Koffie op het terras

Dinsdag 06 Augustus 2013 at 10:08 am


Over de dreef die het lokale verkeer om ons landgoed heenleidt, kwam een cabriootje aanrijden. Geen spectaculaire contraptie, maar een kittig zwart dingetje dat ik vanaf mijn terras even niet op merk en type kon determineren omdat de voorzijde vakkundig maar onherkenbaar was opgeleukt. Vanachter mijn koffie keek ik rustig toe hoe het autootje met een sportieve knor passeerde en pas na observatie van de achterzijde kon ik vaststellen dat het een Fordje betrof dat vermoedelijk eind vorige eeuw voor het eerste het licht op onze wegen zag.

Op dat moment besloot mijn lief in te breken op mijn gedachten:"Nou, je ziet het. Als je nog eens lekkere wijven wilt versieren weet je wat je te doen staat". Ietswat verrast door de scherpte van haar stem keek ik vragend opzij. "Kijk niet zo" zei ze, "ik zag je echt wel kijken naar wat er achter het stuur zat, het kwijl loopt zowat langs je kin!"
"Ik begrijp niet wat je bedoelt" protesteerde ik. "Ik keek alleen naar de auto, ik heb niet gezien wat er in zat."
"Maak dat de kat maar wijs!"

We hebben geen kat, en het exemplaar van de buren dat regelmatig bij ons op het terras komt vlemen in de hoop naar binnen te kunnen glippen om ons aanrecht leeg te roven, zal het een worst wezen als ik in mijn vrije tijd achter de wijven aan ga. Mij was het echter wel even een worst omdat deze korte conversatie gevoelens van ongemak bij mij hadden losgemaakt.

Het zal wel geen verrassing zijn, maar ik ben geen achttien meer. De tijd dat mijn hormonen als Steradenttabletten door mijn aderen bruisden, of dat ik na het zien van een stel blote tetten minimaal een uur lang niet zonder problemen op mijn buik kon liggen, is eigenlijk wel een beetje voorbij. Maar dood ben ik ook nog niet en met name in het terrasjesseizoen is mijn nek soepeler dan ooit. Mijn scherpte is nog steeds legendarisch en bovendien sta ik bij mijn collega's in hoog aanzien vanwege de bloemrijke bewoordingen waarmee ik mijn waarnemingen doorgaans in klare taal uiteen kan zetten. Dat ik dan een lekker mokkel in een cabrio mis omdat mijn aandacht vooral naar de auto zelf getrokken wordt geeft me vooral het gevoel dat ik iets heb laten vallen.

Terwijl mijn lief door de folder van de Lidl heen bladerde, ontwaarde ik enige minuten later een jogster die met wapperende, blonde haren aan ons terras voorbij trok. Een waar artwork van soepele bewegingen en deinende lichaamsdelen. Ik bleef haar minutenlang nakijken. "Kan je het allemaal een beetje zien zonder bril?" snoof mijn lief spottend. Ik koos mijn woorden met zorg: "Fantastische geile jopen en een epische reet waar ik wel een appartement in zou willen inrichten. Ik denk dat ik het er wel op zou kunnen."

Mijn lief liet haar foldertje vallen, pakte haar koffiemok en ging naar binnen. Ik probeerde nog een glimp van de hardloopster op te vangen. En hoewel er geen cabrio om haar heen zat voelde ik me ineens een stuk opgeluchter.

Verval & Herstel

Maandag 18 Februari 2013 at 10:42 pm


Weet u, ik speel gitaar!

*Glim!*

Het lot der Genialen

Vrijdag 09 November 2012 at 1:27 pm


Net nu ik maar één hand heb om te tikken, vliegen de meest geniale brainwaves voor nieuwe stukjes me ineens om de oren...

Kut....!

Verval

Zondag 06 November 2011 at 7:14 pm


Onlangs manifesteerde zich de eerste aanvang van het eind van het leven zoals ik dat tot op heden ben gewend te leven. Deze manifestatie vond plaats in het kleinste kootje van mijn linkerpink, in de vorm van stijfheid, pijn en een hoorbare klik bij het bewegen ervan. Dit heet in medische termen artrose, oftewel slijtage aan kraakbeen en gewricht. En dat betekent dus de eerste aanvang van het einde van het leven zoals ik dat tot op heden ben gewend te leven.

Dat lijkt wat overdreven dramatisch. Mijn lijf reikt tot ruim 1.80 meter boven het aardoppervlak, bevat nog zo'n 205 botten die min of meer naar behoren functioneren en wordt bovendien omsloten door een hoeveelheid stevig en doorbloed vlees die als voldoende mag worden beschouwd om een Burundese buurtbarbecue te faciliteren. En zo'n kutkootje, dat qua volume nog geen tiende promille van het totaal uitmaakt, zou mijn leven verwoesten?

