Poppenkop

Zaterdag 07 Mei 2005 at 11:34 pm


Onder alleenstaande heren schijnt de Real Doll het tegenwoordig goed te doen. De Real Doll is een anatomisch levensechte pop die geen moeder heeft, nooit ongesteld is of hoofdpijn heeft en ook niet met dure hapjes of een goed gesprek behoeft te worden opgewarmd. De Real Doll wordt op maat gemaakt volgens opgegeven specificaties, voelt warm en levensecht aan, ligt indien gewenst altijd met de benen wijd en is nooit te beroerd om te pijpen. Enige nadeel is dat je in het laatste geval wel zelf het hoofd heen en weer moet bewegen.

Al enige tijd verdenk ik de Plusmarkt in Almere Buiten ervan dat ze een meer geavanceerd type van deze pop als kassi?re in gebruik hebben. Zo'n juf die net iets t? onecht is: iets te veel babyvet, iets te veel rouge op de wangetjes, iets te lange wimpers en iets te grote wolken van uitgesponnen, blonde haren. Met de oprechte glimlach van een ongestelde cheerleader, schuift ze met overdreven sierlijke bewegingen de boodschappen over de scanner heen. Onderwijl knippert ze demonstratief met haar aangezette ogen en zegt n?t iets te luid, te langzaam en te goed gearticuleerd: "Goedenmiddag mijnheer, wilt u ook koopzegeltjes? Wilt u de bon misschien? Dan wens ik u nog een heel fijn weekend toe. Tot ziens, mijnheer!"

Na mijn eerste confrontatie met dit wezen, geloofde ik enige tijd in 'Stepfort daughters' en zocht ik dagen lang naar reusachtige peulen onder mijn bed. Nu weet ik beter: de perfecte andro?de, met uitstekende manieren, een prettige, neutrale en daardoor inwisselbare uitstraling en ongebonden aan CAO's, loonafspraken en Arbowetgeving.

Maar waar houdt die perfectie op? Een Real Doll is lichamelijk perfect gereconstrueerd omdat daar haar toepassingsgebied ligt. Maar een elektronische kassi?re, die gebouwd is om lief te lachen en met klanten te communiceren, heeft die behoefte aan enige vorm van realisme onder haar kleren? Oftewel: zit er in haar broekje iets wat ze toch niet gebruikt? Het vervelende is dat deze vraag me obsedeert, en dat is tamelijk genant als je je boodschappen voor het weekend staat af te rekenen.

Nog vervelender is echter dat ik vanmiddag de verleiding niet heb kunnen weerstaan om haar te vragen haar hoofd een keertje heen en weer te bewegen...

Aanbieding

Dinsdag 27 April 2004 at 6:33 pm


Supermarkten zijn geil. Kijk maar eens naar de reclames. Mooie, jonge mensen ontmoeten elkaar bij de okselspray, sprinten naar huis om elkaar uit te wonen, daarbij een spoor van kleren achter zich latend en de volgende morgen wandelen ze de route terug om de rest van hun boodschappen te doen. Andere mensen ontmoeten elkaar bij de afwasmiddelen, zien elkaar maanden niet en gaan er bij de aankoop van fles nummer twee met ??n karretje vandoor. Verder speelt een hoogblonde bewakingsboy geile slaagroomspelletjes met het meiske van de gebakhoek, worden er verleidelijke spelletjes gespeeld bij het laatste flesje bier en voeren cli?nte en cassi?re een spannende SM-act op met een leeg pak drinkyoghurt.

Wie Suffie een beetje kent, begrijp dat Suffie deze wetenschap niet zomaar voor waar aanneemt. Niet alleen heeft Suffie een aangeboren en sterk ontwikkelde interesse voor de oorsprong der dingen, Suffie wil bovendien ook wel een graantje meepikken van al die geiligheid! En dus heeft Suffie in de afgelopen dagen empirisch onderzoek gedaan naar wat vermoedelijk de meest ingrijpende factor is bij het ontstaan van de bovengenoemde romantische bezwangering in de hedendaagse koopschuren: de achtergrondmuziek. Muziek is een sfeermaker van formaat. Muziek doet stelletjes dansen, drinken en copuleren. Muziek verzwaart emoties en stemmingen en verdooft rede en rationaliteit. Tijd voor een experiment in het veld...

