Telefonisch trauma

Twee reacties

Mijn telefoon heeft een trauma. Met enige regelmaat lijdt hij zonder aantoonbare reden aan een lege batterij. Daar hebben mobieltjes over het algemeen wel meer last van, maar dit exemplaar ziet kans om bij het ene gesprek harder leeg te lopen dan bij het andere, afhankelijk van wie ik aan de lijn heb. Dat kan geen technische oorzaak hebben, hier is sprake van pure conditionering. Een trauma dus.

Het begon vorig jaar, vlak na de aanschaf. Ik voerde een gesprek met een vriendin, dat uiteindelijk zo lang duurde, dat we verschillende malen werden onderbroken door de in haar GSM ingebouwde beveiliging tegen te lang openstaande verbindingen. En aan het eind van het gesprek was mijn batterij schoon leeg. Niets om je druk over te maken, iedere telefoon heeft een maximale gesprekstijd en die bleek inderdaad ruimschoots verstreken. En dat dit daarna met diezelfde dame nog een aantal malen voorkwam verbaasde me ook niet, tenslotte was al eerder gebleken dat we qua conversatie een combinatie opleverden die tamelijk lang van stof was.

Mijn achterdocht wakkerde pas echt aan toen bleek dat ook kortere gesprekken met haar voldoende werden om de batterij van mijn spreekijzer volledig uit te putten, terwijl conversaties van dezelfde lengte met andere personages nauwelijks invloed leken te hebben op het blauwe indicatortje bovenin mijn scherm. Toen het apparaat zich echter vorige maand tijdens een treffen met deze dame trachtte te verzuipen door zich vol rivierwater te laten lopen, was het duidelijk: mijn GSM had een trauma, was ernstig geconditioneerd en toonde een ernstige Pavlov-reactie ten aanzien van de betreffende vriendin.

Waarom? Geen idee. Inhoudstechnisch gesproken bezigden we vrijwel altijd kuize taal, gebruikten we geen rare woorden en veroorzaakten we geen uitzonderlijke frequentiepieken of spanningsschommelingen. We hadden geen last van aardstralen, kosmische invloeden of complementaire aura's en experimenteerden niet met teleportatie, tijdreizen of java-games. Feitelijk voerden we alleen leuke gesprekken, sterker nog, met mijn telefoon werden überhaubt alléén maar leuke gesprekken gevoerd. Voor de minder leuke gesprekken heb ik namelijk een telefoon van de zaak, daar zijn diensttelefoons tenslotte voor.

Ook na gezamenlijk overleg kwamen we er niet uit. Kennelijk was het toch dat eerste gesprek dat zo'n indruk op mijn GSM maakte, dat hij er nooit meer bovenop is gekomen. Dat betekent dat we met dit probleem zullen moeten leren leven, totdat het apparaat aan vervanging toe is.

Even hebben we er aan gedacht om tot die tijd over te stappen op rooksignalen, maar daar zie ik vanaf. Stel je voor dat het probleem toch bij mij ligt en niet bij die telefoon? Zul je net zien dat ik er bij het eerste het beste gesprek al meteen een half bos aan hout doorheen jaag. En dat wil ik niet op mijn geweten hebben.

Tenslotte heb ik die oplader niet voor niets....

Door Suffie

Dinsdag 21 September 2004 te 12:12 pm

Geplaatst in Het leven

twee reacties

  1. De techniek staat voor niks… (letterlijk)

    Y......

    Y......

    (URL)

    21-09-’04 14:47

  1. Euh … 3660 al overwogen? grijns

    Marti

    Marti

    (URL)

    21-09-’04 22:06

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.