Suffie kapt er mee

Donderdag 26 Februari 2015 at 2:18 pm


Jawel, dat leest U goed: Suffie gaat stoppen, althans als Suffie. Dat is niet nieuw, Suffie bestond al een tijdje niet meer, namelijk tussen 2006 en 2010 en daarvoor had de personage Suffie het Heintje Davidssyndroom al enige tijd als een zware wolk Old Spice om zich heen hangen vanwege het feit dat hij vaker op zwart ging dan stukjes plaatste.

In de afgelopen jaren kwam ik nog even terug, onregelmatig en min of meer onder dwang van het feit dat ik zo gek was geweest een boekje te publiceren met schrijfsel van deze site.

Maar nu is Suffie klaar. Suffie heeft aan een behoefte voldaan, namelijk die van Suffie. Suffie is een mooite uitlaatklep geweest, een alter ego die alternatieve einden schiep voor reeds bestaande gebeurtenissen en al of niet geheel verzonnen verhalen tot werkelijkheid maakte.

Suffie was een goede vriend, die mij vergezelde in een virtuele werkelijkheid die soms parallel, maar niet zelden ook haaks was.

De bestaande verhalen blijven vooralsnog staan waar ze staan, de mogelijkheid van nieuwe stukjes op een andere plek is meer dan waarschijnlijk. U hoort nog....

Of misschien wel niet...

14 februari (2)

Dinsdag 14 Februari 2006 at 10:19 pm


Staand voor de brievenbus was hij zich niet bewust van de tegenstelling die hij zou moeten voelen: de natte kou die zijn gezicht verdoofde en de envelop die brandde in zijn zak. Hij veegde het ergste water van zijn handen af aan zijn jas en deed een greep in zijn binnenzak. Voor de zoveelste keer las hij het adres. En voor de zoveelste keer vergewiste hij zich ervan dat er geen enkele fout in stond. Hij had er voor gekozen zowel het kaartje als de envelop met de printer te bedrukken, anoniem en zonder haar naam in het kaartje te gebruiken. Zelf schrijven was beter, vond hij, maar hij kon de gok niet nemen dat ze zijn handschrift zou herkennen. Op een andere manier schrijven was geen optie, hij had het geprobeerd en het resultaat was het schrift van een kind. En dat was het laatste effect dat hij wilde bereiken.

De regen sloeg in zijn gezicht en zonder er bij na te denken duwde hij de envelop onder zijn jas. Zou hij hem hier in de bus doen? Zou ze naar het poststempel kijken en concluderen dat de kaart van binnen de stad afkomstig was? Ze zou gaan elimineren, gaan tellen wie ze allemaal kende in de stad en zo wellicht alsnog ontdekken wie haar die kaart had gestuurd? Misschien zou ze het tegen hem zeggen, hem uitlachen om zijn onbeholpen poging om contact te zoeken. Misschien zou ze zwijgen, maar in haar vuistje lachen of met haar vriendinnen over hem roddelen en giechelen. Maar in ieder geval zou ze weten dat hij het was. Hij, die al die jaren al vanaf een afstand naar haar verlangde, die in zijn vertrouwde duister veilig op haar lette, haar beschermde tegen het kwade om haar heen. Hij die als een onbekende, maar trouwe paladijn over haar waakte, onder de sluier van zijn anonieme vertrouwdheid.

Nog een keer keek hij op de envelop en hij voelde de twijfel groeien. Een grote druppel regen barstte uiteen op het dikke papier en vormde een donkere vlek. Nog ??n jaar dan maar, dacht hij. Nog ??n jaar wachten, dan zou hij het nog beter voorbereiden, de kaart in een andere gemeente laten posten door een vriend en een nog mooier gedicht maken, nadenken hoe hij haar zou pareren als ze alsnog achter zijn identiteit zou komen, nadenken hoe hij haar onder ogen zou kunnen komen als ze het wist.

Die avond lag hij vroeg in bed, maar hij sliep een stuk later. Tevreden lag zijn vrouw in zijn armen, de zijne stijf om hem heen geslagen. Ze was verrukt geweest over zijn kaartje. En ze had het niet eens raar gevonden dat er geen envelop omheen zat....

Terugkeer

Vrijdag 27 Januari 2006 at 09:06 am


Vroeger was er de man met de gitaar. Dan was hij op mijn kamer en speelde mijn liefde en leed. Zijn stem soms onvast, zijn spel nauwelijks virtuoos, maar altijd raakte hij mij diep in mijn binnenste. Alsof hij mij was drukte hij op mijn knoppen en ontlokte de gevoelens die hoorden bij zijn spel. Ik was zijn instrument, hij streek mij aan.

