Ezel in wintertijd

Zondag 28 Oktober 2012 at 11:36 pm


Eigenlijk best geinig, die posts van exact tien jaar geleden! Blijken eigenlijk nog steeds gruwelijk actueel! Daarom onderstaand stukje, van 28 oktober 2002 en nog steeds in staat om een brede grijns op mijn eigen tronie te toveren...

Ook in Huize Suffie is de overgang naar de wintertijd niet niet onopgemerkt gebleven. Dit menselijk ingrijpen in de relatieve zonnewende, leverde ons gisteren niet alleen een uur extra slaap op, maar bezorgde mij vandaag ook nog eens een adembenemend déja vu.

Het geschiedde in die tijd, dat ik een ernstige geestelijke afhankelijkheid ontwikkelde voor haar die op dat moment de beste kaarten in handen had om de geschiedenis in te gaan als Suffie's eerste, serieuze bijslaap. Nog maar net een maand verkering liep ik op die zondagmorgen in herfstig oktober naar haar woning in de Amsterdamse kinkerbuurt, mijn kop vol met watten, mijn hart vol met vlinders. We hadden vroeg afgesproken, niet met de bedoeling iets te gaan doen, maar puur om zo lang mogelijk geestelijk en vooral lichamelijk contact te onderhouden.

Het viel me op dat het tamelijk lang duurde voordat de deur op mijn bellen werd geopend. Na een tweede poging scharnierde er boven mij een raam open en verscheen het verfrommelde hoofd van mijn beoogde schoonmoeder, compleet met krulspelden en een uiterst nurkse gelaatsuitdrukking, het straatbeeld daarbij in niet geringe mate ontsierend. Met een kop als een tomaat werd ik mij bewust van mijn dwaling. Kut, vergeten de klok terug te zetten. En dus een uur te vroeg op mijn afspraakje. Eenmaal boven troostte ik mij met de aanblik van mijn lief, die mij slechts gekleed in een oversized T-shirt en een schattige slaaprimpel kwam begroeten. Het genoegen dat ik ondervond van de aanblik van haar iets oudere zusje, die in eenzelfde creatie door het huis heen zwierde werd echter ruimschoots gecompenseerd door de aanblik van schoonmama, die deze dracht kennelijk als een familietenue beschouwde. Neen, men was niet kwaad, maar wel werd mij duidelijk te verstaan gegeven dat ik deze episode nog jaren en jaren met mij mee zou dragen.

Toen ik 's avonds naar huis toe liep, wist ik één ding zeker: dit zou mij nooit, nee nooit meer gebeuren! Al werd ik honderd. Het verhaal van de ezel en de steen dus zou immers ernstig dissoneren met mijn voorbeeldige levenswandel.

Maar Suffie zou Suffie niet zijn als de loop der dingen hun normale gang zouden volgen. De volgende morgen, vervoegde ik mij ingevolge een afspraak wederom ten huize van mijn lief. Het hoofd dat nu uit het raam hing was nog beduidend nurkser dan de dag tevoren. Kut, kut, kut!! Wel het horloge een uur achteruit gedraaid, maar de wekker alsnog vergeten. Waar ik een dag eerder nog op clementie mocht rekenen, werd mij deze keer toch wel duidelijk gemaakt dat het met mij nooit meer helemaal goed zou komen...

Een zelfde scenario ontspon zich vanmorgen, toen ik mijn Suffinnetje een uur te vroeg uit haar bed trommelde, omdat ik mijn eigen wekker nog niet aan de wintertijd had aangepast. Het leverde mij de ochtendtoorn van mijn schone gemalin op, maar ook enige onbetaalbare momenten van zoete weemoed en melancholie.

En daar kan ik toch mooi weer een jaartje op teren...

En waar stond u gisteren veel te vroeg voor de deur??

Kutmarokkanen?

Woensdag 24 Oktober 2012 at 12:51 pm


Exact tien jaar geleden plaatste ik het onderstaande stukje op Suffie.com. Mede in het kader van mijn studie vroeg ik mij toen heel serieus af hoe dit zich zou gaan ontwikkelen. De conclusie laat ik, tien jaar later, aan U over....

Vandaag is hij overleden. Die jongen van 22 in Venlo, doodgeslagen omdat hij een opmerking maakte over het feit dat twee knapen op een scooter bijna een bejaarde tegen de vlakte reden. De hoofddader, koppen alle media uitdrukkelijk, was een 18 jarige Marokkaan. Nog niet zo lang geleden was men een stuk voorzichtiger met dat soort informatie. Stigmatisering, discriminatie, vooroordelen en generalisering, mooie en goed doordachte termen om aan te geven waarom dat niet moest.

