Alles is familie

Zaterdag 29 Maart 2014 at 10:17 am


Bij de Albert Heijn bij mij op de hoek werkt een nichtje van me. Niet zomaar een nichtje, maar een uiterst aantrekkelijk nichtje met lange, bleekgouden haren, een mond vol prachtig ivoor en twee ogen als patrijspoorten naar de hemel. Met enige regelmaat maak ik even een praatje met haar bij de kassa, waarbij ik in de meeste gevallen de grapjes vertel en zij er klaterend om lacht. Genoeglijke gesprekjes die helaas vaak minder worden gewaardeerd door de mensen die achter me in de rij staan.

Onze gesprekjes gaan nooit over familie. Dat is niet zo gek, want ze weet niet dat ik familie ben. Die situatie is te danken aan een familierechtelijk kronkel: wie trouwt wordt bloedverwant van zijn of haar partner, de familie wordt dan aanverwant. Vindt er vervolgens een scheiding plaats, dan vervalt de bloedverwantschap, maar de aanverwantschap met de familie blijft bestaan. Een situatie dus die bij impulsieve romantici het aantal schoonmoeders aardig kan doen oplopen. Een dergelijke scenario, plus het feit dat aanverwantschap bepaald geen garantie is voor eeuwige trouw en verbondenheid tussen families, maakt dat mijn nichtje vermoedelijk niet eens van mijn bestaan afweet. Zelf kende ik haar ook niet, totdat ik haar herkende van foto's op de sociale mediapagina's van een aantal familieleden uit die hoek waarmee ik nog wél enig contact onderhoud.

Contact hebben met een leuk nichtje, dat je in een andere situatie vermoedelijk straal voorbij zou lopen, heeft wel iets bijzonders. Het geeft een verbintenis met een bepaalde intimiteit, zonder dat je het risico loopt voor geile, ouwe vent te worden uitgemaakt. Daarnaast geeft de familiaire band, of deze nou onbewust is of niet, een bepaalde, fatsoensgenormeerde veiligheid volgens het 'verboden vrucht' principe. Mag je er, op een noodgedwongen totaal onschuldige wijze, van genieten dat je een nichtje hebt dat op zomerse dagen mannen opzadelt met een nekprobleem?

Mijn Lief, die vermoedelijk al doorhad welke kant dit verhaal dreigde op te gaan, gooide gisteravond effectief roet in het eten:

"Hoe oud is dat kind eigenlijk?"
Ik vertelde het haar.
"Dan gaat die vlieger dus niet op" zei ze.
"Hoezo? Waarom niet?"
"Omdat ze ten tijde van die scheiding nog niet geboren was. Ze is dus nooit aanverwant geweest. Oftewel, ze is ongeveer net zoveel familie van jou als ik van Guus Meeuwis"

Wat houden we nou nog over? Een kassameisje dat wekelijks een praatje maakt met een aardige klant die voor de verandering eens geen wellustige blikken in haar blauwe bloesje werpt. Natuurlijk is er niet zoiets als een onbewuste familiaire empatische band. En al helemaal niet als mensen zijn aangetrouwd. Dat is een fantasie van mannen die graag met leuke grietjes praten zonder dat er iets ranzigs bij komt. En daarbij, nu ik er nog eens goed over nadenk, waren die foto's op het internet eigenlijk te onduidelijk om iemand met zekerheid te kunnen herkennen.

Volgende week ga ik weer naar Albert Heijn om iets te kopen dat m'n eigen supermarkt niet in het assortiment heeft. Dan ga ik zeker een praatje maken met een leuke blondine achter de kassa. Of met een pittige roodhaar, maar dan wel zonder de beperkingen van die bepaalde, fatsoensgenormeerde veiligheid.

Geile ouwe vent. Bah...!

Bij nader inzien...!

Zondag 16 Februari 2014 at 3:44 pm


Lieve Mams, ik zou eigenlijk nog eens met je willen praten over bepaalde dingen. Dat levert praktisch gesproken wel wat problemen op want ik ben een bezig man met een druk leven en jouw dood maakt het er ook niet eenvoudiger op. Soms zijn er echter van die momenten waarop je even op dingen terug wilt komen.

Misschien ken je Joske nog. Joske scharrelde met iemand van mijn band maar vond mij eigenlijk leuker. Voor mij was Joske een fee met grote blauwe ogen en lang blond haar, dat dan weer als een waterval van haar schouders stroomde en dan weer als een gouden wolk om haar heen warrelde. Joske had een figuurtje dat mij er vooral in de nachterlijke uren op attent maken dat mijn lichamelijke adolescentie bepaald niet slechts hypothetisch bestond.

