Verval

Zondag 06 November 2011 at 7:14 pm


Onlangs manifesteerde zich de eerste aanvang van het eind van het leven zoals ik dat tot op heden ben gewend te leven. Deze manifestatie vond plaats in het kleinste kootje van mijn linkerpink, in de vorm van stijfheid, pijn en een hoorbare klik bij het bewegen ervan. Dit heet in medische termen artrose, oftewel slijtage aan kraakbeen en gewricht. En dat betekent dus de eerste aanvang van het einde van het leven zoals ik dat tot op heden ben gewend te leven.

Dat lijkt wat overdreven dramatisch. Mijn lijf reikt tot ruim 1.80 meter boven het aardoppervlak, bevat nog zo'n 205 botten die min of meer naar behoren functioneren en wordt bovendien omsloten door een hoeveelheid stevig en doorbloed vlees die als voldoende mag worden beschouwd om een Burundese buurtbarbecue te faciliteren. En zo'n kutkootje, dat qua volume nog geen tiende promille van het totaal uitmaakt, zou mijn leven verwoesten?

Probleem is dat ik gitaar speel, dat geeft mijn linkerpink een wat bredere rol dan het stelselmatig verwijderen van intranasale sedimenten. Mijn pink is de septime in mijn barré's, de sus4 in mijn majeuren, het scharnierpunt voor mijn push-ups en ook nog eens twee frets extra spreiding, hetgeen mijn spel doet onderscheiden van het gejengel van de gemiddelde kampvuurbroddelaar.

Artrose is, om de medische terminologie nog maar even aan te houden, irreversibel en progressief. Oftewel, het gaat nooit meer over en wordt in de loop der tijd steeds erger. Dat roept vragen op: hoe plant dit zich voort? Wandelt de slijtage langs mijn pink naar boven? Of trekt deze naar het kleinste kootje van mijn ringvinger en zo verder? Is mijn rechterpink het volgende slachtoffer of is wellicht mijn linker kleine teen aan de beurt? Parallel daaraan hangt dan de vraag hoe ik de rest van het leven zoals ik dat nu leef ga regisseren: a. nu het nog kan al mijn nog resterende gitaarambities er achter elkaar versneld doorheen jassen, inclusief een geforceerd optreden op Pinkpop en een onverantwoord gefinancierde aankoop van een Les Paul Custom Black Beauty; b. de helft van mijn ambities schrappen, bij de andere helft gas terugnemen en hopen dat ik het moment van totaal blokkeren met rustig aan doen zover mogelijk voor mij uit kan schuiven, of c. gewoon door blijven gaan met wat ik nu doe en afwachten wanneer er vanzelf een einde aan komt.

Een vierde, tevens meest ingrijpende scenario speelt zich af ergens in de achterste regionen van mijn achterhoofd en behelst onder meer het afscheid van mijn bandje en de verkoop van alles wat ik in huis aan gitaren, versterkers en randapparatuur heb rondslingeren, hopende dat de opbrengst daarvan voldoende is om de nieuwe weg die ik insla te bekostigen. Een weg die door velen wellicht als onverwacht of zelfs schokkend zal worden ervaren, maar die mij wel vrijwaart van een veel te vroege confrontatie met mijn eigen verval.

Moet ik wel iemand vinden die mij op mijn leeftijd nog serieus drumles wil geven...