En zo stond Suffie enige dagen geleden verdekt opgesteld in gangpad 3 van de plaatselijke buurtsuper, die niet alleen, blijkens eerdere ervaringen, dikwijls wordt gefrequenteerd door anatomisch correcte dames in een geschikt leeftijdsdomein, maar ook nog eens bekend staat vanweg het op de achtergrond draaien van extreem slijperige achtergrondmuziek. Na precies anderhalf uur wachten zag Suffie zijn kans schoon. "I wanna kiss you al over", van Exile, belegen maar topzwaar. Vanaf de kaasafdeling reed een uiterst prettige dame met schouderlang, donkerbruin haar en het figuur van een colaflesje haar karretje het gangpad in. Tijdens het intro gaf Suffie haar een veelbetekenende en uitnodigende knipoog. Bij het inzetten van het ritme keek ze met een brutaal lachje en twinkelende ogen terug. Toen de zanger het eerste couplet inzette legde Suffie een hand om haar slanke leestje en trok haar naar zich toe. Bij het instrumentale stuk tussen twee coupletten in, wisselden Suffie en de dame mondsappen uit, terwijl het aanzwellen van de strings in het tweede couplet werd gebruikt om lastige kledingstukken te ontsluiten. Bij het refrein likten beiden bij elkander -indachtig de titel van het liedje- de eerste ontstane zweetdruppeltjes van het lijf en tijdens het derde couplet was de voltooiing van de pen-en-gat manoeuvre een feit. Een geslaagd experiment, vond Suffie en liet verder het ritme van de cohabitatie bepalen door die van het muziekstuk.

Juist op het moment dat het experimentele samenzijn een gloedvol einde dreigde te beleven in een zowel lichamelijke als muzikale climax, hield de muziek op met een sterk vervormd "Ding-dong", waarop een zorgvuldig gesteriliseerde damesstem vrolijk de actie van de week aankondigde.

En weg waren de lusten, de magie verdween zo snel als hij gekomen was. Zwijgend maakten Suffie en de prettige dame hun kleren in orde. "Ik voel me zo goedkoop!", zei ze met gesmoorde stem. Suffie begreep wat ze bedoelde. Het was een tamelijk slecht gekozen moment om aan te kondigen dat de pruimen in de aanbieding waren....

Lente

Vrijdag 23 April 2004 at 09:00 am


Ze lachte in mijn richting, stralend. Ik kon het nog n?t zien, over de stapel wastabletten uit de aanbieding heen. Ik hou van stralende blikken, ook als ze horen bij belegen kassadames met brilglazen als jampotbodems. Ik wilde net een vriendelijk hoofd terug trekken toen ik achter me hoorde: "Een aardig mens hoor, een lieverd zelfs. Maar zo verschrikkelijk tráág!" Ik draaide me om en keek in een verweerd gezicht met een breed lachende mond vol versleten tanden. Ik besefte dat de stralende lach niet voor mij was bedoeld, maar voor mijn buurman. In een rij zo lang was zo'n vergissing snel gemaakt.

Ik liet mijn buurman voor me afrekenen, twee pakken sap en een brood. Het kwam me op zure blikken van de mensen achter me te staan, maar die liet ik gelaten van mij afglijden. Dit was niet mijn supermarkt, ik kwam hier bijna nooit. Morgen waren ze me vergeten. Hij rekende af. Ze kletsten, lachten, zeiden gedag en hij borg zijn portemonnee op. Met tegenzin draaide ze zich naar mijn waspoeder.

Ik betaalde contant en wisselde enkele beleefdheden uit met de kassadame. Nadat ze me het bonnetje had overhandigd, zwaaide ze naar mijn inmiddels voormalige buurman. Toen boog ze zich samenzweerderig naar me toe. "Een aardige man, hoor. Maar zo'n zeurpiet soms, het kan hem niet vlug genoeg gaan." Ik lachte beleefd en groette toen ik wegliep. Toen ik me nog een keer omdraaide zag ik dat ze hem nog even nakeek, de volgende klant enkele momenten negerend.

