Gelukkig en voorspoedig 2013

Dinsdag 01 Januari 2013 at 12:29 am


Voor het Suffie-jaaroverzicht verwijs ik U graag naar de scrollbar hiernaast...

Kutmarokkanen?

Woensdag 24 Oktober 2012 at 12:51 pm


Exact tien jaar geleden plaatste ik het onderstaande stukje op Suffie.com. Mede in het kader van mijn studie vroeg ik mij toen heel serieus af hoe dit zich zou gaan ontwikkelen. De conclusie laat ik, tien jaar later, aan U over....

Vandaag is hij overleden. Die jongen van 22 in Venlo, doodgeslagen omdat hij een opmerking maakte over het feit dat twee knapen op een scooter bijna een bejaarde tegen de vlakte reden. De hoofddader, koppen alle media uitdrukkelijk, was een 18 jarige Marokkaan. Nog niet zo lang geleden was men een stuk voorzichtiger met dat soort informatie. Stigmatisering, discriminatie, vooroordelen en generalisering, mooie en goed doordachte termen om aan te geven waarom dat niet moest.

Maar waarom dan nu wel? Is men het zo zat dat men een hele bevolkingsgroep gaat aankijken voor wat een enkeling geflikt heeft? Is het uit met de tolerantie en verdraagzaamheid? Gaan we terug naar de tijd waarin karakter en gedrag schaamteloos kon worden gekoppeld aan afkomst of nationaliteit?

Of is men ineens tot het inzicht gekomen dat we te maken hebben met de uitwassen van een voorheen zorgvuldig onder de politiek correcte pet gehouden integratieprobleem? Begint men te beseffen dat daders ook slachtoffer zijn? En wel van onze samenleving? Is het muntje gevallen dat er wel degelijk een samenhang is tussen delinquentie en afkomst? En dat die koppeling niet verdwijnt zolang we onze bek erover houden?

Sociologen en criminologen slaan ons met prachtige en goed doortimmerde theorie?n om de oren met klinkende termen als arrousal, relatieve deprivatie, inconsistente disciplinering, strain en subcultuurvorming. Allemaal verklaringen voor het criminele gedrag van bepaalde groepen jongeren.

Maar laten we even wel wezen, ik zou geen jonge Marokkaan willen zijn in onze samenleving. Met ouders die gewend zijn dat opvoeding een verantwoordelijkheid is die je deelt met de gemeenschap, zeker als hun kinderen iets uitvreten op straat. En die niet aan het feit kunnen wennen dat mensen in Nederland geen enkele verantwoordelijkheid voelen voor wat de kinderen van de buren uitspoken, laat staan dat ze er wat aan doen. Ik zou me als puber wellicht niet kunnen redden in het daardoor ontstane vacuum en de ruimte pakken die me door de gelegenheid geboden werd.

En zo zijn er wel meer factoren. Stel je voor, thuis heb je het krap en leef je met strenge normen en waarden, je zus krijgt op haar flikker als ze een broek aantrekt of haar haar op straat laat zien en op straat loopt iedereen met mobieltjes, dure kleding en patserige scooters, terwijl de meisjes zonder beha's je op straat hun navelpiercing laten zien. Hoeveel tegenstrijdigheid kan een mens aan?? Eigenlijk niet zo gek dat die jongens bij elkaar klieken en verworden tot wat Rob Oudkerk zo onbehoorlijk, maar wel heel treffend kutmarokkanen noemt.

De hoofddader in deze zaak staat in Venlo bekend als een agressief ventje. Niemand van ons weet in hoeverre dat met zijn persoon te maken heeft of met zijn afkomst. Maar iedereen vindt dat hij de Marokkaanse gemeenschap in Nederland geen dienst heeft bewezen. Dat vinden vast ook de paar Marokkaanse vrienden die ik heb en die zich ernstig zorgen maken. Nee! Dat zijn geen goede Marokkanen... dat zijn goede mensen!