Toen kwam de tijd dat hij steeds langer wegbleef. De meisjes kwamen, niet langer als doel van mijn driften, maar om deel te nemen aan mijn zijn. Mijn bed werd voor dromen en liefde, en verbande de rest naar over de drempel. En in het huis was geen plaats voor een man met een gitaar.

Nu en dan voelde ik de pijn en de zoete vervoering, ooit vergroeid met zijn spel, zijn liederen naklinkend in het bonken van mijn hart. De resonantie van zijn stem in mijn hoofd, zoals alleen ik dat hoorde, brachten mij dan terug naar die kamer. En mijn verlangens tot leven.

Ik bedenk mijn eigen kamer. Bloed stroomt warm en zoet uit verse wonden over oude litekens. L'histoire se r?p?te, maar niet als het spel van kinderen. Dit is het leven zoals het nu is.

Ik wacht op de komst van de man met de gitaar. Ik zal hem verwelkomen, als ware ik het zelf..

Tussendicht (2)

Woensdag 25 Januari 2006 at 10:08 am


In de kilheid der stilte
brengen zelfs bittere woorden
momenten van warmte

De appel en de boom

Dinsdag 17 Januari 2006 at 09:00 am


"Papa, ik heb met water gemorst op de trap."
- Hoe krijg je dat voor elkaar?
"Ik had in de keuken een beker water gepakt om m'n tanden te poetsen."
- Waarom doe je dat niet gewoon in de badkamer?
"Daar had ik toch geen beker..!"
- Dat had je toch gewoon een lege beker kunnen pakken en boven vullen...?"
"O ja..."

Het voordeel van het hebben van een adoptiekind is dat je het doorgeven van bepaalde karaktereigenschappen glashard kunt ontkennen, zonder daarmee je partner zwart te maken...!

Variaties op een begin

Zaterdag 31 December 2005 at 7:18 pm


Het jaar ging zijn laatste minuten in...

...en hij nam gedachtenloos een hap van zijn voorverpakte oliebol. De televisie van de buren dreunde door de gipsen muren heen en er klonk ergens gelach. Hij zuchtte, onwennig met zijn pas herwonnen vrijheid, pakte zijn GSM en bladerde door het adresboek heen. Bij een enkele naam wachtte hij even, maar belde niet. Toen stond hij op, pakte zijn lege flesje van de krakkemikkige tafel en stapte het balkonnetje op om een nieuwe te pakken. Boven hem galopeerden kinderen met een dolle draf door de gang en in de straat passeerde een tram, knarsend en piepend. Hij zuchtte weer en keek hoe de damp van zijn adem in het donker verdween.

...en hij keek op van haar stem: "Jij nog een biertje, pa?" Hij keek op en lachte trots naar de ranke verschijning tegenover hem. Naast hem verbrak een stem snibbig zijn gedachten: "Nee, hij heeft genoeg gehad. We moeten straks nog naar huis." De jonge vrouw tegenover hem vertrok haar gezicht. "Jezus, Ma!" zei ze bits, "jullie kunnen toch wel ??n keer blijven slapen?" De vrouw naast hem haalde haar neus op. "Niet zolang h?j hier woont", zei ze kortaf en knikte in de richting van de keuken. Een donkere gestalte verscheen in de keukendeur, een dampende schaal voor zich uit dragend. "Surinaamse hapjes, mensen" zei hij, met een glimlach van oor tot oor.

...en hij gaf nog even gas Met piepende banden draaide hij het parkeerterrein op, de dubbelde streep en een luid claxonerende tegenligger negerend. Ze stond al op hem te wachten. "Wat ben je laat!" riep ze, het portier openend. "Het was druk, ik kon niet eerder weg" verontschuldigde hij zich. "Was het gezellig?" Ze zuchte en rolde met haar ogen. "laat maar" lachte hij. Ze kusten en met grommende motor draaide hij de weg weer op. Kreunend keek ze op haar horloge. "Owww! We zijn nooit meer op tijd!" "Nou en" lachte hij en stuurde de auto naar de kant toe. Hij pakte een fles en twee plastic bekertjes van de achterbank. "Nergens voor nodig" zei hij.

...en de wind ritselde in enkele droge bladeren. In de verte blafte een hond en ergens ontbrandde een vroege vuurpijl, na enkele seconden gevolgd door een zwakke knal. Hij merkte er niets van, net zoals hij van het einde niets had gemerkt toen de overmaat aan medicijnen zijn laatste wens vervulde. In het licht van de vuurpijl lichtten even de ogen van een kat op, die schichtig speurend over het verlaten uitstrooiveld sloop. Het licht verzwakte en de duisternis keerde terug.

