Kinderhandje

Zestien reacties

In de loop der jaren heb ik er heel wat huisdieren doorheen gejaagd. Sinds de dag dat ik bewust een voederbakje vast kon houden versleet ik drie honden, een dozijn katten (inclusief de lease-, deeltijd- en pleegexemplaren), twee goudhamsters, een Siameze muis, drie waterschildpadjes, een handvol goudvissen en zo'n drie aquaria vol aan tropische vissen. En allemaal betrof het dieren die door mijzelf of met mijn instemming waren aangekocht, of door de verschillende levensgezellinnen in het gezin waren ingebracht.

Soms loopt het anders. Enkele jaren geleden, toen ik 's avonds laat thuiskwam van een avondje terrasverbouwen met een paar collega's, stond er in de kamer een omgekeerd whiskeyglas op de plavuizen met daaronder de Moeder Aller Huisspinnen. Er lag een briefje bij: "Deze moest ik je even laten zien. Wil jij hem even buiten zetten? Liefs, Suffinnetje.." Enkele minuten lang bewonderde ik het schepsel, een in mijn ogen enorm monster met lange harige poten, dat zich nauwelijks in haar gevangenis kon bewegen. Toen schoof ik een papiertje onder het glas, droeg de hele santekraam naar buiten en liet het beest vrij.

Spinnen schijnen slecht aan te voelen of ze ergens welkom zijn of niet. Dit beest had er in ieder geval moeite mee, getuige het feit dat ik haar de volgende dag weer in de huiskamer aantrof terwijl ze alpinisme bedreef op de achterkant van de televisie. Weer schepte ik haar op en bracht haar naar buiten, om haar de volgende dag terug te vinden, zonnend in de vensterbank. Zoveel aanhankelijkheid en vasthoudendheid kun je niet negeren, vonden wij. En dus adopteerden wij haar, noemden haar -volslagen onverschillig om haar eventuele geslacht- Casper en namen haar op als volwaardig lid van het gezin.

Casper bleek het ideale huisdier. Ze bracht warmte en gezelligheid terug in ons gezin, nam genoegen met de muggen die wij voor haar van de muur af mepten en hielp ons om begrippen als genegenheid, zorgzaamheid en aanhankelijkheid te herontdekken. Tijdens onze maaltijden zat ze op het plafond boven ons en knabbelde vredig op de mugjes die ze uit haar web plukte, als we seks hadden hing ze aan de lamp en maakte salto's in haar eigen zelfgeweven love-swing en tijdens het televisiekijken, imiteerde ze stilletjes een Somalisch kinderhandje, kruipend op de muur. Maar wat meer was, door zich dag en dag uit rustig en geduldig te laten bekijken en bestuderen, hielp ze Suffinnetje van een hardnekkige en bijna obsessieve angst voor spinnen af, een overwinning die zonder haar nooit geboekt zou zijn.

Op een dag, nadat we haar een week of wat niet hadden gezien, vonden we haar in de meterkast naast een aangebroken doosje smeltzekeringen. Ontzield en alleen, uitgedroogd en opgerold tot een uiterst breekbaar filigrain balletje. We hielden in stilte een kleine ceremonie. Uitgedroogd als ze was behoeften haar stoffelijke resten geen verdere verbranding om te worden uitgestrooid over het landgoed.

Na Casper volgden nog vele spinnen, mogelijks broertjes of zusjes of verre verwanten. Maar geen van hen bood ons ook maar een fractie van de warmte en gezelligheid die Casper ons al die tijd had gegeven. Uiteindelijk verloren we de hoop op een wederopstanding en veegden haar opvolgers als vanouds met een zachte bezem het huis uit...

Toch is het begrip Casper nog levend genoeg. Afgelopen weekend vertelde ik, zittend op het bordes van ons nieuwe optrekje, de legende van Casper aan een vriendin, wiens liefde voor de schepping naar mijn weten slechts gold voor dieren met een aangeboren maximum van vier poten, mits daarnaast voorzien van een wervelkolom. Tot mijn grote genoegen deed ze het doorgaans onvermijdelijke nu eens niet: haar bekoorlijke neusje optrekken in een grimas van walging om vervolgens hel en verdoemenis te verkondigen over de totaal stukgeslagen dag die Onze Schepper had besteed aan de schepping van geleedpotigen. In plaats daarvan keek ze enkele ogenblikken stilletjes voor zich uit over het veld, nipte van haar rosé en zei bedachtzaam:"Best lief, eigenlijk...."

Triomf... Het was 2-0 voor casper..!

Door Suffie

Donderdag 01 Juli 2004 te 06:47 am

Geplaatst in Het leven, Mooi & Warm

zestien reacties

  1. Huisros? van C1000, neem ik aan?

    The Gaucho

    The Gaucho

    01-07-’04 08:19

  1. Wie heeft dat verraden???

    Suffie

    Suffie

    (E-mail ) (URL)

    01-07-’04 08:26

  1. Wat zou Niceau van dit stukje vinden? Knuffel- en libelle-gehalte laag genoeg en voldoende bikkel inhoud, of toch weer een stukje op huisvrouwniveau?
    Het zweet breekt Opa uit; zou God deze keer nog reageren??
    Opa vindt het trouwens wel een leuk stukkie…..proost..!

    Opa-Buiswater

    Opa-Buiswater

    01-07-’04 10:32

  1. Tranen springen van ontroering in mijn………onderbroek.

    MIBI

    MIBI

    (E-mail )

    01-07-’04 11:28

  1. Dat is een mooi moment …
    pinkt traantje weg
    Van het weekend iets te doen?

    :-))

    Marti

    Marti

    (URL)

    01-07-’04 13:14

  1. Opa> zolang ik niet ??n van die beesten triomfantelijk rectaal doortoeter, ben en blijf ik een watje voor de Meester, vrees ik…

    Mibi> Probeer eens een muts….