Ik deelde mijn gedachten met jou en jij had daar een mening over. Over haar milieu bijvoorbeeld (Amsterdam Oost? Da's niet zo'n beste buurt, jongen), haar afkomst (Wat doet haar vader? Dat is niet ons volk, jongen), onze relatie (dat heet een 'afgelikte boterham', jongen) en haar uiterlijk (een mooie vrouw heb je nooit alleen, jongen). Misschien was het omdat ik je jouw gelijk niet gunde, misschien durfde ik de strijd niet aan of misschien zocht ik onbewust naar een aanleiding om nog jaren lang wrok te koesteren, in ieder geval liet ik toe dat Joske uiteindelijk uit mijn leven verdween. En hoewel ik zielsveel van je hield, zoals een zoon van zijn moeder zou moeten houden, ontzegde ik je vanaf dat moment ieder zicht op mijn emotionele leven, verzweeg ik mijn relaties of pogingen daartoe en paste ik er vooral voor om je ooit nog om advies te vragen.

Vorige week kwam ik Joske tegen in de supermarkt. Ik herkende haar aan haar grote blauwe ogen. Mij herkende ze niet maar dat kon ik haar niet kwalijk nemen want met de bril die ze ophad kon ze nauwelijks meer dan een meter zicht hebben gehad. Haar nu korte, lichtbond haren hadden in de loop jaren de kleur van gebleekt stro gekregen, maar ook overduidelijk de bijbehorende textuur, waardoor je er de luchtstroom van de klimaatbeheersing in kon horen ritselen. In de trui die strak om de vele rondingen van haar bovenlichaam spande zou mijn huidige lief moeiteloos pirouetjes kunnen draaien zonder zich zorgen te maken om haar wolallergie, en toen ze me ter hoogte van de gesneden uien voorbijliep raakte mijn neus ernstig in verwarring over de bron van het aroma dat me bereikte.

Mama, ik heb veel beslissingen genomen in mijn leven. Veel daarvan brachten me wat ik wilde, maar andere pakten totaal verkeerd uit. En hoewel ik nooit de neiging heb gevoeld om achterom te kijken en altijd waarde ben blijven hechten aan de bestaande wijsheden over gedane zaken, begin ik mij nu wel af te vragen hoe bepaalde zaken in het verleden hadden gelopen als ik iets meer van jouw beoordelingsvermogen had kunnen benutten. Want hoewel ik hopelijk nog vele jaren te gaan heb, groeit ook bij het besef dat mijn resterende leven gewoon te kort is om me nog veel blunders op dat gebied te kunnen veroorloven.

Zwarte film

Zondag 12 Mei 2013 at 10:47 am


Natuurlijk, nieuw materiaal is leuk. Maar de Heilige Vlam weigert vooralsnog weer op te wakkeren door een combinatie van verschoten kruit, geen inspiratie, te weinig tijd en vooral het hebben van een leven. Toch blijft het leuk om af en toe eens een blik te werpen op hoe mijn blogleven er precies 10 jaar geleden uitzag. Hoewel niet meer online, heb ik nog ergens een brokje archieven liggen. Onderstaand stuk stamt van 12 mei 2003. Daarna volgde er een hele tijd niets....

Ik heb een zwak voor Franse bioscoopfilms, en dan met name voor de 'film noir'. Dat is misschien wel opmerkelijk, want hoewel de film noir van oorsprong een puur Franse aangelegenheid is (vandaar de term 'Film Noir'), zijn er stampen critici die vinden dat de beste films in dit genre uit Amerika komen, getuige films als "The Big Heat", "Casablanca" en "The lady from Shanghai".

Absolute lulkoek, want als er mensen zijn de films kunnen maken, dan zijn het wel de Fransen! En dat laat zich het best bewijzen door het feit dat Hollywood al jarenlang steevast probeert om Franse succesfilms in een Amerikaans jasje te steken in een poging om het Europese succes -meestal tevergeefs- te evenaren of te overtreffen. Denkt u maar aan films als "The Woman in Red" (Un éléphant ça trompe énormement), "Three Man and a Baby" (Trois hommes et un couffin), "The Birdcage" (La cage aux folles) en "Nikita" (La Femme Nikita). En juist die laatste film bewijst dat die Amerikaanse versies dan misschien wel meer commercieel succes kennen, maar inhoudelijk hopeloos achterblijven bij de originelen, als is het maar omdat een standaard blonde doos plastic als Bridget Fonda absoluut niet in de buurt komt van de bloedmooie en maximaal bronst-opwekkende Anne Parillaud.

