Stel je voor...

Woensdag 16 April 2014 at 12:22 pm


Stel, je hebt een seksuele afwijking waarbij je het fijn vindt om je pielemoos in jonge hondjes te steken. Zoiets moet je dus écht niet willen, onze maatschappij is namelijk nog helemaal niet klaar voor deze 'puppy-love'variatie. Jonge hondjes moeten namelijk vertederend, onschuldig en knuffelbaar zijn en niet uitgerekt over straat waggelen.

Als je een beschaafd mens bent hou je er dus je mond over. Je houdt je verre van hondenliefhebbers, zeker als ze pups hebben, neemt genoegen met een beperkt seksleven of zoekt alternatieven in pluche beesten waar je een latex anusje uit de Viashop-catalogus hebt ingenaaid. Soms bezoek je ranzige zaaltjes waarin je met soortgenoten in het diepe donker voor de zoveelste keer '101 dalmatiërs' kijkt en in het uiterste geval trek je jezelf diep in de nacht af voor de etalage van een malafide dierenhandelaar.

Als je dapper bent maak je je afwijking en de acceptatie daarvan bespreekbaar, vertel je aan de maatschappij hoe het is om zo te zijn. Vertel je dat je rustig op straat een hondje kan aaien zonder bijbedoelingen, dat je niet automatisch een paal in je broek krijgt als je een jong herdertje ziet spelen, dat je seksualiteit net zo beheersbaar is als bij een ander, die ook niet iedere vrouw bespringt die hij op straat tegenkomt, dat je je bewust bent van wat je gevoelens in de maatschappij teweeg brengen en dat je daar integer mee probeert om te gaan.

Als je dom bent zet je de maatschappij tegen jezelf en je lotgenoten op door een politieke partij op te richten waarin je opkomt voor je rechten. Dan stel je een partijprogramma op waarin je pleit voor avondopenstelling van kennels en asielen, of het uit het strafrecht halen van seks met dieren. Je vindt dat dieren moeten mogen meespelen in 'hardcore' films en dat puppies ongeregistreerd en anoniem vanuit fokkerijen mogen worden verkocht. Je pleit voor verlaging van de plaatsingsleeftijd van jonge honden van 12 naar 8 weken en eist vrije inzage in de registers van de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied. En daarna mopper je dat Nederland steeds intoleranter wordt...

En dan gaat het nog maar om puppies...!

Dit stukje dateert uit juni 2006, de eerste keer dat pedopartij ter discussie kwam en even later de pedofielenvereniging 'Martijn' waarover justitie zich deze week uitspreekt. Ik dacht dat het wellicht een goed idee was om nog even aan te halen waarom we zo'n club eigenlijk niet willen. Althans niet in deze vorm...

Cross-branche Formatting

Vrijdag 11 April 2014 at 08:35 am


"Aaahhh... auw!! Opzij..!"
"Ow, wijffie toch, hebben ze je zo te pakken gehad?"
"Ahh.. beesten zijn het. Allemaal! Auwauw.."
"Ah gut, ga maar even liggen hier. Laat eens zien. Mijn god, je bent helemaal rauw...!"
"Auwww.. Het brandt gewoon...!"
"Hier, ik smeer er even wat op... Zal ik anders de volgende ronde even doen?"
"Nee lieffie, jij was gisteren aan de beurt....aaahhhh..!"
"Geeft niet, het gaat wel weer... Kijk eens, een lekker koud kompres!"
"Aaahhh.... ja, da's lekker..."
"Eikels! Hoe kun je zo'n massagesalon als dit nou laten runnen..."
"Aaaahhhh..."
"... door iemand die in z'n vorige tent Onbeperkt Spareribs serveerde..!"

Vandaag is rood...

Woensdag 09 April 2014 at 07:03 am


Bij absolute eerlijkheid behoort het ontbreken van schroom om dingen te bekennen. Dus bij deze: ik val enorm op roodharige vrouwen. Dus niet een beetje omkijken en een wenkbrauw optrekken, maar totale hormonale onbalans. Heeft ze dan ook nog eens een melkblank huidje, geheel of gedeeltelijk bedekt met sproeten, dan houden alleen intensieve meditaties met een per definitie aseksuele focus op Caroline Tensen me nog weg van acute zedendelinquentie.

Je zou verwachten dan zo'n bekentenis ernstige zieleroerselen teweeg zou brengen bij mijn Lief, die wel vage sproetjes heeft maar ook donkerblond haar. Dat valt echter enorm mee, zij heeft gelukkig heel goed door dat mijn relationele stabiliteit echt niet wordt ondermijnd door de eerste de beste genetisch bepaalde pigmentafwijking. In die zin is er meer voor nodig dan een aanval van rauwe lust mijnerzijds om haar van de kook te brengen. Ik ben dan ook een gelukkig mens.

