Dag van de Leerplicht

Woensdag 20 April 2005 at 11:50 pm


Gisteren was het Landelijke Dag van de Leerplicht, een intiatief van het Ministerie van OCW dat met name door justitie en leerplichtambtenaren in Almere werd aangegrepen om het belang van de schoolgang en de zonde van het spijbelen er nog eens lekker in te stampen. Van de gemeente Almere is reeds jaren bekend dat ze in dit soort acties graag het beste jongetje van de klas spelen. Tenslotte moet je je als nagelnieuwe stad wel een beetje profileren, toch?

En dus werden er scholen bezocht, leerlingen aangesproken, ouders opgebeld en allerlei andere acties uitgevoerd om iedereen ervan te overtuigen dat je als spijbelaar of niet-schoolgaande gedoemd bent om tot zwervende crimineel te verworden. Daarbij werd nog eens fijn benadrukt dat dit soort gespuis niet alleen zorgt voor onveiligheidsgevoelens bij eerzame burgers, maar de maatschappij ook nog eens scheppen geld kost door de schade die ze met hun crimineel gedrag veroorzaken. Om over de onevenredige druk op de sociale voorzieningen nog maar te zwijgen.

In dat licht is het opmerkelijk dat die zelfde gemeentelijke instanties het kennelijk prima vinden dat Kleine Suffie, die ondertussen al weer bijna een jaar geleden naar huis werd gestuurd omdat zijn school niet bij machte was hem passend onderwijs te bieden, nog steeds thuis zit. Al een jaar lang is speciale commissie, bestaande uit leden van verschillende Almeerse onderwijsinstanties bezig een goede leerplek voor hem te zoeken. Tot nu toe hebben ze zich daarbij vooral bezig gehouden met het afschuiven van verantwoordelijkheden, het beschermen van budgetten, het afwachten van initiatieven van anderen, het schoonvegen van eigen straatjes en het verzinnen van excuses vanwege niet nagekomen afspraken. Er wordt druk gebrabbeld over potjes, clusters, rapportages, trajecten, veilige milieus, commissies en testen. Maar ondertussen zit Kleine Suffie nog steeds thuis en bestaat zijn scholing slechts uit wat hij zelf op eigen initiatief tot zich neemt, aangevuld met de paar uur scholing per week die wij zelf noodgedwongen voor hem moeten verzorgen.

En ondertussen verliest Kleine Suffie langzaam maar zeker zijn zelfvertrouwen, zijn gevoel voor eigenwaarde en het vertrouwen in de maatschappij. Ondertussen komt hij steeds verder achter in zijn ontwikkeling en wordt de kans om zijn achterstand nog in te lopen kleiner en kleiner. Ondertussen moet hij toezien hoe zijn ouders steeds meer onder druk komen te liggen, het steeds moeilijker hebben om het gezin normaal te laten functioneren -of zelfs bij elkaar te houden- en het steeds moeilijker hebben om maatschappelijk op normale wijze te functioneren.

Langzaam zie ik Kleine Suffie belanden in een situatie die door sociologen, criminologen en deskundigen op het gebied van jeugdzorg als 'uiterst risicovol' wordt bestempeld. En in angstige spanning wacht ik op de eerste tekenen van het gelijk van de mensen achter de Landelijke Dag van de Leerplicht. Het is ooit eens geroepen: leg bij het uit de bocht vliegen van probleemkinderen de aansprakelijkheid bij diegenen die verantwoordelijk zijn voor de problemen van het kind. In dat geval hoop ik dat die Dag van de Leerplicht een groots en jaarlijks terugkerend evenement wordt.

Kunnen ze meteen een collectebus meenemen...

Ajax-Feijenoord

Dinsdag 19 April 2005 at 2:01 pm


Bijzonder...

