Kerstfeest in Huize Suffie

Zondag 25 December 2011 at 10:10 am


In het kader van "eens per jaar is het geoorloofd je ecologische principes te laten varen" stond het kerstdiner in Huize Suffie dit jaar in het teken van excessief aaibare bedreigde uitheemse diersoorten.

Naast een eenvoudig arrangement van veldsla, presenteerde Suffie een trio van koalamedaillons, vogelbekdierhaasjes en pandatournedos, gewikkeld in dodo-spek en bedropen met een saus van sjalotjes, bospaddenstoelen en kookaburralever.

Uiteraard zijn huiden, pelzen en veren van de gebruikte wildsoorten netjes weggegooid, voordat kwaadwillenden ze achterover drukken om bontjassen van te maken. Dat soort ranzige types zijn namelijk altijd actief, ook met kerst...!

(redo kerst 2004, wij hebben iets met eten...)

Vreten op aarde

Zondag 25 December 2011 at 10:02 am


Kerstmis, een feest van bezinning en beschaving. Een feest om na te denken over de verworvenheden van onze cultuur en samenleving:

"Maarreh.... wat ga jij eigenlijk morgen eten?"
"Geschroeid bosvarken. En verminkte garnaal vooraf.."
"En vanavond?"
"Bambi à la Beverwijk, met prut van heksenboleten... En jij?"
"Doodgeschoten kangaroe, morgen gaan we steengrillen met bedreigde diersoorten...."
"Lekker..."
"En een flesje soixante-neuf du pape..."
"Had ook Canei kunnen wezen... *rilt*"
"Inderdaad... *rilt terug*"

Wie zei ook al weer dat kerstmis het beste in de mens wakker maakt...??

(redo kerst 2003)

Het gewicht van vertrouwen

Dinsdag 20 December 2011 at 12:39 pm


Onlangs las ik ergens iets over een onderzoek, waarvan de uitkomst mij wel raakte: Als mensen zonder aanwijsbare medische noodzaak plotseling aan hun conditie gaan werken en afvallen is dat vaak een indicatie dat zij op het punt staan een nieuwe of buitenechtelijke relatie aan te gaan. Dat is natuurlijk geen hogere wiskunde, wie een nieuw kippetje of haantje aan de haak slaat zal wel eerst zijn marktwaarde op niveau moeten brengen om de kans van slagen te optimaliseren.

Relatietechnisch gesproken raakt deze wetenschap mij niet echt. De laatste keer dat ik toestond dat een vreemde vrouw haar buitenechtelijke, koude voeten onder de lakens in mijn rug zette is al weer even geleden en de neiging om daar nog eens aan toe te geven onbreekt momenteel volledig. Wel onrustgevend is dat deze onthulling ongeveer samenviel met een aardig gesprek dat ik had met mijn huisarts, over wat wij voor het gemak maar even de Wet van Behoud van Mij noemden: Als je een persoon uitdrukt in de constante P, dan is P het product van de vectoren in een vierdimensionaal assenstelsel X,Y,Z en T. Het verlengen van de vector T (tijd) is slechts mogelijk door de coördinaten X en Y dichter bij het nulpunt te brengen, er van uitgaande dat de coördinaat Z na het bereiken van de volwassenheid min of meer als onveranderlijk moet worden beschouwd. Praktisch gesproken: mijn levensverwachting zou gunstig worden beïnvloed als ik serieus werk zou gaan maken van het verminderen van mijn breedte- en dieptewaarden, hetgeen natuurkundig gezien een fikse afname zou moeten betekenen van de huidige hoeveelheid Suffie (voor de moeilijk lezenden onder ons: als je je kind nog volwassen wilt zien worden, moet je nu gaan afvallen, vetklep!).

Die exercitie is nu uiteraard voorlopig even van de baan. Mijn Lief is niet mediavreemd en zal onvermijdelijk haar conclusies trekken, ook al zit daar nog zo'n mooie medische onderbouwing in. En als ik nou ergens niet op zit te wachten is het een vrouw die vanwege de overlevingsdrang van haar echtgenoot al of niet ten onrechte twijfel heeft over de de integriteit van onze huwelijksgelofte.

We hebben het goed, Mijn Lief en ik, maar hebben wel degelijk mindere tijden gekend. Tijden die werden beheerst door zowel interne als externe invloeden, maar waar we allebei beter uit zijn gekomen. Ik zie dat ook aan haar, zoals ze in de afgelopen maanden is opgebloeid, kleur heeft gekregen en het leven weer is gaan zien als één groot feest. Ze stapt weer met vriendinnen, gaat vol enthousiasme naar haar werk en ziet er weer blozender, gelukkiger, jeugdiger, sexier en strakker uit als ooit tevoren...

Slanker ook, lijkt wel...

Uit Suffie's platenkast (9)

Zaterdag 03 December 2011 at 12:55 pm


Primus - Green Naugahyde

Als je in slaap valt bij de muziek van RHC en romantisch dineert met Alien Ant Farm, dan zou je wel eens rijp kunnen zijn voor de heren van Primus. Dit trio, onder leiding van bassist en Vader van Alle Kwaad Les Claypool, maakt namelijk vergelijkbare, stampende teringherrie, maar dan in het kwadraat.

Waar de eerste twee bands zich nog wel eens wagen aan liederen met een kop, een refreintje en een staart, zijn de nummers van Primus weinig meer dan retestrakke grooves en licks, gebaseerd op de razendsnelle ruk-, pluk-, timmer- en taptechnieken van Claypool. De sporadische, vervormde zanglijntjes vallen over het algemeen hooguit op door de melige en humoristische teksten, maar nauwelijks door enige vorm van meezingbaarheid.

Green Naugahyde is de eerste volwaardige CD van het virtuoze trio en sluit naadloos aan bij eerder werk: rare teksten, lollige titels als Jilly's On Smack, Eternal Consumption Engine en Tragedy's A' Comin' (uitgebracht op single!), en vrijwel volledig op bassgitaar geënte riffs. Dat daarin overigens nog behoorlijk wat afwisseling in zet, zegt iets over de verzamelde techniek van de heren.

Primus is bij het grote publiek eigenlijk hooguit bekend vanwege de single Wynona's Big Brown Beaver en dan waarschijnlijk uitsluitend om de bijzonder lollige videoclip die in de jaren negentig nog wel eens langs kwam op het toen nog vooruitstrevende MTV. Dat is op zich niet zo gek, het uitluisteren van een complete Primus-CD vergt namelijk behoorlijk wat energie en uithoudingsvermogen. Wat dat betreft is ook het volledig beluisteren van Green Naugahyde te vergelijken met een nachtoverschrijdend kussengevecht met de vier uit het lab ontsnapte klonen van J-Lo: je bent voor de eerste drie weken volledig uitgeput, iedere verzwakking van aandacht kan fataal zijn, maar je blijft wel achter met het tevreden gevoel dat je iets bijzonders is overkomen.