Een hapje te veel

Dinsdag 06 Mei 2014 at 1:22 pm


Toen ik eergisteravond laat thuiskwam na een middag vol noeste arbeid was dit voor Mijn Lief het teken om de frituurpan op te stoken ter bereiding van een portie luxe frituurhapjes van een bekend, ambachtelijk merk. In de doos zaten twaalf hapjes in vier verschillende smaken. In onze normale gezinssamenstelling zou dit een perfect garnituur betekenen, maar deze avond waren wij opgeplust met onze -inmiddels niet onverdienstelijke- poging tot schoonzoon. En dat betekende een fors rekenkundig probleem.

Twaalf hapjes voor vier personen zijn op zich mooi uitgerekend, maar de mathematisch ingestelden onder ons zien ongetwijfeld de bui al hangen: als er vier smaken zijn, maar er zijn slechts drie hapjes per persoon is het onmogelijk dat iedere aanwezige van iedere smaak een stukje te eten krijgt. Sterker nog, er is geen enkele gelijke verdeling te maken zonder dat je met een scherp mes in de frituurhapjes gaat zitten snijden. Of je moet besluiten dat iedere aanwezige drie stukjes van één smaak krijgt, waarbij een eventuele keuze op voorhand een nieuw probleem vormt.

De vraag is natuurlijk of hier sprake is van stom toeval, of dat de voedselindustrie een bizarre vorm van humor heeft ontwikkeld om de interactie met het suffe koopvee nog enigszins prikkelend te houden. De frituurhapjes vormen namelijk bepaald geen uitzondering: in onze supermarkt zijn de drumsticks verpakt met acht stuks tegelijk. Voor een huishouden met drie personen betekent dit dat iemand uit het gezin na twee stukken mis grijpt. Dat betekent dat het noodzakelijk is om een kleinere verpakking bij te kopen, die vervolgens weer bestaat uit....drie stuks! Ben je met z'n vieren dan moet je genoegen nemen met twee stuks per persoon, of meteen een dubbel pak kopen. In dat laatste geval loopt het aantal dus flink op, tenzij je de helft van één pak in de vriezer gooit zodat je een volgende keer maar één compleet pak hoeft te komen. Oftewel, voor veel mensen een onredelijke aanslag op hun logistiek organisatorische vermogens.

En dan de horeca-humor! Bestel op een terras eens een bittergarnituur, tien tegen één dat het aantal snackjes een priemgetal is, dus 5, 7, 11, 13 of 17. Dat betekent in ieder gezelschap standaard een oorlog om het laatste stukje. Tenzij je deze vorm van humor moet zien als een methode om het aantal bestelde garnituurtjes op te plussen tot de kleinste gemene deler van het aantal personen en snacks. En ook hier is de mathematisch minderbedeelde medemens weer de sjaak, hij zal zich wellicht genoodzaakt zien om voor iedereen z'n eigen garnituurtje te bestellen.

Dat laatste verschijnsel zag ik overigens eergisteravond ook knalhard terug in de praktijk: toen er naast de twaalf op de verpakking beloofde hapjes er tot onze stomme verbazing nog een dertiende uit de doos rolde, stapte mijn zoon prompt richting koelkast om een tweede portie uit het vriesvak te trekken.

Allemaal eikels, die frituurboeren...!

Toetje

Woensdag 22 Februari 2006 at 12:07 pm


Benodigdheden voor 2 personen: 1 doosje verse, rijpe aardbeien, 1 fles Cointreau, 1 bus poedersuiker, 1 doosje paracetamol, 2 schaaltjes, 1 busje houten cocktailprikkers, 1 emmer.

Bereiding: was de aardbeien, ontkroon ze, dep ze voorzichtig droog en doe ze in een schaaltje. Giet er Cointreau bij tot de aardbeien net onder staan. Zet het geheel afgedekt ??n of twee dagen in de koelkast. Haal ongeveer een half uur voor consumptie de schaal uit de koelkast en doe de poedersuiker in een schaaltje. Prik om de beurt met een cocktailprikker een aardbei uit de schaal, wentel deze door de poedersuiker en eet deze vervolgens op. Gebruik houten prikkers en absoluut g??n vorken, dit om eventuele onherstelbare schade aan ogen en gezicht te voorkomen bij de gevechten om de laatste aarbei.

Verdeel als de aardbeien op zijn het overgebleven vocht in glazen en drink deze samen bij kaasrlicht op onder het draaien van goede muziek. Zet een emmer met een klein laagje water naast het bed neer en zorg dat de paracetamol binnen handbereik op het nachtkastje liggen.

Eet smakelijk!

Culturele klap!

Woensdag 15 Februari 2006 at 8:09 pm


BZN stopt ermee! U denkt toch niet dat er in Huize Suffie ook nog maar één fles dicht blijft, hoop ik?

Licht verteerbaar leesvoer

Donderdag 05 Januari 2006 at 3:31 pm


Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: we maken er met z'n allen een potje van, poependerwijs dan. Trek in een willekeurig Nederlands huishouden de medicijnkast open en er rolt in negen van de tien gevallen een tube Sperti uit. Trekken we daar vervolgens het te verwaarlozen percentage aan topmodellen die deze troep gebruiken om 's ochtends van de wallen onder hun ogen af te komen vanaf, dan is er nog steeds maar ??n conclusie mogelijk: we besteden te weinig tijd en aandacht aan onze dagelijkse defaecatie.