    Marti> Ziek melden??? ;-)

    Suffie

    Suffie

    (E-mail ) (URL)

    01-07-’04 13:42

  1. Vorige week heb ik een fruitvliegje, dat zo nodig moest landen op een waterdruppel op de wasbak, van een wisse verdrinkingsdood gered. Ik moet zeggen: lange vloetjes doen wonderen. Krijg ik nu een dreigbrief van Dijkshoorn?

    Dolbee

    Dolbee

    (URL)

    01-07-’04 14:50

  1. Hmmm, jullie zijn wel veel met Dijkshoorn bezig hoor. Wellicht schrijft hij er een prachtig lied over!

    CiNNeR

    CiNNeR

    (URL)

    01-07-’04 16:52

  1. CiN, het kost nogal wat moeite om de aandacht van zo’n authoriteit te negeren. Maar wellicht heb je gelijk, laten we ons eigen, schrale leven maar weer oppakken.

    Suffie

    Suffie

    (E-mail ) (URL)

    02-07-’04 00:20

  1. Wil je me niet meer mailen, Suffie. Geen zin in vertrouwelijk gedoe.

    Nico

    Nico

    02-07-’04 01:34

  1. Mooi verhaal! Ben als de dood voor spinnen, zal je therapie eens een keer volgen (als ik genoeg moed heb verzameld).

    Theo

    Theo

    (E-mail ) (URL)

    02-07-’04 01:34

  1. Nico, als dit jouw idee van vertrouwelijkheid is dan vraag ik me ernstig af hoe jouw sociaal leven in elkaar steekt. Zou je nu niet meer langs willen komen? Ik wil mijn log graag leesbaar houden voor echte mensen…

    Suffie

    Suffie

    (E-mail ) (URL)

    02-07-’04 01:57

  1. Vragen wat mijn probleem is, via de mail, vind ik redelijk vertrouwelijk. Wat vraag jij normaal gesproken dan aan wildvreemden, vraag ik me nu af? Overigens heb ik haarfijn uitgelegd wat mijn probleem met jou is, in je reactieding. Dat jij daar niet tegen kan, dat iemand eens niet van je zouteloze stukje houdt, daar kan ik niets aan doen. Want dat is de perceptie. Iemand die mij niet leuk vindt, iemand die mij niet een lekker emotioneel dik mannetje vindt, die moet dus een probleem hebben. Je ziet hier de gewenning bij jou. Al die herintredende huisvrouwen die het gewoonweg enig vinden, een man die van spinnetjes houdt, die storten dan wel hun hart uit, als jij ze mailt.

    Nogmaals, ik wil wel nokken, graag zelfs, op deze hang-out voor de sociaal zwakkeren, maar kap jij dan met je populaire mailtjes. Leer er mee leven dat ik je een poserende randdebiel vind.

    Nico

    Nico

    (URL)

    02-07-’04 02:41

  1. Nico, ik denk dat er h??l veel mensen zijn die niet van mijn zouteloze stukjes houden en mij een poserende randdebiel vinden. Kan ik ook heel goed mee leven. Het leuke is namelijk dat je dat gewoon mag vinden, net als dat ik jou een brallerige zichzelf ruim overschattende blaaskaak vind die per ongeluk een gunstig schrijfmilieu is ingestruikeld en het met pure bluf voor elkaar krijgt om vooralsnog niet door de mand te vallen.

    Wat al die mensen echter niet doen is op mijn log lopen zijken hoe slechts ze me wel niet vinden of op hun eigen log lopen brullen van ‘och och, kijk die Suffie eens slecht zijn..’. Nee, die halen hun neus op en klikken door naar het volgende log. Maar meneer Dijkmans denkt daar anders over, die moet en zal zijn gelijk halen en het allerlaatste plasje tegen mijn boom kunnen doen.

    Een tamelijk succesvolle schrijver, met nationale aandacht op Internet, radio en TV, die zijn best doet om een hooguit goedwillende amateur want zo beschouw ik mezelf namelijk, Nico, ik heb geen schrijversaspiraties te kakken te zetten en vervolgens maar blijft terugkomen als dat niet meteen lukt om het toch te proberen. Is dat omdat ik een keertje kritiek op jou heb? Vind je dat zelf niet een beetje genant worden?

    Vandaar ook een mailtje, mag je gewoon uitleggen wat je nou echt dwars zit. Je zou er namelijk bijna wat van denken al die persoonlijke aandacht. Ben ik een keertje tegen je auto aangereden? Heb ik je teveel gerekend aan de kassa? Heb ik je vriendinnetje afgepakt? Of een boek niet op tijd teruggebracht? Of vind je het misschien toch wel een beetje een uitdaging om op te knokken tegen zo’n kleintje dat niet meteen op z’n rug gaat liggen met de staart tussen zijn benen??

    Tuurlijk niet, ik ben minder voor je dan de muggen in je slaapkamer. Vandaar ook dat je door blijft gaan met aankondigen dat je wegblijft…

    Suffie

    Suffie

    (E-mail ) (URL)

    02-07-’04 03:16

  1. Het probleem met strontvliegen is dat ze blijven terugkomen, Suffie. Gewoon bannen dus.

    Pfff

    Pfff

    02-07-’04 13:20

  1. Hel goed stukje en mijn spinnenangst zou zo mogelijk ook weg kunnen gaan. Ode aan Casper!

    Pollie

    Pollie

    (URL)

    02-07-’04 13:28

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.