Ik glimlachte in mezelf. In de herfst is het soms ook lente.

Vraagstukken en modellen

Donderdag 22 April 2004 at 09:15 am


Het vervelende van het nemen van beslissingen is dat je als normaal mens over het algemeen de gevolgen nooit voor honderd procent kan voorzien. Beslissingen gaan altijd een bepaalde richting op maar voldoen op ??n of andere wijze nooit voor honderd procent aan het beoogde doel. Daar komt nog bij dat je een beslissing nooit kan toetsen door er een andere beslissing tegenover te zetten en te kijken hoe die uitpakt. Een beslissing is -eenmaal uitgevoerd- definitief, onherroepbaar en onvergelijkbaar met andere beslissingen.

Het enige waar je als mens invloed op kan uitoefenen is de manier waarop je beslissingen neemt. Suffie is altijd iemand geweest die beslissingen naar ratio nam, na nauwkeurige afweging van factoren, omstandigheden, pro's en con's. Suffie heeft echter ook gemerkt dat hoe fijnmaziger je die afweging maakt, des te moeilijker het is om knopen door te hakken. Met name de laatste jaren gaat Suffie steeds meer af op zijn buikgevoel. Intu?tief beslissen is namelijk niet per definitief beter dan rationeel kiezen, maar neemt vaak minder tijd in beslag en is gemakkelijker te evalueren. Daar komt bij dat Suffie makkelijker is geworden in het accepteren van zijn eigen foute beslissingen. Fouten zijn niet langer tekenen van onkunde, maar leermomenten. Waar gewerkt wordt, vallen spaanders. Een werkplaats waar veel wordt geproduceerd, maar geen spaanders liggen bestaat niet...!

Zo heeft Suffie jarenlang bij zijn gang naar de supermarkt ernstig geleden onder het dagelijks terugkerende dillema: neem ik vandaag een wagentje, of pak ik een mandje? De kern van dit vraagstuk lag vooral in de keuze tussen twee mogelijke risico's: ging Suffie zichzelf het leplazarus sjouwen met een mandje dat dreigde door zijn hengsels te breken onder Suffie's buitenproportionele hoeveelheden levensmiddelen? Of trotseerde Suffie met een veel te leeg karretje opstoppingen en blokkades van vakkenvullers, Opa's met rolators, tegenliggers, kletsende huisvrouwen en extra uitstallingen? Probleem was daarbij met name dat Suffie het niets eens met zichzelf eens kon worden over welk beslissingsmodel gehanteerd diende te worden. In de loop der tijden had Suffie daarin een meervoudig persoonlijkheidssyndroom ontwikkeld, dat zich in de volgende personages manifesteerde:

    • De denker: Aan de hand van een zorgvuldig van tevoren opgestelde boodschappenlijst worden volume en gewicht van de aan te schaffen goederen afgezet tegen inhoud en draagvermogen van de combinatie lastdrager/dragend persoon. Vervolgens kiest de denker vooraf tussen mand of kar in de wetenschap dat eventuele impulsaankopen nieuwe calculaties behoeven;

    • De schepper: Deze kiest van tevoren willekeurig mand of kar uit en bepaalt vervolgens aan de hand van zijn keuze welke boodschappen hij nodig heeft. Zonodig stelt de schepper zijn behoeftes aan boodschappen bij naar mate hij ruimte over of tekort heeft;

