Verder gaan

Zes reacties

Ik zag ze wel denken, met hun schuinse blikken en hun misprijzend vertrokken mondjes. Hoe kun je, dachten ze heel duidelijk, zo kort na de dood van een naaste al weer zo opgewekt doen. Hoe kun je zomaar weer in je gewone dagelijkse kloffie rondlopen en plannen maken voor etentjes, feestjes en dagjes uit? Misschien lag het aan mijn interpretatie van hun blikken, maar ik zag ze denken...

Het kunnen ook mijn eigen schuldgevoelens zijn, onbewust geprojecteerd in de ogen van de ander. Zo'n condoléance is en blijft tenslotte een weinig feestelijke gelegenheid, waarbij je stemmig moet kijken en conclusies over je eigen verschijning zijn dan al snel gemaakt. En toch zijn die twijfels over je eigen gevoelens niet terecht, althans niet in mijn geval.

We wisten al een jaar dat het mis was, al na de eerste operatie. Er volgde een tijd van hoop, spanning, tegenslagen, berusting, nieuwe hoop en uiteindelijk die laatste teleurstelling. Het uiteindelijke einde was dan ook geen schok meer, maar een logisch einde van iets wat we al tijden wisten. Dat wil niet zeggen dat ik niet verdrietig ben, alleen dat we allemaal ruim de tijd hebben gehad om dat verdriet een plaatsje te geven. En dat geeft lucht en ruimte om verder te leven, precies zoals ze dat zelf gewild zou hebben.

Tijdens de condoléance zag ik mijn schoonvader met glimmende oogjes aan een tafel zitten, samen met een aantal leden van de toneelvereniging waarvan hij al vele jaren lid is. 'Tuurlijk kom ik volgende week, het leven gaat gewoon verder', hoorde ik hem zeggen. Onze blikken kruisten en even dacht ik een schuldige blik in zijn ogen te zien.

Ik grijnste en knipoogde terug. Die man had het begrepen...

Door Suffie

Maandag 08 November 2004 te 12:26 pm

Geplaatst in Het leven

zes reacties

  1. Iedereen vindt dat het eigenlijk niet kan maar het leven gaat inderdaad gewoon door…… misschien dat je er even niet aan mee doet, even langer stilstaat bij afscheid…..

    Die schuldige blik…… ik ken het schuldige gevoel… als ik toch ineens moet lachen terwijl het geheel niet past

    Neneh

    Neneh

    (URL)

    08-11-’04 15:24

  1. Heel correct, heel fijn…zo hoort het toch ook te zijn.

    V@nM@n

    V@nM@n

    (URL)

    08-11-’04 21:58

  1. Ik voelde me soms ook wel schuldig als ik een geintje maakte, maar toch voelde het niet ongepast. Het voelde goed…………als of het altijd zo gaat.
    Het was toch een goede afsluiting.

    Enomis

    Enomis

    08-11-’04 22:34

  1. Dat denk ik ook altijd, heb ik nu wel ernstig genoeg gekeken. Alsnog gecondoleerd al is het wat laat.

    Stille Genieter.

    Stille Genieter.

    09-11-’04 00:52

  1. Nooit schuldig over voelen. Iedereen verwerkt op zijn of haar eigen manier.

    CiNNeR

    CiNNeR

    (URL)

    09-11-’04 03:42

  1. ja als je ouder wordt leer je het leven pas echt kennen en weet je dat het leven niet op de rem trapt voor de dood.
    Mooi die communicatie via ??n blik..

    Y......

    Y......

    (URL)

    09-11-’04 14:53

Leave a Reply

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stupide vraag is geen belediging voor uw intelligentie en u kunt ook niets winnen. Wel houd ik hiermee spammers buiten de deur, die meestal uit de Oekraïne of Roemenië komen en doorgaans nog nooit van Jantje Smit hebben geoord.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.