie, brede stereobeeld.

De single "A Horse with no Name" werd één van America's meest bekende werken, maar is zeker niet het beste nummer van deze plaat. Na "America" maakte de band nog een hele reeks platen die steeds voller, gepolijster en poppy-er werden, met liedjes die zó walgelijk zoet zijn dat zelfs Céline Dion er een übergeile rockchick bij lijkt. Deze houden, de rest doorspoelen a.u.b.

Feestje, ergens tussendoor...

Maandag 18 Juli 2011 at 12:52 pm


U moogt mij wel eens feliciteren! Vandaag bestaat dit schone weblog namelijk precies 9 jaar, 6 maanden en één dag! Misschien een wat dwaas moment, maar als ik op 10 jaar moet wachten sneeuw ik zo onder. Heel webloggend Nederland bestaat namelijk binnenkort tien jaar. Okay, de eerste Nederlandse weblogs verschenen al in de vorige eeuw, maar de echte weblog-'boom' dateert toch echt uit de jaren 2001 en 2002. En al die jubilerende weblogs gaan dat straks natuurlijk uitgebreid vieren, zo uitgebreid dat mijn, als altijd, bescheiden bijdrage ongetwijfeld in de grote massa verloren zal gaan.

Wie een klein beetje om zich heen klikt ziet de voorhoede reeds jubileren. De één doet dat smaakvol met een passend stukje en een dankwoordje aan zijn of haar trouwste lezers, de ander middels een dagenlang voorturende diarree van geëxalteerd narcisme, gevolgd door een reeks naschokken waarin de sucessjes, de meme's, de stokjes en de stukjes met de meeste reacties nog eens fijn worden opgewarmd.

Ik doe dat dus niet. Kan dat niet. Mijn hoogtepunten beperken zich tot een paar Bloggie-nominaties, acht jaar geleden, waarvan ik er niet één wist te verzilveren, en een geinig door het weblogvolk opgepakte "Supermarkt Forever" actie die door een totaal gebrek aan zelfgeilerij en nepotisme niet eens de eerste uitgave van "Bloghelden" haalde.

Om opmerkingen over de PH-waarde van dit stukje te voorkomen: zowel eigengeilheid als nepotisme zijn deugden, passend in de context waarin mensen hun geluk zoeken. Voor sommigen zijn dat de nieuwe media en het webloggen, voor mij niet.

Vorig jaar, na afloop van het Dutch Bloggie gala, stond ik in het Paard van Troje nog even na te mijmeren met wat mensen die zich zonder voorbehoud stuk voor stuk de Eminence Grise van de Blogwereld zouden mogen noemen. Ach ja, vroeger... Als blogger schreef je stukkies op je eigen site, verzonnen of echt meegemaakt. Die werden dan gelezen door andere bloggers en die vonden dat dan leuk of niet. Zo simpel was het. We organiseerden meetings in café's, op boten of in een park, waarbij we onze domeinnaam op een sticker schreven en die op onze borst plakten. Het hoofdprogramma bestond uit bier drinken, techtalk en hopen dat je aan het eind van de avond naar huis reed met een lekkere blogster achterin je auto.

Hoe anders zijn de tijden nu, verzuchtten we. Een weblog telt tegenwoordig pas mee als het deel uitmaakt van een geïntegreerd socio-mediaal project. Als weblogger wordt je pas serieus genomen als je minimaal HBO Nieuwe Media hebt gedaan of, als zij-instromer (journalistiek of Nederlandse letteren), een meerdaagse blogworkshop hebt gevolgd. Bijeenkomsten vinden plaats in gevestigde en trendy etablissementen, op basis van al of niet weloverwogen opgemaakte gastenlijsten, gesponsord door belanghebbende mediagrootheden en gepresenteerd door grote namen uit het journalistieke of politieke veld, als het maar aandacht oplevert.

Iemand schreef laatst 'het weblog is dood'. Dat is niet waar, het weblog is het 'gewone volk' ontnomen en geassimileerd in de blitse wereld van journalistieke belangrijkdoenerij. En wie bekend is met de wereld van Jean-Luc Picard weet dat assimilatie een lot is, erger dan de dood.

Vandaag vier ik dus mijn 9 jaar, zes maanden en ééndaagse jubileum. Vanwege bovenstaande, maar eigenlijk vooral ook omdat mijn tienjarig jubileum midden in de winter valt. Iemand een leuk park in gedachten? Zorg ik wel voor de stickers...

Moment van muzikale demotivatie

Dinsdag 12 Juli 2011 at 3:39 pm


Mijn broer speelt basgitaar in Cuby & The Blizzards. Als ze in mijn woonplaats spelen, nodigt hij me uit een stukje mee te pingelen. Ik plug die avond in met mijn mooiste Les Paul, maar merk al bij het stemmen dat de hals niet stabiel is. Bovendien begint de band met het spelen van allerlei moeilijke, jazzy akkoordenschema's die niets te maken hebben met wat ik als blues beschouw.

Aan het eind van de set krijg ik een bemoedigend klopje op mijn schouder, maar ik weet dat ik er weinig van gebakken heb...

Kutdromen ook...