Probleem is dat ik gitaar speel, dat geeft mijn linkerpink een wat bredere rol dan het stelselmatig verwijderen van intranasale sedimenten. Mijn pink is de septime in mijn barré's, de sus4 in mijn majeuren, het scharnierpunt voor mijn push-ups en ook nog eens twee frets extra spreiding, hetgeen mijn spel doet onderscheiden van het gejengel van de gemiddelde kampvuurbroddelaar.

Artrose is, om de medische terminologie nog maar even aan te houden, irreversibel en progressief. Oftewel, het gaat nooit meer over en wordt in de loop der tijd steeds erger. Dat roept vragen op: hoe plant dit zich voort? Wandelt de slijtage langs mijn pink naar boven? Of trekt deze naar het kleinste kootje van mijn ringvinger en zo verder? Is mijn rechterpink het volgende slachtoffer of is wellicht mijn linker kleine teen aan de beurt? Parallel daaraan hangt dan de vraag hoe ik de rest van het leven zoals ik dat nu leef ga regisseren: a. nu het nog kan al mijn nog resterende gitaarambities er achter elkaar versneld doorheen jassen, inclusief een geforceerd optreden op Pinkpop en een onverantwoord gefinancierde aankoop van een Les Paul Custom Black Beauty; b. de helft van mijn ambities schrappen, bij de andere helft gas terugnemen en hopen dat ik het moment van totaal blokkeren met rustig aan doen zover mogelijk voor mij uit kan schuiven, of c. gewoon door blijven gaan met wat ik nu doe en afwachten wanneer er vanzelf een einde aan komt.

Een vierde, tevens meest ingrijpende scenario speelt zich af ergens in de achterste regionen van mijn achterhoofd en behelst onder meer het afscheid van mijn bandje en de verkoop van alles wat ik in huis aan gitaren, versterkers en randapparatuur heb rondslingeren, hopende dat de opbrengst daarvan voldoende is om de nieuwe weg die ik insla te bekostigen. Een weg die door velen wellicht als onverwacht of zelfs schokkend zal worden ervaren, maar die mij wel vrijwaart van een veel te vroege confrontatie met mijn eigen verval.

Moet ik wel iemand vinden die mij op mijn leeftijd nog serieus drumles wil geven...

Stof tot stof..

Woensdag 02 Maart 2011 at 10:21 am


Begin vorig jaar vertrok mijn broer naar het verre oosten om te sterven. Vorige maand vloog ik hem achterna, samen met zijn dochter en mijn andere broer, omdat de tijd daar was en wij vonden dat hij dat allemaal niet alleen kon. In die daaropvolgende dagen werden nieuwe herinneringen geboren en oude opgehaald en opgepoetst. Er was ruimte voor overpeinzingen, humor, zakelijkheid en emotie. We hadden weinig tijd, maar toch geen haast.

En toen kwamen de mindere dagen, de dagen van pijn en wanhopige berusting. Dagen ook van verwardheid en morfinedromen, waarin ik het bestaan ontkende van een God die zó met z'n afgeschreven schepsels omging. En toen de verlossing kwam, bleek die niet alleen van hem, maar ook van ons.

Toen kwamen de dagen van regelen en rituelen, van vertalingen en bureaucratie. Een week vol tempels, ovens, bizarre maaltijden en onze voortdurende oproepen om vooral foto's te maken om het ongelooflijke te bewijzen. Uiteindelijk voeren we de zee op en vertrouwden zijn as toe aan het diepblauwe water. En alsof hij ons, in een grap die alleen hij had kunnen verzinnen, een laatste omhelzing gunde, legde de plotsklaps draaiende, tropische wind een grijze waas over ons heen.

Van de week, bij het eindelijk opruimen van mijn koffer, vond ik mijn trouwste metgezel uit die dagen terug, een korte broek die tot op dat moment de wasmachine had weten te ontlopen. Als in een opwelling liep ik ermee naar de tuin en sloeg hem uit. Misschien wel in mijn verbeelding meende ik wat stof te zien uitwaaien en afdalen naar mijn tuintegels.

'Welkom thuis broertje', zei ik tegen niemand in het bijzonder. En zowaar, ik bleek toch nog wat tranen over te hebben...

Verdriet...

Zondag 06 Februari 2011 at 09:34 am


Onverwacht bewust geworden

Maandag 20 November 2006 at 9:39 pm


Dat je toch iedere verjaardag maar ??n keer viert!

12, 21, 34, 47, 51 of 73! Maakt niet uit!

*Rilt*

Lopende zaken

Dinsdag 07 November 2006 at 3:00 pm


Vanmorgen voltrok zich een absoluut dieptepunt in de reeds enige tijd voortdurende bewegingscrisis in Huize Suffie.

Samen met mijn zoon reed ik van mijn huis naar het gezondheidscentrum teneinde met hem een bezoek te brengen aan de huisarts. Toen ik de auto had geparkeerd en ik samen met mijn zoon het pand der verzamelde geneeskundigen binnen wilde lopen, zwaaide mijn lief uit het geopende zolderraam en riep: "Je bent je portemonnee vergeten!"

Volgens mij moet het roer nu echt om...