Speuren naar het nieuwe bloggen

Vrijdag 30 Augustus 2013 at 09:27 am


Ze was geen schoonheid in de klassieke zin des woords, althans niet in mijn ogen. Maar ik vond haar wel verbijsterend aantrekkelijk. Met een beetje duw- en trekwerk, en het strategisch wegduwen van wat in de weg staande karretjes kwam ik voor haar counter met kaas en vleeswaren te staan en vroeg met m'n donkerste stem om de dikke plakken boterhammenworst.

"Stop!"
"Pardon?"
"Ik zei stop! Laten we asjeblieft ophouden met dat truttige 'en daar sta je dan, bij de kassa'-gedoe. Volgens mij hebben we die trend in het vorige decennium al besmet verklaard..."
"Jawel, maar..."
"Niet doen! Laat dat nou maar over aan de zachte onderbuik van vrouwelijk weblogland."
"Okee..."

Die Nico Dijkshoorn, die iedere week bij DWDD gedichtjes mag voorhakkelen die in de dagen daarvoor door het plaatselijk Bijzonder Onderwijs speciaal voor hem zijn voorbereid, is er nou niemand zo gek te krijgen om die selectief behaarde scrotumkop een touw om z'n zak te binden, hem over de klinkers naar de Schotse Hooglanden te slepen en hem aldaar onder begeleiding van doedelzakmuziek een houten staak door de borst te jagen...?"

"Nee! Kappen nou! Rot op, zeg..!"
"Wat nou, dat begint toch goed?"
"Nee, jongen, dat begint kut! Allereerst heb je niet écht wat tegen die man..."
"Da's waar..."
"...en bovendien moet jij je niet aan dat functioneel grove sarcasme wagen als je dat stijlfiguur niet écht beheerst."
"Nou, maar ik kan heus wel.."
"Jawel, maar het hóórt niet bij je, hou je bij je eigen stijl, da's veel natuurlijker."
"Nou, goed dan.."

In de loop van zijn geslachtsrijpe periode heeft Suffie tot op heden al heel wat kittelaars van nabij mogen meemaken, variërend van bedeesde speldenkopjes tot aan lustbolders waar Suffie zijn vleeskwast als in een wellustige rodeo omheen kon lassoën...

"Nee, nee! In godsnaam, doe me een lol!!"
"Jezus! Wat nou weer..? Da's toch helemaal mijn stijl?"
"Tuurlijk, je beschrijft op plastische wijze een reeks kittelaars en hoe je die optimaal kunt bevingeren, aflikken en aanstippen, draait er een niet al te voor de hand liggende clou aan en eindigt met een pseudo naïeve zinsnede waaruit moet blijken dat de dames je dagelijks in bosjes lastig vallen om je hun geslachtsdelen aan te bieden. Stomme, platvloerse grootspraak!"
"Grootspraak? Gisteren nog kwam ik toevallig..."
"Tuurlijk, jongen. Absoluut, maar die ouwe, uitgekauwde verhaaltjes, het is allemaal zo voorspelbaar. Trouwens, wat ga je doen als je alle vrouwelijke erogene zones hebt behandeld, ga je dan je homoseksuele ervaringen met ons delen?"
"Okee, punt gemaakt..."

Als je te snel over dun ijs wandelt, mag je verwachten dat je er door heen kan zakken. Maar zo snel en zo hard had ik nooit kunnen bevroeden. Van een hulpverleenster mag je verwachten dat ze je helpt het rechte pad terug te vinden en je leven weer op orde te krijgen, niet dat ze in één allesvernietigende klap de fundering onder je leven vandaan slaat.

"Godskelere! Nee! Nou moet je écht ophouden hoor!"
"Wat nou weer...?"
"Als we ergens niet op zitten te wachten met z'n allen is het dat zielige gezeik van je. We waren al allemaal zo blij dat we daar vanaf waren. Trouwens, daarvan heb je zelf al jaren geleden gezegd dat je dat je daar helemaal klaar mee was.."
"Ja, maar wat moet ik dan in hemelsnaam..."
"Niet deze treurigheid! Daar ben je ondertussen te oud en te stabiel voor. Jij riep ooit niemand ongerust te willen maken, jij wilde geen persoonlijke shit meer op straat gooien. Doe dat dan ook niet en bespaar je lezers voor acute aanval van slaapziekte.."
"Wat jij wilt..."