Al het hele weekend en de dagen erna worden we minutieus op de hoogte gehouden van de laatste verwikkelingen rondom de wedstijd Ajax-Feijenoord, de arrestaties, de claims van teleurgestelde supporters, het verweer van Burgermeester Opstelten, de meningen van commissies, taskforces, justitie en voetbalbobo's, het gemor van het volk, het gestook van de media en het gedraai van de politiek.

De uitslag van de wedstrijd zelf bereikte mij vanmorgen pas...

Paus

Maandag 04 April 2005 at 11:53 am


De paus is dood. Eindelijk. Dat heeft nogal wat voeten in de aarde gehad, in ieder geval was het maar al te duidelijk dat hij er weinig zin in had. Zielig, zo'n oude man die doodgaat, vindt u niet? Hij heeft tenslotte zoveel voor ons betekend. Ik bedoel, in 26 jaar de hele religieuze beweging 500 jaar terug in de tijd schoppen, da's een aardige prestatie. Daar moet je niet te licht over denken.

JP2 koos voor een sterven zonder medisch ingrijpen, hij wilde namelijk het lijden van Christus eens ervaren. Een tamelijk kansloze missie, de messias was namelijk 33 toen hij aan zijn lijdensweg begon en Karol al bijna 85. Daar valt natuurlijk niet tegenop te lijden. Dan kan je een leuk gebaar maken door een plastich buisje in je strot te duwen, maar dat steekt toch wel wat magertjes af tegen de roestige spijkers die je voorganger door zijn ledematen liet slaan.

Overigens, als je het aan de andere kant bekijkt mag je ook best stellen dat hij zich er met een jantje van lijden vanaf heeft gemaakt. Dat hele medische team om hem heen, daar zal vast de dorpschirurgijn niet bij hebben gezeten. Al dat verzamelde medisch specialisme moet ongetwijfeld in staat zijn geweest om het lijden van de paus met nog zeker een week te verlengen, net zoals hij dat altijd al wilde van de leden van zijn kudde. In dat licht heeft hij straks nogal wat uit te leggen aan alle verlaten schapen die boven op hem zitten te wachten. Al die bijna letterlijk in hun sterfbed verscheurde zielen die maar niet mochten gaan slapen, al die misvormde vruchten die nog zo nodig enkele maanden tot jaren hun lijdensweg moesten volgen. En dat allemaal omdat onze Karel vond dat je het door god gegeven leven geen handje bij z'n vertrek mocht helpen om iemands lijdensweg te bekorten.

Maar goed, voor leiders gelden nu eenmaal andere regels dan voor volgers. En ongetwijfeld vindt onze voormalige kerkleider er straks een uitdaging in om dat aan zijn kudde te gaan uitleggen.

Eeuwigheidswaarde

Zondag 23 Januari 2005 at 11:32 am


Van belangenbehartigers moet je het maar hebben! Vorige week kreeg ik een afschrift van mijn bank in de bus met daarop een bijschrijving van ? 68,50, afkomstig van de Buma/Stemra. Voor mij was dat een reden om een mal dansje in de keuken te doen, niet vanwege de astronomische hoogte van het bedrag maar om hetgene wat deze betaling impliceerde.

Geld, roem en overvloedige seks beschouw ik persoonlijk als een zeer valide motivatie om muzikant te worden, maar veel muzikanten en componisten streven bovendien ook naar een stukje eeuwigheidswaarde. Mijn laatste compositorische wapenfeit aan een commercieel uitgebrachte CD stamt uit het eind van de vorige eeuw en de storting van een klein bedrag door de organisatie die de rechten daarvan op eerlijke wijze verdeeld, was voor mij het bewijs dat er nog steeds mensen moesten zijn die zich af en toe een exemplaar aanschaften of in ieder geval in het openbaar ten gehore brachten. Zoveel jaar na dato toch een stukje dichterbij eeuwigheidswaarde, meende ik zo.

Gisteren lag er een brief in mijn bus van de Buma....:

'Geachte heer Suffie,

Uit onze administratie is gebleken dat u uw abonnementsbijdrage voor 2004 tweemaal heeft voldaan. Het teveel betaalde bedrag, ? 68,50, hebben wij ondertussen naar uw rekening overgeboekt.