Maar wat nou het vreemde is, vraag me niet om ook maar één Franse film noir te noemen, want ik moet het antwoord schuldig blijven. Waarom dan die fascinatie? Daarvoor moet ik terug naar een regenachtige avond in een caravan op een camping in Wassenaar, in de tijd dat ik nog een puppy was. Toen ik uit verveling de televisie aanzette, viel ik met mijn neus in een echte, originele Franstalige film noir uit de jaren 60, in zwart-wit, vol zelfkant, misdaad en depressie. Maar wat me alles deed vergeten qua naam, inhoud, spelers en verhaallijn, was de absoluut briljante en prachtige filmmuziek, die me tot tranen toe raakte en me in staat van volkomen vervoering bracht. Nog jaren later hoorde ik in mijn hoofd de hypnotiserende melodielijn, beurtelings gespeeld door trompet en panfluit, verzopen in de galm, gedragen door een reeks aanzwellende none-akkoorden van strijkers en zwaar gesmoorde koperblazers. Ik vervloekte mijzelf omdat ik me geen enkel aanknopingspunt kon herinneren, dat me op het spoor van de film kon brengen, ik haatte mezelf omdat ik verzuimd had om in de verwarrende dagen daaropvolgend een blik in de Vara-gids te werpen en bovenal verweet ik mijzelf dat ik die avond door mijn geestelijke verduistering een prima wip met mijn toenmalige misliep.

Hoe het ook zij, sindsdien kan ik geen Franse zwart-wit film zien zonder op die prachtige, imaginaire klanken terug te dobberen naar vroegere tijden, toen films nog inhoud hadden en muziek belangrijker was dan digitale geluidseffecten. Films die buiten Hollywood gelukkig nog steeds worden gemaakt, bijvoorbeeld in "kleinere" filmlanden als Frankrijk en Italië, maar ook in landen als Polen, China, Peru en Mexico.

Een mooi voorbeeld uit het laatste land overigens, is "Como Aqua Para Chocolat", een fantastische "kleine" film naar de roman van schrijfster Laura Esquivel, over een jonge vrouw die in haar keuken gerechten bereidt die haar gasten tot waarlijk orgastische hoogtepunten brengen.

Maar goed, om dat te bevatten zou u hier eigenlijk een keertje moeten komen eten....

Ezel in wintertijd

Zondag 28 Oktober 2012 at 11:36 pm


Eigenlijk best geinig, die posts van exact tien jaar geleden! Blijken eigenlijk nog steeds gruwelijk actueel! Daarom onderstaand stukje, van 28 oktober 2002 en nog steeds in staat om een brede grijns op mijn eigen tronie te toveren...

Ook in Huize Suffie is de overgang naar de wintertijd niet niet onopgemerkt gebleven. Dit menselijk ingrijpen in de relatieve zonnewende, leverde ons gisteren niet alleen een uur extra slaap op, maar bezorgde mij vandaag ook nog eens een adembenemend déja vu.

Het geschiedde in die tijd, dat ik een ernstige geestelijke afhankelijkheid ontwikkelde voor haar die op dat moment de beste kaarten in handen had om de geschiedenis in te gaan als Suffie's eerste, serieuze bijslaap. Nog maar net een maand verkering liep ik op die zondagmorgen in herfstig oktober naar haar woning in de Amsterdamse kinkerbuurt, mijn kop vol met watten, mijn hart vol met vlinders. We hadden vroeg afgesproken, niet met de bedoeling iets te gaan doen, maar puur om zo lang mogelijk geestelijk en vooral lichamelijk contact te onderhouden.

Het viel me op dat het tamelijk lang duurde voordat de deur op mijn bellen werd geopend. Na een tweede poging scharnierde er boven mij een raam open en verscheen het verfrommelde hoofd van mijn beoogde schoonmoeder, compleet met krulspelden en een uiterst nurkse gelaatsuitdrukking, het straatbeeld daarbij in niet geringe mate ontsierend. Met een kop als een tomaat werd ik mij bewust van mijn dwaling. Kut, vergeten de klok terug te zetten. En dus een uur te vroeg op mijn afspraakje. Eenmaal boven troostte ik mij met de aanblik van mijn lief, die mij slechts gekleed in een oversized T-shirt en een schattige slaaprimpel kwam begroeten. Het genoegen dat ik ondervond van de aanblik van haar iets oudere zusje, die in eenzelfde creatie door het huis heen zwierde werd echter ruimschoots gecompenseerd door de aanblik van schoonmama, die deze dracht kennelijk als een familietenue beschouwde. Neen, men was niet kwaad, maar wel werd mij duidelijk te verstaan gegeven dat ik deze episode nog jaren en jaren met mij mee zou dragen.