  • De schatter: Deze persoonlijkheid maakt een ruwe schatting van de hoeveelheid boodschappen en kiest op het oog voor een mandje of kar. Eventuele afwijkingen worden met een schouderophalen voor lief genomen;
  • De avonturier: De avonturier maakt geen bewuste keuze, maar pakt het transportmiddel dat hem door omstandigheden wordt aangeboden. Vervolgens verzamelt hij volledig willekeurig een hoeveelheid boodschappen en beschouwt eventuele missers als een onmisbare verrijking van zijn levenservaring;
  • De empirist: Hier is sprake van een constant experimenteren. Methodisch en structureel worden de verschillende transportmiddelen belast en beproefd op talrijke combinaties en hoeveelheden van boodschappen. Uitslagen en bevindingen worden in databases vastgelegd en ter beschikking gesteld van diverse belanghebbende instanties;
  • De anarchist: Maakt er een sport van om zoveel mogelijk in een mandje te proppen of in een karretje slechts ??n artikel te vervoeren, terwijl hij doelbewust de bijbehorende problemen opzoekt en trotseert;
  • De opschaler: Gaat zonder iets de winkel in, kijkt hoever hij komt met losse handen en schaalt eventueel op naar hetzij een mandje, hetzij een karretje;
  • De afstandelijke: Pakt wat hem uitkomt, de gevolgen zullen hem jeuken.

Soms loopt het ook wel eens anders. Toen Suffie vanmorgen bij de supermarkt kwam, bleken alle karretjes in gebruik te zijn. Het maakte dat Suffie zich een slag in de rondte moest zeulen aan mandjes vol veel te zware boodschappen. Maar het scheelde wel een hoop denkwerk!

Smaakje

Woensdag 21 April 2004 at 3:04 pm


Over het algemeen ben ik niet zo buiten-de-deur-neukerig, dat ligt niet in mijn aard. Buitenlandse snoepreisjes vormen echter een risicofactor. Andere omgeving, andere sfeer, andere mensen en andere drankjes. Voordat je het weet gebeuren er in den vreemde dingen die op het thuisfront ondenkbaar zouden zijn. En dus gooide ik naast de fles ros?, de bakboter en de speklappen uit de aanbieding ook nog een pakje condooms op de band.

De uiterst lieftallige jonge deerne achter de kassa wierp een stralende lach in mijn richting terwijl ze de door mij ge?taleerde artikelen razendsnel en zonder te kijken langs de scanner haalde. Bij de condooms stokten ineens haar bewegingen en aandachtig bekeek ze het pakje aan alle kanten. "Meneer" zei ze vervolgens, met een stem als een bergbeekje, "U heeft toch wel gezien dat deze condooms zonder zaaddodende pasta zijn?". Dat had ik, bevestigde ik in de hoop dat ze op zou schieten. "Wel een lekker smaakje, banaan!", babbelde ze tot mijn ontsteltenis door. "Anders is het toch maar net alsof je op een fietsband ligt te kauwen. Aardbeien is trouwens ook best lekker. Kent u de aardbeien?"

Wanhopig keek ik om me heen. De man die achter mij zijn karretje had geleegd op de band trommelde ongeduldig met zijn vingers op het hek naast de kassa, vanuit de rij daarachter klonk demonstratief gekuch. Onvermoeibaar ging het wichtje door: "Ik zie dat u vrij lange nagels hebt. Misschien dat u het condoom beter aan kunt laten brengen door uw partner, dan beschadigt het niet. Als u dat een beetje leuk in het liefdesspel inbrengt, dan blijft uw penis ook beter stijf, zodat het gemakkelijker afrolt." Het zweet brak me uit en ik probeerde mezelf onzichtbaar te denken. Ietwat dwingend schuifelde ik richting pinautomaat en hield met een smekend gebaar mijn hand op om het doosje in ontvangst te nemen. Plots keek ze me verschrikt aan, met haar enorme, donkerbruine Bambi-ogen. "O, mijn hemel!", riep ze uit. "Ik ben er maar vanuit gegaan dat uw partner een vrouw is, maar houdt u er rekening mee dat deze condooms te dun zijn voor anaal gebruik?"