In de krant: gisteren werd in Almere een ontvoeringspoging verijdeld door het optreden van twee jongens op een scooter. Wat had ik graag gelezen dat het twee Marokkaanse jongens waren...

Vandaro

Vrijdag 02 Maart 2012 at 2:41 pm


Je kunt wel over álles bloggen.

Dat maakt het des te aantrekkelijker om het niet te doen.

Kerstfeest in Huize Suffie

Zondag 25 December 2011 at 10:10 am


In het kader van "eens per jaar is het geoorloofd je ecologische principes te laten varen" stond het kerstdiner in Huize Suffie dit jaar in het teken van excessief aaibare bedreigde uitheemse diersoorten.

Naast een eenvoudig arrangement van veldsla, presenteerde Suffie een trio van koalamedaillons, vogelbekdierhaasjes en pandatournedos, gewikkeld in dodo-spek en bedropen met een saus van sjalotjes, bospaddenstoelen en kookaburralever.

Uiteraard zijn huiden, pelzen en veren van de gebruikte wildsoorten netjes weggegooid, voordat kwaadwillenden ze achterover drukken om bontjassen van te maken. Dat soort ranzige types zijn namelijk altijd actief, ook met kerst...!

(redo kerst 2004, wij hebben iets met eten...)

Vreten op aarde

Zondag 25 December 2011 at 10:02 am


Kerstmis, een feest van bezinning en beschaving. Een feest om na te denken over de verworvenheden van onze cultuur en samenleving:

"Maarreh.... wat ga jij eigenlijk morgen eten?"
"Geschroeid bosvarken. En verminkte garnaal vooraf.."
"En vanavond?"
"Bambi à la Beverwijk, met prut van heksenboleten... En jij?"
"Doodgeschoten kangaroe, morgen gaan we steengrillen met bedreigde diersoorten...."
"Lekker..."
"En een flesje soixante-neuf du pape..."
"Had ook Canei kunnen wezen... *rilt*"
"Inderdaad... *rilt terug*"

Wie zei ook al weer dat kerstmis het beste in de mens wakker maakt...??

(redo kerst 2003)

Feestje, ergens tussendoor...

Maandag 18 Juli 2011 at 12:52 pm


U moogt mij wel eens feliciteren! Vandaag bestaat dit schone weblog namelijk precies 9 jaar, 6 maanden en één dag! Misschien een wat dwaas moment, maar als ik op 10 jaar moet wachten sneeuw ik zo onder. Heel webloggend Nederland bestaat namelijk binnenkort tien jaar. Okay, de eerste Nederlandse weblogs verschenen al in de vorige eeuw, maar de echte weblog-'boom' dateert toch echt uit de jaren 2001 en 2002. En al die jubilerende weblogs gaan dat straks natuurlijk uitgebreid vieren, zo uitgebreid dat mijn, als altijd, bescheiden bijdrage ongetwijfeld in de grote massa verloren zal gaan.

Wie een klein beetje om zich heen klikt ziet de voorhoede reeds jubileren. De één doet dat smaakvol met een passend stukje en een dankwoordje aan zijn of haar trouwste lezers, de ander middels een dagenlang voorturende diarree van geëxalteerd narcisme, gevolgd door een reeks naschokken waarin de sucessjes, de meme's, de stokjes en de stukjes met de meeste reacties nog eens fijn worden opgewarmd.

Ik doe dat dus niet. Kan dat niet. Mijn hoogtepunten beperken zich tot een paar Bloggie-nominaties, acht jaar geleden, waarvan ik er niet één wist te verzilveren, en een geinig door het weblogvolk opgepakte "Supermarkt Forever" actie die door een totaal gebrek aan zelfgeilerij en nepotisme niet eens de eerste uitgave van "Bloghelden" haalde.