Hopende u hiermee van dienst te zijn geweest...(..)'


Natuurlijk, eigen stomme schuld. En als ze het niet hadden gedaan had er vermoedelijk geen haan naar gekraaid, want mijn financi?le administratie is te vergelijken met een die van een na het overlijden van de hoofdfiguur snel in omvang en geloofwaardigheid slinkende politieke partij.

Maar wat een kutmanier om iemand zijn illusies te ontnemen....!

Pijn

Maandag 29 November 2004 at 9:52 pm


De school waar ik werkte lag letterlijk onder de rook van Schiphol, zodanig zelfs dat de bezoekers van de pier door mijn tuin heen naar de bus liepen. Mijn tuin was het, want ik woonde daar ook, in een kamer op de hoek. De excessieve regenval van de laatste dagen veroorzaakte lekkage bij de schuifpui en door het binnenstromende water lag mijn parket nu vervaarlijk naar alle kanten opbollend op de betonnen vloer.

Al rolschaatsend stuitte ik op de gang van de eerste verdieping op een ernstig verkeersongeluk, waarbij een tankwagen dreigde vlam te vatten. Behendig laveerde ik tussen de brokstukken door, maar ik kon niet voorkomen dat ik bij het passeren van het laatste stuk sloopstaal struikelde en op mijn bek viel.

Toen ik mij bij de balie van het politiebureau meldde om het ongeval aan te geven en melding te maken van mijn kapotte vloer, kwam een juffrouw in uniform achter de balie vandaag en leidde mij met een bezorgd gezicht naar een stoel. Toen merkte ik dat mijn rechterarm gevoelloos was. Een blik naar rechts leerde me dat mijn rechterarm een bloedige massa was, mijn hand leek nog maar aan enkele draden aan mijn arm vast te zitten. Er stak een stuk bot uit mijn schouder. Ik voelde met mijn linkerhand aan het uitstekende stuk, het leek op plastic. Ik voelde me misselijk en zag plotsklaps zwarte vlekken voor mijn ogen. Toen kwam de pijn...

Ik opende mijn ogen en hoorde ik Suffinnetje scharrelen onder de douche. Mijn hand en vingers bewogen op bevel en er was geen druppel bloed te bekennen. Maar toen ik bewoog kwam de pijn terug en stak als een gloeiend zwaard door mijn schouder. Ik vloekte, ging zitten en hoorde mijn pezen kraken en klikken toen ik mijn arm bewoog. Ik had duidelijk te lang en in een te vreemde houding op mijn rechterschouder gelegen. Leek het er gisteren nog op dat de lichamelijke gevolgen van mijn motorongevalletje tot het verleden behoorden, vandaag werd ik geconfronteerd met het tegendeel. Een confrontatie van pijn, die zelfs tot in mijn droom was doorgedrongen en zich daar naadloos in mijn fantasiebeelden had genesteld...

Maar ik heb al twee jaar niet meer gerolschaatst....

Taalbarri?re en penis krimp

Maandag 25 Oktober 2004 at 10:28 am


Interlinguaal geslachtsverkeer is geen utopie, uit eigen ervaring weet ik dat de pen-en-gat methode universeel is en zich niet laat bedrempelen door taalverschillen. Of ze nu Italiaans, Surinaams, Duits, Westfries, Swahili of Gujarani spreken, los van eventuele lichamelijke factoren schuift het bij deze dames net zo makkelijk heen en weer als bij het aanboren van een plat-Amsterdamse.