Een merel streek neer op het dorre gras
Ik keek vanachter mijn krant vandaan
We knipoogden, hij dapper en ik vertederd
In de verte kwam een trein voorbij
We stoorden ons er geen van beiden aan.

"Ja? Wat is er?"
"Wat er is? Hebben we geen commentaar meer? Ga je me nu vertellen dat je het goed vond?"
"Nou, niks mis mee toch?"
"Niks mis mee? Het was zwaar kut! Dit ben ik niet, dit is geen Suffie! Daar gaat m'n identiteit! Getverdemme, je hebt m'n hele creatieve proces verstoord met je geleuter. En tief nou effe gauw op, voor ik je eruit flikker! Lul!"
"Ik ben al weg..."
"Nou ja, voor vandaag is de sfeer hier toch al verpest. Volgende maand maar weer eens kijken of er nog een stukje inzit..."

Koffie op het terras

Dinsdag 06 Augustus 2013 at 10:08 am


Over de dreef die het lokale verkeer om ons landgoed heenleidt, kwam een cabriootje aanrijden. Geen spectaculaire contraptie, maar een kittig zwart dingetje dat ik vanaf mijn terras even niet op merk en type kon determineren omdat de voorzijde vakkundig maar onherkenbaar was opgeleukt. Vanachter mijn koffie keek ik rustig toe hoe het autootje met een sportieve knor passeerde en pas na observatie van de achterzijde kon ik vaststellen dat het een Fordje betrof dat vermoedelijk eind vorige eeuw voor het eerste het licht op onze wegen zag.

Op dat moment besloot mijn lief in te breken op mijn gedachten:"Nou, je ziet het. Als je nog eens lekkere wijven wilt versieren weet je wat je te doen staat". Ietswat verrast door de scherpte van haar stem keek ik vragend opzij. "Kijk niet zo" zei ze, "ik zag je echt wel kijken naar wat er achter het stuur zat, het kwijl loopt zowat langs je kin!"
"Ik begrijp niet wat je bedoelt" protesteerde ik. "Ik keek alleen naar de auto, ik heb niet gezien wat er in zat."
"Maak dat de kat maar wijs!"

We hebben geen kat, en het exemplaar van de buren dat regelmatig bij ons op het terras komt vlemen in de hoop naar binnen te kunnen glippen om ons aanrecht leeg te roven, zal het een worst wezen als ik in mijn vrije tijd achter de wijven aan ga. Mij was het echter wel even een worst omdat deze korte conversatie gevoelens van ongemak bij mij hadden losgemaakt.

Het zal wel geen verrassing zijn, maar ik ben geen achttien meer. De tijd dat mijn hormonen als Steradenttabletten door mijn aderen bruisden, of dat ik na het zien van een stel blote tetten minimaal een uur lang niet zonder problemen op mijn buik kon liggen, is eigenlijk wel een beetje voorbij. Maar dood ben ik ook nog niet en met name in het terrasjesseizoen is mijn nek soepeler dan ooit. Mijn scherpte is nog steeds legendarisch en bovendien sta ik bij mijn collega's in hoog aanzien vanwege de bloemrijke bewoordingen waarmee ik mijn waarnemingen doorgaans in klare taal uiteen kan zetten. Dat ik dan een lekker mokkel in een cabrio mis omdat mijn aandacht vooral naar de auto zelf getrokken wordt geeft me vooral het gevoel dat ik iets heb laten vallen.

Terwijl mijn lief door de folder van de Lidl heen bladerde, ontwaarde ik enige minuten later een jogster die met wapperende, blonde haren aan ons terras voorbij trok. Een waar artwork van soepele bewegingen en deinende lichaamsdelen. Ik bleef haar minutenlang nakijken. "Kan je het allemaal een beetje zien zonder bril?" snoof mijn lief spottend. Ik koos mijn woorden met zorg: "Fantastische geile jopen en een epische reet waar ik wel een appartement in zou willen inrichten. Ik denk dat ik het er wel op zou kunnen."

Mijn lief liet haar foldertje vallen, pakte haar koffiemok en ging naar binnen. Ik probeerde nog een glimp van de hardloopster op te vangen. En hoewel er geen cabrio om haar heen zat voelde ik me ineens een stuk opgeluchter.