...en hij ontkurkte de fles alvast, niet zoals het hoorde maar met een onbeschoft harde knal waarbij de champagne over de tafel stroomde. Ze juichden. "Voorzichtig" zei ??n van zijn gasten, "die heb ik nog helpen verven". Hij grinnikte en duwde de aanwezigen een voetloos glas in de hand, waarna hij ze schuimend volschonk. Hij zocht haar op en pakte iets verlegen haar hand. Ze glimlachte, duidelijk ge?motioneerd en samen keken ze naar de klok op de televisie. "Dit jaar wordt het echt beter", fluisterde hij.

En toen was het zover..!

10 minuten

Dinsdag 27 December 2005 at 08:12 am


Om tien voor twaalf werd de wereld ineens wit. Tien minuten lang vierden we een witte kerst. Tien minuten lang dolden we als jongens door de sneeuw, zaten elkaar achterna en gooiden sneeuwballen naar elkaar en naar voorbijgangers. Tien minuten lang zochten we open ramen en probeerden zoveel mogelijk sneeuw naar binnen te gooien tot de bewoners het benul kregen op ze dicht te doen. Tien minuten lang zongen en schreeuwden we in de straten, probeerden we het lijf van een sneeuwpop te rollen en gleden we onderuit tot onze broeken drijfnat waren.

Toen liepen we naar binnen, hervonden onze volwassenheid, en terwijl we onze handen behaaglijk warm lieten worden tegen de radiator van de centrale verwarming bedachten we ons dat de sneeuw misschien beter weg had kunnen blijven...

Trouw en trots

Woensdag 07 December 2005 at 12:36 pm


Het geld in zijn zakken gaf hem weinig voldoening toen hij naar zijn auto liep, net zo min als voorgaande jaren. Weer had hij het hoofd gebogen en was hij degene geweest die had toegegeven.

Hij zag zichzelf staan, heel nadrukkelijk naast de rijk versierde stoel, en met de staf in zijn hand voelde hij zich meer als een levende paraplubak dan als een volwaardig meedelende partner. Volwaardig? Me reet! Hij had nog nooit in een rijk versierde stoel gezeten, hij was nog nooit het middelpunt van alle aandacht geweest. Hij had nog nooit de gelegenheid gehad om stiekum een borreltje onder de baard door te gieten, want daar liep zijn schmink maar van uit. En wat meer was; hij kreeg nooit jonge moedertjes op schoot die hij met gehandschoende hand zachtjes over de billen wreef.

Die kinderen deden hem niets meer. In het begin had hij nog wel voldoening gevonden in die blije gezichtjes. Maar zoetjes aan was dit verloren gegaan in een gevoel van redeloze jaloezie toen hij merkte dat zijn partner hele andere genoegens aan hun bezoekjes beleefde. Als ze de kinderen hadden afgewerkt was het de beurt aan de moeders en die wilden maar wat graag op schoot. Om te worden bevoeld, befriemeld en opgegeild met dubbelzinnigheden en woordjes die niet te horen waren voor de in alle onschuld toekijkende kinderen, de dove Opa's en Oma's en de vaders die het veel te druk hadden met hun digitale camera's en camcorders. Maar h?j hoorde het wel. En hij zag de witte handschoenen bewegen over de strakke billen en dijen, gehuld in pikant gespannen feestjurkjes, de bewegingen onder het onderkleed en de nauwelijks verhulde blikken in open halsjes en d?colet?'s.

Ieder jaar weer bracht hij de mogelijkheid ter sprake om eens van rol te wisselen. En ieder jaar werd dit lachend van tafel geveegd, uiteraard op basis van goede en doordachte argumenten: een te jong uiterlijk, geen ervaring, 'het gaat zo toch goed', het pak is op maat gemaakt te opvallend voor de kinderen die al meerdere jaren achtereen werden bezocht. En dus stond hij ieder jaar weer trouw naast de rijk versierde stoel, met z'n zak in de ene hand en de staf in de andere, terwijl hij met lede ogen moest toezien hoe naast hem de jonge moedertjes tot ongekende hoogten werden opgegeild.

Maar volgend jaar zou het anders gaan. Vertrouwen in het argument had hij al lang niet meer, maar er waren andere manieren. Ongelukjes gebeurden nu eenmaal; een misstapje vanaf de loopplank van de boot, een onverwachte beweging van het paard, een gladde dakgoot.... Nee, volgend jaar werd alles anders. Hij versnelde met hernieuwde energie zijn pas naar de auto en veegde een zwart korreltje uit zijn ooghoek, een veeg achterlatend op zijn wijsvinger.

Maar dat vond hij al lang zo erg niet meer...