Over het algemeen ben ik niet zo uit-m'n-vel-springerig, dat ligt niet in mijn aard. Mooie, donkere meisjes die me midden in een supermarkt instrueren over het gebruik van condooms brengen mij echter ernstig over de kiep. En dus greep ik over de band heen haar bloesje beet, trok haar gezicht naar de mijne en beet haar toe:"Luister dame, nog even en ik laat je het uitrollen hier uitgebreid demonstreren, laat je alle smaakjes die je hier hebt op mij proeven, vervolgens kijken we samen hoe goed die bende glijdt en daarna weet ik nog wel een testje om te kijken hoe sterk die dingen zijn!". Huilend en krijsend plofte het wichtje terug in haar stoel toen ik haar los liet en na mijn pincode te hebben ingetikt verliet ik, zonder mijn bonuszegeltjes deze keer, haastig de winkel.

Nog met een overmatig bonkend hart liep ik richting apotheek, dit leek me een uitgelezen moment om even een herhalingsreceptje te scoren. De juffrouw achter de balie nam het recept zonder een woord te spreken in ontvangst en begon hardnekkig stilzwijgend doosjes te vullen, stickertjes te plakken en bijsluiters te nieten. Uiteindelijk overhandigde ze mij het doosje, nog steeds in doodse stilte. Toen brak ze los, met een stem als een stoomfluit: "U mag deze pillen niet met alcohol gebruiken en het is beter om niet te rijden. U kunt de eerste dagen een beetje suffig worden en soms komt hoofdpijn voor...."

Over het algemeen heb ik mijn klieren aardig onder controle. En echt lekker was het ook niet, zo op die koude balie. Maar het luchtte wel op....!

Voedsel voor psychologen (2)

Dinsdag 20 April 2004 at 09:58 am


Kleine Suffie heeft een iets andere levensvisie dan andere kinderen. Waar de meeste blagen van zijn leeftijd vooral hedonistisch en oedipaal zijn ingesteld, heeft Kleine Suffie's levenswandel maar ??n groot doel: overleven! Dat is wat er met kinderen gebeurt als je ze de eerste twee jaar van hun leven in een tehuis stopt waar ze letterlijk moeten vechten voor hun eten en een beetje aandacht. Die overmatige overlevingsdrang vinden wij bij Kleine Suffie terug in zijn sterk ontwikkelde fixatie op alles wat met eten te maken heeft en zijn manipulatief vermogen ten opzichte van mensen die hem daaraan kunnen helpen. Even praktisch gesproken: stuur hem alleen een supermarkt of winkelcentrum in en hij komt er gegarandeerd met voldoende bij elkaar gebietst voedsel vandaan om de week door te komen. En het fnuikende is, iedereen kent hem en noemt hem bij zijn naam, terwijl Suffie doorgaans slechts te boek staat als "Vader van Kleine Suffie"..

Kleine Suffie's voedseldrang en het feit dat zijn digestieve stelsel op geen enkele wijze beremd schijnt te zijn, hebben ??n minder prettig gevolg: Kleine Suffie wordt te dik! Reden voor Suffie en Suffinnetje om de rem te zetten op alle aangeboden stukjes kaas, worst en andere troep die hij bij elkaar bedelt en hem snoeihard te verbieden daarom te vragen.

Gisteren beleefde Kleine Suffie de niet geringe eer om met Suffie mee te gaan om boodschappen te doen. Toen Suffie zijn karretje door de sluis van de C1000 reed, vroeg hij met grote ogen: "Papa, mag ik hier spelen?". Dat vond Suffie goed. Kleine Suffie beperkt zich bij zijn speelactiviteiten over het algemeen tot wat rondwandelen en wat luchtig klimwerk op speelobjecten en draaidingen, bovendien winkelt Suffie in zijn uppie wat rustiger. Deze keer besloot Suffie, misschien gewaarschuwd door zijn zesde zintuig, om stiekum achter hem aan te wandelen. En inderdaad, bij de kaasafdeling was het al raak:

Goeiemorgen!
- goeiemorgen, jongen!
(Zet grote ogen op) Wat heb jij een mooie oorbellen!!
- Hihi! Nou, dank je wel zeg!
En wat kleuren ze mooi bij je ogen!
- Hihihi!! Wil jij misschien een stukje kaas??
Ehh, ja hoor...!