Wat ik zelf dan weer wel bijzonder vind, is dat mijn voorkeur voor een bepaald type een zekere verschuiving kent. Als jonge puber was mijn vrouwelijk ideaalbeeld gebaseerd op het type Farrah Fawcett, dus lang blond haar, een intensief gebronsd velletje, voldoende gebit om een paard in een depressie te jagen en -als eigen additief- de toenmalige jopen van de huidige Conny Breukhoven. Daarna volgde een reeks verschuivingen langs ranke latino's, gewelfde negerinnen, wulpse indo's, voluptueuze mediterraansen en nog een handvol andere fenotypes. Wanneer de eerste roodhaar in zicht kwam is me onduidelijk, wel kan ik me nog herinneren dat de eerste lichamelijke roerselen plaatsvonden bij de zoveelste re-run van 'Little House on the Prairie', en dan met name in de seizoenen dat de hoofdpersonage duidelijk aan vormgeving begon te winnen. Toen ik daarna de gewoonte ontwikkelde om iedere Nicole Kidman-film minstens twee maal achter elkaar geheel uit te kijken, werd het me duidelijk: ik viel op rood.

Op zich geloof ik in de onschuld van het verschijnsel. Los van af en toe een sporadische rode waas heb ik er totaal geen last van. Ik heb er zelfs voor mezelf een theorie over ontwikkeld: mannen ontwikkelen een voorkeur voor een bepaald menstype vanuit een onderbewuste sturing om de meest optimale bloedlijn te ontwikkelen. Als uit deze focus geen daadwerkelijke voortplanting plaatsvindt, verschuift de interesse na verloop van tijd onbewust naar het 'next best' type, totdat uiteindelijk het hele scala aan uiterlijke verschijningsvormen aan de beurt is geweest.

Moeten mijn roodharige lezertjes zich nu zorgen gaan maken? Neen. Zie dit verhaal vooral als een uitleg waarom ik bij ontmoetingen soms wat wazig kijk. Verdere aanstoot is niet nodig, mijn Lief en ik hebben reeds lang geleden besloten dat er geen verdere behoefte bestaat om ons geslacht verder uit te breiden.

Toch zijn er wel dingen waar ik me een beetje zorgen om maak. In de loop van vorig jaar ontwikkelde ik een collegiaal contact met een jongedame wiens gezichtje eruit ziet alsof ze per ongeluk een strijker in een pot menie heeft laten vallen. En ondanks dat haar kapsel eerder ebben dan kastanje is, merk ik dat mijn interne woelingen met betrekking tot dit type ongewoon heftig zijn. Ik moet dan ook tot mijn verbazing constateren dat mijn voorkeurstype niet verschuift, maar zich uitbreidt!

Dat lijkt totaal onschuldig, maar stel je voor dat ik straks bij de aanblik van ieder type vrouw totaal van de leg raak? Dat zou dan nog wel eens een onrustige oude dag voor me kunnen gaan worden!

Gelukkig heb ik dan altijd mijn Lief nog, die niet alleen onvoorwaardelijk van mij houdt, maar die ook nog eens bijzonder handig is met papier, lijm en schaar. Mocht het echt totaal uit de hand dreigen te lopen, dan weet ik zeker dat ze bereid en in staat is om een mooi fotoplakboek van Caroline Tensen voor me te fabriceren.

Minder, minder, minder...

Zondag 06 April 2014 at 08:23 am


Het is begin april en het is buiten zo'n 20 graden. Mijn lief en ik zijn met een gekoelde Pinot Gris neergestreken op het terras aan de voorzijde van onze woonstee, gelegen aan de lommerrijke boulevard die onze woonkern loodrecht door midden snijdt. Over die boulevard komt vanuit de richting van het station een jongedame aanlopen met een zongerijpte, mediterraanse uitstraling en voorbeeldig scharnierende ledematen die haar spijkerbroek op precies de juiste plekken doen plooien. Als ze langs loopt zeg ik "goedemiddag" en tot mijn eigen verbazing houdt ze haar pas in, onderbreekt haar telefoongesprek en draait haar hoofd naar ons toe met een warreling van donkere krullen. Dan volgt er een glimlach die van een halve maan een volle zou kunnen maken. "Goeiemiddag, lekker weer hè?" zegt de donkere warreling, waarna ze vrolijk in haar telefoon babbelend doorloopt.

Als ik enige minuten later klaar ben haar na te staren, vraag ik aan mijn lief: "Is dat een Marokkaanse?"
"Geen idee" antwoord ze ietwat zuinig, "maar volgens mij sprak ze wel iets van Arabisch door de telefoon"

Even verderop komt de volgende dame aangelopen, een verschijning uit 1001 nacht, maar dan iets rijper, met een waterval van donkere lokken en zonder de obligate blote navel. Terwijl ze langsloopt werpt ze ons een lach toe die ik diep in mijn onderbuik voel echoën. "Hallo" zegt ze, "wat een heerlijk weer, niet? En wat zitten jullie weer lekker daar!"

Ze is al zeker een meter of honderd verder als mijn nekspieren hun maximale rekpunt bereiken. "Is zij nou Marokkaans?" vraag ik wederom aan mijn lief.
"Zij wel. Je kent haar toch? Ze woont op nummer 86. Heeft pas haar vriend de deur uit geschopt omdat die wilde dat ze weer een hoofddoek ging dragen"

"Weet je" zeg ik even later, "doe me dan tóch maar wat minder Limburgers..."