Verwonderlijk is dat niet. We moeten van onze regering steeds m??r werken, van onze partners steeds m??r socialiseren of neuken, en met onze kinderen steeds vaker naar allerlei sportclubjes en verenigingen toe. En aangezien de meeste mensen daarnaast ook graag nog wat tijd overhouden om te eten, de krant te lezen en CSI:Miami te kijken, wordt er automatisch beknibbeld op onze meest verscholen bezigheid: schijten. Alles moet maar even tussendoor; men stapt een toilet binnen, ragt de broek van de bips en het is druk opbouwen geblazen. En dat is op zich vreemd; want waar we tegenwoordig van kinds af aan al meekrijgen dat anale seks een stuk makkelijker en plezieriger wordt als je van tevoren een beetje de tijd neemt op te ontspannen, vinden we het heel normaal om op de pot vanwege de tijdsdruk w?l onze halve binnenvoering samen met de slavink van gisteren naar buiten te persen.

Iedereen zou zichzelf aan moeten leren om voor elke stoelgang minimaal tien minuten uit te trekken en eerst iets ontspannends te doen. Voor sommigen is dat klassieke muziek, yoga of masturberen, voor mij is dat een stukje lezen. Liefst iets licht verteerbaars natuurlijk, anders schiet het nog niet op. Zo kunt u in de diverse toiletgroepen in Huize Suffie momenteel het volgende leesvoer vinden:

- Liefde is vreemd (Herman Finkers)
- De Slagwerkkrant (laatste nummer)
- Keyboard Plus (laatste nummer)
- De Vara-gids (die met Carice van Houten erop)
- Lied van Macht en Aarde (Greg Bear)
- Cakewalk Sonar3 Producer Edition user manual
- De Machines van Maz (Jack Vance)
- Het Land Co?ta 2 (diverse auteurs)

Maar goed, dan nu de kardinale vraag: wat leest u zo'n beetje om de boel een beetje vlot te trekken?

Kort kerstverhaal

Maandag 26 December 2005 at 6:01 pm


In haar nog niet zo lang voorbije kinderjaren was ze ooit therapeutisch te werk gesteld op een kinderboerderij hier in de buurt. Toch was het niet eens een heel gelukkig weerzien toe ze de deur van mijn koelkast opendeed.

Tweestrijd

Zondag 11 September 2005 at 7:48 pm


Toen ik gisteravond de onderste lade van de vriezer opentrok trof ik, ingeklemd tussen de bladspinazie en twee diepgevroren zalmmoten, een vlammetje aan, zo'n klein en pittig loempiaatje dat al of niet in rooie saus gedoopt de binnenvoering uit je bek brandt. Normaliter behoort zo'n vondst niet tot de categorie gebeurtenissen die ernstige gemoedsbewegingen bij mij veroorzaken. In dit geval werd ik echter dwarsgezeten door twee fundamentele waarden die ik ooit van huis uit had meegekregen en mij nu een zwaarwegend dilemma in de maag splitsten.

In mijn ouderlijk huis werd allereerst geen voedsel verspild. Restjes van de maaltijdbereiding werden de volgende dag in een nieuw recept verwerkt, kliekjes werden bewaard om aan het eind van de week te worden genuttigd en principieel was er niets in de koelkast dat de kans kreeg een uiterste datum van houdbaarheid te halen. Aan de andere kant predikten mijn ouders vooral ook zuinigheid met energie. Toen de spaarlamp uitkwam, hing deze nog geen week later in ons trappenhuis, de kachel ging pas hoger als een trui niet meer hielp en vaak was de avondschemer al uren voorbij voordat in huis de eerste lamp werd ontstoken.

Het kwam mij dus als een gruwel voor om het eenzame vlammetje zomaar uit de lade te vissen en een afscheid per grijze jas toe te bedelen, maar ook huiverde ik bij de gedachte om voor ??n enkel vlammetje een complete frituurpan op temperatuur te brengen. En zo bevond ik mij ineens in een verrassend spanningsveld tussen twee volkomen tegenstrijdige imulsen, een situatie waar ik zeker een uur geen enkele raad mee wist, totdat ik in een opwelling naar de supermarkt reed, een doos vlammetjes kocht en uiteindelijk thuis de stekker van de vetpan in het stopcontact duwde. Toen herinnerde ik me dat mijn ouders nog een belangrijke stelregel hadden, iets over vet en ongezond eten, en over de beperking van levensduur die dit met zich mee kon brengen.

En terwijl ik het rijk gevulde mandje in het hete vet liet zakken bedacht ik me dat die ouwelui soms ongelooflijk konden zeuren...!

Alarmfase

Donderdag 12 Mei 2005 at 8:46 pm


Vanavond begon ik te beseffen dat ik misschien wel een serieus drankprobleem begin te ontwikkelen. Ik gooi de helft ernaast....

Wanhopige oproep

Zondag 08 Mei 2005 at 3:28 pm


Mocht er iemand in de omgeving van Almere in het bezit zijn van drie escargot-tangen, dan zou deze mij een groot plezier doen door ze vanavond aan mij uit te lenen. Ik ben de mijne namelijk kwijt en Kleine Suffie heeft bedacht dat er in Huize Suffie vanavond in het kader van moederdag slakken dienen te worden geconsumeerd.

Wellicht zijn de exemplaren die ik in bezit had bij de verhuizing van vorig jaar in ongerede geraakt, hoewel het ook heel goed mogelijk is dat ze, gezien eerder uitgevonden alternatieve toepassingen, elders in huis zijn opgeslagen. Heeft u er wat te leen? Ik kan u in dat geval verzekeren dat ze gebruikt zullen worden voor het eten van slakken. En bent u daar niet van overtuigd, weet dan in ieder geval dat geen enkel geleend bestek dit huis verlaat zonder de vaatwasser van binnen te hebben gezien...!