Suffie besloot niet onmiddellijk in te grijpen maar Kleine Suffie's strooptocht even van afstand te blijven volgen. Het resultaat na tien minuten: een stukje kaas, een hand snoep, en stuk kauwgum, twee plakjes worst, een krentenbol, een half bakje visfrietjes en een kouwe, gegrilde kippenpoot. Op dat moment besloot Suffie op te treden. Inbeslagname van de verworven goederen volgde, evenals bestraffende woorden: "Volgens mij hadden wij een afspraak. Jij zou hier niet meer om eten lopen bedelen".

Met schuldbewuste ogen en een pruillip liet Kleine Suffie de bestraffing over zich heen komen. Toen, na enkele ogenblikken stilte keek hij Suffie met een brede grijns en een stel lepe ogen aan. "Maar Papa" zei hij opgewekt. "Eerlijk is eerlijk, ik heb er deze keer geen enkele keer om gevraagd!"

Kleine Suffie wordt tien. Suffie vreest een slopende en langdurige pubertijd...

Voedsel voor psychologen

Maandag 19 April 2004 at 10:32 am


Drie keer las ik het boodschappenbriefje over, te argwanend om gerust te zijn. Aardappelen, yoghurt, speklapjes, knoflook, wasverzachter, twee pakken melk en verse spercieboontjes. Geen bananen, geen kiwi's, geen winterwortels, geen vla, geen slagroom, geen aarbeien, geen courgettes en geen frikandellen... Geen artikelen die me verbale spitsroeden zouden opleveren.

Te vroeg gejuigd. Suffinnetje lanceerde achteloos een nabrander: "Neem je ook een komkommer voor me mee? Een beetje een grote graag. En let op dat hij wel stevig is."

Onderweg naar de supermarkt probeerde ik te bedenken hoe het allemaal begonnen was. Lazen ze mijn weblog? Voldeed ik aan een bepaald beeld? Deden ze het bij iedereen? Had Suffinnetje ooit in een jolige bui iets laten vallen? In ieder geval was het er langzaam en bijna onmerkbaar ingeslopen, de dubbelzinnige opmerkingen van de cassi?res. Eerst subtiel en licht suggestief, later expliciet en zelfs grof. En natuurlijk feilloos aansluitend bij wat ik op de loopband legde: een tros bananen: "Feestje vanavond? Mag ik ook komen?"; aardbeien en kiwi's: "niet te veel, hoor! Ze moet ook nog trek hebben in het hoofdgerecht"; een courgette: "wel het cellofaan eraf, hoor! Die randjes kunnen scherp zijn"; meloenen: "Niet te hard knijpen, alleen aaien"; winterwortels: "Weekendje alleen weg, zeker?"; blanke vla: "moet je vanavond bijvullen?"; mosselen: "Heb je aan eentje niet genoeg?". Bij spuitslagroom werd niets meer gezegd, maar een knipoog en een blik op snel verstijvende tepels in de dunne stof van een bedrijfsbloesje blijkt minstens zo veelzeggend.

Ik besloot het deze keer strategisch aan te pakken. Snel vulde ik mijn karretje met de boodschappen op het lijstje, rekende ze af en bracht ze naar de auto. Toen keerde ik terug in de zaak, zocht een mooie, grote komkommer uit en probeerde zo onopvallend mogelijk bij de kassa's te komen. Met bonzend hart bekeek ik de bemanning achter de kassa's. Bij kassa drie zat een man! In stilte juichend sloot ik aan in de rij en legde na enige minuten de komkommer op de band. De vrouw voor me kreeg haar bonnetje, hij lachte naar haar. Mijn hart stokte. Hij was iets te blond, net iets te bruin, zijn tanden te wit en zijn bewegingen te sierlijk. Dit kon niet, dit was te stereotiep! Te voorspelbaar!