Toen ik 's avonds naar huis toe liep, wist ik één ding zeker: dit zou mij nooit, nee nooit meer gebeuren! Al werd ik honderd. Het verhaal van de ezel en de steen dus zou immers ernstig dissoneren met mijn voorbeeldige levenswandel.

Maar Suffie zou Suffie niet zijn als de loop der dingen hun normale gang zouden volgen. De volgende morgen, vervoegde ik mij ingevolge een afspraak wederom ten huize van mijn lief. Het hoofd dat nu uit het raam hing was nog beduidend nurkser dan de dag tevoren. Kut, kut, kut!! Wel het horloge een uur achteruit gedraaid, maar de wekker alsnog vergeten. Waar ik een dag eerder nog op clementie mocht rekenen, werd mij deze keer toch wel duidelijk gemaakt dat het met mij nooit meer helemaal goed zou komen...

Een zelfde scenario ontspon zich vanmorgen, toen ik mijn Suffinnetje een uur te vroeg uit haar bed trommelde, omdat ik mijn eigen wekker nog niet aan de wintertijd had aangepast. Het leverde mij de ochtendtoorn van mijn schone gemalin op, maar ook enige onbetaalbare momenten van zoete weemoed en melancholie.

En daar kan ik toch mooi weer een jaartje op teren...

En waar stond u gisteren veel te vroeg voor de deur??

Tweelingen

Maandag 29 Maart 2010 at 10:44 am


Vroeger had je Marjolein en Jacqueline, twee identieke tweelingzusters die mijn emotionele groei ernstig beïnvloeden. De eerste had na twee weken nadat ze in mijn klas kwamen al een eerste huwelijksaanzoek mijnerzijds te pakken, nummer twee drie dagen later. Normaliter beschouwt men zulks als absoluut afkeurenswaardig, maar als je vijf bent oordeelt men daar gelukkig een stuk soepeler over.

Pas echt vervelend werd het toen de dames iets ouder werden en zich volledig overeenkomstig de geldende schoonheidsnormen tot vrouw begonnen te ontwikkelen. Ik kon namelijk geen keus maken. En aangezien dat ingevolge de toenmalige opvattingen wel een beetje van me werd verwacht, koos ik voor de gemakkelijke weg: ik koos voor geen van beiden.

Een soortgelijke ervaring beleefde ik enkele weken geleden toen ik reageerde op een advertentie voor een prachtig mooie Allparts Telecaster-body, die mij een mooie basis leek voor mijn eerste zelfbouw-gitaar project. Toen ik na afspraak in de werkplaats van de verkoper arriveerde, bleek hij echter twéé van dergelijke bodies te hebben, beiden van prachtig alder, beide met een onweerstaanbaar mooie 'flamed' maple top en een donkergroene 'burst'. En uiteraard met twéé bijbehorende 'skunkstripe' halzen!

Onwillekeurig schoot mij de periode met de identieke tweeling te binnen, maar deze keer besloot ik te doen wat ik toentertijd had nagelaten: ik maakte geen keuze, ik nam ze gewoon allebei! Ongetwijfeld had deze keuze in het eerste geval geleid tot interessante tijden, in ieder geval op z'n minst tot maatschappelijke afkeuring. Terugkijkend levert dit in ieder geval voldoende inspiratie op tot de bouw van twéé bloedmooie, zelfbouw Telecasters, wellicht een mooi item om op dit log nader over te berichten. Indachtig mijn gewoonte om mijn gitaren een naam te geven, zou ik daar al iets over kunnen verklappen.

Maar dat zal niemand verbazen....

2010-03/img_2406.jpg

Don da Don Don dada

Woensdag 15 November 2006 at 09:12 am


And in these days
When darkness falls early
And people rush home
To the ones they love
You better take a fool?s advice
And take care of your own
One day they?re here;
Next day they?re gone

Afvraagje (5)

Vrijdag 10 November 2006 at 8:11 pm


Maar waar dacht ik vijf jaar geleden eigenlijk aan als ik in de file naar huis reed??

Zuchten in de nacht

Dinsdag 31 Oktober 2006 at 12:32 am


All the vampires walkin' through the valley
Move west down Ventura Boulevard.
And all the bad boys are standing in the shadows
All the good girls are home with broken hearts