Om opmerkingen over de PH-waarde van dit stukje te voorkomen: zowel eigengeilheid als nepotisme zijn deugden, passend in de context waarin mensen hun geluk zoeken. Voor sommigen zijn dat de nieuwe media en het webloggen, voor mij niet.

Vorig jaar, na afloop van het Dutch Bloggie gala, stond ik in het Paard van Troje nog even na te mijmeren met wat mensen die zich zonder voorbehoud stuk voor stuk de Eminence Grise van de Blogwereld zouden mogen noemen. Ach ja, vroeger... Als blogger schreef je stukkies op je eigen site, verzonnen of echt meegemaakt. Die werden dan gelezen door andere bloggers en die vonden dat dan leuk of niet. Zo simpel was het. We organiseerden meetings in café's, op boten of in een park, waarbij we onze domeinnaam op een sticker schreven en die op onze borst plakten. Het hoofdprogramma bestond uit bier drinken, techtalk en hopen dat je aan het eind van de avond naar huis reed met een lekkere blogster achterin je auto.

Hoe anders zijn de tijden nu, verzuchtten we. Een weblog telt tegenwoordig pas mee als het deel uitmaakt van een geïntegreerd socio-mediaal project. Als weblogger wordt je pas serieus genomen als je minimaal HBO Nieuwe Media hebt gedaan of, als zij-instromer (journalistiek of Nederlandse letteren), een meerdaagse blogworkshop hebt gevolgd. Bijeenkomsten vinden plaats in gevestigde en trendy etablissementen, op basis van al of niet weloverwogen opgemaakte gastenlijsten, gesponsord door belanghebbende mediagrootheden en gepresenteerd door grote namen uit het journalistieke of politieke veld, als het maar aandacht oplevert.

Iemand schreef laatst 'het weblog is dood'. Dat is niet waar, het weblog is het 'gewone volk' ontnomen en geassimileerd in de blitse wereld van journalistieke belangrijkdoenerij. En wie bekend is met de wereld van Jean-Luc Picard weet dat assimilatie een lot is, erger dan de dood.

Vandaag vier ik dus mijn 9 jaar, zes maanden en ééndaagse jubileum. Vanwege bovenstaande, maar eigenlijk vooral ook omdat mijn tienjarig jubileum midden in de winter valt. Iemand een leuk park in gedachten? Zorg ik wel voor de stickers...

Digitaal kabaal

Vrijdag 15 April 2011 at 09:05 am


Vanuit de woonkamer klinken drie gesmoorde explosies, gevolgd door de auditieve synthese van scheurend beton en stervende tijgers en eindigend in het in toonhoogte klimmend nagalmen van een omgevallen bouwsteiger. Het kost me een volle minuut rustig ademhalen om mijn hartkleppen weer bij benadering synchroon te krijgen en de deur open te doen.

Die draadloze, digitale deurbellen zijn leuk, maar je moet wel tijdig de batterijen vervangen...

Intellectualiteit ten top

Zondag 23 Januari 2011 at 09:40 am


Eén van de belangrijkste kenmerken van de hedendaagse, gemiddeld begaafde mens is het vermogen om samenhang te ontdekken in op het oog totaal van elkaar verschillende onderwerpen. Daar hoort echter ook een stukje bewustwording bij, zo zouden veel mensen bij het samenstellen van hun jaarlijkse goede voornemens een veel hogere mate van effectiviteit kunnen bewerkstelligen als ze deze wat minder als losstaande doelen en wat meer in z'n totaliteit zouden gaan beschouwen.

Neem deze: Iedereen is bekend met het fenomeen dat de tranen in je ogen springen als je handmatig een neushaar uittrekt. Door dit nu te doen op het moment dat ik gewend ben om mijn droge ogen te bedruppelen, ledig ik het ene probleem met het andere. Kwestie van voortaan een pincetje bij me te steken in plaats van mijn oogdruppeltjes.

God, wat ben ik goed!