Maar waarom dan nu wel? Is men het zo zat dat men een hele bevolkingsgroep gaat aankijken voor wat een enkeling geflikt heeft? Is het uit met de tolerantie en verdraagzaamheid? Gaan we terug naar de tijd waarin karakter en gedrag schaamteloos kon worden gekoppeld aan afkomst of nationaliteit?

Of is men ineens tot het inzicht gekomen dat we te maken hebben met de uitwassen van een voorheen zorgvuldig onder de politiek correcte pet gehouden integratieprobleem? Begint men te beseffen dat daders ook slachtoffer zijn? En wel van onze samenleving? Is het muntje gevallen dat er wel degelijk een samenhang is tussen delinquentie en afkomst? En dat die koppeling niet verdwijnt zolang we onze bek erover houden?

Sociologen en criminologen slaan ons met prachtige en goed doortimmerde theorie?n om de oren met klinkende termen als arrousal, relatieve deprivatie, inconsistente disciplinering, strain en subcultuurvorming. Allemaal verklaringen voor het criminele gedrag van bepaalde groepen jongeren.

Maar laten we even wel wezen, ik zou geen jonge Marokkaan willen zijn in onze samenleving. Met ouders die gewend zijn dat opvoeding een verantwoordelijkheid is die je deelt met de gemeenschap, zeker als hun kinderen iets uitvreten op straat. En die niet aan het feit kunnen wennen dat mensen in Nederland geen enkele verantwoordelijkheid voelen voor wat de kinderen van de buren uitspoken, laat staan dat ze er wat aan doen. Ik zou me als puber wellicht niet kunnen redden in het daardoor ontstane vacuum en de ruimte pakken die me door de gelegenheid geboden werd.

En zo zijn er wel meer factoren. Stel je voor, thuis heb je het krap en leef je met strenge normen en waarden, je zus krijgt op haar flikker als ze een broek aantrekt of haar haar op straat laat zien en op straat loopt iedereen met mobieltjes, dure kleding en patserige scooters, terwijl de meisjes zonder beha's je op straat hun navelpiercing laten zien. Hoeveel tegenstrijdigheid kan een mens aan?? Eigenlijk niet zo gek dat die jongens bij elkaar klieken en verworden tot wat Rob Oudkerk zo onbehoorlijk, maar wel heel treffend kutmarokkanen noemt.

De hoofddader in deze zaak staat in Venlo bekend als een agressief ventje. Niemand van ons weet in hoeverre dat met zijn persoon te maken heeft of met zijn afkomst. Maar iedereen vindt dat hij de Marokkaanse gemeenschap in Nederland geen dienst heeft bewezen. Dat vinden vast ook de paar Marokkaanse vrienden die ik heb en die zich ernstig zorgen maken. Nee! Dat zijn geen goede Marokkanen... dat zijn goede mensen!

In de krant: gisteren werd in Almere een ontvoeringspoging verijdeld door het optreden van twee jongens op een scooter. Wat had ik graag gelezen dat het twee Marokkaanse jongens waren...

Uit Suffie's platenkast (11)

Dinsdag 02 Oktober 2012 at 08:19 am


Chicago - Chicago VII

Voor wie bekend is met de honingzoete en aalgladde glibber- en glijmuziek die deze band maakte in de jaren '80 en '90, is het vermoedelijk nauwelijks voor te stellen, maar ooit maakte Chicago wel degelijk lekkere muziek. VII stamt uit 1974 en was de eerste elpee waarin de van Sergio Mendez afkomstige percussionist Laudir de Oliviera als vast bandlid mee speelde. Dat is te horen in de breed uitgesponnen, polyritmische improvisaties die de eerste schijf van dit dubbelalbum domineren en waarin Laudir's latijnse potten en pannen een heldenrol in spelen.

Naast Laudir is het vooral ook de blazerssectie die flink aan bod komt, met name Walter Parazaider die op een voor hem ongebruikelijke wijze losgaat op de dwarsfluit. Hoewel Chicago in die tijd in de gelukkige omstandigheid verkeerde meerdere bandleden te hebben die uitstekend solo konden zingen, wordt er op plaat één nauwelijks gezongen en staan de jazz-invloeden volledig centraal. Pas op de tweede schijf worden de keeltjes gesmeerd en volgt er meer gebruikelijk Chicago-materiaal, waaronder hits als Wishing you were here (samen met de Beach Boys) en Call on me. In Skinny Boy komen bovendien de Pointer Sisters nog even om de hoek kijken.

Al met al een zeer gevarieerd album, met zowel experimentele jazz als stevige popmuziek, een combi die in dit geval uitstekend uitpakt. Ach, waarom werden deze jongens nou zo snel oud...?