Honger en de menigte

Vier reacties

Ik haalde diep adem. De aanblik van de allesomvattende menigte deed me duizelen, kneep mijn keel dicht. In iets dat grensde aan paniek draaide ik me om. Ze keek me aan. Mooie, vertwijfelde ogen, verwachtingvol en smekend. "Alsjeblieft..." zei ze zachtjes, wanhopig bijna. Ik sloot mijn ogen, haalde diep adem en stortte me in de golvende mensenmassa. De eerste meters gingen voorspoedig, maar al gauw stuitte ik op weerstand. Ik voelde harde, warme lijven die stribbelden en een effectieve blokkade vormden op ons pad. Iemand vloekte en een harde klap tegen mijn schouder bracht me even uit mijn evenwicht. Al gauw merkte ik dat we teruggedreven werden naar waar we vandaan kwamen, onweerstaanbaar alsof menselijke golven ons terug op het strand wierpen.

Even voelde ik de wanhoop gloeien in mijn aderen, toen kreeg de adrenaline de overhand en wierp ik mij brullend als een stier in de gigantische menselijke blokkade. Ik vocht me een weg naar het midden toe, schoppend, maaiend, me breed makend en in blinde woedde doorstappend. Toen ik omkeek zag ik dat ze vlak achter me liep, ongehinderd stappend zoals een Zodiak in het kielzog van een kruiser. De oranje figuren om me heen verloren hun menselijke gedaantes. Iemand trok aan mijn kleren, schreeuwde en ik rukte me los. Ik voelde een harde klap tegen mijn hoofd die me deed duizelen, maar ik worstelde door en zag de beige wanden van de wagen dichterbij komen. Een beweging naast me en ik raakte met een harde verdovende klap de zijkant van de wagen. Zwarte vlekken voor mijn ogen, mijn ribben protesteerden pijnlijk tegen het geweld. Maar ik was er. Met een laatste krachtinspanning trok ik het zeildoek weg en stak mijn hoofd er omheen. "Twee broodjes beenham" schreeuwde ik triomfantelijk, "met saus!".

Voorzichtig onze pas verworven schat koesterend liepen we ongehinderd terug naar de rand van het terrein, de rust tegemoet. "Een bevochten buit", zei ik en nam een stevige hap van mijn broodje. Ze draaide zich om en toonde een stralende lach die mijn hart deed smelten. "Het is het meer dan waard," zei ze al doorkauwend. Met het puntje van haar tong likte ze een spatje saus uit haar mondhoek. Mosterd, honing en dille, proefde ik.

Lekker...!

-Je moet toch wat als je de toespraken niet kan verstaan!-

Door Suffie

Maandag 04 Oktober 2004 te 08:38 am

Geplaatst in Het leven, Mooi & Warm

vier reacties

  1. En denk je dat ‘ie nog een derde broodje meeneemt? Niet dus!

    Eric

    Eric

    (URL)

    04-10-’04 09:51

  1. Hoe lang denk jij dat dit broodje overleefd had?

    Suffie

    Suffie

    (E-mail ) (URL)

    04-10-’04 10:17

  1. Man baant weg door oerwoud! Man jaagt op voedsel! Vrouw onder de indruk!

    Marti

    Marti

    (URL)

    04-10-’04 18:28

  1. Man trommelt impossant op inmense borstkas. Man stort reutelend ter aarde…

    Suffie

    Suffie

    (E-mail ) (URL)

    04-10-’04 20:03

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.