Toch zijn er beperkingen. Mocht ik ooit amoreuze of erotische gevoelens gaan koesteren voor een Zuidafrikaanse, dan kan schat ik nu reeds in dat een eventuele tijdelijke lichamelijke verbintenis een weinig succesvolle zal zijn. Ter illustratie van mijn twijfels even een klein fragment van deze site, waarin een mevrouw hulp vraagt voor het seksuele probleem dat zij deelt met haar echtgenote:

"Ek nodig dringend raad. Ek en my man van 13 jaar was uitmekaar vir 6 maande maar het nou weer opgemaak. Ek is 36 en hy is 43 Die probleem is my seksuele gevoel vir hom is nie meet daar nie alhoewel ek nog lief is vir hom. Hy probeer baie hard om my te stimuleer maar niks gebeur nie. My man was nie aan die gesonde kant by die groote van geslagsorgane nie, maar nou is dit erg. Vir een of ander rede het sy penis veklein en hy vind dit baie moelik om ereksie te kry. Dit is een van die redes waarom ek nie gestimuleer kan word nie. Ek weet dit is nie altyd die groote wat tel nie, ek sal weet want ons was 13 jaar lank voor ons probleem onstaan het. Maar hy het amper twee grootes veklein."

Wellicht snapt u op welk probleem ik doel. Mocht een mevrouw op deze wijze tegen mij beginnen te oreren, dan krijg ik hem gegarandeerd niet meer omhoog...

www.roekeloos.co.za

Nieuws van de dag...

Vrijdag 20 Augustus 2004 at 09:08 am


'NRC LezersService, wat kan ik voor u betekenen?'
'Goedenavond, met mevrouw Suffie. Ik heb een klacht!'
'Ow....'
'Ik heb vorige week een proefabonnement afgesloten, maar ik krijg de krant steevast pas de volgende dag bezorgd..!'
'U krijgt hem wel? Wat is dan het probleem?'
'Dat het een oude krant is. Een dag te laat, dat wil ik niet.'
'Wat is uw postcode?'
'1234 AB'
'Ah.. ik zie het al. In uw postcodegebied zijn zo weinig abonnementen, dat de krant niet wordt bezorgd maar per post wordt opgestuurd.'
'Dan wil ik hem niet meer. Laat maar zitten. Dan zeg ik bij de het proefabonnement op en die 11 euro betaal ik natuurlijk ook niet.'
'Dat moet. U heeft een tijdelijk abonnement afgesloten voor 11 euro, en die moeten volgens de voorwaarden gewoon worden voldaan.'
'In de brief staat dat u de krant uiterlijk vóór half zeven 's avonds bezorgt, da's een deel van de afspraak...'
'Hoe laat komt hij dan nu?'
'In de vroege middag, maar dan wel een dag later! Ik heb ingetekend voor een dagblad en niet voor een dagdaarnablad. Als ik de krant van gisteren wil hebben, haal ik er wel eentje ergens uit een papierbak! Tenzij u mij de krant van morgen vandaag al kunt opsturen, heb ik hier dus helemaal niets aan!'
'Mja... daar zit wel iets in. Wat wilt u nu?'
'Het abonnement opzeggen. Met ingang van vandaag wens ik het NRC niet meer te ontvangen.'
'Ehh.. dat zal dan wel met ingang van morgen worden...'
'Waarom had ik daar al zo'n vermoeden van....?'

Toe nou, zeg...

Vrijdag 25 Juni 2004 at 08:58 am


Vandaag wordt vrijwel zeker het besluit genomen dat ministersalarissen volgend jaar met zo'n dertig procent (30%!) omhoog gaan.

Waarom?

Niet omdat de heren ministers niet rond kunnen komen. Ook niet omdat ze een aanmerkelijke taakverzwaring tegemoet kunnen zien. Ook niet omdat hun functie wordt geherwaardeerd. En al zeker niet vanwege hun goede functioneren.

Nee...

De ministersalarissen moeten omhoog omdat ze achterblijven bij die in het bedrijfsleven....

Kennelijk is men bang dat ministers en masse overstappen naar het bedrijfsleven als de beloningen niet worden gelijk getrokken. Dat lijkt me in dit geval toch een flagrante overschatting van het eigen kunnen. Zou het bedrijfsleven nu echt op dit zooitje ongeregeld zitten te wachten?