Ik probeerde me onzichtbaar te maken. Met een uitdrukkingloos gezicht pakte hij de komkommer van de band, sloeg een prijs aan en rolde het ding achteloos achter zich richting plastic tasjes. Sto?cijns nam hij mijn geld aan en gaf me het bonnetje. Op dat moment werd de spanning me te veel, knapte er iets. Ik hoorde mezelf met een zenuwachtig trillend stemmetje zeggen: "Ach ja, alleen is maar alleen..". Mijn hart stopte even met kloppen, terwijl hij me met een verachtelijke blik aankeek. Toen pakte hij de komkommer terug, trok geroutineerd en met ??n beweging het cellofaan eraf en rolde het ding terug in mijn richting. Met een vuurrood hoofd draaide ik me om, achter me hoorde ik hem nog even zachtjes mompelen: "Amateur...!"

Het wordt nu echt tijd dat ik verhuis....

Supermarkt forever!!

Zaterdag 17 April 2004 at 4:49 pm


Suffie is tot de verbijsterende conclusie gekomen dat het op de meeste weblogs momenteel helemaal fout gaat! Van de week heeft Suffie namelijk een loos uurtje besteed aan het doorspitten van Suffie's Blogroll en de archieven van een aantal daarin opgenomen logs en kan momenteel niets anders concluderen dan dat de meeste loggers onbereikbaar ver van de basis zijn afgedreven. Voordat het morren begint: Suffie doet daar niet alleen hard aan mee, maar kan niets anders doen dan beschaamd toegeven dat hij daar een voortrekkersrol in heeft gespeeld.

Jarenlang heeft Suffie zich gestort op onderwerpen als actualiteit, dildo's, motoren, seks, televisie, vrouwen, seks, weblogs, intermenselijke contacten, muziek, werk en seks. En nu kan Suffie niets anders doen dan tot het inzicht komen dat Suffie daarmee de essentie van het loggen is vergeten: de inhoud! Niet het onderwerp maakt het log, maar wat de logger erover schrijft! En dat kan, vindt Suffie, alleen ten volle worden begrepen als de inhoud wordt losgetrokken van het onderwerp.

En hoe kan je dat beter doen dan je schrijfsels neerzetten in een context die niet alleen voor iedereen herkenbaar is, maar bovendien vorm geeft aan de meest basale oergedachtes van iedere zichzelf respecterende weblogger: een bezoek aan de supermarkt!

Jarenlang is de supermarkt in Weblogland een taboe geweest. Loggers die de moed hadden om hun belevenissen bij het diepvriesvak of hun confrontaties bij de klantenservice te beschrijven, werden bespot, gemeden en gekraakt. Zij werden het mikpunt van digitale pesterijen, lastercampagnes en boycotten. Een echte logger schreef niet over de supermarkt, een echte logger schreef over existentionele vragen, wereldvrede en Idols! Een supermarktverhaal was een uiting van burgelijkheid, van grijze muisheid en bekrompenheid...!

Suffie maakt daar bij deze een eind aan! Supermarkten zijn in! Supermarkten zijn hip! Supermarkten geven iedere logger de ruimte om, volledig vrij van beperkingen en taboes, onbelemmerd expressief te schrijven over dingen die de lezers echt raken! Daarom gaat Suffie de uitdaging aan om een volle week lang de supermarkt als centraal thema op zijn weblog te hanteren! Dat betekent onder meer dat Suffie, met ingang van vandaag, een hele week over niets anders zal schrijven dan over de supermarkt!

Maar er is meer! Suffie daagt namelijk al zijn medeloggers uit om de beperkingen van het zinvolle loggen overboord te gooien en net als Suffie een volle week lang de supermarkt als centraal thema te hanteren! U durft het aan? Doe het dan ook! Schrijf vanaf vandaag een volle week lang alleen nog maar over uw belevenissen en avonturen in de supermarkt! Niet alleen Suffie waagde zich ooit aan de supermarkt. Een aantal gerespecteerde leden uit de logwereld ging u voor! Verbal Jam schreef over winkelwagentjes, Ron schreef erover, Snot deed het, en zelfs Puck waagde zich eraan! Stuk voor stuk loggers die de moed hebben gehad om het taboe te doorbreken en terug te keren naar de echte basis van het weblog: de supermarkt.

Laat Suffie niet in de steek! Doe mee....!